[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 27 : TWENTY-FOUR

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 พ.ค. 62

เทเรซ่าไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนในตอนนี้ เธอตื่นขึ้นมาบนเตียงขนาดกว้าง บรรยากาศของห้องสี่เหลี่ยมดูเรียบหรูราวกับโรงแรมระดับห้าดาว แสงไฟสีส้มหม่นๆ ทำให้เทเรซ่ารู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก เธอมาทำอะไรที่นี่ และที่นี่คือที่ไหน

เทเรซ่ารู้สึกเจ็บที่ใบหน้าและปวดหัว เธอรู้สึกมึนๆ

เกิดอะไรขึ้นกันนะ?

“มิเกล…”

ชื่อนี้แวบเข้ามาในหัวของเธอทันทีราวกับกดเปิดสวิตช์ มิเกล ผู้ชายตัวสูง และรอยยิ้มชั่วร้ายคนนั้น ใช่แล้ว! เธอนึกออกแล้ว ผู้ชายคนนั้นทำอะไรกับเธอ

“…!”

เมื่อคิดได้เทเรซ่าก็รีบสำรวจเนื้อตัวของเธอเป็นอันดับแรก เธอโล่งใจที่เสื้อผ้าของเธอยังอยู่ครบชิ้นดี แล้วความคิดต่อมาก็กระจ่าง เขาจับเธอมาไว้ที่นี่ และเธอต้องหาทางหนี

เทเรซ่าขยับตัวสำรวจทุกซอกทุกมุมของห้อง เธอหมุนลูกบิดที่ประตู และแน่นอนว่ามันล็อก เธอออกแรงบิดอีกครั้ง แล้วประตูก็เปิดออก แต่ไม่ใช่ด้วยแรงของเธอ หากแต่ว่ามีชายร่างสูงเปิดออก

มิเกล

เทเรซ่าถอยหลังไปตั้งหลัก เธอถอยไปอีกฟากหนึ่งของเตียงด้วยซ้ำ

“มองหาทางออกอยู่เหรอ? ไม่มีหรอกคนสวย”

เขายืนแสยะยิ้มอยู่หน้าประตู แล้วปิดมันลง

“คุณทำแบบนี้ทำไม ฉันอุตส่าห์ไว้ใจคุณ”

“ว้าว เธอดุฉันด้วย…ก็ เธอมันอ่อนแออย่างนี้ไงเทรซ เธอเชื่อคนง่ายมันเลยทำให้แผนของฉันเป็นไปด้วยดี ก็ต้องขอบคุณเธอน่ะนะ ถ้าถามว่าฉันทำแบบนี้ไปทำไม ฉันก็คงตอบว่า เพราะเงิน แน่นอนว่าคนเราต้องการสิ่งนี้” เขายกยิ้ม และมีความสุขที่เห็นเทเรซ่ากลัวเขาจนตัวสั่น ภาพที่เขาอยากเห็น และมันทำให้อารมณ์พลุกพล่าน แต่น่าเสียดายที่เทเรซ่าเป็นสินค้าชั้นยอดเยี่ยมของเขาในตอนนี้ เขาต้องดูแลเธอเป็นพิเศษ

“คุณปล่อยฉันไปเถอะ ฉัน..!”

“ปัญญาอ่อนหรือไง! เธอน่ะไม่มีประโยชน์กับคนทางนั้นแล้ว แต่กับฉันเธอมีมูลค่าสูงส่งเชียวนะ แล้วอีกอย่านะเทรซ ตาสว่างสักทีเถอะ เธอน่ะมันไม่เหมาะสมกับเอลิซาเบธเลย ทั้งบ้านก็ไม่ได้รวย ฐานะทางสังคมก็ไม่มี แล้วยังหวังสูงไปรักกับลูกสาวมหาเศรษฐีอีก พล็อตเรื่องนิยายน้ำเน่าชะมัด แล้วนี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว ไหนล่ะเอลิซาเบธ ไหนล่ะแม่คนดีของเธอเทรซ มองโลกความเป็นจริงบ้าง ยัยนั่นปกป้องเธอไม่ได้หรอก”

“…”

เทเรซ่าไม่ค่อยจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดนัก แต่เธอก็พอจะคิดออกว่ามีคนคอยขัดขวางความรักของเธอกับเอลิซาเบธ หากถามว่าเป็นใคร เทเรซ่าก็คงไม่อาจทราบได้ในเวลานี้ เธอจนปัญญาที่จะคิด และเธอยังคงเชื่อว่าป่านนี้เอลิซาเบธคงหาทางช่วยเธออยู่

เทเรซ่าหวังให้เป็นแบบนั้น

มิเกลเดินเข้ามาหาเทเรซ่า ร่างเล็กขยับเข้าที่มุมเตียงระวังตัวสุดชีวิตเมื่อเขากวักมือเรียกเธอ

“มานี่”

เทเรซ่าส่ายหน้าแทบหลุดออกจากคอ เธอกอดตัวเองด้วยแขนทั้งสองข้าง เขามีท่าทีฉุนเฉียวขึ้นมาทันที

“เทเรซ่า เธอกำลังทำให้ฉันหงุดหงิด และเธอรู้ไหมว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น” เขาแสยะยิ้ม และเริ่มตะคอก

“บอกให้มานี่ยังไงวะ!”

เทเรซ่าสะดุ้ง และตกใจเมื่อเขากระโจนเขามาหาเธอ เทเรซ่าพยายามจะหลบไปข้างเตียงที่ว่าง มันเป็นช่องทางหนีสุดท้ายของเธอ แต่เขาไวมากและแข็งแรง เขาคว้าตัวของเธอและเหวี่ยงลงเตียงอย่างแรง แม้เตียงจะนุ่มแต่เทเรซ่าก็รู้สึกจุกไปในทันทีเมื่อหน้ากระแทก ร่างหนาของเขาทับที่บนตัวของเทเรซ่า กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง เขาเมา และแน่นอนว่าเขาอาจจะไม่มีสติ

เขาอาจทำบางอย่างกับเธอ บางอย่างที่เทเรซ่ากลัวมาตลอด

“อย่านะ!”

เทเรซ่ากรีดร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก เขาหัวเราะชอบใจ และใช้มือหนาแค่มือเดียวเท่านั้นรวบข้อมือทั้งสองของเทเรซ่าเอาไว้เหนือหัว เข่าทั้งสองข้างของเขากดทับหน้าขาของเทเรซ่าจนเจ็บหนึบไปหมด เธอไม่มีทางสู้อะไรได้เลย น้ำหนักตัวเขาราวกับมีอิฐพันตันมาทับร่างของเทเรซ่าเอาไว้

“เล่นกับเธอนี่สนุกใช่เล่นเลย”

“ปล่อยฉันไปเถอะ”

ถึงแม้ว่าจะไม่มีประโยชน์ แต่เทเรซ่าก็ยอมเสี่ยงกับคำพูดนี้ เธอเริ่มร้องไห้เมื่อเห็นใบหน้าหื่นกระหายนั้นยิ้มตอบ

“เธอนี่โง่จริงๆ เลย ให้ตายเถอะ ใครจะปล่อยไปง่ายล่ะจริงไหม? ขอฉันชิมสักนิดสักหน่อยก่อนไม่ดีกว่าเหรอ?”

เขาก้มหน้าลงมาประชิดเทเรซ่า แล้วกระซิบ

“บอกเอาไว้ก่อนนะ เธอไม่ต้องใช้เสียงในตอนนี้มากนักหรอก ฉันอยากให้เธอเก็บเสียงไว้ใช้กับฉันต่อจากนี้จะดีกว่า”

“…!”

“เธอผิดเองเทรซ เธอยั่วฉันนี่”

เทเรซ่าส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมน้ำตา แต่มืออีกข้างของฮันเตอร์บีบคางของเธอเอาไว้จนเทเรซ่ารู้สึกว่ากรามของเธอแตกละเอียดคามือเขาไปแล้ว

ฮันเตอร์ยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวตัวสั่น และตื่นกลัว เขาฉกชิมริมฝีปากอวบอิ่มนั้นทันทีเมื่อมีโอกาส ซึ่งมันง่ายดายนัก เพราะผู้หญิงที่อยู่ใต้ร่างของเขานี้ช่างอ่อนแอเสียเหลือเกิน

เทเรซ่าพยายามจะขัดขืน เธอดิ้นสุดแรงเกิดเมื่อโดนสัมผัสที่น่าขยะแขยงนั้น เขาจูบเธอราวกับจะกัดกินร่างของเธอ มันป่าเถื่อน และรุนแรง และเธอรู้สึกได้ว่าเขาปล่อยมือจากค้างของเธอและไปสนใจที่อื่น เขากำลังกระชากเสื้อยืดของเธอ เขาพยายามจะถอดมัน

ฮันเตอร์ผละออกจากริมฝีปากใช้ทั้งสองมือเพื่อถอดเสื้อของหญิงสาว แต่เทเรซ่าก็พยายามสุดชีวิตเช่นกันที่จะผลักเขาออกจากตัว

“ขอร้องล่ะ อย่า! อย่าทำแบบนี้!”

แรงฟาดสวนกลับมาแทนคำตอบ เทเรซ่าสะอื้นร้องไห้หนักเมื่อเขาไม่ยอมฟังเธอ และหันไปปลดกางเกงของเธอแทน

“ฮันเตอร์!”

ทุกอย่างหยุดลง

เขาที่กำลังง่วนอยู่กับกางเกงของเทเรซ่ามีเสียงดังขึ้น และเขาเงยหน้ามองต้นเสียงนั้น ตรงหน้าประตู

เสียงผู้หญิง และช่างคุ้นหูเทเรซ่าเหลือเกิน

“อะไรวะ เธอมาทำบ้างอะไรตอนนี้”

เขาหัวเสียและลุกขึ้นยืน เทเรซ่าลุกขึ้นนั่งแล้วถอยไปติดหัวเตียงกอดเข่าเข้าแนบร่างตัวเองตัวสั่นราวกับลูกนกตกน้ำ และนึกขอบคุณเจ้าของเสียงนั้น แต่เมื่อเธอหันไปมองผู้หญิงที่มาใหม่คนนั้น ราวกับโลกหยุดหมุน

เฮเลน่า เพย์ตัน ยืนอยู่ตรงนั้น ใกล้เธอแค่นิดเดียว

“นายคิดจะทำอะไร”

“ทดลองสินค้า”

“ไหนว่าจะขายให้คนอื่น นายบอกคุณสมบัติสินค้าว่าบริสุทธิ์เสียดิบดีไม่ใช่เหรอ?” เสียงนั้นเยาะเย้ย

“แล้วไง ก็คนมันอยากได้นี่หว่า”

“หัดควบคุมตัวเองซะบ้าง”

เฮเลน่าตำหนิเขา แล้วปรายตามองมาที่เทเรซ่า แค่นั้นเทเรซ่าก็เข้าใจบางอย่าง ฮันเตอร์ ชื่อที่แท้จริงของเขา และคำพูดของเขาแวบเข้ามาในหัวของเธอ

‘มีคนไม่อยากให้เธอยุ่งกับเอลิซาเบธน่ะ และฉันก็พลอยได้ประโยชน์ไปด้วย’

และคนนั้นคือเฮเลน่า

นั่นซินะ เทเรซ่าควรจะคิดออกตั้งแต่แรก เฮเลน่าเกลียดเธอ เกลียดมาโดยตลอด เกลียดที่ไปแย่งเอลิซาเบธมา เกลียดที่พรากเอลิซาเบธออกเธอ

“ทำไม?” เทเรซ่าถามเสียงเบาหวิว เธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงแล้วในตอนนี้

ดวงตาสีฟ้าคู่สวยแต่แฝงไปด้วยแววริษยามองมาที่เทเรซ่า แววตาที่ไม่ได้สงสารหรือสำนึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป มันส่งผ่านมายังเทเรซ่าได้เป็นอย่างดี

“ฉันเกลียดเธอ”

คำพูดนั้นทำให้เทเรซ่าใจหาย เธอรู้สึกตัวคนเดียวในสถานที่ร้ายกาจแห่งนี้

เฮเลน่าไม่ใช่คนดีอย่างที่เธอคิด เทเรซ่าพลาดอย่างแรงที่คิดแบบนั้น เธอไม่ควรเชื่อใจผู้หญิงคนนี้ ไม่ควรเลย


“เธอเป็นห่วงยัยนั่น”

“ไม่มีทาง”

ฮันเตอร์พยักหน้า แล้วยิ้มแหย่อีกคน

“เธอไม่มีทางหึงฉันอย่างแน่นอน เพราะงั้นมันจะเป็นอะไรไปได้นอกจากว่า เธอยังเป็นห่วงยัยนั่นอยู่ เธออยากช่วยมัน”

“อย่ามาสงสัยฉัน ถ้าฉันทำแบบนั้นฉันก็ล้มแผนการของนายไปนานแล้ว ฉันจะมายืนอยู่นี่แล้วเผยตัวให้มันเห็นทำไม”

ฮันเตอร์หัวเราะ แต่น้ำเสียงของเขาดูแคลน

“ก็ตลอดเวลาฉันไม่คิดว่าเธอจะเลวนี่”

“งั้นนายก็มองฉันผิดไป”

ฮันเตอร์เดินเข้ามาหาน้องสาวดวงตาสบกับเฮเลน่าอย่างท้าทาย แต่แววตาของผู้เป็นน้องสาวกลับฉายแววมุ่งมั่น และเคียดแค้น เธอไม่ได้คิดจะหลบสายตาจากเขาเลย มิหนำซ้ำยังก้าวเข้ามาท้าทายเขาอีก

“ฉันจะพิสูจน์ให้นายดูว่าฉันจะไม่ยอมแพ้กับเรื่องนี้”

“ก็ดี” เขายิ้มพอใจ

“ลูกค้าจะมาในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เธอต้องเป็นแขกวีไอพีให้ฉันแล้วล่ะ ไหนๆ ก็มาแล้วนี่”

“แขกวีไอพี?”

“นั่นสินะ เธอคงยังไม่เข้าใจ”

เขาผายมือและเดินนำเฮเลน่าเข้ามาอีกห้องหนึ่งที่อยู่ถัดจากห้องที่เทเรซ่าอยู่ เมื่อเฮเลน่าเข้าไป เธอไม่แปลกใจเลยที่จะงุนงง ห้องที่เห็นอยู่ด้านหน้านี้คือห้องเธียเตอร์หรูขนาดใหญ่ที่นั่งจุคนได้ประมาณสามสิบคน และพื้นที่โดยรอบกว้างตกแต่งได้ดูดี ทั้งอาหาร เครื่องดื่ม และดอกไม้ราคาแพง

มันคืออะไรกันแน่?

“จะดูหนังในขณะที่กำลังทำเรื่องเลวๆ อยู่หรือไง” เฮเลน่าแซะ แต่พี่ชายของเธอหัวเราะ

“ใช่ น้องสาว เราจะดูหนังสดกัน”

“…?”

“ลูกค้าทุกคนจะมารวมอยู่กันในที่แห่งนี้ ส่วนคนที่อยากเล่นสนุกกับสินค้าก็ต้องประมูลกันหน่อย หากลูกค้าคนไหนประมูลและให้ราคาสูงสุด ก็รับไปเลย คุณจะได้เล่นสนุกกับสินค้าของเรา และผู้ชมกว่าห้าสิบชีวิตจะได้ชมการถ่ายทอดสดในห้องนี้ด้วย”

เขาพูดจบด้วยความภาคภูมิใจ แต่เฮเลน่านิ่ง

“สินค้าที่ว่า…”

“ถูกต้อง เทเรซ่าไง”

“นายกำลังจะบอกฉันว่าให้ใครก็ไม่รู้ที่ประมูลราคาสูงสุดจะได้…จะได้นอนกับเทเรซ่าท่ามกลางคนดูเกือบห้าสิบคนอย่างนั้นนะเหรอ? เหมือนดูหนังโป๊สดกัน แถมยัง…เทเรซ่าจะถูกข่มขืนต่อหน้าคนพวกนี้อย่างนั้นเหรอ?”

เฮเลน่ารู้สึกพะอืดพะอม

“แหมะ ถูกข่มขืนอะไรกัน ฉันจะทำให้ยัยนั่นเชื่องเอง”

“เรื่องแบบนี้ไม่มีใครเชื่องหรอก”

“เอาเหอะน่า เทเรซ่าไม่มีทางรู้ว่าตัวเองถูกแอบถ่าย”

“นี่มันยิ่งกว่าค้ากามกันชัดๆ” เฮเลน่าพูดเสียงเบา เธอพยายามเค้นเสียงให้เข้มแต่ก็ไม่สำเร็จ

“อะไร แค่นี้ก็เริ่มไม่โอเคแล้วเหรอ ใจเสาะ”

เฮเลน่ามองไปยังหน้าจอขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเมื่อฮันเตอร์กดสวิตช์เปิดที่รีโมต เธอเห็นเทเรซ่านั่งขดตัวอยู่ที่เดิมตั้งแต่เธอออกมาจากห้อง ใบหน้าของเทเรซ่าเคลือบไปด้วยความกลัว เธอนั่งตัวสั่นจนเฮเลน่ามองออกได้ชัดเจน อีกไม่กี่ชั่วโมงเทเรซ่าก็จะเจอกับเรื่องที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต แม้แต่เฮเลน่าเองก็ยังหวาดกลัวแทน แต่ทำไมล่ะ เธอตัดสินใจไปแล้วนี่ ยังไงเทเรซ่าก็ต้องอยู่ที่นี่ รอรับชะตากรรมของตัวเองต่อไป นั่นถึงจะถูก เธอไม่ควรใจอ่อน ไม่เลย…

“ฉันไม่ได้ใจเสาะ และฉันจะแสดงให้นายเห็นเอง”

“ดี”


เอลิซาเบซฟื้นตัวได้ไม่ถึงชั่วโมงเสียงปลายสายก็ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง แน่นอนว่าเป็นหนึ่งในคนพวกนั้นโทรมา มันบอกให้เอลิซาเบธนำเงินจำนวนหนึ่งมาแลกตัวเทเรซ่าพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นเงินที่ค่อนข้างสูงพอสมควร แต่เธอก็ตอบรับพวกมันไปทันที และหวังว่าเทเรซ่าจะไม่เป็นไร แน่นอนว่าพวกมันขู่เธอว่าเรื่องนี้ห้ามถึงหูตำรวจ

“นี่ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ เธอควรแจ้งตำรวจ” จอร์จิน่าที่นั่งอยู่ข้างๆ กันถึงกลับหัวเสียขึ้นมาทันที

“ก็พวกมันบอกชัดเจนอยู่แล้ว ฉันไม่อยากให้เทรซเป็นอันตราย”

“ไว้ใจพวกมันได้เหรอ? แน่ใจได้ยังไงว่ามันจะไม่ทำอะไรเด็กคนนั้น ฉันก็เห็นว่าเด็กนั่นสวยยังกับอะไร ไม่พ้นวันนี้ก็โดนพวกนั้น…”

“จอร์จิน่า คุณอย่าพูดอะไรที่กระทบจิตใจของคุณเอลิซาเบธได้ไหมคะ” แคโรไลน์ปราม

“จิ! ก็มันทนไม่ได้นี่ ฉันก็แค่อยากช่วย ยิ่งเห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วด้วย”

จอร์จิน่าก็ไม่ได้มีความสุขเช่นเดียวกันที่ได้เห็นเพื่อนเป็นทุกข์ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้จักเทเรซ่าดีก็ตาม ถ้าเอลิซาเบธรักมากขนาดนี้แล้ว เธอก็ต้องยอมรับในตัวเด็กคนนั้น นี่ถ้ารีเบคก้ามาร่วมด้วยก็คงจะดี รายนั้นปลอบใจคนได้อยู่หมัด แต่น่าเศร้าที่โดนทำร้ายร่างกายจนไม่สามารถมาที่นี่ได้

เฮ้อ! ทำไมช่วงนี้ฉันถึงได้มีแต่เรื่องแย่ๆ เข้ามารุมเร้าเนี่ย ป่วยการชะมัด

“แต่คุณจอร์จิน่าพูดก็ถูกนะคะ เราไม่มีทางรู้ว่าคนพวกนั้นจะพูดจริงทำจริง อาจเกิดเรื่องไม่ดีกับเทเรซ่า และฉันคิดว่าเราต้องแกะรอยให้เจอก่อนพรุ่งนี้ หรือทันทีในคืนนี้” แคโรไลน์เสนอความคิด

“เรื่องใหญ่แบบนี้ต้องพึ่งตำรวจไม่ใช่เหรอคะ”

“ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง เขาเป็นนักแกะรอยชั้นเยี่ยม ฉันจะติดต่อไปหาเขาให้เร็วที่สุด และแน่นอนว่าเขาจะไม่แพร่งพรายคดีนี้ออกไปถึงหูตำรวจแน่นอนค่ะ”

“คุณพูดจริงนะ คุณช่วยฉันได้ใช่ไหม?” เอลิซาเบธถลามาหาแคโรไลน์ที่นั่งอยู่โซฟาฝั่งตรงข้ามและจับมืออีกคนแน่น ใบหน้าที่ซีดเผือดเริ่มมีสีสันอีกครั้ง ข่าวดีของเธอในรอบหลายๆ ชั่วโมงที่ผ่านมา

“ค่ะ” อีกคนพยักหน้า

“จะว่าไปพ่อของเธอก็มีอิทธิพลมากนะลิซ ลองพูดกับพ่อของเธอสักหน่อยไหม?”

เอลิซาเบธส่ายหน้า

“เธอก็รู้จีน่า พ่อของฉันไม่ชอบเทรซ”

“ก็จริง ถึงว่าเขาถึงได้ประกาศชื่อลูกเขยอีกคนทันทีหลังจากที่ได้ข่าวการหย่าของเธอกับบาส”

“…?” เอลิซาเบธมองเพื่อนสาวด้วยความไม่เข้าใจ

จอร์จิน่ากลอกตา แล้วเดินไปหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดยื่นให้เอลิซาเบธ

“อีธาน เพย์ตัน นักธุรกิจทรงอิทธิพลประกาศชื่อลูกเขยอีกคน เฟรดดี้ แอนดริว เชฟสุดหล่อจากแดนยุโรป โต้ ลูกสาวพลาดในการเลือกคู่ครั้งแรกอย่างไม่น่าให้อภัย” เอลิซาเบธครางออกมาแทบจะทันทีเมื่ออ่านพาดหัวข่าวจบ “พ่อของฉันบ้าไปแล้ว!”

“ฉันอ่านประวัติเฟรดดี้ดูแล้ว ก็ถือว่าโอเคนะ บ้านเขารวย เป็นเจ้าของกิจการหลายที่เชียว แถมยังเป็นเชฟที่โด่งดังพอสมควร และยังโสดสุดๆ”

“จีน่า ช่วยเงียบหน่อยได้ไหม ฉันไม่สนใจอะไรแล้วตอนนี้นอกจากเทรซ” เอลิซาเบธเสียงเข้มแล้วทิ้งหนังสือพิมพ์ลงข้างตัว เธอไม่ใส่ใจมันแม้แต่น้อย

“แคโรไลน์ เพื่อนของคุณคนนี้จะช่วยเราได้แน่นอนใช่ไหมคะ”

“ค่ะ เขาไว้ใจได้แน่นอน คุณไม่ผิดหวังแน่”

อย่างน้อยคำยืนยันนี้ก็ทำให้เอลิซาเบธโล่งใจและมีความหวังมากที่สุด เธอนึกถึงเทเรซ่าขึ้นมาในทันที และได้แต่เฝ้าภาวนาว่าเทเรซ่าจะไม่เป็นไร

เทรซรอฉันก่อนนะ อีกไม่นานหรอก อีกไม่นานฉันจะไปช่วยคุณ




เทเรซ่าต้องขวัญผวาอีกครั้งเมื่อลูกน้องหน้าเหี้ยมของผู้ชายที่ชื่อว่าฮันเตอร์เดินเข้ามาในห้อง พวกมันเอาอาหารมาวางไว้บนโต๊ะเฉียงกับเตียงไปไม่กี่ก้าว เทเรซ่ามองไปที่เมนูล็อบสเตอร์อบชีส และสปาเกตตีราคาแพง หากแต่ว่าสิ่งในไม่สามารถเรียกความหิวโหยจากเทเรซ่าได้เลย ตรงกันข้ามเธอรู้สึกคลื่นไส้

“กินซะ!”

อีกคนหนึ่งตะคอก เทเรซ่าสะดุ้ง แต่เธอไม่กล้าขยับไปไหน

“แกจะกินดีๆ หรือจะให้ฉันยัดเข้าปาก”

“ฉันไม่…” เทเรซ่าอยากตอบกลับ แต่เสียงช่างเบาหวิวลอยหายไปในอากาศ

“แกต้องกิน เพราะคืนนี้ยังอีกยาวนาน แกต้องใช้พลังอย่างมาก” คนที่สองพูดแล้วพวกมันก็ยิ้มให้กัน เทเรซ่าไม่เข้าใจในสิ่งที่สองคนนี้ตั้งใจจะสื่อความหมาย

“กินซะ” ชายคนแรกชี้ไปที่อาหาร เทเรซ่าส่ายหน้า

“แกกล้าหือกับพวกฉันเหรอ!”

อีกคนย่างสามขุมเข้ามายกมือขึ้นกลางอากาศ เทเรซ่าหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกที่ใบหน้า หากแต่ว่ามีเสียงของอีกคนดังขัดจังหวะเสียก่อน

“อย่าทำให้สินค้าบอบช้ำไปมากกว่านี้” เสียงเย็นยะเยือกลอยมาจากด้านหลัง ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ แม้กระทั่งชายหน้าเหี้ยมสองคน

“แต่มันไม่ยอมกิน…”

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

ทั้งสองคนนิ่ง มองหน้าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เทเรซ่าผู้ที่ร่วมอยู่ในเหตุการณ์สังเกตเห็นว่าชายทั้งสองกำลังหวาดกลัวผู้หญิงตรงหน้า เธอเป็นใครกันแน่ ทำไมทั้งสองคนถึงได้เจียมเนื้อเจียมตัวกับเธอขนาดนั้น

“ก็ได้ ฝากเธอดูแลด้วย”

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่”

เมื่อประตูห้องเปิดลง เหลือไว้แค่เทเรซ่ากับผู้หญิงที่แสนจะเยือกเย็นคนหนึ่ง เธอเอ่ยปากถามเทเรซ่า เมื่ออีกคนเอาแต่จับจ้องมองเธอไม่วางตา เทเรซ่าแทบไม่เชื่อสายตาว่าผู้หญิงคนนี้จะรวมอยู่กับพวกคนที่จับตัวเธอมา

ผู้หญิงคนนี้ดูนิ่งมาก ผมสีเข้ม ดวงตาสีเดียวกับผม ดุดัน และเย็นยะเยือก แน่นอนว่าเธอสวย ดูสง่า เธอดูคล้ายนักฆ่าสาวสวยสุดเซ็กซี่ที่หลุดออกมาจากนิยายสักเรื่อง

“เธอกำลังสงสัยว่า ทำไมคนหน้าตาแบบฉันถึงมาทำงานสกปรกแบบนี้งั้นสิ”

นั่นก็ถูก เธอรู้ได้ยังไงว่าเทเรซ่ากำลังคิดแบบนั้น ดวงตาสีเข้มจ้องมองมาที่เธอนิ่งพลางหย่อนสะโพกนั่งลงเก้าอี้ที่มีเมนูอาหารวางอยู่

“ลุกขึ้นมา” เธอออกคำสั่งเสียงเย็น เทเรซ่ารู้สึกขนพอง กับสองคนนั้นยังไม่น่ากลัวเท่าเธอคนนี้เลย ดวงตานั้น ช่างน่ากลัว ดวงตาสีเข้มนั้น

“ฉันจะไม่พูดซ้ำสอง ถ้าเธอไม่ลุกขึ้น ฉันจะทำให้เธอลุกเอง และฉันไม่รับรองว่าเธอจะเป็นยังไง”

“…” เทเรซ่าเริ่มไม่แน่ใจกับคำขู่นั้น สายตาที่เย็นชา และท่วงท่านิ่งๆ ของเธอนั้นมันกดดันเทเรซ่ามากจริงๆ และไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เทเรซ่าลุกขึ้น

ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวที่สุดเลย

เทเรซ่ารู้สึกว่าตัวเองตัวสั่นก็ต่อเมื่อนั่งลงตรงข้ามกับร่างสูง เธอเลื่อนจานสปาเกตตีมาตรงหน้าเทเรซ่า

“กิน”

มันคือคำสั่ง

คำสั่งที่กดดัน และน่ากลัว

เทเรซ่าร้องไห้ออกมา

“ฉันไม่ได้สั่งให้เธอร้องไห้”

“…”

“กิน” เสียงนั้นเข้มขึ้น

“ขอร้องเถอะค่ะ คุณปล่อยฉันไปไม่ได้เหรอ…ฉัน…!”

เทเรซ่าสะดุ้งโหยง เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าใช้ปลายเท้าเตะโครมเข้าที่ใต้โต๊ะ มันสะเทือนจนอาหารบางส่วนกระจายออกมาด้านนอกของจานเปื้อนโต๊ะ เทเรซ่าหุบปากตัวเองทันที

“ฉันบอกให้เธอทำอะไร”

“…”

ในเมื่อไม่มีแรงที่จะโต้กลับ เพราะเธอกลัวเกินไป เทเรซ่าเลยใช้ส้อมม้วนสปาเกตตีเข้าปากด้วยมือที่สั่นเทา และน้ำตาที่อาบแก้ม เธอกลืนมันลงคอไม่ได้ แต่เจ้าของสายตาอำมหิตนั้นไม่ได้สนใจเทเรซ่าแม้แต่น้อย เทเรซ่าไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมต้องบังคับเธอด้วย และพอเธอกลืนไม่ลง หรือหยุดกิน ร่างสูงจะพูดแต่คำว่า ‘กินอีก’ จนกระทั่งเทเรซ่าทำท่าจะอ้วกออกมาจริงๆ เธอถึงให้เทเรซ่าหยุด และตอนนั้นเองที่เทเรซ่ารู้สึกแน่นท้องจากความอิ่มที่โดนบังคับ

หลังจากที่เธอกินอาหารนั้นหมดแล้ว คงจะสร้างความพอใจให้ร่างสูงเป็นอย่างมาก เพราะเธอหายไปเกือบชั่วโมง และกลับมาอีกครั้งกับลูกน้องผู้ชายที่ค่อนข้างหน้าตาดี เขาวางชุดเดรสสายเดี่ยวยาวสีดำไว้ที่โซฟานวม พร้อมกับกล่องสี่เหลี่ยมสีดำ เทเรซ่าไม่รู้ว่าเธอจะมาไม้ไหน แต่เธอก็ทำเรื่องที่น่าตกใจอยู่อย่างหนึ่งคือ เธอแต่งหน้าให้เทเรซ่า เรียกว่าบังคับถึงจะถูก

เวลาผ่านไปอย่างเงียบเฉียบ ผู้หญิงคนนี้แทบไม่ได้แตะต้องเทเรซ่าเลย แม้เพียงสัมผัสผิวเผินขณะแต่งหน้าก็ไม่ เลยทำให้เทเรเซ่าเกิดความคิดอะไรบางอย่าง

เธอควรจะหนี ใช่! ผู้หญิงคนนี้ก็แค่วางท่าให้เธอกลัว มันคือจิตวิทยาอย่างหนึ่ง เธอต้องหนี!

ตอนนี้เลย!

เทเรซ่าทิ้งตัวไปข้างหน้าในท่าพุ่ง เพื่อชน และมันสำเร็จ ร่างสูงหงายไป และคำรามในลำคอ เทเรซ่าลุกขึ้น เท้าแตะลงที่พื้นห้อง

“…!”

ขาของเทเรซ่าถูกเตะอย่างแรง ทำให้เธอล้มพับหมอบลงกับพื้น เทเรซ่ากำลังจะลุกขึ้น แต่โดนเหยียบเข้าที่ไหล่ แรงกดนั้นเจ็บจนน้ำตาซึม ผู้หญิงคนนี้ไวมาก ไวมากจริงๆ แล้วจังหวะนั้นเองที่เธอทับลงมาที่กลางหลังของเทเรซ่า ใบมีดสีเงินจ่อที่คอหอยเธอพอดี

พระเจ้า! ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน!

เธอไม่ได้ใช้หลักจิตวิทยา แต่เธอน่ากลัวมาแต่กำเนิด ตัวตนที่แท้จริงของผู้หญิงคนนี้ และเธอไม่ได้เก่งแค่ขู่เทเรซ่า แต่เธอทำจริง

“เป็นเด็กดีกับฉัน แล้วเธอจะรอด เข้าใจใช่ไหม” เสียงกระซิบนั้นทำให้เทเรซ่าสะท้าน เธอเงียบเพื่อยอมจำนน

“ดี”

ร่างสูงเก็บมีด แล้วลากเทเรซ่าลุกขึ้น เธอรู้สึกเจ็บหนึบทุกครั้งที่ผู้หญิงคนนี้สัมผัสตัว เทเรซ่าไม่แปลกใจเลยที่ผู้หญิงคนนี้ไม่อยากสัมผัสตัวใคร เพราะถ้าคนไหนโดนสัมผัสแล้วจะกลายเป็นผักอย่างที่เธอโดน

และเทเรซ่าตระหนักได้แล้วในตอนนี้ ว่าเธอไม่มีทางรอดจากที่นี่ไปได้ ไม่มีทาง


งานเริ่มไปสักพักใหญ่ เฮเลน่าเดินเข้ามาในงานด้วยชุดเดรสสีน้ำเงิน และหน้ากากแฟนซีตามธีมของงาน แน่ล่ะคนที่คิดธีมก็เอาใจลูกค้าไปเต็มๆ เพราะใครจะอยากให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงในขณะที่ทำเรื่องชั่วช้าบ้ากามแบบนี้ มันก็ดีแล้วที่อีกฝ่ายจะไม่รู้ว่าเป็นใคร แถมยังใช้โค้ดเนมในการเข้าร่วมงานในครั้งนี้อีก เรียกได้ว่ารอบคอบสุดๆ และที่น่าแปลกคือในงานมีผู้หญิงเกือบครึ่ง ปะปนกับผู้ชาย เรียกได้ว่างานนี้ไม่ได้จำกัดเพศ

ให้ตายเถอะ น่าขนลุกชะมัด

มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องของเทเรซ่า เธอมัดผมสีเข้มหางม้าเอาไว้ด้านหลัง สวมชุดสูทสีน้ำเงิน เธอไม่ได้สวมหน้ากาก เฮเลน่ารู้สึกได้ว่ายัยคนนี้น่ากลัวและเย็นชา แต่เธอเป็นผู้หญิงที่อยู่ในเกณฑ์สวยมากคนหนึ่ง ร่างนั้นเดินมาหยุดที่เฮเลน่า เล่นเอาเธออึ้งไปสักพัก

“แปลกใจที่เห็นคุณที่นี่เฮเลน่า เพย์ตัน”

ระ รู้ได้ยังไง ยัยนี่รู้ได้ยังไง ไม่มีทางที่จะรู้ชื่อของเธอ ใช้โค้ดเนมไม่ใช่เหรอ บ้าไปกันใหญ่!

“ฉันไม่ใช่…”

“เอาเป็นว่าคุณไม่ต้องเถียงจะดีกว่า”

“แล้วเธอล่ะเป็นใคร นักฆ่าของฮันเตอร์หรือไง”

เธอนิ่งมาก แล้วมองเฮเลน่า

ยัยนี่ทำเอาหลอนชะมัด

“ฉันไม่ชอบเขา และไม่อยากร่วมงานกับเขาเท่าไหร่ จบงานก็แยกย้าย”

“ฉันก็ยังเห็นเธอทำงานอยู่กับเขานี่”

ผู้หญิงคนนั้นแสยะยิ้ม ค่อนข้างเท่แต่น่ากลัวในสายตาของเฮเลน่า ผู้หญิงคนนี้มีออร่าอำมหิต

“ดูโชว์ให้สนุก”

เธอตอบแค่นั้นแล้วเดินจากไป

“ไง เธอมาช้าไปนะ”

ฮันเตอร์เดินเข้ามาหาเฮเลน่า แล้วมองไปยังผู้หญิงเย็นชาที่เพิ่งเดินจากไป วันนี้เขาแต่งตัวหล่อเหลาด้วยชุดสุดสีขาวทับเชิ้ตสีน้ำเงิน และหน้ากากแฟนซีทำให้เขาดูเหมือนเจ้าชาย

“ฉันก็มาอยู่นี่ไงล่ะ”

“แต่มันเริ่มประมูลได้สักพักใหญ่แล้ว…และราคาค่อนข้างดีเสียด้วย” เขายิ้ม

“ผู้หญิงคนนั้นใคร?”

“กะแล้วว่าเธอต้องถาม”

“…”

“พวกเก็บกวาดน่ะ อย่าใส่ใจเลย เข้าไปข้างในกันเถอะ”

เฮเลน่าเดินเข้ามาในงาน กลิ่นอายแรกที่เธอสัมผัสได้คือ พวกผู้ดีมีอันจะกิน คนที่มีอำนาจ เศรษฐี และพวกผิดกฎหมายที่ฉากหน้าเป็นนักธุรกิจ เบื้องหลังเป็นพวกวิปริต คนพวกนี้รวยและมีอำนาจ ไม่แปลกใจที่ตำรวจเองก็ไม่กล้ามายุ่งกับธุรกิจด้านมืดแบบนี้ บางทีตำรวจผู้รวยอุดมการณ์อาจจะเคยมากวาดล้าง แต่โดนกำจัดทิ้งไปหมดแล้ว

“เชิญเลยที่นั่งวีไอพีเป็นของเธอ” ฮันเตอร์เดินนำเฮเลน่ามานั่งข้างๆ ผู้หญิงคนหนึ่งในเก้าอี้นวมแถวหน้า รายนี้คงกำลังจะสนุกอยู่กับการประมูลมากจนลืมไปเลยว่ามีเฮเลน่านั่งอยู่ข้างๆ เธอ และเฮเลน่าก็รู้สึกได้เช่นกันว่าการประมูลกำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ สังเกตได้จากน้ำเสียงเฮลั่นในแต่ละครั้งที่เสนอราคา แขกวีไอพีจะได้นั่งทีเก้าอี้สามสิบตัว ในขณะที่อีกยี่สิบชีวิตที่ไม่ได้เป็นวีไอพีไม่มีสิทธิ์ได้นั่ง แต่มีสิทธิ์ที่จะเสนอราคา

คนพวกนี้ปีศาจชัดๆ

เธอมาทำอะไรที่นี่กันนะเฮเลน

แต่นั่นก็ได้แต่เป็นการถามตัวเองในใจ ในเมื่อเธอมาแล้วก็ดูเหตุการณ์สักหน่อยจะเป็นไรไป

“อย่าลืมนะครับว่าสาวน้อยคนนี้ยังคงบริสุทธิ์ สดใหม่ยังไม่เคยมีใครแตะต้องมาก่อน สุภาพบุรุษ สุภาพสตรีทั้งหลาย ตอนนี้ราคาประมูลสูงสุดอยู่ที่สิบสี่ล้านบาท มีใครจะเสนออีกหรือไม่”

“….!” เมื่อสิ้นเสียงของพิธีกร เฮเลน่าก็ถึงกลับตะลึงไปสักพักกับจำนวนเงิน เธอแทบไม่เชื่อหูเลยว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นจริง คนพวกนี้หว่านเงินเพื่อที่จะได้นอนกับเด็กสาวบริสุทธิ์คนหนึ่งอย่างนั้นน่ะเหรอ โลกมันช่างบ้าบอเข้าไปทุกทีแล้ว

และที่น่ากลัวคือ ผู้คนเริ่มเสนอราคากันขึ้นมาเรื่อยๆ จนตอนนี้อยู่ที่ยี่สิบสามล้าน ความบ้าคลั่งนี้มันอะไรกัน…คนพวกนี้

เฮเลน่ามองไปที่หน้าจอเห็นเทเรซ่านั่งหน้าเศร้าอยู่ภายในห้องเดิม เธอดูสวยขึ้นด้วยการแต่งหน้าและแต่งตัวให้ดูเซ็กซี่ยั่วยวน แต่เธอไม่รู้หรอกว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรต่อจากนี้ ถ้าเฮเลน่าติดอยู่สถานการณ์แบบเทเรซ่าก็ถือว่าชีวิตแย่เต็มทนแล้ว

แล้วเธอจะไปกังวลทำไม ทำใจให้สบายๆ เถอะเฮเลน

“ฉันคิดว่ายอดเงินครั้งนี้ต้องถึงสามสิบล้านแน่ พวกเศรษฐีนี่นะ” ฮันเตอร์ยิ้มเหยียด แล้วมองหน้าน้องสาว “เป็นอะไรไป หน้าซีดจังเลยนะ”

“ฉันไม่ค่อยชอบบรรยากาศแบบนี้”

“ก็มีแต่เธอที่คิดแบบนั้น”

เสียงเคาะประมูลดังขึ้นโดยพิธีกร เรียกสติเฮเลน่าอีกครั้ง

“โค้ดเนมทรอปิคอล ชนะประมูลด้วยราคาสูงสุดสามสิบสี่ล้านบาท”

เสียงฮือฮาดังขึ้นลั่นห้อง เจ้าตัวที่นั่งอยู่แถววีไอพีเดียวกันกับเฮเลน่ายืนขึ้นแล้วโบกมือให้กับทุกคน แขกที่อยู่ข้างเคียงตบไหล่ ไม่ก็ส่งเสียงเชียร์เขาราวกับว่าเขากำลังจะลงสนามชกมวย

“เรารอดูคุณอยู่”

“คุณเจ๋งมาก”

“ผมแพ้คุณไปแค่สองล้านเองแท้ๆ น่าเสียดายชะมัด”

เสียงคนพวกนั้นดังโหวกเหวก โค้ดเนมทรอปิคอล เป็นชายร่างอวบ น่าจะอายุประมาณเกือบห้าสิบปีเห็นจะได้ แววตาภายใต้หน้ากากนั้นดูหื่นกระหายอย่างแท้จริง นั่นสินะ ก็มันเป็นชัยชนะของเขา

“รู้สึกจะได้ผู้ชนะแล้ว”

ฮันเตอร์ปรบมือร่วมกันกับแขกภายในงานด้วยความภาคภูมิใจ ก็แหงล่ะ งานในวันนี้เขาเองก็ได้ส่วนแบ่งเยอะเหมือนกัน และคนที่ภูมิใจมากที่สุดในงานคงหนีไม่พ้นโค้ดเนมทรอปิคอล เขาถอดสูทแล้วโยนทิ้งไปด้านหน้า ราวกับว่าตัวเองพร้อมแล้วที่จะเข้าไปหาเทเรซ่า เด็กสาวที่เขาประมูลไปด้วยราคาสูงลิ่ว

“เชิญครับเชิญ โค้ดเนมทรอปิคอลคนของเราจะนำทางคุณไปสู่สวรรค์ และพวกเรารอชมอยู่”

พิธีกรยิ้มให้เขา แล้วจากนั้นชายวัยกลางคนที่สวมหน้ากากไม่เปิดเผยใบหน้าก็เดินออกไปจากห้องนั้น

พวกวิปริต!

เฮเลน่าเค้นเสียงในลำคอ และรู้สึกว่าตัวเองเริ่มปวดหัวขึ้นมาในทันที

“เป็นอะไร”

ฮันเตอร์ถามเฮเลน่า เมื่อเห็นว่ามือของน้องสาวจิกขย้ำชุดเดรสอยู่บนตัก

“มึนหัว”

“อย่างพลาดฉากอลังการทุ่มทุนสร้างสิ ดูซะ ผลงานของเธอด้วยไม่ใช่เหรอ” เขาพยักพเยิดให้เฮเลน่ามองขึ้นไปบนจอยักษ์

เทเรซ่าลนลานเมื่อเจอชายวัยกลางคนสวมหน้ากากแฟนซี กับกางเกงบ็อกเซอร์แค่ชิ้นเดียวติดตัว เขานัวเนียเทเรซ่า และเข้าถึงตัวได้แทบจะทันที เทเรซ่าอยู่ใต้ร่างเขาในตอนนี้ เสียงและทุกอย่างดังออกมาจากลำโพงรอบห้องเธียเตอร์ เทเรซ่าร้องไห้ ร้องขอความช่วยเหลือ และขอร้องให้เขาหยุด แต่เขาแค่หัวเราะ และเทเรซ่าปัดป้องตัวเองเต็มที่

ไม่มีทาง เทเรซ่าไม่มีทางรอดได้

เสียงของทุกคนเชียร์โค้ดเนมทรอปิคอลให้เผด็จศึกให้ได้สักที บางคนหัวเราะชอบใจ พูดโอ้อวดกัน เฮเลน่ารู้สึกเวียนหัวกับเสียงเหล่านั้น เธอตัดสินใจลุกขึ้น แต่ฮันเตอร์คว้าแขนเธอเอาไว้

“จะไปไหน”

“ไปเข้าห้องน้ำ”

“ตอนนี้เนี่ยนะ เธอเป็นบ้าอะไรเฮเลน!”

“แล้วไง!”

เฮเลน่าสะบัดตัวออกจากฮันเตอร์แล้วเดินออกไปข้างนอก โดยมีฮันเตอร์มองแผนหลังของเธอออกไปจนลับสายตา

เฮเลน่าหายใจไม่ออก เธอมองไปยังห้องที่เทเรซ่าอยู่ ก็พบว่ามีการ์ดร่างยักษ์ห้าคนยืนคุ้มกันอยู่เพื่อไม่ให้มีใครมาขัดจังหวะแสนสุขของลูกค้า เฮเลน่าหมุนตัวกลับ เธอจะออกจากที่ป่าเถื่อนแห่งนี้

พอกันที!

เฮเลน่าเดินออกไปจากตรงนั้น ห้องของเทเรซ่าค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ

จากนั้น เฮเล่าหยุดเดินราวกับว่าข้างหน้าของเธอมีขอบเหวลึกอยู่

“ฉันควรจะดีใจ ฉันควรจะมีความสุขที่กำจัดเธอเทเรซ่า ฉันควรจะ…” เสียงของเฮเลน่าเบาลงเรื่อยๆ เธอขบกรามแน่น และหลับตาไล่ความตึงเครียดออกไป เธอกำลังด่ากับความคิดในหัวของตัวเองในตอนนี้

บ้าไปแล้ว! เดินต่อไปสิยัยโง่

เฮเลน่าเดินออกไป เดินต่อไป และต่อไป

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นปุ่มสีแดงข้างผนัง ‘เตือนเพลิงไหม้’ เฮเลน่ามองมันนิ่งอยู่อย่างนั้น และจิตใต้สำนึกที่ชัดเจนของเธอทำให้เธอทำอย่างไม่ลังเล

เฮเลน่าใช้กำปั้นทุบลงที่ปุ่มสีแดงนั้นอย่างแรงราวกับจะให้มันแตกละเอียดคามือ เสียงแจ้งเตือนเพลิงไหม้กรีดร้องออกมาเสียงดัง

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที ฝูงชนก็วิ่งหนีตายกันออกมาจากห้องเธียเตอร์ พวกเขาวิ่งชนกันอลม่านไปหมด เฮเลน่าภูมิใจในฝีมือของตัวเองอยู่ชั่วครู่ พลางเอาหลังแนบผนังทางเดินหลบจากคนที่วิ่งหน้าตื่นออกไป และจ้องไปยังห้องที่เทเรซ่าอยู่ ไม่นานเธอก็เห็นโค้ดเนมทรอปิคอลวิ่งกระเสือกกระสนหนีตายออกมา เฮเลน่าโล่งใจที่เห็นแบบนั้น

แล้วเธอจะโล่งใจทำไมกันนะ?

“….!”

แล้วความโล่งใจของเธอก็ไม่ยั่งยืนนัก เมื่อฮันเตอร์วิ่งออกมาจากห้องเธียเตอร์รั้งหลังคนพวกนั้น เขาหัวเสียและตะโกนโหวกเหวกกับการ์ด แล้วจากนั้นดวงตาดุดันก็หันมาสบกับเฮเลน่า

“นังตัวดี!”

เขาชี้นิ้วมาที่เธอ แล้วถอดหน้ากากเหวี่ยงทิ้งด้วยความโกรธราวกับคลื่นพายุ เขากึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาเฮเลน่า เธอถอยหลัง และกดมือถือ

เฮเลน่าออกวิ่งไปด้วย

“หยุด ฉันบอกให้แกหยุด!”

เสียงฮันเตอร์ไล่หลังมา เฮเลน่าลุ้นคนปลายสาย

รับสิ…รับสายของฉันเดี๋ยวนี้!

[ถ้าเธอจะโทรมาก่อกวน…!]

“หุบปากแล้วฟังฉันเอลิซาเบธ โรงแรมแฮมิลตัล ที่ควีนส์ เทเรซ่าอยู่ที่นี่ รีบมาก่อนที่มันจะสายเกินไป”

เฮเลน่าตัดสายทิ้ง พร้อมกับร้องเสียงหลงเมื่อผมของเธอถูกกระชากจากด้านหลังอย่างแรงจนหน้าหงาย

“แกทำทุกอย่างป่นปี้หมด แกทำทุกอย่างพัง!” ฮันเตอร์ตะคอกใส่หูเฮเลน่า แล้วผลักเธอให้ล้มลงกับพื้นทางเดิน ศอกและแขนของเฮเลน่าครูดพื้นเรียกเลือดซิบออกมา

“ชดใช้ในสิ่งที่แกทำซะเฮเลน”

เฮเลน่าไม่เข้าใจ แต่การ์ดของฮันเตอร์เข้ามาหิ้วปีกของเธอทั้งสองข้าง

“ปล่อยนะ นายจะทำอะไร บอกลูกน้องของนายให้ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”

เขาหงุดหงิดและฟาดฝ่ามือลงบนหน้าของเธอเพื่อให้หยุดพูด

“เอาตัวไปขังไว้ เห็นทีฉันจะต้องลงโทษน้องสาวสักหน่อยแล้ว”

“นายกล้าดียังไง…”

“เธอทำเรื่องเสียทั้งหมด เธอมันเลวไม่พอเฮเลน และนั่นเป็นกรรมของเธอ”

“…”

“ฉันจะขายเธอให้โค้ดเนมทรอปิคอล โทษฐานที่บังอาจมาทำให้ฉันหงุดหงิด!”

“นายทำอย่างนั้นไม่ได้ ฉันเป็นน้องนายนะ” เฮเลน่าเสียงสั่น

“โอ้ แน่นอน ฉันทำได้”

“…”

“และขอให้รู้เอาไว้ ว่าอย่าบังอาจมาทำให้ฉันเสียอารมณ์”

“…!”

“แกไม่ใช่น้องสาวของฉันอีกต่อไป นับแต่นี้แกคือสินค้า”

“…!!”


_______________________________________________________________

เป็นไงกันบ้างเน้อรีดเดอร์ของไรท์55555 ไรท์โดนอาถรรพ์กลางเรื่องตลอด ถึงกลางเรื่อง

ต้องมีงานด่วนเข้ามาตลอด ไรท์ขอโทษที่ล่าช้านะคะ เพราะตอนอื่นๆอาจจะล่าช้าเหมือนกัน

ไรท์ขอเเจ้งนักอ่านทุกคนที่ติดตามผลงานของไรท์ไว้ล่วงหน้า ว่ามันก็อาจจะช้าอย่างนี้ตลอด

ในตอนต่อๆไป ขอบคุณที่ติดตามผลงานของไรท์มาโดยตลอดนะคะ ขอบคุณมากจริงๆที่ยังไม่ทิ้งกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #41 Berlin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 01:27

    รอนะคะ สู้ๆค่ะไรท์

    #41
    0
  2. #40 chptan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 11:53
    ติดตามอยู่เรื่อยๆน้าา
    #40
    0