[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 28 : TWENTY-FIVE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    25 พ.ค. 62

เป็นเรื่องน่าตกใจที่เอลิซาเบธได้รับสายจากเฮเลน่า ตอนแรกเธอคิดว่านี่คงเป็นเรื่องอำเล่น แต่น้ำเสียงของเฮเลน่าไม่ใช่อย่างนั้น เฮเลน่าดูตื่นเต้น และหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด บวกกับโทมัส เพื่อนในแผนกไซเบอร์ของเอฟบีไอที่แคโรไลน์วานมาช่วยจับสัญญาณการโทรว่ามาจากโรงแรมแห่งนั้นในควีนส์จริงๆ

และตอนนี้โทมัสกำลังง่วนอยู่กับอุปกรณ์และเครื่องดักฟังต่างๆ ที่เอลิซาเบธไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร จอร์จิน่าแอบเบ้ปากหมั่นไส้โทมัสอยู่บ่อยๆ แถมกระซิบบอกว่าคนนี้เคยเดตกับแคโรไลน์ เอลิซาเบธมองยังไงก็ไม่เห็นว่าทั้งสองจะเป็นแบบนั้นได้เลยนอกจากเพื่อนร่วมงาน

“เราต้องรีบลุยกันแล้วนะครับ” โทมัสหันจากจอมามองหน้าเอลิซาเบธ

แคโรไลน์พยักหน้าเห็นด้วยกับโทมัส เธอมีแผนรองรับเอาไว้แล้ว ถ้าไม่ติดว่ามีสายเรียกเข้าจากมือถือของเอลิซาเบธเสียก่อน

เบอร์ไอ้สารเลวนคนนั้น

ราวกับว่าทุกคนรับรู้ว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร ทุกคนเงียบกริบ โทมัสเปิดเครื่องจับสัญญาณ และรัวคีย์บอร์ดแกรกๆ ทันที เอลิซาเบธกดรับสายเมื่อโทมัสส่งสัญญาณ

ทุกคนเงียบรอฟังเสียงจากปลายสาย

[เปลี่ยนแผนนิดหน่อย ที่ว่าจะให้เธอเอาเงินมาให้ภายในเช้าวันพรุ่งนี้ พอดีว่าฉันโดยหักหลัง เธอคงจะรู้นะว่าใครเป็นคนคายความลับเรื่องที่อยู่ของฉัน]

เสียงจากมือถือของเอลิซาเบธดังขึ้นที่โน๊คบุ๊คโทมัสได้ยินเสียงชัดแจ๋วกันทั้งหมด

“นายต้องการอะไร”

[เข้าประเด็นไวตลอดเลยนะ แต่ก็ดี…ฉันวางแผนว่าจะขายเทเรซ่ากับเฮเลน่าให้พวกเงินหนักๆ หน่อย]

ทุกคนอึ้งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

“นายว่าไงนะ! ถ้าแตะต้องเทรซล่ะก็…”

[อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ ฉันรู้ว่าเธอไม่ยอมแน่ๆ ฉันก็ไม่ค่อยจะมีทางออกสำหรับเรื่องนี้เท่าไหร่เหมือนกัน]

“เงินเท่าไหร่ บอกฉันมา นายต้องการเท่าไหร่”

ปลายสายหัวเราะ

[เงินมันหาง่ายจะตายไปสำหรับฉัน ถ้าหากฉันขายเฮเลน่ากับเทเรซ่าให้พวกแขกวีไอพีทั้งหลาย ฉันได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ ไม่เสียเวลามาขูดรีดเงินกับเธอหรอกน่า]

พวกมันทำเกินไปแล้วจริงๆ มันคิดจะขายผู้หญิงสองคนที่ไม่มีทางสู้ให้กับใครก็ไม่รู้ พวกนี้ไม่เห็นค่าของคนเลย เลวที่สุด และที่น่าเป็นห่วงคงหนีไม่พ้นเทเรซ่า เธอไม่มีทางเอาตัวรอดกับเหตุการณ์นี้ได้แน่ อย่าว่าแต่เทเรซ่าเลย แม้ขนาดตัวเธอเองเอลิซาเบธก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้ได้เหมือนกัน เธอคงรับมือไม่ได้ เธออาจจะยอมแพ้ แล้วอีกอย่างเฮเลน่าไปทำบ้าอะไรที่นั่นกัน! เอลิซาเบธตัดความคิดเหล่านั้นออกไป เมื่อเสียงของปลายสายพูดขึ้น

[เงียบนานไปนะ ทำไมเงินมันสูงเกินเธอจะจ่ายไหวเหรอ]

เธอสู้เรื่องเงินไหวแน่นอน เอลิซาเบธกำลังจะอ้าปากพูด แต่แคโรไลน์ยกมือห้ามเอาไว้ เธอเขียนอะไรยุกยิกที่กระดาษ ก่อนจะชูให้เอลิซาเบธเห็นข้อความนั้น

“…!” เอลิซาเบธส่ายหน้าทันทีเมื่อเห็นข้อความนั้น มันเป็นแผนที่ค่อนข้างเสี่ยง แต่แคโรไลน์และโทมัสพยักหน้าแข็งขัน เอลิซาเบธเลยยอมจำนน

“ฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่าเรื่องเงิน”

[โอ้ จริงเหรอ ไหนลองพูดให้ฉันสบายหูทีซิ]

“ฉันมีผู้หญิงที่คิดว่าจะทำกำไรมหาศาลให้คุณ พวกเธอค่อนข้างรู้งาน และเก่งเรื่องที่นายต้องการ”

เอลิซาเบธมองแคโรไลน์ เธอพยักหน้าเป็นเชิงให้เอลิซาเบธด้นสดเองหลังจากนั้น

“นายจะบังคับเทเรซ่ากับเฮเลน่าไปทำไมทั้งสองคนไม่เต็มใจกับเรื่องแบบนี้นักหรอก สู้หาคนที่เป็นงานจะไม่ดีกว่าเหรอ?”

[พูดต่อสิ]

“ก็อย่างที่ฉันบอกไป ถ้านายบังคับเฮเลน่ากับเทเรซ่า และขายให้กับลูกค้า มันจะไม่สุ่มเสี่ยงเกินไปเหรอ ต้องมีคนรู้เรื่องนี้และโดนตำรวจตามจับไม่วันใดก็วันหนึ่ง เพราะเฮเลน่าก็เป็นคนดังเพื่อนเยอะ ส่วนเทเรซ่าเธอมีเพื่อนที่ขี้สงสัย ถ้าเห็นหายไปนานวันเข้า ฉันก็ไม่รับประกันหรอกนะว่าทางนั้นจะแจ้งความหรือเปล่า แต่ถ้านายเลือกคนที่ฉันหามาให้ และเต็มใจที่จะทำงานนี้นายก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร”

[แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคนที่เธอหามาให้จะไม่แจ้งตำรวจ]

“ฉันเองก็มีอิทธิพลไม่แพ้พ่อของฉันหรอกนะเผื่อนายลืมเรื่องนี้ไป”

[…] ปลายสายเงียบไป ทุกคนที่ฟังอยู่ลุ้นไปด้วย

[ก็ได้ ฉันต้องการสองคน ส่งรูปมาภายในสองชั่วโมงนี้ ให้ไวล่ะฉันไม่ชอบการรอคอย เพราะฉันจะพลั่งขายเทเรซ่าไปตอนไหนก็ได้]

สายนั้นตัดไป เอลิซาเบธคิดหนัก เธอจะไปหาผู้หญิงที่จะไปแทนเทเรซ่ากับเฮเลน่าได้จากที่ไหนกัน

“หวังว่าเธอจะไม่เอาตัวเองเข้าแลกหรอกนะ” จอร์จิน่าที่อยู่ตรงนั้นรู้ทันความคิดของเธอ

เอลิซาเบธส่ายหน้า เธอหมดหนทาง

“ฉันเองค่ะ” แคโรไลน์พูดออกมา ทั้งเอลิซาเบธกับจอร์จิน่าหันไปมองเป็นตาเดียว เว้นโทมัสที่ไม่ได้แปลกใจอะไรเลย

“อะไรนะแคโรไลน์ เธอจะบ้าเหรอไง!” จอร์จิน่าหวีดขึ้นก่อนใครเพื่อน เธอออกตัวแรงจนเอลิซาเบธสงสัย และพอจะคิดออกว่าสองคนนี้เริ่มมีความสัมพันธ์แปลกๆ กันขึ้นมาแล้ว

“ฉันคิดแผนออก และมันดีมากเลยค่ะ”

“ฉันไม่ยอมให้คุณไปเสี่ยงเรื่องแบบนี้หรอกนะคะ มันต้องมีทางออกซิ คุณช่วยฉันมาเยอะแล้วนะแคโรไลน์”

“ฉันยังไม่ทันได้ช่วยคุณเลยต่างหาก”

“อย่างห่วงเลยครับคุณเอลิซาเบธ ผมกับแครล์เคยทำงานแบบนี้กันมาก่อน ปฏิบัติการภาคสนามในคดีแบบนี้ค่อนข้างบ่อยเลยด้วย ปล่อยเราเข้าไปแทรกจากภายในอะไรๆ มันก็จะง่ายขึ้นเยอะ”

“แต่ว่า…”

“พวกเรามีแผนครับคุณเอลิซาเบธ แล้วคุณจะประหลาดใจ”

“เชื่อมือพวกเราเถอะค่ะ” แคโรไลน์พูดเสริมโทมัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มันช่วยให้เอลิซาเบธคลายกังวลไปได้อีกเปาะหนึ่ง แต่ถึงยังไงเรื่องแบบนี้มันก็น่าเป็นห่วงอยู่ดี ทุกอย่างมีความเสี่ยงเต็มไปหมด ถ้าหากทุกอย่างพลาด… ไม่! ต้องไม่พลาด ทุกอย่างต้องเป็นไปได้ด้วยดี

รอก่อนนะเทรซ พวกเรากำลังจะไปช่วยคุณ หวังว่าคุณจะไม่เป็นอะไร



เมื่อสองชั่วโมงก่อนเฮเลน่าโดนลูกน้องร่างยักษ์ของฮันเตอร์หิ้วปีกเข้ามาในห้อง เทเรซ่างุนงงไม่เข้าใจกับสถานการณ์แบบนี้เอาเสียเลย เมื่อหลายชั่วโมงก่อนเฮเลน่ายังอยู่กับคนพวกนั้น แต่ตอนนี้เทเรซ่าเริ่มไม่แน่ใจแล้ว เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตั้งแต่ที่เฮเลน่าโดนโยนเข้ามาในห้องเธอก็เอาแต่ทุบประตูและส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายด่าทอคนพวกนั้น และเทเรซ่าเริ่มเข้าใจในตอนนั้นเองว่าเฮเลน่ากำลังตกที่นั่งเดียวกันกับเธอ เทเรซ่าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสถานการณ์จะพลิกได้ขนาดนี้

“จะสมน้ำหน้าฉันก็เชิญ” เฮเน่าที่นั่งสงบสติอารมณ์อยู่โซฟาข้างเตียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหยิ่งๆ เพราะเทเรซ่าเอาแต่จ้องมองเธอ เธออาจคิดว่าเทเรซ่ากำลังสมเพช แต่จริงๆ แล้วเทเรซ่าแค่พยายามหาคำตอบ

เทเรซ่าส่ายหน้าปฏิเสธคำประชดนั้น

“ฉันได้ยิน…”

“…”

“ได้ยินคนพวกนั้นบอกว่ามีคนทำสัญญาณไฟปลอมๆ ขึ้นมา”

“แล้วไง”

เทเรซ่ารวบรวมความคิดเกือบชั่วโมงถึงจะปะติดปะต่อเรื่องนี้ได้

“พอคนพวกนั้นพูดไม่กี่นาที คุณเฮเลน่าก็โดนจับตัวมา…คุณเป็นคนทำเรื่องนั้น เพราะ…ช่วยฉัน”

“แล้วฉันก็ถูกจับมาขังในที่บ้าๆ นี่ ใช่! ฉันช่วยเธอเทรซ พอใจหรือยัง มันไม่ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลย ฉันได้มาติดอยู่ในสถานการณ์ห่วยแตกแบบนี้ รู้อย่างนี้ฉันน่าจะเดินออกไปจากที่นี่ตั้งแต่ทีแรก”

“คุณไม่ทำหรอก คุณไม่มีทางออกไปได้ เพราะคุณเป็นคนดี”

“อย่ามาแม่พระให้ฉันเห็นเทรซ รำคาญ!”

“สาวๆ อย่าทะเลาะกัน” ฮันเตอร์เดินยิ้มแย้มเข้ามาในห้อง เฮเลน่ารู้ได้ในทันทีว่ามีข่าวดีสำหรับเขา และข่าวร้ายสำหรับพวกเธอ

“อีกไม่กี่ชั่วโมงจะมีคนมาเพิ่ม เอาไว้เป็นเพื่อนคุยของพวกเธอไง สาวสองคนสวยใช่เล่น ส่วนแกเฮเลน แกรอเตรียมตัวเอาไว้ได้เลยลูกค้าวีไอพีของฉันถูกใจแกเอามากๆ เลยล่ะ เขาจะมาซื้อแกในอีกสามสิบนาทีนี้”

“นายคิดจะทำเลวๆ กับน้องสาวตัวเองงั้นเหรอ?!”

“ช่วยไม่ได้ แกหักหลังฉันเองนี่!”

ฮันเตอร์ตะคอกใส่เฮเลน่า เทเรซ่าตกใจที่ได้ยินคำว่า ‘น้องสาว’ เฮเลน่าเป็นน้องสาวของผู้ชายร้ายกาจคนนี้น่ะเหรอ? และเห็นได้ชัดว่าพี่ชายไม่ได้รักน้องสาวเลย เขาไม่สนใจเฮเลน่าด้วยซ้ำ เทเรซ่ารู้สึกเห็นใจเฮเลน่าขึ้นมาทันที

“ก็สิ่งที่นายทำมันรับไม่ได้ นายทำเกินไป”

“หุบปาก!” เขาตะคอกและจะย่างเข้ามาตบเฮเลน่า แต่ก็หยุดการกระทำนั้น เขาสูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อควบคุมอารมณ์โมโหร้ายนั้นเอาไว้

“เอาล่ะ” เขายกมือทั้งสองขึ้นพยายามลืมเรื่องที่เฮเลน่าหักหลังเขา เพราะว่าเขามีเรื่องที่น่ายินดีกว่านี้รออยู่ “ฉันจะไม่เก็บเรื่องของแกมารกสมองหรอกนะเฮเลน เพราะข้อเสนอของเอลิซาเบธมันดีมากเลยล่ะ”

“เอลิซาเบธ?”

“อ่อ ลืมบอกไปสินะตอนแรกฉันกะจะขายเทรซไปให้ไอ้แก่กระเป๋าหนักแล้วหลอกเอาเงินค่าไถ่จากเอลิซาเบธ แต่ตอนนี้ดูสิว่าสถานการณ์มันดีกว่านั้นเยอะเลย บางทีฉันก็ต้องขอบคุณเธอนะเฮเลน”

“ฉันไม่เข้าใจ”

ฮันเตอร์ยกยิ้ม และเอามือไพล่หลังเดินไปมาพลางพูดอย่างอารมณ์ดี

“ฉันไม่อยากบอกแผนการอะไรเธอตอนนี้หรอกนะ แต่เอาเถอะ เพราะพวกเธอทั้งสองก็ไม่มีท่าจะหนีรอดไปได้อยู่แล้ว”

“…”

“…”

เฮเลน่ารอให้ฮันเตอร์พูด ส่วนเทเรซ่าเธอไม่ค่อยพูดอะไรนัก นอกจากมองหยั่งเชิงฮันเตอร์ สงสัยยังกลัวในสิ่งที่ฮันเตอร์เพิ่งทำกับเธอไปหมาดๆ

“เอลิซาเบธจะส่งผู้หญิงสองคนมาแทนพวกเธอ แล้วจากนั้นฉันก็จะปล่อยพวกเธอไป ง่ายๆ แค่นี้แหละ”

เทเรซ่าไม่เข้าใจ และเฮเลน่าคาดไม่ถึงว่าเอลิซาเบธจะเป็นคนแบบนี้ เอาผู้หญิงคนอื่นมาแทนเนี่ยนะ? รายนั้นไม่กล้าทำเรื่องเลวๆ แบบนั้นได้ลงคอ แต่จะว่าไปก็ไม่แน่หากเอลิซาเบธรักเทเรซ่ามากขนาดนั้น บางทีเธออาจจะยอมกลายเป็นคนบาปไปเลยก็ได้

“ลิซไม่ใช่คนแบบนั้น”

“เหรอ! แต่มันเป็นไปแล้วเฮเลน ยัยนั่นเสนอฉันมาเอง ยัยนั่นทำทุกอย่างแหละ ก็เพราะว่าฉันมีเพชรเม็ดงามอยู่ถึงสอง” เขาหัวเราะ “โชคมันช่างเข้าข้างฉันจริงๆ แฟนเก่ากับแฟนคนปัจจุบันของเอลิซาเบธอยู่ที่นี่ เรื่องนี่มันโคตรตลกเลย”

เฮเลน่าแทบหัวเราะออกมาพร้อมฮันเตอร์ แน่นอนว่าเธอไม่ได้สะใจแต่อย่างใด เธออยากหัวเราะประชดชีวิตตัวเองก็แค่นั้น

“นั่นก็เป็นความคิดของเอลิซาเบธคนเดียวเท่านั้น ยัยนั่นคิดว่าฉันจะปล่อยพวกแกไปง่ายๆ อย่างนั้นน่ะเหรอ ฉันจะจับผู้หญิงสองคนนั้นมาขังรวมกับพวกแก แล้วขายให้หมด ฉันรู้สึกได้กลิ่นเงินจางๆ แล้ว”

เฮเลน่ารู้สึกไม่สบายใจที่ได้ยินแบบนั้น เอลิซาเบธตกอยู่ในความเสี่ยงมหาศาล และผู้หญิงสองคนนั้นจะยอมมาเหรอ ไม่แน่เอลิซาเบธอาจจะหลอกล่อมา แต่ทำอย่างนั้นมันก็อันตรายมากไม่ใช่เหรอ? เอลิซาเบธจะทำอย่างนั้นจริงๆ เหรอ?

เฮเลน่าไม่ค่อยอยากจะเชื่อนัก แม้แต่เทเรซ่าเองก็มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน

“อีกไม่นานหรอก พวกแกจะมีเพื่อนมาร่วมห้องด้วย ช่วยปฏิบัติกับน้องใหม่ดีๆ ล่ะ” เขาก้มหน้าลงมามองเฮเลน่าใกล้ๆ จนเธออยากจะชกหน้าหล่อเหลาของเขาให้ยับ แต่เธอก็ยั้งมือเอาไว้ ถ้าเธอชกหน้าเขา เขาอาจจะทำร้ายเธอหนักกว่านี้

เทเรซ่าไม่ค่อยสบายใจกับเรื่องที่ได้ยินเธออยากจะถามเฮเลน่าว่าเอลิซาเบธจะทำอย่างนั้นจริงๆ เหรอ แต่สถานการณ์แบบนี้เทเรซ่าไม่อยากจะปริปากพูดกับอีกคนเลย นับตั้งแต่ที่ฮันเตอร์ออกไปเฮเลน่ามีอารมณ์ที่ค่อนข้างน่ากลัวมาก เธอเอาแต่มองที่บานประตูตรงข้ามตัวเอง และใช้ความคิดอยู่อย่างนั้น เทเรซ่าก็ได้แต่หวังว่าปาฎิหายร์จะมีจริง เอลิซาเบธจะต้องหาทางออกจนเจอ เธอเป็นคนฉลาดอยู่แล้ว

คุณเอลิซาเบธฉันเชื่อใจคุณ ไม่ว่าคุณจะทำอะไร


เอลิซาเบธเข้ามาที่โรงแรมแฮมิลตัลตามที่คนพวกนั้นบอก เธอเดินขนาบข้างมากับแคโรไลน์ และแมรี่ ชอว์ เพื่อนของเธอที่ทำงานอยู่เอฟบีไอด้วยกันเมื่อครั้งยังอดีต แมรี่เป็นหญิงสาวสวยหุ่นนางแบบ ผมบลอนด์ ดูเซ็กซี่โฉบเฉี่ยว เธอมีนิสัยร่าเริง และปัจจุบันทำงานอยู่ที่แผนกอาชญากรรม เอลิซาเบธล่ะไม่อยากจะเชื่อว่าเอฟบีไอจะเป็นดงนางแบบได้ขนาดนี้ แม้แต่แคโรไลน์ก็ยังสวยเด่นมาในชุดเซ็กซี่ ที่น้อยมากที่จะเห็นลุคนี้ของเธอ

“คุณไม่ต้องกังวลเอลิซาเบธ พวกเรามืออาชีพอยู่แล้ว” แมรี่พูดปลอบใจ ซึ่งเอลิซาเบธคิดว่าได้ผล

“คุณแน่ใจนะคะว่าเอฟบีไอจะไม่มายุ่งด้วย ฉันกลัวว่าแฟนของฉันจะเป็นอันตราย”

“ไม่มีหรอก ไว้ใจได้ ฉันแค่บอกพวกเขาแค่ว่ามาดูลาดเลาเฉยๆ ยังไม่ต้องการทีม เพราะไอ้พวกค้ามนุษย์หลายแก็งค์จะต้องสิงกันอยู่ที่นี่เยอะแน่ๆ”

เอลิซาเบธพยักหน้า

“ขอแค่คุณทำตามแผนเอลิซาเบธ คุณพร้อมนะ”

แคโรไลน์ถามเพื่อความแน่ใจ เอลิซาเบธพยักหน้าไม่นานทั้งสามก็มาถึงชั้นที่ยี่สิบแปด ห้องหมายเลขสองหนึ่งสี่ปรากฏอยู่ข้างหน้าพร้อมลูกน้องร่างยักษ์สองคนยืนอยู่หน้าประตู พวกนั้นเปิดทางให้สาวๆ เดินเข้าไปอย่างง่ายเดาย

ภายในห้องของโรงแรมนั้นหรูหราไม่ต่างจากภายนอกเลย ทุกอย่างดูดีจนเอลิซาเบธลืมประหม่าไปชั่วขณะ ผู้ชายตัวสูงกำลังรินไวน์อยู่ที่โต๊ะบาร์ ซึ่งเอลิซาเบธคิดว่าห้องนี่อาจทำมาเพื่อการเจรจาในคราวนี้โดยเฉพาะ เนื่องจากไม่มีเตียงนอน และห้องครัวเลย มีแค่ชุดโซฟาสีดำขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง กับมุมบาร์เครื่องดื่ม

“ไง ลิซซี่ มาเร็วเกินไปหน่อยว่าไหม”

“…?!” ทีแรกเอลิซาเบธก็งุนงงกับน้ำเสียงคุ้นหูนั้น แต่พอชายหนุ่มคนนั้นหันหน้ามาเอลิซาเบธก็แทบเข่าอ่อน

ฮันเตอร์ พี่ชายของเฮเลน่า

“ฮันเตอร์คุณ…คุณทำอะไร…” เอลิซาเบธพูดไม่ออกเธอไม่ได้เตรียมใจมาเพื่อตกใจกับเรื่องนี้ จากนั้นเธอก็คิดบางอย่างออก “เฮเลน…มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

เขาปรบมือ

“เดาไม่ผิดหรอก แต่ยัยน้องบ้านั่นหลักหลังฉันนี่”

เอลิซาเบธขบกรามแน่น เฮเลน่ามีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้จริงๆ สินะ แล้วที่บอกเธอเรื่องสถานที่ก็เป็นกับดักสินะ บ้าเอ้ย! ไปตายซะเฮเลน

“โอ้ แต่อย่างห่วงเลยลิซ โทษฐานที่ยัยนั่นหักหลังฉัน ฉันเลยขังเอาไว้กับเทรซน้อย ฉันรู้ว่าเธอโกรธเฮเลน แต่ยัยนั่นเพิ่งกลับใจเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้ ฉันไม่อยากให้เธองอนน้องสาวฉันหรอกนะ แต่จะเกลียดก็เชิญ แต่อย่ามาเสียเวลากันดีกว่า”

ฮันเตอร์นั่งลงที่โซฟาตัวยาวที่สุด แล้วกวักมือเรียก “สาวๆ มาหาผมสิ”

แคโรไลน์กับแมรี่สวมบทบาทได้ดีเยี่ยมพวกเธอยิ้มเย้ายวน เดินกรีดกรายเข้าไปนั่งขนาบข้างฮันเตอร์อย่างรู้งาน

“ตัวจริงสวยยิ่งกว่าในรูป ฉันตัดสินใจไม่ผิดเลยที่เลือกพวกคุณ โอ้ ลิซ อดีตน้องสะใภ้ของฉัน เธอหาผู้หญิงแซ่บๆ แบบนี้มาจากไหน”

หาง่ายๆ จากเอฟบีไอไงไอ้ชั่ว!

ฮันเตอร์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มืออีกข้างพันผมสีบลอน์ของแมรี่เล่น แล้วหันไปจูบแคโรไลน์ที่แก้ม ซึ่งแคโรไลน์เล่นละครได้เนียนเลยทีเดียว เธอหัวเราะคิกคักด้วยความพอใจ แต่ภายในใจเอลิซาเบธพนันได้เลยว่าแคโรไลน์กำลังหาทางฆ่าฮันเตอร์อยู่

“ฉันไปหามาจากที่ไหนไม่สำคัญหรอก ไหนล่ะเทรซ ฉันหาคนมาแทนแล้ว”

“เข้าประเด็นดี งั้นฉันก็ขอเข้าประเด็นบางล่ะ”

ฮันเตอร์ปรบมือสองครั้งเสียงดังก้อง และพวกลูกน้องห้าคนก็เดินเข้ามาในห้อง สาวๆ ทั้งสามตกใจ

“นี่มันอะไรกัน!” แมรี่โผล่งออกมาก่อน

แคโรไลน์พูดแทรกขึ้น “คุณบอกกับพวกฉันว่าจะจ้างมาแค่ให้ความสุขกับเศรษฐีแก่ๆ คนหนึ่งเท่านั้นไม่ใช่เหรอ นี่มันอะไรฉันไม่อยากตายหรอกนะ”

“ใช่ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราถูกหลอกมา ฉันจะออกไปจากที่นี่” แมรี่ลุกขึ้น

“อะๆ อย่าแม้แต่จะคิด นั่งลง!” ฮันเตอร์ควักปืนออกมาจ่อที่สะโพกของแมรี่ เธอทำหน้าหวาดกลัวแล้วยอมนั่งลงที่เดิม

“แต่ฉันก็ภูมิใจในตัวเธอนะลิซซี่ เธอหลอกคนพวกนี้มาเพื่อเทเรซ่า เธอนี่โคตรเลวได้ใจเลย”

“เราไม่น่าเชื่อยัยนี่เลยเอมิลี่ เราต้องตายอยู่ที่นี่แน่ๆ” แมรี่ยังคงเล่นละครได้เป็นอย่างดี

“สาวๆ ใจเย็นๆ พวกคุณไม่ตายหรอก เราแค่จะขายพวกคุณในราคาหลักสิบล้านเท่านั้นเอง”

แคโรไลน์กับแมรี่ทำหน้าตกใจอย่างถึงขีดสุด แน่นอนว่าเป็นละครฉากหนึ่ง

“จะว่าไปเธอก็น่าจะขายได้ราคามหาศาลเหมือนกันนะลิซซี่ เพราะงั้นจับตัวเอลิซาเบธไปอีกคน”

“ว่าไงนะ!” เอลิซาเบธโดนรวบตัวพร้อมกันกับแมรี่และแคโรไลน์ “นายตกลงกับฉันแล้วฮันเตอร์!”

“แหมก็นะ คนเราอะไรมันก็เปลี่ยนแปลงไปได้ จับตัวพวกนี้ไปให้หมด”

เขาพูดกับเอลิซาเบธ ก่อนจะสั่งลูกน้องตัวเอง

“เดี๋ยวฮันเตอร์!” เอลิซาเบธกำลังโดนลากตัวอยู่ในขณะนี้

“ฉันมีข้อเสนอ! ฉันมีข้อเสนอ!”

“เฮ้ย เดี๋ยวก่อน” ฮันเตอร์สั่งให้ลูกน้องหยุด แล้วเดินเข้ามาหาเอลิซาเบธ

“ข้อเสนอของเธอมันก็ดีตลอดอ่ะนะฉันถึงได้ยอมฟังน่ะ ไหนคราวนี้เธอจะเสนออะไร”

เอลิซาเบธแอบมองไปที่แคโรไลน์ เธอพยักหน้าให้เริ่มแผนอีกขั้นหนึ่ง

“นายต้องปล่อยตัวฉันไป”

เขาหัวเราะ

“ข้อเสนอไม่ได้เรื่อง”

“ฉันมีเงินสดให้นาย ฉันจะส่งมาให้นายวันละสิบล้านแลกกับนายอย่าเพิ่งทำอะไรกับเทเรซ่าและ…เฮเลน และฉันจะไม่แจ้งความ”

“ฉันจะเชื่อได้ยังไง ถึงแม้ข้อเสนอจะดีก็ตาม”

“ถึงยังไงนายก็ต้องปล่อยตัวฉันอยู่ดี ลองคิดดูสิฉันเป็นถึงลูกสาวของตระกูลเพย์ตัน ผู้หญิงที่ฉันพามานี้หายไปคนทั้งนิวยอร์กก็ไม่แคร์หรอก แต่ถ้าหากฉันหายไปนายก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พ่อของฉันตามตัวพวกนายเจอแน่ภายในหนึ่งชั่วโมง นายก็รู้ว่าพ่อของฉันมีอำนาจมากแค่ไหน นายอาจไม่ได้ติดคุก และไม่ได้หนีออกนอกประเทศหรอก แต่นายจะตายก่อนได้หนีเสียอีก พ่อของฉันไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่ายๆ แบบฉัน”

เห็นได้ชัดว่าฮันเตอร์เริ่มคิดตาม

“ฉันไม่ได้จะโกหกนาย ถ้าทำก็ทำไปนานแล้ว วันนี้ฉันเอามาให้นายสิบล้าน แล้วพรุ่งนี้จะเอามาให้อีกถ้านายตกลงตามนี้”

“…”

“เอาลูกน้องของนายตามฉันไปเอาก็ได้ที่รถ”

ฮันเตอร์หรี่ตามองเอลิซาเบธ

“ก็ได้…ถ้าเกิดแกตุกติกล่ะก็รู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนั้น”

เอลิซาเบธพยักหน้า เธอโล่งใจเมื่อมันผ่านไปได้ด้วยดีอย่างน้อยก็สำเร็จไปอีกขั้นหนึ่งของแผนการ

“แล้วพวกฉันล่ะ ฉันไม่อยากโดนเอาไปขาย” แมรี่พูดแทรกขึ้นมา

“หุปปาก!” ฮันเตอร์ตะคอก และหันมาหาเอลิซาเบธ “ส่วนเธอลิซซี่ไปเอาเงินสิบล้านมาให้ฉัน”

เอลิซาเบธพยักหน้าแล้วเดินออกไปกับลูกน้องอีกสองคนของฮันเตอร์

“กำไรเห็นๆ” เขาหัวเราะคิดวาดฝันถึงแผนการที่จะไปผลาญเงินเล่นที่อิตาลี่และจิบไวน์ไปพลาง

“เอาตัวพวกนี้ออกไป” เขาหันไปสั่งลูกน้อง และยิ้มอย่างมีความสุข แต่หารู้ไม่ว่านั่นเข้าแผนของสองเพื่อนสนิทอย่างจัง

“ไอ้โง่” แมรี่พึมพำเบาๆ แล้วหันไปลอบยิ้มกับแคโรไลน์

แผนลงตัว



“เข้าไป!”

พวกมันดันตัวแคโรไลน์กับแมรี่เข้าไปในห้อง และมีผู้หญิงสองคนที่อยู่ในห้องด้วยเช่นกัน คือเทเรซ่ากับเฮเลน่าอย่างไม่ต้องสงสัย เทเรซ่าจำแคโรไลน์ได้ทันที เธอตาโตและอ้าปากจะทัก แต่แคโรไลน์ส่ายหน้าเป็นสัญญาณ เธอรู้ว่าห้องนี้มีกล้องติดคอยสอดส่องสถานการณ์อยู่ มันจะแย่ตั้งแต่เริ่มหากพวกมันรู้ว่าเธอกับเทเรซ่ารู้จักกัน

เทเรซ่าไม่ค่อยเข้าใจมากนัก แคโรไลน์คงจะคาดการณ์ในสีหน้านั้นออก เธอเลยพูดบอกใบ้ไป

“เอลิซาเบธ”

เทเรซ่าชื่นใจขึ้นมา เธอรู้ความหมายที่แฝงอยู่ของแคโรไลน์ในทันที เอลิซาเบธหาทางมาช่วยเธอจนได้

“แหงล่ะ ยัยนั่นหลอกเรามา อย่าเอ่ยชื่อนั้นจะได้ไหม”

เฮเลน่ามองคนมาใหม่ด้วยความสนอกสนใจ มีลางดีจางๆ ลอยมา เธอคุ้นเคยใบหน้าของผู้หญิงผิวสีน้ำผึ้งคนนี้เหลือเกิน เธอรู้สึกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ที่งานเลี้ยง ไม่สิ ไม่ใช่… เฮเลน่าคิดไม่ออกแต่เธอรู้สึกว่าเคยเห็นจริงๆ

“พวกนี้ติดกล้องไว้รอบห้อง” เฮเลน่าเอ่ยขึ้น

“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอก” ผู้หญิงผมบลอนด์หยักไหลและก้มมองนาฬิกา “ปิดภายในห้าวิโทมัส”

เฮเลน่าคิดว่าผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้ว แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาไฟทั้งห้องก็ดับลง

“ห้านาทีแครล์”

เทเรซ่ากับเฮเลน่ายืนงง

“พวกเธอพูดเรื่องอะไรกัน”

ไฟสำรองของโรงแรมเปิดขึ้น แต่บรรยากาศค่อนข้างสลัวๆ

“ฟังนะพวกฉันถูกส่งมาให้ช่วยคุณ ฉันเป็นเอฟบีไอ ชื่อแมรี่ ส่วนนี้แคโรไลน์เป็นบอดี้การ์ดของคุณจอร์จิน่า และคุณทั้งสองคนจะปลอดภัยหากปฏิบัติตามคำสั่งของฉัน”

“บางทีฉันก็เชื่อยาก พวกเธอมากันแค่นี้เนี่ยนะ ปกติเขายกกันมาเป็นทีมไม่ใช่เหรอ” เฮเลน่าพูดประชด เธอมองไปที่คนหน้าคม ถึงว่ายัยคนนี้ดูคุ้นๆ ที่แท้ก็เป็นบอดี้การ์ดของจอร์จิน่านั่นเอง

“คุณเฮเลน่า คุณประเมินพวกเราต่ำเกินไปนะ” แมรี่หัวเราะหึหึ

“ได้เวลาแล้ว แดนคงมาถึงแล้วซินะ”

ไม่นานนักเสียงตุ๊บตั๊บอยู่นอกห้องก็ดังขึ้น เทเรซ่ากับเฮเลน่ามีท่าทีตกใจ ในขณะที่แคโรไลน์กับแมรี่ไม่ได้มีท่าทีอะไรเลยด้วยซ้ำ ราวกับว่าพวกเธอรู้ว่าข้างนอกกำลังเกิดอะไรขึ้น

เสียงปลดล็อกประตูที่มีคีย์การ์ดดังติ้ด บานประตูเปิดออก ชายร่างยักษ์ในชุดสูทเดินเข้ามา ลูกน้องของฮันเตอร์อีกคน ซวยแล้ว…

“มาตรงเวลานะแดน” แมรี่ร้องทักชายคนนั้น เขาหัวเราะแล้วเดินเข้ามาตีมือทักทายแมรี่อย่างสนิทสนม เล่นเอาเฮเลน่ากับเทเรซ่างงเป็นไก่ตาแตก

อะไรกันคนพวกนี้

“ฉันกลัวว่าจะช้าเกินไปเสียอีก จัดการคนที่ไปรับเงินกับเอลิซาเบธอยู่น่ะ พวกนั้นสลบหมอด โดนมัดอยู่ในรถตู้” เขาฉีกยิ้มดีใจและภาคภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองกระทำ

เทเรซ่ารู้สึกโล่งใจที่ได้ยินแบบนั้นอย่างน้อยเอลิซาเบธก็มาช่วยเธอ อีกคนไม่ได้ส่งแค่คนมาช่วย แต่ยอมเสี่ยงมาช่วยด้วยตัวเองถึงที่นี่

“คุณเอลิซาเบธปลอดภัยใช่ไหมคะ” เทเรซ่าถามชายร่างยักษ์ที่คาดว่าจะเป็นเอฟบีไอเหมือนกัน

“แน่นอน เรากำลังจะพาพวกคุณไปหาเธอ เอาล่ะอย่าช้ากันอยู่เลย ทำตามแผนของเรา เรามีเวลาแค่ห้านาทีก่อนไฟจะกลับมาสว่างอีกครั้ง”

“โทมัสทำได้แค่นี้เองเหรอ ห้านาทีเนี่ยนะ” แมรี่บ่น แม้ขนาดแสดงสีหน้ายุ่งยาก เธอก็คงความสวยสะกดใจ

“ใช่ ข่าวร้ายเลยล่ะ”

“เราไปกันได้แล้ว” แคโรไลน์เตือนเพื่อนทั้งสองคน จากนั้นก็หันมาทางเทเรซ่าเมื่อเพื่อนทั้งสองคนพยักหน้าเข้าใจ แดนแจกจ่ายปืนให้กับแคโรไลน์และแมรี่

“คุณไปกับฉัน” แคโรไลน์เดินมาคว้ามือเทเรซ่าแล้วรีบลากเธอออกไป

เทเรซ่ากึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแคโรไลน์ด้วยความงุนงง เธอเกือบเหยียบร่างของชายสามคนที่ยืนเฝ้าประตูเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ที่บัดนนี้นอนล้มพับอยู่หน้าประตู คงจะโดนแดนจัดการอย่างหนักอย่างไม่ต้องสงสัย

“แล้วคุณเฮเลน่าล่ะคะ” เทเรซ่าถามขณะเดินเร็วๆ ตามหลังแคโรไลน์

“เราต้องแยกกันหนี เพื่อความรวดเร็ว ตามมาเถอะ”

เทเรซ่าเริ่มออกตัววิ่งเมื่อเห็นคนนำทางสาวเท้ายาวๆ เธอพาเทเรซ่าเข้ามาในประตูหนีไฟ แล้วเริ่มเดินลงจากชั้นที่ยี่สิบห้า เทเรซ่าเห็นป้ายหมายเลขที่ประตูทางหนีไฟ เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองอยู่ส่วนไหนของที่นี่เป็นครั้งแรก

ผ่านมาได้สักพักแต่เนิ่นนานสำหรับเทเรซ่าการลงบันไดนั้นรวดเร็ว แต่ว่าพอหลายขั้นเข้าเทเรซ่าก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างไม่ต้องสงสัย เธอเริ่มหอบหายใจและมองหมายเลขที่ด้านหน้าประตู แค่ยี่สิบ แค่ชั้นที่ยี่สิบเธอก็จะตายอยู่แล้ว ส่วนคนที่วิ่งนำเธอไปอย่างแคโรไลน์ยังอุตส่าห์วิ่งกลับมาดูเธอ

“เทเรซ่า คุณไหวหรือเปล่า”

เทเรซ่าส่ายหน้าแทนคำตอบ เธอไม่ไหวรู้สึกแสบปอดขึ้นมา

“คุณต้องไหว เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม?”

เทเรซ่าหอบหายใจ ไหล่ของเธอถูกแคโรไลน์จับทั้งสองข้าง เธอบังคับให้เทเรซ่ามองตา

“คุณต้องไหว ไม่อย่างนั้นคุณเอลิซาเบธจะต้องเสียใจมากที่สุดในชีวิตที่ช่วยคุณเอาไว้ไม่ได้”

ดวงตาสีน้ำตาลสว่างมีพลังที่มุ่งมั่นส่งมาให้เทเรซ่า ดวงตานั้นไม่ได้สร้างขวัญกำลังใจให้เธอ แต่พยายามเตือนเธออยู่ต่างหาก และเทเรซ่าสะกิดใจขึ้นมาในทันที

นั่นซินะ คุณเอลิซาเบธจะต้องโทษตัวเอง

เพราะงั้น…

“คุณต้องวิ่งต่อไป”

“ค่ะ ฉันจะต้องวิ่งต่อไป”

เทเรซ่าพยักหน้าหนักแน่น และเริ่มทรงตัวออกวิ่งอีกครั้ง


ประตูหมายเลขที่สิบหกอยู่ตรงหน้า หลังจากที่เทเรซ่าวิ่งจากมา แต่แล้วเธอกับแคโรไลน์ก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงปืนดังขึ้น เป็นการเปิดฉากยิงครั้งแรก เทเรซ่ายกมือปิดหูโดยอัตโนมัติ เธอเป็นห่วงคนที่อยู่ชั้นบน อีกฟากหนึ่งของประตูหนีไฟ และแคโรไลน์ก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน เธอมองไปด้านบนแล้วเม้มปากแน่น เสียงผู้คนที่มาพักโรงแรมแห่งนี้เริ่มฮือฮากรีดร้องดังมาเป็นระลอกเมื่อได้ยินเสียงปืน

แคโรไลน์พาเทเรซ่ารีบลงบันไดหนีไฟต่อ ไฟทั่วทั้งโรงแรมกลับมาใช้งานได้ตามปกติ แคโรไลน์ดันเทเรซ่าออกจากประตู แล้วกดลิฟต์ลงที่ชั้นสี่ เธอดูกังวลมากในตอนนี้จนเทเรซ่าจับสังเกตได้ เรารอให้ความเงียบและความกดดันผ่านไปสักพัก

“แครล์!”

เสียงมาจากนาฬิกาของแคโรไลน์เมื่อเธอเปิด แล้วเทเรซ่ารู้ได้ในทันทีว่ามันเป็นเทคโนโลยีวิทยุสื่อสารที่ทันสมัยในแบบหนังสายลับ

“ตอนนี้อยู่ไหน”

แคโรไลน์มองที่แผงปุ่มกด “ตอนนี้ชั้นที่สิบเอ็ด”

“เยี่ยม! ฉันกำลังมองเธออยู่ที่กล้องวงจร ฉันแฮกได้ตอนไฟดับ และฉันกำลังจะบอกเธอว่าตอนนี้แผงวงจรไฟกลับมาแล้ว กล้องวงจรกลับมาออนไลน์ พวกมันสามารถมองเห็นเธอได้ตามปกติ และ...”

“โอเคหยุดพูดก่อนโทมัส” แคโรไลน์สกัดเพื่อนช่างจ่อเอาไว้ และเสียงของอีกคนก็แทรกขึ้นมาทันที

“เทรซ!”

“คุณเอลิซาเบธ!”

เทเรซ่าดีใจที่ได้ยินเสียงนั้น จนเผลอคว้าข้อมือแคโรไลน์ไปใกล้ๆ

“คุณปลอดภัยใช่ไหม”

“ค่ะ”

“โอเค ดีแล้ว…” เสียงนั้นขาดหายไปราวกับว่ากำลังกังวลใจกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ เทเรซ่าจับน้ำเสียงนั้นได้ เธอยากหาวิธีปลอบใจเอลิซาเบธ แค่สักนิดก็ยังดี

“คุณเอลิซาเบธสัญญาว่าจะรอฉันนะคะ” เธอพูดเพื่อให้อีกคนมีกำลังใจ และนั่นก็มากพอสำหรับเอลิซาเบธ

“แน่นอน ฉันให้สัญญา”

“โอเค ผมไม่อยากขัดคุณหรอกนะ แต่ว่าเราต้องรีบกันแล้ว ทางแมรี่กำลังเคลียร์พวกนั้นได้แล้ว แต่ยังมีพวกมันอยู่เกือบทุกชั้นของโรงแรม ระวังตัวด้วย รีบหน่อย!”

สัญญาณตัดหายไป แคโรไลน์กระชับปืนไว้แน่นตลอด เทเรเซ่าเลยรู้สึกหวาดกลัวไปด้วย เกือบทุกชั้นจะมีพวกมันอยู่ และกลุ่มเฮเลน่าโชคร้ายที่ไปเจอพวกมันก่อน เทเรซ่าภาวนาขอให้ทางนั้นปลอดภัย

เมื่อลิฟต์เปิด แคโรไลน์ออกตัวไปก่อนเทเรซ่า เธอกวักมือเรียกเมื่อรอบตัวไม่มีอะไรแล้ว พวกเธอเดินออกมาจากลิฟต์ได้สักพัก ลูกปืนก็ปลิวเฉียดตัวเทเรซ่าเข้าไปเจาะกับผนังด้านข้าง เธอร้องเสียงหลง แคโรไลนที่ไวกว่าคว้าตัวเทเรซ่าเข้ามาหลบมุม แล้วพูดเสียงดังใส่เธออย่างกระวนกระวายใจหากแต่หนักแน่น

“วิ่งลงไป” เธอผลักเทเรซ่าเข้าไปในประตูหนีไฟชั้นสี่ แล้วหันไปเปิดฉากยิงตอบโต้กับคนพวกนั้นที่วิ่งโหกเหวกด่าทอมากันห้าคน

เทเรซ่าไม่มีทางเลือกนอกจากจะวิ่งลงบันไดตามที่แคโรไลน์บอก หากเธอจะอยู่ด้วยก็คงเป็นตัวถ่วงเปล่าๆ เทเรซ่าทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากฟังคำสั่งของแคโรไลน์ เธอหันมองร่างสูงที่ง่วนอยู่กับการช่วยชีวิตเธอครั้งสุดท้ายก่อนจะหายใจเข้าปอดไล่ความหวาดกลัว เทเรซ่าออกตัววิ่ง เธอวิ่งและวิ่งอย่างลืมความเหน็ดเหนื่อย

แคโรไลน์ช่วยตัวเองได้อยู่แล้ว เธอต้องรอดกลับมา เธอจะตามเทเรซ่ามาจนได้นั่นแหละ สักทาง…

“…!”

เมื่อถึงชั้นสองเทเรซ่าวิ่งลงมาชนกับใครบางคนจนหงายหลังลงพื้นก้นกระแทก เธอกลัวจนไม่ทันได้มองทาง เธอหวังให้เป็นแขกในโรงแรมส่วนที่วิ่งหนีตายจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ แต่น่าเศร้าที่คนพวกนั้นเป็นลูกน้องของฮันเตอร์

“แก นังตัวดี แกทำพวกฉันป่วนไปหมด” เขากระชากผมเทเรซ่าให้ลุกขึ้น ส่วนร่างบางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เทเรซ่าพยายามเอากำปั้นทุบแขนชายคนนั้น แค่เปล่าประโยชน์สิ้นดี เขาหัวเราะเทเรซ่าอย่างบ้าคลั่ง

“รอยแมวข่วนยังเจ็บกว่านี้เลย…!” เขากำลังหัวเราะแต่มีบางอย่างปลิวเหวอมาโดนหน้าเขา เขาร้องลั่นปล่อยมือจากเทเรซ่า แล้วตกใจเมื่อมีเลือดไหลออกมาที่หัว

“เก่งนักนะกับผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้”

เสียงของแคโรไลน์ดังขึ้นด้านบนบันไดอีกชั้น เธอปรากฏตัวในชุดเดรสที่เริ่มแหวกขึ้นสูงกว่าเดิมอันเนื่องมาจากร่องรอยของการต่อสู้ ที่เท้าของเธอมีรองเท้าส้นสูงอยู่ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งคงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝากไว้บนหัวของผู้ชายคนนี้

แล้วต่อจากนั้นคงไม่ต้องบอกว่าเทเรซ่ากำลังได้ดูสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูเท่ และทรงพลัง แคโรไลน์กระโจนเข้าใส่ชายตัวสูงคนนั้นด้วยหมัด ถึงแม้ว่าเขาจะรับและรุกได้ในการจู่โจมของแคโรไลน์ แต่ก็ไม่สามารถด้านทานทักษะของแคโรไลน์ไปได้ เขาโดนแคโรไลน์จัดการไปไม่ถึงหนึ่งนาที

เทเรซ่าจ้องมองภาพนั้นตาไม่กะพริบ แต่เธอไม่พูดอะไร เพราะเอลิซาเบธเคยเล่าเรื่องแคโรไลน์ให้เธอฟังแล้วว่าเป็นอดีตเอฟบีไอ แต่ใครจะไปรู้ว่าเธอสามารถกำจัดคนร่างยักษ์แบบนี้ได้ในเวลาแค่หนึ่งนาที

“เราต้องรีบไปกันได้แล้วนะ”

เสียงนั้นสะกิดสติของเธอ แล้วจากนั้นแคโรไลน์ก็คุมกันเธอไปต่อ เราลงมาที่ห้องครัว สถานที่ซึ่งแคโรไลน์บอกว่าใกล้จะถึงที่หมาย และมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น คนพวกนั้นตามมา พวกมันยิงกราดเข้าห้องครัวไม่สนใจเลยว่าบรรดาเชฟ หรือผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จะเป็นยังไง บางคนถึงกลับโดนลูกหลงบาดเจ็บล้มตาย แต่พวกมันไม่สนใจ

สภาพในห้องครัวตอนนี้เละเทะคนที่ยังมีชีวิตหาที่หลบตามเคาน์เตอร์ บางคนร้องไห้เสียงดังกอดเพื่อนที่บาดเจ็บเอาไว้ เทเรซ่ารู้สึกผิดที่เป็นเหตุให้พวกเขาต้องได้รับความสูญเสียที่มากเหลือเกิน เมื่อไหร่เรื่องแบบนี้จะจบลงเสียที

แคโรไลน์กดหัวของเทเรซ่าให้หมอบต่ำตลอด เธอหลบอยู่ที่เคาน์เตอร์กับเทเรซ่าและคอยยิงตอบกลับคนพวกนั้นเช่นกัน เทเรซ่าได้ยินเสียงแคโรไลน์กัดฟัน และคำรามในลำคอ เมื่อคนพวกนั้นยิงโดนผู้บริสุทธิ์ เธอคงจะโกรธและรู้สึกผิดไม่ต่างอะไรกับเทเรซ่าเลย

“เฮ้ย! แกหยุดยิง ไม่งั้นยัยนี่ตาย” เสียงพวกมันประกาศกร้าว

ความอ่อนแอ และจุดอ่อนมีกันอยู่ทุกคน แล้วแต่คุณจะจี้ให้ถูกจุด โดยเฉพาะแคโรไลน์ในเวลานี้ ผู้บริสุทธิ์สำคัญสำหรับเธอมาก

แคโรไลน์หยุดยิงในทันทีที่หนึ่งในพวกมันจับตัวประกันผู้หญิงเอาไว้และเป็นเชฟของที่นี่

“ออกมาจากที่ซ่อน” พวกมันออกคำสั่ง

แคโรไลน์เหลือบตามองเทเรซ่า เทเรซ่าไม่คิดจะห้ามหากแคโรไลน์ทำตามที่พวกมันสั่ง เธอเป็นคนดี และเธอจะไม่ยอมให้คนร้ายทำอันตรายกับผู้บริสุทธิ์ แคโรไลน์เป็นบุคคลที่น่านับถือมาก แต่ในขณะเดียวกันเทเรซ่าก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“เห็นประตูตรงนั้นใช่ไหม” แคโรไลน์ชี้ไปที่ฝั่งตรงข้ามห้องให้เทเรซ่าดู “ถ้าฉันยุ่งอยู่กับพวกนั้น คุณต้องรีบวิ่งออกไป พวกมันจะไม่ทันได้เห็นคุณเพราะฉันจะเบนความสนใจให้”

อะไรกัน จะให้ทิ้ง…ทิ้งคนที่มาช่วยชีวิตเธออย่างนี้น่ะเหรอ เทเรซ่าไม่ยอมหรอก

เทเรซ่าส่ายหน้า

“ฉันไม่ทิ้งคุณ ฉันจะ….”

“ทำตามที่ฉันบอก” แคโรไลน์เสียงเข้ม “ด้านนอกจะเป็นลาดจอดรถ คุณหาที่จอดรถหมายเลขซีสิบสองให้เจอ มีรถตู้สีดำอยู่ตรงนั้น คุณจะได้เจอเอลิซาเบธ”

“แต่คุณ…”

“ฉันจะตามเธอไปทีหลัง”

“ฉันไม่เชื่อหรอก”

“งั้นก็เชื่อซะซิ”

แคโรไลน์พูดกับเธอแล้วลุกขึ้น พลางยกมือยอมแพ้พวกมัน สามคนนั้นหัวเราะเมื่อเห็นท่าทีจำนนของแคโรไลน์

“ปล่อยคนที่ไม่เกี่ยวข้องไปซะ”

“แม่พระนักนะแก” มันแสยะยิ้ม และจังหวะนั้นเองที่มันเหวี่ยงเชฟผู้หญิงออกไปให้พ้นทาง ยืนประชันหน้ากับแคโรไลน์ “มาเจอกับฉันหน่อยเป็นไง”

“อย่าได้หันหลังกลับมา”

“…!” เทเรซ่ารู้ว่าแคโรไลน์พูดกับเธอ คำพูดนั้นส่งผ่านมาที่เทเรซ่า เธอมองไปที่บานประตูด้านหลังห้องครัว

“พูดอะไรของแกวะ…!”

แคโรไลน์ปล่อยหมัดเข้าที่หน้าของมัน และพวกอีกสองคนของมันกระโจนเข้าใสแคโรไลน์พร้อมกัน เทเรซ่ากัดฟัน แล้ววิ่งออกไปจากประตูบานนั้น เทเรซ่าวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เธอเป็นห่วงผู้คนที่อยู่ในนั้น คนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ แต่ถ้าลองคิดกลับกัน เธอต้องไปหาคนมาช่วย เธอต้องเร่งฝีเท้า เธอต้องไปแจ้งตำรวจและบอกเรื่องนี้ให้เอลิซาเบธช่วยจัดการ

คิดได้ดังนั้นเทแรซ่าก็วิ่งมาที่ลาดจอดรถ เธอมองหาหมายเลขซีสิบสอง เพราะความเหนื่อยและตื่นเต้น เลยทำให้ตาของเธอไม่ช่างสังเกตเอาเสียเลย

“เทรซ!”

“…!”

เสียงของเอลิซาเบธ ใช่แน่ ไม่มีผิดเพี้ยน เมื่อร่างสูงโบกมือให้เธอจากอีกฝั่งหนึ่งไม่ถึงสองร้อยเมตร เอลิซาเบธวิ่งมาหาเธอ แล้วกอดเธอแน่นจะกระดูกแทบจะละเอียด เทเรซ่าก็กอดเอลิซาเบธแน่นเช่นกัน

“คุณกลับมา คุณปลอดภัย” เอลิซาเบธน้ำตาคลอ และจูบเทเรซ่า

“ก็คุณเอลิซาเบธสัญญาว่าจะรอฉัน”

“นั่นซินะคะ” เอลิซาเบธยิ้ม เป็นยิ้มที่เทเรซ่าคิดถึงมากที่สุด

“โอ๊ยให้ตายเถอะ! ขึ้นมาบนรถซิยะหวานกันไม่ดูสถานการณ์เลย” เสียงของจอร์จิน่าดังมาจากรถตู้คันสีดำ ที่มีผู้ชายอีกคนที่หน้าตาดียืนอยู่นอกรถ เขาน่าจะเป็นโทมัส เทเรซ่าคิด

“คนที่อยู่ที่นั่น ในครัว…”

“มีคนแจ้งความแล้วครับ ผมจับสัญญาณโทรออกของทางแรมได้” โทมัสพูด

จอร์จิน่ามองซ้ายขวาเธอเหมือนกับกำลังมองหาใครบางคนอยู่ ไม่นานแคโรไลน์ก็วิ่งออกมา เธอมีรอยช้ำที่แก้ม และหางคิ้วแตก แต่แค่นั้นก็พอจะทำให้จอร์จิน่าโล่งใจได้ อย่างน้อยก็ไม่ตาย

เฮเลน่าวิ่งหอบหายใจออกมาสมทบกับแคโรไลน์ เอลิซาเบธและเทเรซ่า เธอมีท่าทีตื่นกลัวมากเช่นกัน

“แมรี่กับแดนล่ะคะ” แคโรไลน์ถามเฮเลน่าทันทีเมื่อไร้ซึ่งวี่แววของเพื่อน

“กำลังตามมา สองคนนั้นบอกให้ฉันออกมาก่อน” เฮเลน่าตอบแคโรไลน์และมองไปที่เอลิซาเบธ เห็นได้ชัดว่าอีกคนไม่ได้มองเธอเลย มันก็สมควรอยู่หรอกที่เอลิซาเบธจะเฉยชาใส่เธอ

“เราต้องไปขึ้นรถกันก่อน…!”

“พวกแกนี่มันรนหาที่ตายกันจริงๆ”

เสียงของฮันเตอร์ดังขัดคำพูดของเอลิซาเบธ เขามาคนเดียวใบหน้าเหนื่อยล้าจากการวิ่ง และจ่อปืนใส่สี่สาวที่อยู่ใกล้สุด และน่าเศร้าที่เขาเป็นที่มีปืนคนเดียว ระยะที่อยู่ห่างกันไปห้าก้าวไม่เหมาะเลยที่จะเสี่ยงไปแย่งปืนได้

“แกมาคนเดียว” ห่างออกไปจากสี่สาว เสียงของจอร์จิน่านั่งขึ้นมา แม้เจ้าตัวจะพูดอย่างนั้นแต่ก็แอบอยู่หลังเบาะรถ

“แค่คนเดียวก็เกินพอ ฉันเลือกยิงพวกแกได้สบายๆ เลย” เขาหัวเราะแล้วเล็งปืนมาที่เทเรซ่า

“ถ้านายปล่อยพวกเราไป ฉันก็จะปล่อยนายไป ไม่ติดใจเอาเรื่องที่นายทำลงไปในวันนี้”

“เหอะ ฉันเลิกเชื่อเงื่อนไขบ้าบอของเธอแล้วลิซ ฉันจะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น”

ฮ้นเตอร์เล็งปืนมาที่เทเรซ่าเขาลั่นไกทันที

แต่พลาด

เอลิซาเบธผลักเทเรซ่าออกได้จังหวะพอดี ทั้งสองล้มลงกับพื้น กระสุนเฉียดไปโดนรถตู้เรียกเสียงกรีดร้องจากจอร์จิน่าเสียงดัง

“เวรเอ๊ย!” ฮันเตอร์สบถกับการพลาดของตัวเอง

เฮเลน่ากำลังจะเดินไปช่วยทั้งสองคนลุกขึ้น แต่กระสุนสาดเข้าที่พื้นกันไม่ให้เธอเข้าใกล้

“ห้ามใครขยับ!”

“แคโรไลน์ปืนเธออยู่ไหน บ้าเอ๊ย!” จอร์จิน่าร้องเสียงหลง แต่แคโรไลน์นิ่ง เธอกำลังคิดบางอย่าง

“เอลิซาเบธ เธอลุกขึ้นมาคุยกับฉันสิ” ฮันเตอร์พูดขึ้น พร้อมเสียงปืนที่ดังไล่หลังเข้ามาเรื่อยๆ แมรี่กับแดนยังคงง่วนอยู่กับคนของฮันเตอร์ เอลิซาเบธจำต้องทำตามเขาอย่างเสียไม่ได้

“ปล่อยทุกคนไป”

ฮันเตอร์ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ไม่โว้ย! พวกแกต้องตายกันหมดที่นี่แหละ”

“ฮันเตอร์นายไม่ควรทำอย่างนี้ นายเลือกชีวิตที่ดีกว่านี้ได้นะ หนีไปเถอะ” เฮเลน่าเป็นฝ่ายพูด

“แกไม่มีสิทธิ์พูดเฮเลน แกนะตัวดี แกนั่นแหละที่ทำให้เรื่องทั้งหมดมันกลายมาเป็นแบบนี้ แกไม่สำนึกบุญคุณของฉันแล้วยังมาพังแผนการของฉันอีก หมดสิ้นทุกอย่างแล้ว ฉันไม่หนี และพวกแกนั่นแหละที่ต้องรับโทษจากฉัน ลาก่อนเอลิซาเบธ แกคนแรก”

เสียงปืนดังอีกครั้ง ถึงสามนัด

เอลิซาเบธหลับตาปี๋ยอมรับชะตากรรมตัวเอง กระสุนสามนัดของเจาะร่างเธอพลุนได้ เธอกำลังจะตาย แต่อย่างน้อยเธอก็ดีใจที่เทเรซ่าไม่ได้เป็นคนโดน เทเรซ่าปลอดภัย…

ร่างของเอลิซาเบธล้มลง เสียงกรีดของจอร์จิน่าเป็นพยานว่าเธอถูกยิง

แต่ว่า…

เธอไม่ได้เจ็บปวด

เธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

“เฮเลน…”

เอลิซาเบธรู้สึกว่าตัวของเธอกำลังถูกใครบางคนทับอยู่ ใบหน้าของเฮเลน่าแสดงท่าทีเจ็บปวดแสนสาหัส มือของเอลิซาเบธเปื้อนของเหลวสีแดง แต่ไม่ใช่ของเธอ

เฮเลน่าเอาตัวมาบังเธอ รับกระสุนแทนเธอ ทำไม

แต่เอลิซาเบธไม่ต้องการคำตอบ เพราะเธอรู้ดีอยู่แล้ว เธอรู้ว่าทำไม

“ทำไม…ทำไมเธอ” ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว แต่เอลิซาเบธก็ยังถามออกไปเสียงสั่นเครือ เธอลากสายตามองไปยังเหตุการณ์เมื่อครู่ และเธอก็เข้าใจเมื่อเห็นฮันเตอร์นอนโอดครวญอยู่ที่พื้น กระสุดนัดแรกเจาะที่หลังของเฮเลน่า ส่วนสองนัดเจาะที่มือ และขาของฮันเตอร์เป็นฝีมือของแคโรไลน์ แคโรไลน์เองก็พลาดเช่นกันที่ปล่อยให้ฮันเตอร์ลั่นไกไปถึงตัวเอลิซาเบธได้ก่อน แต่ใครจะออกตัวไวได้เท่าเฮเลน่าในตอนนี้ ไม่มีอีกแล้ว

“เธอ…ไม่เป็นไรนะ” เฮเลน่าพูดไม่ค่อยเต็มเสียง ทุกครั้งที่เธอพูด ใบหน้าของเธอจะบิดเบี้ยว เธอกำลังเจ็บปวด เจ็บปวดอย่างมาก

เทเรซ่ากับแคโรไลน์ช่วยพลิกตัวเฮเลน่าอย่างเบามือ ตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่ที่ตักของเอลิซาเบธในอ้อมกอดของคนที่เกลียดเธอที่สุดในโลก คนที่เกลียดเธอ แต่กำลังร้องไห้ให้กับเธอ

เอลิซาเบธร้องไห้ เธอไม่แปลกใจเลยทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนี้ เธอเห็นสภาพของเฮเลน่า ที่มุมปากมีเลือดไหลออกมา เฮเลน่าไม่น่าจะรอด ไม่มีทางรอดได้เลย ทั้งๆ ที่บอกกับตัวเองว่าเกลียดเฮเลน่ามากแค่ไหน แต่ลึกๆ ในใจแล้ว เธอเกลียดเฮเลน่าไม่ลง ไม่เลยสักนิด…

“อย่าหลับนะ!”

“ทำไมฉันถึงได้เห็เธอร้องไห้ต่อหน้าเอาปานนี้นะ” เสียงของเธอเริ่มเบาหวิวราวกับอากาศ

“บัดซบเอ๊ย! เฮเลน ทำไม ทำไมเธอ…” ฮันเตอร์เห็นสิ่งที่น้องสาวกระทำเขาพูดไม่ออก และเขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาเป็นห่วงเฮเลน่ามากขนาดไหน เขารู้สึกผิด แต่น่าเศร้าที่มันสายเกินไป

“เฮเลน…!” ฮันเตอร์พยายามคลานเข้าไปใกล้เฮเลน่า แต่เขาโดนแคโรไลน์ใช้ด้ามปืนฟาดลงที่ท้ายทอยสลบไป ไม่มีใครสนใจเขาอีกเลยในตอนนั้น

“ลิซ…” เฮเลน่ายกมือที่เปื้อนเลือดของเธอจับใบหน้าของเอลิซาเบธ เสียงของโทมัสเรียกโรงพยายาบดังแว่วเข้ามา แต่เฮเลน่าไม่ได้สนใจ เธอคิดว่าถ้าไม่ได้พูดสิ่งที่เธออยากจะพูด ทุกอย่างมันจะสายเกินไป “ถึงเธอจะเกลียดฉัน แต่เธอก็รู้ใช่ไหมว่าฉันคิดยังไงกับเธอ ฉันรักเธอ และจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป จนฉันตาย…ฉันกำลังจะตายนี่จริงไหม”

เอลิซาเบธร้องไห้ไม่หยุด ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเศร้าไม่ต่างกัน ไม่เว้นแม้แต่จอร์จิน่าเองก็รู้สึกใจหายเช่นเดียวกัน เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเฮเลน่าจะยอมเสียสละชีวิตตัวเองเพื่อเอลิซาเบธ

“ฉันรู้แล้ว”

“ฉันมีความสุขมากเลยรู้ไหมที่เห็นเธอร้องไห้ให้ฉัน”

“ฉันเคยร้องไห้ให้เธอ เธอทิ้งฉันจำได้ไหม”

“ฉันขอโทษ…” เสียงของเธอเบาลง เบามาก และเธอเริ่มส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด และเป็นครั้งสุดท้ายที่เฮเลน่าจะพูดออกไป เธอไม่สามารถพูดอะไรได้อีกเพราะเธอเจ็บปวดอย่างแรงที่กลางลำตัว ราวกับว่าร่างของเธอจะถูกฉีกออกเป็นสองท่อน เฮเลน่าได้กลิ่นคาวเลือด รสชาติสนิมที่เต็มปาก เธอสบตากับเอลิซาเบธเป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา แต่ช่างสวยงามเหลือเกิน

แบบนี้แหละดีแล้ว เรื่องมันควรจะจบแบบนี้

โลกทั้งใบมืดไป พร้อมกับหยดน้ำตาของเอลิซาเบธตกลงใบหน้าของเธอ

“เฮเลน!”




________________________________________

มาอัพแล้วน่าาาาาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #45 บีบี (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 15:05

    เรารอไรท์ทุกวันที่เว็ปreadawrite

    ไรท์ไม่ลงในนั้นแล้วเหรอคะ

    #45
    2
    • #45-1 Beer@sica(จากตอนที่ 28)
      25 กรกฎาคม 2562 / 14:44
      ลงค่ะ ไรท์ลง readawrite กับ dekD
      #45-1
    • #45-2 Beer@sica(จากตอนที่ 28)
      25 กรกฎาคม 2562 / 14:46
      ลงค่ะ ไรท์ลงที่readawriteกับเด็กดีค่ะ
      #45-2
  2. #44 Pueng'modnoi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 19:44
    ชอบมากๆเลยค่ะ อ่านทุกตอนลุ้นและชวนให้ติดตามได้ทุกๆตอนเลยค่ะ มาต่อไวๆนะคะไรท์
    #44
    0
  3. #43 Berlin (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:35

    เขียนดีมากๆเลยค่ะ แงงงง ยิ่งฉากต่อสู้นี่นึกภาพตามได้เลย สู้ๆนะคะไรท์มาต่อเร็วๆน้าาาา

    #43
    0