[CUNNING LADY]REASON ลุ้นรักจับหัวใจ My Queen [YURI]

ตอนที่ 26 : TWENTY-THREE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

ฮันเตอร์ติดตามความเคลื่อนไหวของเทเรซ่ามาได้สามวันแล้ว เขาลงทุนลงแรงมาจากเม็กซิโกเพื่องานนี้โดยเฉพาะ เพราะเห็นว่าเหยื่อค่อนข้างน่าสนใจ จะพูดว่าน่าสนใจจากประวัติการเรียน หรือชีวิตประจำวันก็ไม่ถูกนัก เพราะชีวิตประจำวันของเทเรซ่านั้นน่าเบื่อสำหรับฮันเตอร์มาก นอกจากหน้าตาที่สะสวยของเธอเท่านั้นแหละที่เขาไม่เบื่อ

จากที่เขาสังเกตการณ์มาสามวัน ชีวิตของเทเรซ่าก็ไม่มีอะไรมากนักนอกจาก เข้าร้านเบเกอร์รี่เล็กๆ ร้านน่านั่งตามประสาวัยรุ่นทั่วๆ ไป เธอใช้เวลาอยู่แต่กับโน๊ตบุ๊คพิมพ์คีย์บอร์ดยิกๆ อยู่ทั้งวัน บางทีก็ปลีกตัวอ่านหนังสือ ไปห้องสมุด สวนสาธารณะ และกลับบ้าน วนลูปอยู่อย่างนี้ทุกวันจนฮันเตอร์หงุดหงิด แต่ก็มีบางวันที่ฮันเตอร์ได้มีโอกาสเห็นเทเรซ่าอยู่กับเอลิซาเบธ บุคคลที่ครั้งหนึ่งเขาคิดว่าจะได้มาเป็นน้องสะใภ้ เพราะตัวติดกับเฮเลน่ามากในตอนนั้น ใครจะไปรู้ล่ะว่าเฮเลน่าจะยอมทำเพื่อแม่และหักหลังแฟนตัวเอง ยัยน้องรักคนนั้นร้ายกาจพอๆ กับเขาเลย

วันนี้เทเรซ่าก็แวะเข้าห้องสมุดอีกครั้ง คราวนี้ฮันเตอร์ก็เตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว เขาเริ่มปฏิบัติการตามแผนที่ตัวเองวางเอาไว้ เทเรซ่าชอบหนังสือ หากจะเข้าหาเธอต้องใช้วิธีสุภาพสักหน่อย ฮันเตอร์แต่งตัวลบคราบเก่าของตัวเองจนหมดสิ้น เขาเป็นหนุ่มสวมแว่นสุภาพเรียบร้อย แต่งตัวด้วยชุดสีอ่อนสบายตา มันเป็นคาแรคเตอร์ที่เขาจะไม่มีวันเฉียดเข้าใกล้หากไม่จำเป็นแบบนี้ แล้วอีกอย่างเขาต้องปั้นหน้ายิ้มโง่ๆ ให้ผู้หญิงในห้องสมุดบางคนที่มองเขาจนเหลียวหลัง

ฮันเตอร์นั่งลงโต๊ะเดียวกันกับเทเรซ่าแต่ตรงข้ามกัน เขากระแอมเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่เทเรซ่าไม่สนใจเขาเลย เธอก้มหน้ามองหนังสือตกแต่งสวนด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

ไม่สนใจฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ เกินไปแล้วมั้งยัยนี่

ฮันเตอร์ลองวิธีที่น่าจะเรียกร้องความสนใจได้ในที่สุด

เขาลุกขึ้นออกตัวเดิน วาดขาไปเตะที่ขาโต๊ะและแสร้งล้มลงกับพื้น ห้องสมุดจากที่เงียบๆ เสียงดังลั่นขึ้นมา ทุกคนหันมาสนใจเขาหมดไม่เว้นแม้แต่เทเรซ่าที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

“คุณเป็นไรไหมคะ?”

เสียงที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยของอีกฝ่ายเอ่ยถามขึ้น เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขา ฮันเตอร์แกล้งทำมือควานเปะปะหาแว่นตาที่ตัวเองเพิ่งทำตกไป แน่นอนว่าเขานั่นแหละที่กะจังหวะทำให้มันกระเด็นออกจากใบหน้า

“แว่น…แว่นผม”

เขาเก่งเรื่องเสแสร้งพอๆ กับเฮเลน่า

“แว่น?” เทเรซ่าทำท่าตกใจ หันซ้ายหันขวา แล้วหยิบแว่นที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นมาให้เขา

“นี่ค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย ทุกคนที่อยู่ในห้องสมุดก็หันหน้าไปสนใจธุระของตัวเองต่อ

“คุณโอเคหรือเปล่าคะ เจ็บตรงไหนไหม?”

“มะ ไม่ครับ ไม่เป็นไร” เขาสวมแว่น แล้วส่งยิ้มที่เขาเรียกว่า รอยยิ้มโง่ๆ ให้เทเรซ่า แล้วลูบขาตัวเองปอยๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับอีกฝ่าย แล้วแสร้งเลื่อนสายตาไปที่หนังสือของเทเรซ่า

“คุณอ่านหนังสือแบบนั้นด้วยเหรอครับ พอดีที่บ้านของผมกำลังจะจัดสวน เลยเข้ามาหาความรู้เรื่องสวนนิดหน่อย บังเอิญจังเลยนะครับ”

“ค่ะ ฉันกำลังจะจัดสวนหย่อมพอดี”

“ดีจังนะครับ งั้น…คุณแนะนำผมได้ไหม คุณย่าของผมชอบออกไปนั่งอ่านหนังสือที่สวน แต่ตรงนั้นมันแห้งแล้งมาก ผมไม่รู้จะทำยังไง แล้วไม่รู้ว่าจะเอาต้นไม้แบบไหนมาปลูก”

“อ๋อ ได้สิคะ”

ฮันเตอร์ยิ้มอีกครั้ง

“ผมมิเกลครับ มิเกล ครูส”

“ฉันเทเรซ่า เกรสค่ะ”

หลังจากที่แนะนำตัวกันเรียบร้อย เทเรซ่าตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรกับเธอก็จริงจังกับเขาอย่างถึงที่สุดในเรื่องของการแนะนำจัดสวน ฮันเตอร์อดทึ่งกับความรอบรู้ของเทเรซ่าไม่ได้ แต่เขาก็คิดว่าเทเรซ่าเป็นประเภทผู้หญิงที่น่าเบื่ออยู่ดี เอลิซาเบธชอบผู้หญิงแก่ความรู้และซื่อบื้อแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาชอบผู้หญิงแซ่บๆ แบบเฮเลน่ามากกว่า มองยังไงก็เร้าใจชะมัด

“ขอบคุณคุณเทเรซ่ามากเลยนะครับ ผมรู้จักการจัดสวนเยอะเลย คุณรู้หลายเรื่องจริงๆ”

เมื่อนั่งคุยกันเกือบชั่วโมง จะเรียกว่าคุยก็ไม่ถูก เพราะเทเรซ่าเอาแต่พล่ามเรื่องสวนให้เขาฟัง และเขาต้องอดทนฟังอยู่ฝ่ายเดียวอย่างรอคอย สุดท้ายเขาก็ได้เปิดปากพูดขอบคุณ เทเรซ่าเมื่อพูดถึงเรื่องตัวเองจะอึกอักทุกครั้งไป แต่เมื่อไหร่ที่เกี่ยวกับสาระเธอคนนี้จะพ่นออกมาไม่หยุดหย่อน เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเอลิซาเบธถึงได้หลงเด็กคนนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น

“ฉะ ฉันแค่อ่านเจอมาค่ะ”

“คุณแนะนำได้ดีมากครับ ผมว่า….”

มือถือของเทเรซ่าดังขัดขึ้น ฮันเตอร์แอบเห็นว่าเป็นเอลิซาเบธ เทเรซ่ารับสายนั้นและพูดคุยสักพัก เธอดูมีความสุขมากที่ได้คุยกับเอลิซาเบธ ก่อนจะวางสายและตั้งท่าจะบอกลาเขา

“ฉันมีธุระต้องไปค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ต้องขอตัวก่อน”

“อ๋อ ได้ครับ เราคงได้เจอกันที่นี่บ่อยๆ”

เธอส่งยิ้มให้เขา แล้วเดินออกไป

ฮันเตอร์แอบตามเทเรซ่าอยู่ห่างๆ จนกระทั่งเธอไปเจอกับเอลิซาเบธที่เพนท์เฮ้าส์ สองคนกอดกันและหัวเราะอย่างมีความสุข นั่นเป็นภาพที่เขาอยากจะอ้วกที่สุด แล้วทั้งสองก็เดินหายเข้าไปในตึก ฮันเตอร์ยืนพิงเสาไฟสีหม่นมองทั้งสองจนลับสายตา ก่อนจะแสยะยิ้มซาตานออกมา

“แล้วพบกันเร็วๆ นี้ เทเรซ่า เกรส”



ข่าวของเอลิซาเบธกับเซบาสเตียนถือว่าช็อควงการไฮโซสุดๆ ในตอนนี้ ทุกคนที่ติดตามข่าวไฮโซเซเลปต่างก็หันมาสนใจกับข่าวการหย่าของเอลิซาเบธกับสามีผู้เพอร์เฟคของเธอ กระแสก็ล้วนแล้วแต่มีสองด้านเสมอ บางคนคิดว่าพวกเขาไปไม่รอดเพราะไม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแอบไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย ไม่ก็ทั้งสองคงทนเบื่อหน้ากันไม่ไหวเพราะไม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นหมันไม่สามารถมีลูกได้ ส่วนด้านดีๆ ก็มี ทุกคนต่างเสียใจกับคู่สวยหล่อที่แยกทางกัน และอวยพรให้ทั้งสองโชคดี

แล้วข่าวนั้นก็เพิ่งเข้าหูเทเรซ่าในวันนี้ เพราะเจ้าตัวเพิ่งได้มีโอกาสนั่งดูทีวีจริงๆ จังๆ สักที เธอสะกิดเอลิซาเบธให้ดูข่าวที่หน้าจอ ทั้งที่มันฝรั่งทอดกรอบยังติดอยู่ในปาก

“ข่าวแบบนั้นรั่วไหลได้ยังไงคะ ข่าวนั่น..มัน”

เอลิซาเบธไม่สนใจเท่าไหร่ แต่เธอหัวเราะท่าทีอึ้งของเทเรซ่า

“ใครเป็นคนปล่อยข่าวกันนะ?”

“นั่นสิคะ คนนั้นใจร้ายจังเลย”

เอลิซาเบธหรี่ตามองเทเรซ่า

“ทำไมถึงต้องว่าคนปล่อยข่าวใจร้ายด้วยละคะ?”

“ก็ข่าวนั้นทำให้คุณเอลิซาเบธเสียหาย และชีวิตต้องวุ่นวายเพราะหนีนักข่าว”

“จะให้ทำไงได้ละคะ ก็เป็นข่าวไปแล้วนี่น่า”

เอลิซาเบธไม่สะทกสะท้านอะไรเธอเคี้ยวขนมชิลๆ จนเทเรซ่าอดสงสัยไม่ได้ ข่าวนี้ค่อนข้างน่าตกใจเลยทีเดียว แต่คนที่ตกเป็นข่าวไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรเลยอย่างงั้นเหรอ

“คุณเอลิซาเบธไม่ตกใจหน่อยเหรอคะ?”

“ไม่นะ”

“…”

“เพราะคนที่ปล่อยข่าวนั่งอยู่ตรงนี้แล้วไง”

เอลิซาเบธชี้มาที่ตัวเองแล้วหัวเราะชอบใจเหมือนเด็กๆ แต่เทเรซ่ากลับไม่รู้สึกแบบนั้น เธอเป็นห่วงเอลิซาเบธมากกว่าที่จะเห็นเป็นเรื่องตลก

“ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นคะ ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ เปิดเผยออกไปล่ะดีแล้ว อีกไม่นานก็จะตามด้วยเปิดตัวคุณไงคะ อยู่แบบหลบซ่อนแบบนี้ฉันไม่ชอบเท่าไหร่ ฉันอยากให้คนอื่นรู้ว่าคุณคือตัวจริงของฉัน”

“…”

“ฉันทำเพื่อคุณนะคะเทรซ ฉันไม่อยากให้เราคบกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ ฉันอยากให้คนทั้งโลกรู้ว่าฉันเป็นแฟนกับคุณ”

เทเรซ่าเข้าใจดี เพราะเธอก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน แต่เธอก็ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่

“แล้วถ้านักข่าวตามมาถึงที่นี่”

“เขาก็จะคิดว่าคุณเป็นแค่เพื่อนของฉัน จริงไหม”

“แต่…”

“กลัวอะไรคะ ฉันจะเปิดตัวเราวันนี้ยังได้เลย”

“อย่าเพิ่งค่ะ มันเร็วเกินไป คุณเอลิซาเบธจะโดนมองว่าไม่ดีเรื่องคุณเซบาสเตียน”

“ฉันไม่แคร์หรอก”

“แต่ฉันไม่อยากให้คนอื่นมองคุณเอลิซาเบธแบบนั้นนี่คะ”

“จ้าๆ คนดีจริงๆ เลย มานี่มา”

เอลิซาเบธคว้าเทเรซ่าไปกอด ใบหน้าคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอของเทเรซ่าเหมือนแมวอ้อนเจ้าของ

“คุณเอลิซาเบธทำตัวเป็นเด็ก”

“เดี๋ยวนี้กล้าว่าฉันแล้วเหรอคะ?” เอลิซาเบธยิ้มร่าเริงแล้วจูบที่ปลายคางของเทเรซ่าเบาๆ

“ก็คุณเอลิซาเบธเหมือนจริงๆ นี่คะ”

อีกคนเปลี่ยนเป็นนอนหนุนตักเทเรซ่า คนที่โดนทำอย่างนั้นลูบเรือนผมสีบลอนด์ของเอลิซาเบธไปด้วย เธอชอบผมที่นุ่มนิ่มดุจสายไหมของเอลิซาเบธเอามากๆ

“นี่ เทรซ ฉันไม่อยากให้คุณเรียกฉันว่า คุณเอลิซาเบธ ไม่เรียก คุณ ได้ไหมคะมันดูห่างเหิน”

“…”

จริงๆ แล้วเทเรซ่าคิดว่ามันไม่ได้ห่างเหินสำหรับตัวเธอเลย อาจจะเป็นเพราะความเคยชิน และเรียกแบบนี้ก็มีความหมายมากสำหรับเธอ เทเรซ่าไม่คิดว่ามันจะทำให้ห่างเหินอะไร แต่สำหรับเอลิซาเบธแล้วก็อาจจะทำให้เจ้าตัวคิดแบบนั้น

“แล้ว…คุณเอลิซาเบธจะให้ฉันเรียกว่าอะไรคะ?”

“เรียกลิซเฉยๆ”

“มะ ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันคิดว่ามัน… ไม่เหมาะสม”

“แต่เราเป็นแฟนกันมานานแล้วนะคะ”

“ฉันคิดว่าการเรียกคุณเอลิซาเบธมันมีความหมายกับฉันมากเลยนะคะ เราได้เจอกัน ได้รู้จักกันจนถึงตอนนี้มันวิเศษมากเลย เพราะงั้นฉันเลยชอบเรียกคุณเอลิซาเบธมากกว่าค่ะ”

“…”

เอลิซาเบธเงียบไป ทำให้เทเรซ่าเริ่มใจไม่ดี เธอพูดให้เอลิซาเบธโกรธหรือเปล่านะ

“ขอโทษค่ะ”

“…?” เอลิซาเบธที่เหม่ออยู่นานงุนงงกับคำพูดนั้น “ขอโทษเรื่องอะไรคะ?”

“ที่ฉันพูดออกไปเมื่อกี้ทำให้คุณเอลิซาเบธไม่พอใจ ฉันขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ”

“ฉันไม่ได้คิดมากอะไรขนาดนั้น แค่เหตุผลของคุณมันฟังดูลึกซึ้งจนฉันคาดไม่ถึงต่างหาก แต่ไม่ว่าคุณจะเรียกฉันว่าอะไร ฉันก็ไม่เกี่ยงหรอกค่ะ”

“จริงเหรอคะ? ...”

“จริงซิ คุณไม่เห็นต้องขอโทษฉันเลย”

“…”

“แต่จะว่าไปคุณช่วยเรียกฉันว่าลิซสักครั้งจะได้ไหมคะ ขอแค่คำเดียวนะ” คนช่างตื๊อทำหน้าอ้อน

“…คุณลิซ”

“ไม่เอา พูดใหม่”

เทเรซ่าอึกอัก ทำไมแค่เรียกชื่อเล่นของเอลิซาเบธถึงทำให้เธอเขินถึงขนาดนี้ได้นะ

“ลิซ”

“เก่งมาก มานี่มา”

เอลิซาเบธยื่นมือออกไปรั้งท้ายทอยของเทเรซ่าให้โน้มลงมารับจูบจากเธอ อันที่จริงเอลิซาเบธหาเรื่องอยากจูบเทเรซ่าต่างหาก

“ขอเวลาฉันอีกหน่อยนะคะเทรซ ฉันจะพาคุณไปแนะนำกับพ่ออย่างเป็นทางการ”

“แต่…คุณพ่อของคุณเอลิซาเบธไม่ค่อยจะโอเคกับเรื่องของเราไม่ใช่เหรอคะ”

เอลิซาเบธเล่าเรื่องนี้ให้เทเรซ่าฟังเรียบร้อยแล้ว เธอรู้ว่าพ่อของเธอพร้อมจะดันลูกสาวให้ผู้ชายตระกูลสูงๆ หลังจากข่าวการหย่าของเธอ แต่ไม่มีทางที่เอลิซาเบธจะเหลียวแลหรอก เธอมอบหัวใจให้เทเรซ่าไปแล้ว

“ใครจะสนล่ะ ฉันมีแค่คุณก็พอแล้ว ฉันไม่กลัวพ่อของฉันหรอก”

“…”

“คุณกลัวหรือเปล่าคะที่คบกับฉัน?”

“ไม่ค่ะ”

เสียงหนักแน่นของเทเรซ่าทำให้เอลิซาเบธชื่นใจขึ้นมาบ้าง เธอเอื้อมมือไปแตะที่ใบหน้าไร้ที่ติของเทเรซ่า นิ้วหัวแม่มือลากไล่อ้อยอิ่งอยู่ที่ริมฝีปากสวย

“ขอจูบอีกหน่อย”

เทเรซ่ายิ้มแล้วโน้มหน้าลงจูบที่ริมฝีปากของคนที่นอนอยู่บนตัก เธอชอบริมฝีปากเล็กๆ ของเอลิซาเบธ เธอรักลมหายใจและกลิ่นน้ำหอมของเอลิซาเบธ ตราบใดที่เธอได้อยู่ข้างเอลิซาเบธ เทเรซ่าก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เธอรักเอลิซาเบธ เอลิซาเบธจะเป็นรักแรกและรักสุดท้ายของเธอ เทเรซ่าไม่เคยมีความรักมาก่อน เอลิซาเบธเข้ามาเติมเต็มส่วนนี้และทำให้เธอเข้าใจความรักมากขึ้น เธอเฝ้าแต่ขอบคุณเอลิซาเบธทุกวัน ขอบคุณที่เอลิซาเบธมองมาที่เธอ ขอบคุณที่เอลิซาเบธไม่รำคาญคนน่าเบื่ออย่างเธอ และขอบคุณที่เอลิซาเบธอยู่เคียงข้างเธอเสมอ

เทเรซ่ารักเอลิซาเบธมากเหลือเกิน รักมากกว่าอะไรทั้งสิ้นบนโลกใบนี้




เย็นวันถัดมาเทเรซ่าง่วนอยู่กับการตรวจสอบร้านหนังสืออยู่จนเย็น ร้านของเธอกำลังจะเสร็จสมบูรณ์ภายในอีกอาทิตย์หนึ่ง ร่างบางเดินกลับมาที่อพาร์ทเมนต์ของตัวเองและทักทายคุณยายเลล่าที่อาศัยอยู่ที่เดียวกันกับเธอหน้าตึกทางเข้า คุณยายชอบถามเรื่องหนังสือนิยายเก่าๆ กับเทเรซ่าเสมอ

“โอเคเลย ถ้าอย่างนั้นฉันจะยืมของหนูมาอ่านนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปหาที่ห้อง”

“ได้เลยค่ะ”

“โทษทีนะครับ…คือว่าผมจะ…อ้าว คุณเทเรซ่า”

ยังไม่ทันที่เธอจะได้สนทนาอีกบทหนึ่งกับคุณยายเลล่าก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาขัดเสียก่อน เขารู้จักเธอด้วย และเมื่อเทเรซ่าหันไปพบกับเขาก็รูทันทีว่าเขาเป็นใคร

“คุณมิเกล?”

เทเรซ่ามองชายหนุ่มผู้อ่อนโยนที่วันนี้แต่งตัวผิดแปลกไป เขาสวมสูทเนี้ยบแต่สวมแว่นและมีรอยยิ้มที่น่ารักเหมือนเคย

“มาทำอะไรที่นี่คะ?”

“ผมว่าจะมาหาคุณครับ”

“…?”

“อ่อ คืองี้ครับ มันบังเอิญจริงๆ ผมทำงานให้คุณเอลิซาเบธ เธอบอกให้มารับคุณที่ตึกนี้ ตอนแรกที่ผมได้ยินชื่อของคุณก็คิดว่าจะไม่ใช่คนคนเดียวกัน พอมาเห็นคุณที่นี่แล้ว ผมอึ้งไปเลย คุณคือเพื่อนของคุณเอลิซาเบธนั่นเองโลกกลมจังเลยนะครับ”

เขายิ้มให้เทเรซ่าด้วยใบหน้าที่ยังทึ่งไม่หาย แล้วพยักหน้าให้กับคุณยายเลล่าเป็นการทักทาย

“คุณเอลิซาเบธให้มารับฉัน…”

“ใช่ครับ” เขาโน้มหน้าไปกระซิบ “เพราะเรื่องข่าวนักข่าวก็เลยตามคุณเอลิซาเบธ เธอเลยปลีกตัวไปไหนไม่ได้ต้องให้ผมมารับคุณ”

เทเรซ่าพยักหน้า ในขณะที่คุณยายเลล่าลาทั้งสองคนขึ้นตึกไป

“คุณทำงานให้คุณเอลิซาเบธเหรอคะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นคุณเลย”

“อ่อ ผมทำงานมาได้สองปีแล้วครับ ผมเป็นคนขับรถของบริษัทเพราะงั้นคุณถึงไม่เคยเห็นผม และผมไม่เคยเห็นคุณ ก็แปลกดีนะครับ” เขาหัวเราะ แล้วพูดต่อ “คุณเอลิซาเบธมีประชุมน่ะครับ ก็เลยให้ผมเป็นธุระมารับคุณไปที่ร้านอาหาร”

เทเรซ่าพยักหน้า

“งั้น เราไปกันเลยไหมครับ”

“ค่ะ”

ทำไมมันง่ายจังวะ

ฮันเตอร์พูดในใจ ก็อย่างว่านั่นแหละ เอลิซาเบธเป็นคนรักที่เทเรซ่าขาดไม่ได้ หากเอ่ยชื่อเอลิซาเบธออกมาแล้วล่ะก็เทเรซ่าจะกระดิกหางใส่ทันที แบบนี้โชคเข้าข้างเขาชัดๆ

“คุณเอลิซาเบธนัดที่บรู๊คลินเหรอคะ?”

นั่งรถมาได้สักพักเทเรซ่าก็ออกปากถามเมื่อรถแล่อนออกนอกเขตแมนแฮตตัน

“ครับ” มิเกลที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ด้านหน้าตอบ

เทเรซ่าขมวดคิ้วสงสัย มิเกลเลยว่าต่อ

“คุณเอลิซาเบธชอบมาร้านที่นี่บ่อยนะครับ เธอพาลูกค้า และบรรดาผู้บริหารสูงๆ มาที่นี่บ่อยๆ บรรยากาศดีมากเลยครับที่นั่น”

“อีกไกลไหมคะ?”

เทเรซ่าไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย เพราะเอลิซาเบธไม่ได้เล่าให้ฟัง แต่มันก็เป็นเรื่องงานของเอลิซาเบธ เธอไม่ควรจะไปเซ้าซี้

“ไม่ครับ ใกล้จะถึงแล้วอีกสิบนาที”

เทเรซ่าพยักหน้า แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอควรจะโทรหาเอลิซาเบธดีไหมนะ เพราะเหตุการณ์มันแปลกๆ ยังไงไม่รู้

แปลกไปทุกที




เอลิซาเบธทำงานอยู่ในห้องนอนวันนี้ยังไม่ได้โทรหาเทเรซ่าทั้งวัน เธอคิดว่าอีกสักหน่อยค่อยโทรหาอีกคนหลังจากเธอเช็คงานอยู่บนโต๊ะอีกสักพัก

“…?”

เอลิซาเบธได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอดที่ด้านหน้าคฤหาสน์ เธอมองผ่านม่านไปก็พบว่าเป็นเฮเลน่าที่กลับมาคฤหาสน์หลังจากหายหน้าหายตาไปเป็นสัปดาห์ ใบหน้าของอีกฝ่ายดูนิ่งๆ และเหนื่อยล้ามากกว่าเคย เอลิซาเบธเลือกที่จะเดินลงไปหาเพื่อบอกให้เฮเลน่าโทรหาน้องสาว เพราะเฮเซลผู้เป็นน้องเป็นห่วงเฮเลน่ามาก แถมยังฝากให้เอลิซาเบธส่งข่าวทุกวันอีก

เอลิซาเบธเดินลงมาข้างล่าง อังเดรนำกระเป๋าเดินทางของเฮเลน่าขึ้นไปเก็บ แต่ร่างสูงกำลังจมอยู่กับมือถือที่โซฟาห้องนั่งเล่น

ดูสิ ทำให้น้องสาวเป็นห่วงแทบตาย ตัวเองมานั่งสบายใจเฉิบอยู่นี่

“ไปไหนมา?” เอลิซาเบธถาม เฮเลน่าที่จ้องมือถืออยู่สะดุ้งเมื่อเห็นว่าอีกคนมาเงียบๆ เธอเอามือถือลงเก็บอย่างไว

“ฉันไปพักผ่อน”

“โทรหาเฮเซลหรือยัง?”

“…”

“น้องสาวของเธอเป็นห่วงเธอมากนะ ร้อนรนจนไม่เป็นอันทำการทำงานเพราะมัวแต่กังวลว่าพี่สาวจะเป็นอันตราย ทำไมไม่ติดต่อน้องบ้าง”

“โทรไปแล้ว”

ตอบแค่นั้น เฮเลน่าตอบสั้นและใบหน้าเรียบเฉย แถมไม่ได้ต่อปากต่อคำกับเอลิซาเบธเลยจนเธออดที่จะสงสัยไม่ได้

“กลับมาแล้วเหรอเฮเลน?”

เสียงของอีธานดังขึ้น เฮเลน่าเหลือบมองอีธานที่เดินสวนลงมาด้านล่าง เขายืนอยู่กลางบันไดก่อนจะถึงห้องโถง เฮเลน่าลุกขึ้นไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ปลีกตัวเดินขึ้นบันไดไป สายตาของเฮเลน่าสบกับพ่อของเธอ และจากนั้นอีธานก็ยิ้มออกมาด้วยท่าทีพอใจ

เหตุการณ์ทุกอย่างนั้นอยู่ในสายตาของเอลิซาเบธ แต่เธอไม่สามารถรู้ได้ว่าคลื่นความแปลกประหลาดนี้มันหมายความว่ายังไง

แปลกไปทุกที



ร้านอาหารที่เข้าไปนั้นหรูหราอย่างที่มิเกลพูด ห้องที่เขานำพาเธอมานั้นเป็นห้องวีไอพีมีโต๊ะกว้างอยู่กลางห้อง เทเรซ่ารู้สึกอึดอัด เพราะเอลิซาเบธไม่เคยนัดเธอที่ห้องแบบนี้มาก่อน ส่วนใหญ่หากเป็นห้องวีไอพีจะมีวิวจากกระจกบานใหญ่เสมอ แต่วันนี้มาแปลกไป เธอจะโทรหาเอลิซาเบธอยู่หลายครั้งแต่มิเกลบอกกับเธอว่าอย่าเพิ่งรบกวนเวลาประชุมของเอลิซาเบธ เดี๋ยวเธอก็ติดต่อมา แต่ตอนนี้มันเย็นมากแล้วเธอรออยู่ได้หนึ่งชั่วโมงกว่าแล้วด้วย อีกอย่างอาหารก็พร้อมเสิร์ฟ พนักงานชายสองคนเดินเข้ามาวางอาหาร อีกคนเข็นเครื่องดื่มเข้ามา และยืนอยู่ด้านหลังเธอเพื่อรอบริการ

“คุณเอลิซาเบธสั่งอาหารมาเหรอคะ?” เทเรซ่าที่นั่งอยู่โดดเดี่ยวบนโต๊ะถาม

“ใช่ครับ” มิเกลตอบขณะที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ “คุณเอลิซาเบธบอกว่าหากถึงเวลาให้คุณเทเรซ่าทานก่อนได้เลย เธอจะรีบมาให้เร็วที่สุดครับ”

เทเรซ่ามองอาหารที่อยู่ข้างหน้า แม้จะน่ากินมากแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถจะกลืนลงท้องได้

“ฉันคิดว่าจะโทรหาคุณเอลิซาเบธค่ะ ช้าแบบนี้ไม่ใช่คุณฌอลิซาเบธเลย”

“อีกสักพักก็จะมาแล้วครับ”

“ฉันกลัวว่าจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้น ฉันจะโทรหาคุณเอลิซาเบธดีกว่า”

เทเรซ่าหยิบมือถือตัวเองขึ้นมา มิเกลพยักหน้า แต่สายตาของเขามองผ่านไหล่เธอไป

“ห่วงตัวเองก่อนเถอะคนสวย”

“…!”

พนักงานชายที่อยู่ด้านหลังเธอกระชากมือถือออกจากมือของเทเรซ่าอย่างแรงและปามันทิ้ง แล้วอีกคนหนึ่งก็ใช้ผ้ามัดปากเธอเอาไว้อย่างรวดเร็ว สองคนจับเทเรซ่าเอาไว้ เธอทั้งสับสนและดิ้นขลุกขลัก พยายามจะดิ้นให้หลุด แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะแรงของชายทั้งสองนี้มีมากพอที่จะทำให้เธอไม่สามารถขัดขืนได้

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเทเรซ่าตั้งตัวไม่ติด เธอไม่สามารถตะโกนขอความช่วยเหลือได้ และตอนนี้เธอตื่นกลัวและมึนงงไปหมด เธอไม่เข้าใจเลย

มันเกิดอะไรขึ้น?!

มิเกลยิ้มให้เธอ แต่เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวน่าหวาดกลัว เขาไม่ได้ดูเป็นชายหนุ่มที่อ่อนโยนอย่างที่เธอเคยรู้จักมาก่อนหน้านี้ เขาเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เธอ ถอดแว่นตาออกแล้วบ่นเรื่องไร้สาระอย่างเช่น ไอ้แว่นนี่ทำฉันหมดหล่อ

“เธอคงสับสนมากพอดูเลย แต่ก็นะฉันจะอธิบายให้ฟัง”

เมื่อเห็นใบหน้าตื่นกลัวของเทเรซ่าเขาก็หัวเราะออกมา

“คือจะว่ายังไงดีล่ะ ฉันก็ไม่ใช่คนที่จะใจดีกับเธอเท่าไหร่หรอกนะ อย่างแรกเลยที่ฉันจะบอกเธอ คือฉันไม่ได้ชื่อมิเกล”

“…!”

“เธอเชื่อคนง่ายเทเรซ่า เกรส หัวอ่อนแบบนี้ทำไมเอลิซาเบธถึงได้หลงนักหลงหนา อ่า…ใช่ เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า เธอไม่ต้องถามว่าฉันทำอย่างนี้กับเธอทำไม ฉันจะตอบให้ มีคนจ้างฉันมาน่ะ เงินดีใช้ได้เลย”

มิเกลยักไหล่ และใช้ส้อมกับมีดจิ้มที่ไก่อบตัวโต เขาแลมันด้วยมีดและใช้ส้อมจิ้มเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย แต่แทเรซ่ารู้สึกมวนท้อง และรู้สึกเจ็บที่ปากบริเวณที่โดนรัดด้วยผ้าเนื้อหยาบ แขนของเธอก็ถูกกดจนเจ็บไปถึงกระดูก

“…?”

“เธอน่าจะเดาออกนะว่าเรื่องอะไร”

“…”

เทเรซ่าไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้พูดเรื่องอะไรอยู่ ใครกันที่ทำเรื่องแย่ๆ แบบนี้กับเธอ ใครกันที่ใจคอโหดร้ายแบบนี้ แต่ผู้ชายคนนี้พูดถึงเอลิซาเบธ เรื่องนี้จะเกี่ยวกับเอลิซาเบธหรือเปล่า จริงเหรอ? ไม่จริงหรอก ไม่มีทาง…

“มีคนไม่อยากให้เธอยุ่งกับเอลิซาเบธน่ะ และฉันก็พลอยได้ประโยชน์ไปด้วย”

“…!”

เทเรซ่าดิ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินเขาเฉลย เธอขัดขืนอย่างเต็มที่ แต่ถูกมือหนักๆ ของฮันเตอร์ตบเข้าเต็มแรงที่ใบหน้า คอของเธอหันไปตามแรงนั้นและรู้สึกเจ็บชาที่ใบหน้าฉีกขวา ฮันเตอร์มือหนักมากพอที่จะทำให้เทเรซ่าหยุดการกระทำของตัวเอง เพราะไม่อยากโดนอีกเป็นรอบที่สอง

“เราจะได้เดินทางต่ออีกนานเลยเทเรซ่า เราไปกันดีกว่ามันเสียเวลาน่ะ”

มิเกลกระดิกนิ้วส่งสัญญาณให้พวกที่อยู่ข้างหลัง มือหนาอีกมือหนึ่งปิดเข้าที่จมูกและปากของเทเรซ่าด้วยผ้ากลิ่นสาบ เธอดิ้นอีกครั้งและดิ้นต่อสู้ไปเรื่อยๆ ถึงแม้จะไม่สามารถทำได้มากนัก แต่เธอก็ขัดขืนจนกระทั่งร่างกายของเธออ่อนแรงลง ตอนนั้นที่หัวใจเธอเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามัว เธอมองเห็นใบหน้าของปีศาจปรากฏอยู่ข้างหน้า มิเกลดูมีความสุขที่เธอเริ่มอ่อนแรง เขาสั่งอะไรบางอย่างกับลูกน้องของเขา เทเรซ่าหูอื้อและทุกอย่างก็ดับวูบไป

คุณเอลิซาเบธ



เช้าวันต่อมาเอลิซาเบธมาหาเทเรซ่าที่อพาร์เมนท์แต่เช้าตรู่ เธอร้อนใจตั้งแต่เมื่อคืนว่าเทเรซ่าทำไมไม่ยอมรับสายเธอ แต่ปกติแล้วไม่รับสายก็ส่งข้อความหา บางทีอาจจะแบตหมดก็ได้ เทเรซ่าไม่ค่อยชอบเป็นคนติดมือถือเสียด้วย

เอลิซาเบธเข้ามาในห้องที่อยู่สูงสุดของตึกในอัปเปอร์อีสต์ไชด์แต่ก็ไร้วี่แววของเทเรซ่า เธอรู้สึกผิดปกติในตอนนั้น เทเรซ่าจะไปไหนโดยที่ไม่บอกเธอมันเป็นไปไม่ได้ เธอโทรถามอวารายนั้นก็บอกว่าเทเรซ่าไม่ได้บอกว่าจะกลับบ้าน หรือมาหาเธอเลย

เอลิซาเบธทิ้งงานในทันที เธอออกตามหาเทเรซ่าทั้งวัน โดยมีเอวาคอยสอดส่องติดต่อกับเพื่อนหรือคนที่เทเรซ่าพอรู้จัก แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แวว เอลิซาเบธร้อนใจจนกระทั่งถึงเย็นของวันนั้นเธอตัดสินใจจะแจ้งความ แต่เธอนึกบางอย่างออก บุคคลที่ทำตัวแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อวาน

“เฮเลน่า…”

พอลงจากรถได้เอลิซาเบธก็ไม่รอช้า เธอเดินอาดๆ เข้าไปในห้องเสื้อของเฮเลน่า ถามพนักงานต้อนรับว่าเฮเลน่าอยู่ที่ไหน จากนั้นก็เดินเข้าไปหาทันที พนักงานหญิงที่นั่นมีท่าทีหวาดๆ กับพฤติกรรมของเอลิซาเบธ เพราะอีกคนค่อนข้างมีอารมณ์โมโหร่วมอยู่ด้วย ทั้งเฮเลน่ากับเอลิซาเบธต่างไม่ถูกชะตากันตามที่ข่าวลงเอาไว้เป็นประจำ แต่ทั้งสองก็ไม่เคยมีเรื่องตบตีกันเลยจนกระทั่งวันนี้ที่บรรยากาศมันมาคุแปลกๆ พนักงานทุกคนเลยต้องเตรียมรับมือเอาไว้

“เฮเลน!”

ร่างสูงที่กำลังยืนคุยกับลูกค้าหันมามองตามเสียงเข้มที่ร้องเรียกเธอด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองเหตุการณ์ด้วยความสนใจ มีแต่เฮเลน่าเท่านั้นที่ทำท่าเฉยชาใส่ จนเอลิซาเบธทนไม่ไหวบีบแขนเฮเลน่าจนอีกคนต้องนิ่วหน้าแสดงความเจ็บปวดแล้วหันมามองเธอตรงๆ ลูกค้าและพนักงานมองดูเหตุการณ์ด้วยความตกใจ บางคนถึงกับตั้งหลักจะแยกหากเกิดเหตุ และบางคนกำลังเตรียมมือถือขึ้นมากะจะถ่ายคลิปเอาไว้

“เธอบ้าไปแล้วหรือไงคนอยู่กันเต็มร้าน ถ้าจะมาหาเรื่องก็กลับไปซะ”

เฮเลน่าพูดเสียงเรียบ

“เธอเอาเทรซไปไว้ไหน?”

เฮเลน่าขมวดคิ้วงุนงง มองซ้ายมองขวาแล้วพูดเสียงเบากับเอลิซาเบธเป็นเชิงเตือน

“หยุดนะ เราไม่ได้อยู่กันสองคน”

และดูเหมือนว่าเอลิซาเบธจะเพิ่งนึกขึ้นได้ เธอหายใจเข้าออกเพื่อสงบสติอารมณ์ และปล่อยมือออกจากอีกคน

“ฉันขอคุยกับเธอหน่อย”

เฮเลน่าส่ายหน้า เอลิซาเบธเดินเข้าไปประชิดกัดฟันพูดเสียงเยือกเย็น

“ขึ้นไปข้างบน ไม่งั้นฉันจะพูดตรงนี้”

“…”

เฮเลน่าเดินเข้ามาในห้องด้วยความจำใจ เอลิซาเบธหัวไวและฉลาด เธอรู้อยู่แล้วว่าไม่นานเอลิซาเบธจะมาหาเธอแน่นอน แต่ไม่คิดว่าจะมาหาเร็วขนาดนี้ แต่ก็อย่างว่านั่นแหละหากเทเรซ่าหายตัวไป คนที่น่าสงสัยที่สุดคงจะเป็นเธอ เพราะเธอเกลียดเทเรซ่าเข้าไส้ขนาดนั้น

“มีอะไร เธอกลายเป็นพวกคนดังที่มีปัญหาให้คนอื่นถ่ายคลิปไปประจานตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ก็เพราะเธอไง”

“ฉันทำไม”

“อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่อง เธอเอาเทเรซ่าไปไว้ไหน”

“เทเรซ่าก็อยู่กับเธอนั่นไง ฉันเคยแยกพวกเธอออกจากกันได้เหรอ” เฮเลน่าประชด

“คนเลวๆ ที่ทำแบบนี้ได้ก็มีแต่เธอเท่านั้นแหละ”

“เหอะ” เฮเลน่าเค้นเสียง คนเลวๆ อย่างฉันก็ได้เงินมาจากพ่อของเธอนั่นแหละลิซ

เฮเลน่าหมุนตัวกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน

“เธอก็ไปแจ้งตำรวจสิ มาหาฉันแล้วมันจะได้เรื่องอะไร ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอกนะ”

“เธอรู้อยู่แก่ใจเฮเลน เธอยังจะบ่ายเบี่ยง…”

“เธอจะกล่าวหาฉันอีกนานไหมเอลิซาเบธ!” เฮเลน่าเสียงเข้ม เธอเริ่มหงุดหงิดที่เอลิซาเบธคาดคั้นกับเธอ และที่สำคัญใครจะโง่ไปบอกความจริงกับเอลิซาเบธล่ะ ปานนี้ฮันเตอร์พาเทเรซ่าไปถึงไหนต่อไหนแล้วด้วยซ้ำ

“ก็จนกว่าเธอจะยอมบอกฉัน”

“ต่อให้เธอง้างปากฉัน ฉันก็ไม่บอก เพราะฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น กลับไปซะจะทำงาน…!”

เอลิซาเบธหมุนเก้าอี้ที่เฮเลน่านั่งให้เผชิญหน้ากับเธอ เธอใช้ทั้งสองมือเขย่าไหล่เฮเลน่าอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ เอลิซาเบธโมโหมากจริงๆ แววตาของเธอโกรธจัดแทบจะฆ่าเฮเลน่าได้เลยทีเดียว

“คนรักของฉันหายตัวไป เรื่องอะไรฉันจะต้องอยู่เฉยด้วยล่ะ ฉันใจเย็นไม่ได้หรอกนะ!”

เฮเลน่าเจ็บปวดที่ได้ยินเอลิซาเบธพูดคำว่า คนรัก ที่ในที่นี้ไม่ใช่เธออีกต่อไป

“ฉันเข้าใจเธอ แต่เทเรซ่าไม่ใช่คนรักของฉันนี่” เฮเลน่าประชด

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเทรซล่ะก็ ฉันสาบานได้เลยว่าจะตามรังควานเธอเฮเลน เธอจะไม่มีความสุขอีกต่อไปในชีวิตที่เหลืออยู่!”

เฮเลน่าขมวดคิ้ว ปัดมือของเอลิซาเบธที่กดไหล่เธอออก

“รักมันมากก็ไปตามหามันเองสิ!”

“…”

“ออกไป!” เฮเลน่าแผดเสียง

เอลิซาเบธมองไปที่ดวงตาสีฟ้าคู่สวยของเฮเลน่า แต่เธอเกลียดมัน เธอเกลียดเฮเลน่า เกลียดทุกอย่างที่เป็นเฮเลน่า

“ฉันเกลียดเธอ”

“…!”

เอลิซาเบธพูดเสียงเข้มและหนักแน่น แล้วเดินออกไปจากตรงนั้น

เฮเลน่ารู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดถือดีไร้เยื่อใยของเอลิซาเบธ แต่ทำไมกันนะ ทำไมเธอต้องรักเอลิซาเบธ ทำไมเธอยังตัดใจจากผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สักที

ทำไม…เธอคงต้องบ้าไปแล้วจริงๆ

“…?”

เสียงมือถือของเธอดังขึ้นได้จังหวะพอดี ปลายสายคือฮันเตอร์อย่างไม่ต้องสงสัย

“ว่าไงได้เรื่องไหม?”

[ยิ่งกว่าได้ซะอีก ฉันเอาเด็กนี่ออกจากบรู๊คลินแล้ว อีกสองวันก็มีเสี่ยนักธุรกิจมาตรวจดูสินค้า]

“สินค้า?”

[อ้าวนี่ฉันยังไม่ได้บอกเธอเหรอว่าฉันจะขายยัยเด็กนี่น่ะ ได้กำไรดีใช้ได้เลย เสี่ยคนนั้นให้ราคางามเลยนะ]

“นายกำลังจะบอกว่าจะขาย…”

[ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้ฉันทำอะไรก็ได้ ลำพังแค่ขู่มันไม่ได้กำไรหรอก ยัยนี่มีประโยชน์จะตาย อย่าบอกนะว่าเธอจะเปลี่ยนใจน่ะ ไม่ได้นะโว้ยเซ็นสัญญาซื้อขายแล้ว]

“จะขายเมื่อไหร่”

[อีกสองวัน]

“ก็ดี”

เฮเลน่าวางสายจากพี่ชาย เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี แต่ถึงขั้นจะขายก็เกินไปหน่อย แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ เพราะเทเรซ่าจะได้ออกไปพ้นๆ ทางของเธอสักที

เธอคิดถูกแล้วเฮเลน่าขายยัยนั่นไปซะ ให้มันออกไปจากชีวิตของเธอ



เอลิซาเบธพึ่งใครไม่ได้อีกต่อไป เธอรู้สึกเศร้าใจและกลัวว่าเทเรซ่าจะเกิดอันตรายขึ้น ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก เธอไม่รู้ว่าเทเรซ่าหายไปไหน และโดนใครทำอะไรบ้าง ถ้าจะไปโทษเฮเลน่าก็ไม่ถูกซะทีเดียว เธอไม่รู้ว่าเฮเลน่าทำแบบนั้นจริงๆ หรือเปล่า เอลิซาเบธแค่คุมอารมณ์ไม่อยู่ เธอทั้งกลัวและโมโห

เทรซคุณอยู่ไหนกันนะ?

แค่นั้นเอลิซาเบธก็น้ำตาร่วงลงมา เธออดกลั้นไม่ได้อีกต่อไป เธอไม่อายแม้กระทั่งป้าแอนเน็ตที่วางมือจากทำความสะอาดมาปลอบใจเธอ เพราะตอนนี้เธอนั่งรอจอร์จิน่าอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ของอีกคน

เมื่อประตูห้องเปิดออกจอร์จิน่าเดินเข้ามา พร้อมกับแคโรไลน์ เธอตกใจนิดหน่อยที่เห็นเอลิซาเบธร้องไห้ แต่ก็พูดประชดอีกฝ่ายเพราะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

“นี่อย่าบอกนะว่าเธอบีบน้ำตามาง้อฉันน่ะ ฉันไม่…!”

เอลิซาเบธโผเข้ากอดจอร์จิน่าใบหน้ากดลงที่ไหล่ของเพื่อนรัก เธอกอดจอร์จิน่าแน่นมาก และเอาแต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น

“เกิดอะไรขึ้น?”

“จีน่า เทรซ…เทรซน่ะ”

“โดนยัยนั่นหักอกมาเหรอ? เธอนี่มันไม่รู้จักจำเลย ฉันบอกกี่ครั้ง…”

“เทรซหายตัวไป จีน่าช่วยฉันด้วย ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้ว”

เอลิซาเบธสะอึ้นจนตัวโย่น จอร์จิน่าที่พอจะเข้าใจเหตุการณ์รีบกอดเพื่อนเพื่อปลอบใจ แล้วมองไปที่แคโรไลน์เป็นเชิงขอความช่วยเหลือ

ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากนักมือถือของเอลิซาเบธก็ดังขึ้น เบอร์แปลกที่เธอไม่เคยรู้จัก เอลิซาเบธรับสายปากคอแห้งผาดไปหมด

[คุณเอลิซาเบธ!]

เอลิซาเบธแทบล้มจับเมื่อได้ยินเสียงนั้น มันไม่ใช่น้ำเสียงที่ร่าเริง อย่างน้อยก็ขอให้เป็นอย่างนั้น แต่มันกลับเป็นน้ำเสียงที่ตื่นกลัวของเทเรซ่า

“เทรซ เทรซใช่ไหม คุณอยู่ไหน”

[ให้พูดแค่นั้นแหละ] เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากปลายสาย [ไง เอลิซาเบธ เพย์ตัน ก็อย่างที่บอกไปเทเรซ่าอยู่กับฉัน]

“แกเป็นใคร”

[พูดไม่เพราะเลยนะ]

“แกเอาเทรซไปไว้ที่ไหน แกทำอะไรเทรซ!”

[ใจเย็นๆ ก็แค่ตบไปสองครั้งเอง เพราะยัยนี่เรื่องมากน่ะ] เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหย่เล่น

“ถ้าแกทำอะไรเทรซ ฉันจะฆ่าแก!”

[ดีเลย] เขาหัวเราะ [บางทีเทรซตัวน้อยอาจจะตายก่อนฉัน]

“อย่านะ อย่าทำอะไรเทรซ”

[ฉันแค่อยากทำข้อตกลงกับเธอ]

“ว่ามาสิได้ทุกอย่าง”

[แล้วฉันจะติดต่อกลับไป]

“เดี๋ยว!”

ปลายสายตัดสายไป เอลิซาเบธโทรไปอีกครั้งก็ปิดเครื่องไป คนพวกนี้มันต้องการอะไรกันแน่ พวกมันทำเรื่องแบบนี้ทำไมกัน เอลิซาเบธทรุดตัวลงนั่งน้ำตาที่เหือดแห้งเมื่อครู่ไหลออกมาอีกครั้ง จอร์จิน่านั่งลงข้างเธอและดึงเพื่อนเข้าไปกอดอีกครั้ง เพราะในตอนนี้เพื่อนของเธอร้องไห้หนักยิ่งกว่าตอนนที่โดนเฮเลน่าหักอกเสียอีก

“จีน่า ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย…ชะ ช่วยเทรซ ฉันรักเทรซ ฉันรักเทรซ”

เอลิซาเบธพึมพำอยู่อย่างนั้น และสะอึ้นไห้จนกระทั่งทุกอย่างดับวูบไป เสียงสุดท้ายที่เธอได้ยินคือเสียงของจอร์จิน่าร้องเรียกชื่อเธอดังก้องในหัว

เอลิซาเบธหมดสติในตอนนั้น





___________________________

มาต่อให้แแล้วน๊าาาาาา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #39 Guitarfroyd (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:10
    ปวดใจสุดจะร้องเกลียดอีธานมากEDOK
    #39
    0
  2. #38 chptan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:13
    เข้มข้นสุดๆๆ

    รอตอนต่อไปนะคะ
    #38
    0