ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 11 : พี่ครามลูกพีช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    20 ก.ย. 62

      


     

             

         ข่าวคราวเรื่องงานวัดประจำตำบลที่กำลังจะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้านี้ ทำให้ชาวบ้านต่างพากันยินดีและตื่นเต้น ไม่เว้นแม้แต่ตัวของลูกพีชเอง 

          หลังจากที่ทราบเรื่องจากพ่อ ว่าครามเป็นคนมาปรึกษาหารือเกี่ยวกับกิจกรรมและมาขอความร่วมมือให้พ่อของเธอไปเป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสินการประกวดในงาน 

นอกจากนี้แล้วพ่อได้บอกให้กับทุกคนในค่ายเตรียมตัวสำหรับงานในครั้งนี้ เพราะว่าภายในงานจะมีการแข่งขันชกมวย ดังนั้นจึงอยากให้ค่ายของเราได้ลงแข่งขันด้วย เพื่อเป็นการฝึกซ้อมและสร้างชื่อเสียงในแก่ค่ายมวยไปในตัว 

         

          งานนี้รับรองเธอจะทำให้ค่ายมวยของพ่อเป็นที่รู้จักให้มากขึ้น ไม่ให้น้อยหน้าค่ายมวยดังๆในจังหวัดนี้อย่างแน่นอน 

          ระหว่างกำลังคิดหาวิธีการ หางตาของเธอก็ดันมองไปยังยักษ์ลูกสมุนหนึ่งเดียวที่กำลังฝึกเตะกระสอบทรายอยู่

          อ่อ เธอลืมบอกไปใช่มั้ยว่าการชกในครั้งนี้มันเป็นแค่การชกมวยแบบงานวัดธรรมดาๆ นักมวยก็เป็นแค่เด็กๆตั้งแต่รุ่น13-18ปี หึ! แล้วงานนี้เห็นทีจะไม่ส่งเสริมลูกศิษย์ตัวเอง ก็คงหน้าละลายเกินไปแล้ว 

          อยู่ดีๆยักษ์ที่กำลังเตะกระสอบทรายอยู่ก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ แล้วก็อดที่จะลูบแขนตัวเองไม่ได้ หันซ้ายแลขวาเพราะกลัวจะเจอพลังงานบางอย่าง 

    

            อึ้ย!!!  รู้สึกไม่ดีเลย ชะตาจะขาดรึป่าววะ 

 

 

 

           เสียงรถมอเตอร์ที่กำลังแล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าร้านเสริมสวยของแต้ว ทำให้คนเป็นเจ้าของร้านผละมือจากงานแล้วหันไปมาหาคนที่กำลังเดินเจ้ามานั่ง

       " ไงย่ะ ลมอะไรหอบมาละทีนี้ มาอยู่เป็นเดือนๆพึ่งได้เจอหน้าได้ครั้งเดียว เจริญจริงเพื่อนฉัน" 

          แขกไม่ทันจะได้นั่ง เพื่อนสาวสองของเธอก็บ่นออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน 

      " อะไรกัน ถ้าคนมันว่างก็มาหาแล้วดิ" 

             " แหมๆ นังชะนีผีปอบ งานการเยอะแยะจริงเชียวนะ "  แต้วเท้าสะเอวตอบเธอทันควัน " ตกผัวขาของฉันให้ไปเฝ้าค่ายทุกวันนี่ถือเป็นการเป็นงานว่างั้น" 

       "พูดบ้าอะไร ใครตก มั่ว!!   " เธอรีบปฏิเสธคำกล่าวหาของเพื่อนสาวร่างสองทันที ถึงแม้มันจะเป็นความจริงที่ว่าครามมักจะแวะเวียนมาหยิกแกมหยอกแถมอ่อยเรี่ยราดที่ค่ายได้ทุกวัน โดยที่พ่อกับแม่เธอนั้นไม่ได้นึกหวงเลย มีแต่คอยให้เธอเชื่อฟังตาหนวดนั่น

            คนบ้าอะไรมันจะมีเมตตามหานิยมขนาดนั้น แม้กระทั่งกับคนเฒ่าคนแก่ก็ไม่เว้น 

       " จ้าาาาาาาาาาา ไม่ตกเลยจ้ะ เค้าเม้าส์สนั่นกันทั้งตลาด พ่อคุณทูลหัวของสาวๆในนางงอนซุ่มเฝ้าสาวเช้าถึงเย็นถึง ฉันละหมั่นไส้จริงๆ " 

       " ไม่ใช่สักหน่อย " 

       " เสียงอ่อยเชียวนะ!!!  น่าตบให้ตาย" แต้วคว้าเอานิตยสารเล่มบางที่วางบนโต้ะทำท่าจะฟาดใส่เธอ ทำให้ลูกค้าในร้านส่งเสียงคิกคักชอบใจในความสะดิ้ดสะดิ้งของแต้ว 

       " ไม่ได้ชอบแบบเถื่อนๆ ขอร้อง" ก่อนที่จะโดนตีตายเธอต้องออกตัวไว้ก่อน ไม่รู้จะโดนดักตีหัวเมื่อไหร่ 

       " อ้อเรอะ! ไม่ชอบเถื่อนๆ แล้วหน้าแดงทำไม ตอบค่าาาาา" แต้วม้วนนิตยสารในมือแล้วทำเป็นไมค์จ่อเข้าที่ปากของเธอ 

       "โอ้ย!  อากาศมันร้อนไง แอร์เท่าไหร่เนี้ยปรับหน่อยดิ ลูกค้าร้อนแย่ " ใช่ เธอจะแถไปอย่างเนียนๆซึ่งก็ไม่น่าจะเนียนเท่าไหร่สำหรับแต้ว นางจึงหัวเราะคิกคักออกมา 

       " ว่าแต่ แกมาก็ดีล่ะ มาช่วยฉันเลือกชุดให้เด็กๆฉันหน่อย" ว่าแล้วก็เดินไปหยิบเอาถุงเสื้อผ้าออกมาจากด้านหลังร้าน เธอจึงอาสาไปยกมาช่วยอีกแรง

       " ชุดเอาใส่ไปไหน" เธอเงยหน้าขึ้นมาจากกองผ้าแล้วถามแต้วที่สาละวนกับการเทชุดออกมา 

       " ก็งานวัดที่จะจัดไง มันมีกิจกรรมแบบสาวน้อยรำวง ผัวขาฉันเนี้ยเค้าขอแรงให้ช่วยเป็นแม่งานหน่อย ฉันเลยต้องหาคนหาชุด" แต้วตอบแค่นั้นก็หยิบเอาชุดสองแบบมาให้เธอดู  เพื่อช่วยเลือก

       " ตาหนวด ให้แกทำ แกก็ทำเนี้ยนะ"

       " ชะนีคะ พี่ครามเนี้ยเค้าเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงทำงานเพื่อนชาวบ้านมานานนะ ใครๆเค้าก็รักเอ็นดู แม้แต่ฉันก็ยังอยากดูเอ็น เอ้ย ไม่ใช่ แหะๆ " แต้วทำทีโบกไม้โบกมือเหมือนไม่จริงๆแล้วพูดต่อ " ถึงหน้าพี่แกจะเถื่อนๆนิสัยดิบบ้างสุกบ้าง แต่เค้าเป็นคนดีมาก" แต้วลากเสียงคำว่าดีมากจนน่าจะยาวไปถึงหน้าตลาด ทำให้เธออดลอบยิ้มออกมาไม่ได้ 

       " เป็นผู้ชายที่เพื่อนเชียร์ให้เอาไปทำผัว เกรดดีพรีเมี่ยม คอนเฟิร์ม " เธอกรอกตามองบนในขณะที่ฟังเพื่อนสาธยายความดีเจ้าของไร่ฟ้าคำราม

                  อวยกันเจ้าไป ชักจะหมั่นไส้หน่อยๆละ 

 

 

               ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ได้แบบชุดที่จะให้สาวๆใส่รำวง งานนี้แต้วทุ่มสุดตัวเพื่อให้งานออกมาดีที่สุด 

       " ยัยนางมารไปไหน" แต้วถามถึงฟ้าที่ไม่ค่อยจะเห็นหน้าค่าตาเหมือนกันกับเธอ

       " เข้าไร่ ไลน์บอกเมื่อเช้า เพราะชวนให้มาหาแกเหมือนกัน " 

       " เสียดาย อยากได้นางมาเป็นแบบลองชุด" แต้วหัวเราะเพราะกำลังวาดภาพฟ้าใส่ชุดสาวน้อยรำวงอยู่

       " ช่วงนี้พี่ชายคุม หนีงานคราวนั้น คงโดนไม่น้อย " 

       " สงสารจัง" แม้จะพูดว่าสงสารแต่ท่าทางชอบอกชอบใจของเพื่อนสาวร่างใหญ่ทำให้เธอต้องส่ายหัวเบาๆกับความชอบแกล้งของแต้ว 

      

        " จะกลับละนะ มานานแล้วไม่ได้บอกใครด้วยว่าไปไหน เดียวคนอื่นเป็นห่วง" เธอหยิบกระเป๋าลุกขึ้นจากโซฟา แต่ว่าแต้วก็เอ่ยขัดขึ้นมาก่อน

        " เดียวชะนี ไม่ต้องรีบล่ะ" แต้วบอกแต่สายตากลับจ้องไปยังข้างนอกร้านซึ่งเธอหันหลังให้อยู่

        " ทำไม? "  มีอะไรงั้นหรอ

        " พ่อมึงมา" แต้วบอกแค่นั้นแล้วทำตาเคลิ้มมือไม้บิดไปมาระคนเขินอายบางอย่าง

             เธอรีบหันตัวมองไปยังหน้าร้านในระดับสายตาเดียวกันกับแต้ว จึงเห็นว่า พ่อมึงมาของแต้วนั้นคือใคร

           ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างกำยำเจ้าของไร่ฟ้าคำราม ใส่เสื้อเชิ๊ตแขนสั้นปลดกระดุม ข้างในเป็นสื้อกล้ามสีขาวอวดแผงอกล่ำๆพอให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นรางๆ กำลังกอดอกพิงรถมอเตอร์ไซต์ของเธอที่จอดเอาไว้ พร้อมกับจ้องมองมาหาเธอด้วยสายตาคมกริบ ใบหน้าออกจะติดบึ้งตึงเล็กน้อย 

         " มาได้ไง " พึมพำออกมาแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะอดสงสัยไม่ได้ว่าอยู่ดีๆ ตาหนวดโผล่มานี่ได้ไง ทั้งๆที่ฟ้าไลน์มาบอกว่าติดงานกับพี่ชายอยู่

          

           ลูกพีชเดินออกจากร้านตรงไปหาครามยังที่จอดรถ ชายหนุ่มยังคงกอดอกยืนมองอยู่เหมือนเดิม จนกระทั่งหญิงสาวเดินมาหยุดตรงหน้า จึงยืดตัวขึ้นยืนตรง 

         " มีธุระอะไรกับฉันรึป่าว" เธอเอ่ยถามทันที 

         " ไอ้ยักษ์ไปไหน " คำถามจากคนตัวโต กลับมาทำให้เธอขมวดคิ้ว 

         " ก็อยู่ค่ายมวยนะสิ "

         " แล้วออกมาทำไม ไม่พามันออกมาด้วย" ชายหนุ่มว่าแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ 

             แล้วทำไมต้องเอามันมาด้วย แค่มาตลาดต้องเอาสมุนมาด้วยรึไงกัน ทำอย่างกับว่าจะมีคนมาทำร้ายเธอจนต้องมีคนคอยคุ้มกันอย่างงั้นแหละ 

         " ยักษ์มันไม่ว่าง เลยออกมาคนเดียว " ถึงว่างก็ไม่พามาแค่ทุกวันนี้ตัวก็ติดกันจนจะเป็นผัวเมียกันอยู่แล้ว 

         " มันจะไม่ว่างอะไรกันวะ งานที่ค่ายมันยุ่งนักรึไง ตามลูกพี่มาตลาดแค่นี้ก็ยังทำไม่ได้" ชายหนุ่มสบถอย่างฉุนเฉียว ใบหน้าบึ้งตึงซึ่งแตกต่างจากหญิงสาวที่พอฟังคำถามจากเจ้าของไร่ฟ้าคำราม ก็ได้แต่อมยิ้มกับตัวเองถึง สาเหตุที่ยักษ์ไม่ได้ติดตามเธอออกมา

         " ฉันให้ยักษ์ซ้อมมวยอยู่ เพราะจะให้ชกในวันงาน" เธอบอกแก่เขา ซ้อมมวยหลักสูตรพิเศษฉบับลูกพีชและวันชัย 

         " รู้แล้ว" ชายหนุ่มว่าพร้อมกับดึงกุญแจรถออกจากมือของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วนำไปเสียบเพื่อสตาร์ทมอเตอร์ไซต์

         " รู้แล้วถามทำไม" เธอย้อนถามคนหน้าบึ้งอย่างสงสัย และสงสัยด้วยว่าเขาจะขี่รถเธอไปไหน 

         " บ่น!! " 

         "..... " 

         " ขอบ่นหน่อย ได้มั้ยล่ะ" 

         " แล้วจะมาบ่นฉันทำไม ไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อย ยุ่ง!  " เธอว่าอย่างไม่ยอมแพ้

         " อย่ามาดื้อกับพี่นะลูกพีช กับข้าวกับปลาอะไรก็ไม่ทันจะได้แดก รีบออกจากไร่มาตามเด็กกลัวไปก่อเรื่องอีก และบอกไว้เลยนะ อย่าพึ่งมางอแงอะไรกับพี่ตอนนี้ " เด็กที่เขาว่านี่หมายถึงเธองั้นหรอ ตาบ้านี่! 

         " ตอนนี้พี่หิวมาก ลูกพีชต้องพาพี่ไปกินข้าว "  เธอได้แต่ทำตากระพริบๆมองคนตัวโตคร่อมมอเตอร์ไซต์ ไม่สามารถเอ่ยอะไรออกไปได้ทั้งนั้น ดูหน้าเขาตอนนี้สิ น่ากลัวชะมัด 

           หิวขนาดนั้นจะมาตามทำไม...

         " เร็วสิ!  ขึ้นรถ อย่าให้ต้องได้ออกแรงนะ รับรองพี่จะเปลี่ยนจากให้ลูกพีชคร่อมรถ " เขาบอกพร้อมกับดึงแขนเธอเข้าไปหาใกล้ๆ แล้วกระซิบคำพูดที่ทำให้เธอถึงกับร้อนวูบที่ใบหน้าทันที 

        " ให้... มาคร่อมพี่แทน" พูดจบก็ปรากฏรอยยิ้มที่มุมปากอย่างคนเจ้าเล่ห์ส่งมาให้เธอเห็น อดไม่ได้หมัดน้อยๆจึงต่อยเข้าที่ต้นแขนแกร่งอย่างแรง ส่งผลทำให้คนถูกทำร้ายหัวเราะออกมาแล้วรวบมือของหญิงสาวเอาไว้

       " พี่หิวจริงๆ ถ้าขืนยังงอแงอยู่แบบนี้ " ชายหนุ่มพูดพร้อมกับจ้องหน้าของหญิงสาวนิ่งๆ 

       " พี่จะไม่กินแล้วข้าว" เสียงทุ้มนุ่มกดต่ำลงมา น้ำเสียงส่อถึงอันตรายจากคนตรงหน้าทำให้เธอต้องหดคอย่นเล็กน้อย เงยหน้ามองใบหน้าหนวดเครา และ.. 

      " แต่พี่.. จะกินพีชแทน" 

คำพูดประกอบสายตาพราวระยับทำให้เธอเม้มริมฝีปากแน่นและอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก อันตรายๆ มันอันตรายจริงๆด้วยกับหัวใจของเธอผู้ชายคนนี้ 

 

          ในตลาดแห่งนี้ไม่มีใครไม่รู้จักนายครามเจ้าของไร่ฟ้าคำราม คนหน้าตาโหดๆแต่เป็นที่รักและถูกใจของชาวบ้าน หน้าตาและบุคลิกห่ามๆไม่สามารถมาลบความดีด้านจิตใจของเขาได้เลย เพราะเขาไม่เคยเกรงกลัวต่ออิทธิของใครทุกคนต่างรู้ดีว่า นายครามพร้อมซัดแหลกกับคนที่ทำตัวเหนือกฏหมาย 

            ภาพของชายหนุ่มเจ้าของไร่ฟ้าคำรามขี่มอเตอร์ไซต์มีสาวซ้อนท้ายเป็นลูกสาวเจ้าของค่ายมวย ยิ่งตอกย้ำข่าวลือให้เป็นจริงขึ้น 

            ความเป็นจริงแล้วเขาต้องการให้เป็นอย่างนั้นไอ้พวก'แมลงภู่เห็บหมัดจะได้ไม่ต้องมาวอแว'ของๆเขา' ที่สำคัญประกาศให้ใครต่อใครได้รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้มีเขาคอยดูแลและให้ความสำคัญ อย่าได้คิดมาแตะต้อง!  

       

         กูไม่ได้อ่อน ที่จะดูแลคนของกูไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว 

 

               แรงกระตุกตรงบริเวณชายเสื้อทำให้คนขับรถ ต้องผ่อนความเร็วลงแล้วหันไปมองกระจกข้างเพื่อมองคนซ้อนด้านหลัง

            สภาพของลูกพีชทำให้ครามถึงกับหัวเราะเสียงดังลั่น ใบหน้าน้อยๆงอง้ำไม่ชอบใจ ผมเผ้าชี้โด่เด่ไปมาจากการซ้อนมอเตอร์ไซต์  

          หน้าตาบูดบึ้งของหญิงสาวทำให้เขาต้องหยุดเสียงหัวเราะแต่ไม่วายแอบขำอยู่ดี 

         เพี๊ยะ!!!  ฝ่ามือน้อยฟาดใส่หัวไหล่ของเขา  น่ารักซะไม่มีล่ะ' เด็ก ของเขาคนนี้ เอะอะด่า เอะอะตี  

         " ขับไวขนาดนี้ จองโค้งไหนไว้รึไง! " ลูกพีชตะโกนใส่ข้างหูของเขาแข่งกับลมที่ปะทะเข้าใส่หน้า เป็นทีของเขาบ้างจึงแกล้งตะโกนตอบเธอทำเหมือนไม่ได้ยิน 

        " อะไรน่ะ!!!  ไม่ได้ยินเลย" เขาว่าพร้อมกับเร่งความเร็วของรถขึ้น 

       " อย่ามากวน ขับช้ากว่านี้หน่อยสิ ฉันจะปลิวแล้วเนี้ย" 

        " เกาะเอวพี่สิหนู เกาะได้เลย ไม่หวง " คนหน้าเถื่อนบอกพลางปล่อยมือจากแฮนด์รถแล้วดึงแขนของเธอไปเกาะที่เอวของเขา 

        " ปล่อย! "

        " เกาะเอาไว้แหละดี เกิดตกรถหน้าแหก พี่ไม่ต้องได้เมียหน้าผีหรอกหรอ " 

        " ใครจะไปเป็นเมียคนหน้าเถื่อนอย่างนายไม่ทราบ หะ! " แช่งให้เธอตกรถไม่พอหวังจะให้หน้าแหกอีก ไอ้คนบ้ากวนโมโหเธอจริงๆเลย

         

           ตอนนี้ยังไม่ใช่ แต่ต่อไปมันไม่แน่..คิดว่าเขาจะยอมแพ้ง่ายๆหรอ ดูถูกหัวใจไอ้ครามเกินไปแล้วลูกพีช 

       

         " เอาน่า เกาะเอวไว้ดีๆ เดี๋ยวพี่จะพาแว้น รับรองน้องจะติดใจจนต้องร้องขอชีวิต" เขาว่าแล้วหัวเราะชอบใจก่อนจะเร่งความเร็วรถเพิ่มขึ้นทำให้รถกระชากตัวแรง จนลูกพีชต้องผวากอดเอวเขาหลับตาแน่น คนข้างหลังจึงไม่ได้เห็นหน้าของผู้ชายทรงโจรว่ามีสายตาอ่อนโยนขนาดไหน 

 ขอแค่ได้กอดร่างเล็กนี้อีกครั้ง ต่อให้ต้องลำบากมากกว่านี้ก็พร้อมจะเสี่ยง คนอย่างนายคราม ทุ่มเทให้ทุกอย่างในเมื่อคนมันรักไปแล้ว 


     




  เค้าก็รักของเค้าน้า เค้าไม่ห่ามกับน้องเด้อ บทโหดของอิพี่ยังไม่มา ใช่ว่าจะไม่มี 5555555


//เราขอกำลังใจให้จักหน่อยเน้อค่า\\

#พี่ครามลูกพีช



    

    



   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #72 Pornchanok_Noey (@Pornchanok_Noey) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 19:12

    ฉู้ๆ จ้า
    #72
    0