ตื้อรักให้อยู่หมัด

ตอนที่ 12 : พี่ครามลูกพีช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    20 ก.ย. 62

      

      


               ครามพาลูกพีชซ้อนมอเตอร์ไซต์เข้าไปยังตัวอำเภอ ไปยังร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่งในอำเภอ โดยระหว่างที่ทั้งสองคนได้เดินเข้ามาภายในบริเวณร้าน สายตาของพนักงานรวมถึงแขกอื่นๆต่างจ้องมองมายังพวกเค้าทั้งสอง

การตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นสำหรับครามแล้วรู้สึกชิน เพราะเขานั้นเป็นคนดังประจังหวัดอยู่แล้ว ทั้งในด้านของธุรกิจและความมีเสน่ห์ดึงดูดสาวๆให้เข้าหา


แต่กับลูกพีชเธอไม่มีความมั่นใจสักนิดที่คนอื่นมองมาแล้วหันไปซุบซิบกัน  เดินกับคนดังทำให้เธอไม่วางตัวไม่ถูก ทั้งๆที่พยายามจะเดินออกห่างๆจากคนตัวสูง เขากลับไม่ให้ความร่วมมือเลย แม้จะก้าวเร็วๆเพื่อเดินนำ แต่เพียงไม่กี่ก้าวของเขาก็เดินมาตีคู่เธอได้

น่ารำคาญขายาวๆนั่นชะมัด  คราวนี้ได้คงได้มีข่าวลือกับตาหนวดไปทั่วจังหวัดแน่ๆ  เธอไม่ได้พร้อมจะสู้รบกับผู้หญิงของเขาหรอกนะ


ชายหนุ่มพาเธอเข้าไปนั่งโต๊ะมุมด้านในร้าน พนักงานของร้านเดินเข้ามาต้อนรับและส่งเมนูให้เลือก  ดูเหมือนเขาจะคุ้นเคยกับพนักงานร้านนี้เป็นอย่างดี คงพาสาวมากินข้าวบ่อยล่ะสิ  เหอะ แล้วทำไมต้องพาเธอมาร้านนี้ด้วย กินข้าวที่ตลาดก็จบ 


อยู่ดีๆก็รู้สึกหงุดหงิดโดยไม่ทราบสาเหตุ  เอาจริงๆก็รู้แหละเพียงแต่เธอแกล้งทำเป็นไม่รับรู้ถึงว่าทำไมรู้สึกหงุดหงิดแค่เพียงคิดว่าตาหนวดพาสาวมากินข้าว เธอจะไม่ยอมรับกับตัวเองง่ายๆหรอก


“ เอ้า ไม่สั่งรึไงข้าวอ่ะ  จ้องแต่พี่อยากกินแทนข้าวหรอ” คำพูดของเขาทำเธอนึกถึงตอนที่เขาบอกจะกินเธอขึ้นมา  ความเขินอายก็เกิดขึ้นมาอีกครั้ง

“ นำเสนอเลยเกินนะ ตัวเองเนี้ย” เธอว่า

“ อ้าว ของอร่อยผมก็ยินดีนำเสนอสิครับ คุณผู้หญิง” เสนอถึงปากได้คงทำไปนานแล้ว ไม่ต้องคอยอ่อยแล้วอ่อยอีกแบบนี้หรอก  

“ แหวะ”

“ หื้ม ตายห่าล่ะ  ไม่ได้ทันได้สอด ดันท้องซะแล้ว” เขาแกล้งอุทานเสียงดังทำให้แขกโต๊ะใกล้ๆหันมามองอย่างสนใจ

“ เฮ้ย  พูดบ้าอะไร” เธอรีบเอามือตะครุบเข้าที่ปากคนของคนตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก โดยไม่รู้ตัวเลยว่าร่างของทั้งสองคนแนบชิดกันมากขึ้นกว่าเดิม เนื่องจากชายหนุ่มไม่ยอมนั่งเก้าอี้ตรงข้าม เลือกที่จะนั่งข้างๆเธอ

ชายหนุ่มใช้จังหวะที่ลูกพีชเผลอ ใช้มือทั้งสองของเขาค่อยๆอ้อมไปกอดร่างเล็กไว้อย่างหลวมๆ พร้อมกับสูดกลิ่นกายหอมเข้าลึกๆ ร่างนุ่มนิ่มทำให้เขารู้สึกถึงนิพพาน เขาหลับตาเคลิ้มอยู่ในภวังค์

ในสายตาของคนอื่นทั้งคู่เหมือนกับคู่รักกำลังหยอกเย้าเล่นกัน ชายหนุ่มลุคดิบเถื่อนกับสาวสวยเหมือนนางฟ้า  หนุ่มสาวคนอื่นๆในร้านที่เห็นได้แต่มองอย่างอิจฉาตาร้อน

“ เฮ้ยๆๆ  ไอ้เสือเบาๆหน่อย ที่นี่ร้านอาหารนะโว้ย” เสียงบุคคลที่สามทำให้เธอรีบผละเอามือออกจากปากของชายหนุ่ม แล้วหันไปมองคนมาใหม่

เสียงจิ๊ปากเหมือนถูกขัดใจดังขึ้นจากคนที่นั่งอยู่ใกล้ ทำให้เธอพึ่งรู้ตัวว่าโดนเขากอดอยู่ จึงรีบผลักเขาออกทันที ทำหน้าเก้อเขิน 


ตาหนวดนี่ชักจะไว้ใจไม่ได้ นอกจากชอบทำตัวกวนโมโหแล้วยังมือไวอีก ไอ้หัวใจไม่รักดีนี่ก็เหมือนกัน จะเต้นแรงทำผีอะไรนักหนา กลัวคนอื่นเค้าไม่ได้ยินรึไง


เสียงเป่าลมออกจากปากอย่างเซ็งๆของครามเรียกเสียงหัวเราะขำๆจากหมอกรและรอยยิ้มจางๆของสิงห์  ซึ่งทั้งสองรู้ตัวดีว่าได้มาขัดจังหวะรักของเพื่อนเข้าแล้ว

“ไง จะไม่แนะนำให้รู้จักสักหน่อยหรอ” ไอ้หมอกรทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ตรงข้ามพร้อมกับสิงห์เอ่ยขึ้น

กร หรือ ทินกร เป็นหมอที่ทำงานโรงพยาบาลในตัวอำเภอรวมทั้งควบตำแหน่งหมอประจำไร่ของเขาด้วย

“ อ้าปากค้างอยู่ฮั่น บ่เคยพ้อผู้บ่าวหน้าขี้เกี้ยมติ”  ผู้บ่าวหน้าขี้เกี้ยมที่ครามพูด หมายถึงทั้งหมอกรและสิงห์ เขาอดที่จะแขวะไม่ได้เพราะลูกพีชเอาแต่จ้องและจ้องไปยังเพื่อนทั้งสองคนของเขา หน้าตาเหม่อลอยอาการคล้ายคนไม่มีสติ


ยัยผู้หญิงหลงรูป!!! ว่าขนาดนี้ยังไม่สนใจเขาอีก จะงอนแล้วนะ เขาก็หล่อเหมือนกันทำไม่มองอย่างหลงใหลแบบนี้มั้ง


อดไม่ได้จึงเอื้อมมือไปจับปลายคางมนให้หันมามองทางเขาแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เป็นการเรียกสติให้แก่เธอ ว่าที่ผัวนั่งอยู่ตรงนี้ ห้ามสนใจผู้ชายตัวอื่น


จิ๊! หญิงสาวทำเสียงไม่พอใจแล้วจึงสะบัดหน้าหนีออกจากมือของเขา

“ สวัสดีครับ ผม หมอกรครับ  ส่วนนี่ สิงห์ เป็นเพื่อนกับไอ้โจรเถื่อนนี่ครับ” เมื่อหมอกรแนะนำตัวเสร็จ เธอจึงจะแนะนำตัวบ้างแต่กลับถูก  ไอ้คนเถื่อนชิงตัดหน้าซะก่อน เธอหันขวับถลึงตาใส่ทันที

“ ลูกพีช เมียกู” ครามเอ่ยออกมาด้วยเสียงหนักแน่น แล้ววางตัวสบายๆ เช่น การเลื้อยเอาแขนพาดไปยังเก้าอี้ข้างหลังของเธอ มองเผินๆเหมือนกำลังโอบเธออยู่

“ มึงนี่แน่นอนจริง” หมอกรว่า

“ หน้าด้านสุด” ตามด้วยเสียงทุ้มราบเรียบของสิงห์

ชายหนุ่มยักไหล่เหมือนไม่สนใจ คำพูดเหล่านั้น เพราะถึงยังไงอนาคตก็ต้องเป็นอย่างที่พูดอยู่แล้ว เขามั่นใจ

“ นายนี่มัน!!” เธอได้แต่ขบเคี้ยวฟันไว้ไม่อยากทำร้ายคนข้างๆให้ขายขี้หน้าเพื่อนเขา

“ เมียมึงจริงหรอ  เค้าไม่น่าหลงผิดมาเอามึงน่ะ กูว่า” หมอกรยังไม่หยุดที่จะกวนคราม

“ เมียกู”

“หรอออออออออ”ทั้งหมอกรและสิงห์เอ่ยขานรับพร้อมกัน เรียกจุดรอยยิ้มของเธอให้ปรากฏขึ้นบางๆและเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ไม่วายมีคนตาดีที่แอบมองเธอตลอดเวลาเห็นเข้า บนใบหน้าหนวดเคราจึงระบายไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ ลูกพีช โสดค่ะ ยังไม่มีผัว ” เธอเลี่ยงไปแนะนำตัวแก่ชายหนุ่มต่างบุคลิกทั้งสองคน 

หมอกร เป็นชายลักษณะสำอางใบหน้าหล่อเหลาเหมือนลูกผู้ดี เกาหลีโอปป้ามากๆ หน้าเนียนใสผิวขาว และขยันยิ้มเหลือเกินสงสัยงานโรงพยาบาลงานคงไม่หนักจนต้องเคร่งขรึมตลอดเวลา


ส่วนอีกคน สิงห์ คือนายตำรวจที่เจอกันคราวมีเรื่อง เธอจำเขาได้เพราะสายตาของเพื่อนเธอแปลกไปเมื่อเจอเขา เดาได้ไม่ยากว่าคนๆนี้คือพี่สิงห์ของยัยฟ้า บุคลิกเงียบขรึมไม่ค่อยพูดแต่ก็ไม่ได้ไร้ชีวิตเกินไป และที่สำคัญรูปร่างหน้าตาคือดีย์มาก เรียกได้ว่าเพื่อนของตาหนวดเป็นระดับซีรี่ย์เกรดเอพรีเมี่ยม

“ ผัวอยู่นี่กล้าบอกว่าโสด สงสัยอยากเจอโหมดโหดล่ะมั้ง” ก่อนที่จะได้เคลิ้มไปมากกว่านี้กลับถูกเบรกด้วยน้ำเสียงโหดจากคนนั่งข้าง  เธอได้แต่ทำหน้าเซ็งๆ อุตส่าห์ได้มาอยู่ท่ามกลางดงคนหล่อกลับมีมารผจญ

“น้อยๆหน่อย คนอื่นเข้าใจผิดไปหมดแล้ว”เธอว่า

“ อย่าใส่ใจมันเลยครับน้องลูกพีช พี่ไม่เคยถือสามันเลย ถึงคบกับมันมาได้หลายปี” หมอกรเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพิมใจที่ส่งมาให้ เธอจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ 

“เงียบไปเลยไอ้คนไม่หล่อ” ครามเอ็ดใส่เพื่อน

“มึงหล่อตายล่ะ ไอ้ห่า” หมอกรเถียงกลับทันที ส่วนสิงห์เอามือเท้าคางไปกับโต๊ะมองทั้งสองคนเถียงกัน

“หล่อกว่ามึงละกัน”

“หล่อหมาเห่านะสิมึง ไว้หนวดเคราอย่างกะโจรใต้ กูเป็นสาวกูวิ่งหนีนะ”

“กูหล่อที่ใจโว้ย” ครามเถียงกลับอย่างมั่นหน้าและมั่นใจในตัวเอง

“โว๊ะ!!!”เราทั้งสาวคนพร้อมใจกันส่งเสียงออกมาอย่างจนใจในความมั่นใจผิดๆของเขา

“เข้าเรื่องเลยดีกว่า ที่โทรเรียกมาเนี้ย มีเรื่องจะขอช่วย เกี่ยวกับงานวัดที่จะจัดขึ้น” ครามเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน ทำให้เธอรู้ว่านอกจากจะพาเธอมากินข้าวแล้วยังนัดมาคุยงานอีกด้วย

“มีไร” สิงห์เอ่ยถาม

“อย่างที่รู้กัน เรื่องความปลอดภัย กูขอมึงช่วยดูแลอย่างเข้มๆ แต่ไม่ใช่ให้มึงไปหาเรื่องเปรี้ยวกับนักเลงนะโว้ย” ครามบอกแก่สิงห์และรีบเบรกเพื่อนทันทีหลังจากเห็นประกายความสนุกปรากฏขึ้นจากนัยย์ตาของสิงห์วูบหนึ่ง

คิดแต่จะล่อตีเขา มันเคยนึกบ้างมั้ยว่ามันเป็นตำรวจ ครามได้แต่ส่ายหัวเบาๆ

“ส่วนมึงหมอ รู้ใช่มั้ยว่าปีนี้จัดชกมวย งานนี้เสี่ยสาครจัดหนักแน่” เสี่ยสาครเป็นใครเธอไม่รู้จัก แต่ชื่อต่อไปนี่สิทำให้เธอรู้สึกคุ้นแปลกๆ

“ ไอ้สองคงหาเรื่องล่อมึงอีกตามเคย”หมอกรถอนหายใจแล้วเอนหลังกับผนักพิง

“ก็ล่อมันกลับดิ ” ความคิดของสิงห์ส่งผลให้เธอทำหน้าเหลือเชื่อว่านี่คือตำรวจจริงๆใช่มั้ย ส่วนเพื่อนของเขาทำเฉยเหมือนชินเสียแล้ว

“สองงั้นหรอ”เธอพึมพำขึ้นมาเบาๆ แต่กลับทำให้เจ้าของใบหน้าโหดคิ้วขมวดทันที

“ จำมันได้หรอ” เขาถามเธอ

“ ไม่รู้สิ รู้สึกคุ้นๆเหมือนรู้จัก” เธอตอบเขาพลางคุ้นคิดไปด้วยว่าเหมือนเคยรู้จักมาก่อน อาจจะเป็นเพื่อนสมัยเรียนของเธอก็เป็นได้

“เดี๋ยวก็ได้เจอ ไม่ต้องทำคิ้วขมวดได้มะ” ชายหนุ่มพูดแล้วใช้ปลายนิ้วมือไปกดลงตรงระหว่างคิ้วของเธอให้คลายออก

เธอสะดุ้งเล็กน้อยแล้วก็เปลี่ยนเป็นก้มหน้างุดแทนเพราะสายตาสองคู่จากฝั่งตรงข้ามกำลังมองมาอย่างล้อเลียนอยู่ จะว่าเขินก็เขินอยู่ ตาบ้านี่ชอบทำให้เธอทำตัวไม่ถูก 

เสียงกระแอมของคนลืมตัวดังขึ้นกลบเกลื่อนการกระทำตัวเอง แม้ปากจะเก่งกล้าขนาดไหน แต่เอาเข้าจริงๆเขาก็มีความเขินอายอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะกับเพื่อนฝูง พวกมันต่างรู้ดีว่ากับคนนี้เขาจริงจังขนาดไหน ถึงขั้นไม่เคยแลสาวไหนมาก่อน

เห็นอย่างนี้ เขาหวงตัวมากนะจะบอกให้ หวงไว้ให้กับคนที่รอมานาน แม้เธอจะไม่ต้องการเขาก็พร้อมจะยัดเยียดให้จนได้





เสียงรถแล่นเข้ามาจอดยังโรงจอดรถตรงชานบ้าน ทำให้หญิงสูงวัยและลูกสาวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ชะงักมือเล็กน้อย 

คุณนายขิม หรือ เขมิกาผู้ เป็นแม่ของครามและฟ้าเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือเล่มโปรดแล้วค่อยๆวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับหันหน้าไปยังโถงทางเดินที่เดี๋ยวลูกชายตัวดีของเธอจะเดินเข้ามา 

ชายหนุ่มหนวดเครารุงรังเดินเสยผมเข้ามาภายในบ้านถึงกับชะงักการก้าวเดิน เมื่อเห็นว่าคุณนายกำลังกอดอกจ้องมายังเขาตาเขม็ง 

จะแอบก็คงไม่ทัน รู้อยู่เต็มอกว่าต้องโดนคุณนายบ่นหูชาแน่ๆ เรื่องหนีงานกะทันหัน แล้วปล่อยให้น้องสาวทำงานเฝ้าไร่อยู่คนเดียว 

" กลับมาแล้วหรอ พ่อตัวดี" คุณนายของบ้านเอ่ยทัก 

ชายหนุ่มเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งตรงโซฟาด้านข้างแล้วเอนกายพิงพลางปรายตามองน้องสาวกำลังยิ้มเยาะเขา 

" คุณนาย มีไรให้ไอ้ครามคนนี้รับใช้ครับ" 

" ไปไหนมา" คุณนายขิมถามลูกชายเสียงเข้ม

" จีบสาว" เขาตอบแม่อย่างรวดเร็ว แล้วยักคิ้วลิ่วตาให้น้องสาว ฟ้าเบ้ปากมองบนด้วยความหมั่นไส้

" ล้อฉันเล่นหรอ ตาลูกคนนี้ สาวบ้านไหนทำให้แก ทิ้งการทิ้งงาน ปล่อยให้น้องทำงานคนเดียวงกๆ หะ ไหนบอกฉันมาซิ " คุณนายของบ้านบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ เกิดลูกชายเธอไปขว้าเอาใครที่ไหนไม่รู้มาเป็นเมีย งั้นที่เธอตกลงกับเพื่อนไว้เกี่ยวกับการร่วมดองเป็นทองแผ่นเดียวกันก็ล่มพอดีนะสิ  

ยอมไม่ได้!  

" โธ่ คุณนาย ผมจะมีใครที่ได้ ก็มีคนเดียวมาตลอด" เขาว่า ทำให้คนเป็นแม่ชะงักไปเล็กน้อย

ถ้าเป็นอย่างที่ลูกชายเธอพูดไว้จริง เธอก็หายห่วงได้แล้ว เพราะหลายปีที่ผ่านมาลูกชายของเธอชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองเสมอ

" แน่นะคราม อย่ามาดีแตกทีหลังนะ" คุณนายขิมถามย้ำ

" นี่ใคร นายครามนะคุณนาย 'ผมจะเอาคนนี้คนเดียว ' คนอื่นเคยสนที่ไหน " 

" งั้นก็แล้ว ถ้าว่างอย่าลืมพาน้องมาหาแม่ไม่ได้เจอนานแล้ว " พอรู้ว่าคนที่เขาแอบหนีไปหานั้น เป็นคนเดียวที่หมายใจไว้ คุณนายแม่ก็ลดอาการกังวลใจลง 

"เจอตอนเป็นลูกสะใภ้เลยได้ปะจ้ะ" เขาเอ่ยเย้าแม่ จึงได้รับสายตาคมค้อนกลับมา

" ปากดีพี่คราม เพื่อนฟ้ายังไม่อะไรกับพี่เลย หลงเจ้าของคัก" คนเป็นน้องสาวอดไม่ได้จึงแขวะพี่ชายเข้าให้ ไปพกความมั่นใจมาจากไหน 

" ฮ้วย!เรื่องแบบนี้มันไว้ใจได้ที่ไหน ป่านนี้เค้าอาจกำลังจะมีพี่อยู่ในหัวใจแล้วก็ได้" ชายหนุ่มตอบพลางยกยิ้มอย่างชอบใจ ใบหน้าที่มีหนวดเคราแลดูมีความสุข เมื่อนึกถึงเด็กดื้อของเขา 

ฟ้าได้ยินพี่ชายพูดก็เบ้ปากร้อง แหวะอยู่ในใจ พี่ครามมันช่างหลงตัวเองไม่มองเบ้า หน้าก็เถื่อนออกปานนั้น นิสัยก็ห่ามออกปานนี้ ลูกพีชคงยังไม่เคยเจอครามเวอร์ชั่นดิบเถื่อนจริงๆ เพราะอิพี่ชายตัวดีมันเสแสร้งเก๊งเก่ง 

นึกภาพไม่ออกเลยว่า ลูกพีชขาโหดอยู่ในโหมดน่ารักกับผู้ชายจอมโฉดแบบพี่ครามจะเป็นยังไง 

" จะยังไงก็ช่าง ยังไงคุณนายก็จะมีลูกพีชเป็นลูกสะใภ้ เป็นพี่สะใภ้ของแก เป็นเมียและแม่ของลูกพี่แน่นอน ฟันธง!  " ไม่ช้าไม่เร็วนี่แหละ เขาไม่ถอยอยู่แล้ว 

แม่และน้องสาวก็ทำได้เพียงพยักหน้าเข้าใจและแอบหันหน้ามามองขำด้วยกันเล็กน้อย

สงสัยต้องได้คุยกับพ่อเจ้าครามถึงเรื่องค่าสินสอดทองหมั้นแล้วล่ะ ในเมื่อเจ้าลูกชายมันมั่นใจขนาดนี้แล้ว ต้องรีบวางแพลนไปดู แหวน ชุดเจ้าสาว ชุดเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาว ไหนจะอาหารคาวหวาน ของชำร่วยอีก แค่คิดก็ทำให้คุณนายขิมยิ้มออกมาด้วยความสุขใจ 

ว่าแล้วก็หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมากดเข้าไปในแอปพลิเคชั่นไอจี เพื่อส่องดูรูปแบบงานแต่งงานต่างๆ พร้อมกับชี้ชวนให้ลูกสาวช่วยดูด้วย


แม่เองเล่นใหญ่ก็ไม่ได้น้อยหน้าลูกชายตัวเองเท่าไหร่หรอกค่ะ หนักใจแทนเพื่อนเธอจริงๆ 






















********************************************

พี่คราม!!  พี่จะยัดเยียดตัวเองขนาดนี้  ทำไมไม่วางแผนพลีกายเลยล่ะ 

โอ๊ะ!! 

** แม่ไม่ได้รีบนะจ้ะ แม่แพลนเฉยๆ

//ฝากให้กำลังใจหน่อยนะคะ เอ็นดูเหล่าหนุ่มๆเค้าด้วยเด้อออ❤//



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

74 ความคิดเห็น