My super Surprise รักใหญ่ๆ ของผู้ชายสุดคูล

ตอนที่ 10 : My super Surprise 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    31 ก.ค. 62

 

ทำไมวันนี้มึงมาเสนอหน้าอยู่นี่ได้

ผมถามขึ้นเมื่อเดินมาถึงโต๊ะประจำ หลังจากเห็นหน้าไอ้พีทกับจานข้าวที่หมดแล้วบนโต๊ะ ซึ่งเวลาเช้าแบบนี้มันไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้ แถมไอ้ชิพก็ไม่ได้มาด้วย

 

กูนึกว่าไอ้ชิพมันอยู่นี่นะสิ เลยมาที่นี่

เอาความจริง

เพราะหน้าตามึงไม่ได้ดูจะตามหาไอ้ชิพเลย

 

กูคิดถึงน้องบิงบ้างไม่ได้ไงวะ

โคตรเหี้ย แล้วเอาไอ้ชิพมาอ้าง

ไอ้ชิพกูไม่ได้อ้าง กูคิดว่า มันอยู่นี่จริงๆ กูเลยมาหานี่แหละ

แล้วมึงไม่โทรหาล่ะ

มึงคิดว่า โทรศัพท์สำหรับไอ้ชิพคืออะไร เครื่องมือสื่อสาร หรือภาระที่หนักกระเป๋าของมัน

ผมอยากจะบ้าตาย ไอ้ชิพมันเป็นคนไม่ชอบพกโทรศัพท์อยู่แล้ว ต่อให้พกมันก็ปิดเสียงปิดสั่น นอกจากจะมีคำบัญชาจากเฮียช็อกหรือไม่ก็วันไหนที่จะต้องนัดเที่ยวนั่นแหละมันถึงจะยอมพก

 

นั่นไง พี่วินกับน้องบิงกูเดินมานู่นแล้ว

สวัสดีชัน หวัดดีพีท

เสียงน้องบิงยังคงสดใสพร้อมหน้าตาที่น่ารักน่าหยิกเหมือนเดิม

 

น้องบิงกินไรมายัง

กินแล้ว

น้องบิงหิวไหม กินนมไหม พี่พีทจะไปซื้อให้

ไอ้พีทถามน้องบิง แต่คนตอบคือไอ้วิน ผมได้แต่ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจเพราะไอ้พีทมันกำลังจะทำให้เช้าที่แสนสดใสต้องแปดเปื้อ

 

เสือก

ว่าไงน้องบิง หิวไหม

มึงจะเอาแบบนี้ไช่ไหม

โอ๊ยยย ผมอยากจะบ้าตาย ไอ้พีทกับไอ้วินมันจะแดกหัวกันอีกแล้ว

 

คนอื่นไปไหนหมดเหรอ

น้องบิงเปิดปากถามผมเสียงใสอีกครั้ง โดยไม่สนใจเสียงของไอ้สองตัวที่มันกัดๆ กัน

 

มาก็ไม่เจอใครเหมือนกัน นอกจากไอ้กระต่ายอ้วน

แต่คนที่ตอบน้องบิงไม่ใช่ผมหรอก นอกจากไอ้เหี้ยพีท

 

วันนี้น้องบิงมายังไงเหรอ

บิงย้ายมาอยู่กับกูแล้ว

“…”

เดี๋ยวก่อนนะ น้องบิงย้ายไปอยู่กับไอ้วิน ย้ายไปตั้งแต่ตอนไหน ทำไมผมไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย

 

เพราะงั้นต่อไป กูกับน้องบิง จะมาด้วยกัน

จริงเหรอ น้องบิง

จริง

ไอ้เหี้ยวิน กูอยากคุยกับน้องบิงกู!!

น้องบิงเป็นของกู ไม่ใช่ของมึง

เลิกทะเลาะกันสักทีได้ไหม คนอื่นเขามองมาหมดแล้ว

น้ำเสียงน้องบิงที่กำลังปรามพวกมันคือ โคตรอ่อนโยนแต่มันไม่ใช่เวลานี้ไง ห้ามทัพน่ะอาจจะใช่แต่ปฎิเสธได้ไหม ปฎิเสธไอ้วินไปได้ไหม!! ว่าน้องบิงไม่ใช่ของไอ้วิน!!

 

น้องบิงเป็นของพวกกูทุกคน ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง พวกมึงต้องตั้งสตินะ

โอเค ใครไม่แก้ผมแก้เอง น้องบิงจะเป็นของใครไม่ได้หรอกนะ น้องบิงเป็นของพวกเราทุกคน

 

แล้วถ้ากูบอกว่า กู...

วิน อย่าไปกวนประสาทพีทสิ

น้องบิงหันไปตีไอ้วิน พลางช้อนตามอง ในสายตาน้องบิงคือไม่ได้มองธรรมดา แต่มองเหมือนกำลังอ้อนไอ้วินที่กำลังทำหน้านิ่งแถมตายังดุอีก

 

เหี้ยแล้วไง!! ไอ้ชัน กูบอกให้มึงเฝ้าน้องบิง!!

กูก็เฝ้าทุกวันแหละ มึงคิดเหี้ยไร ไอ้พีท เพื่อนกันทั้งนั้น

เพื่อนที่ไอ้วินแม่ง...

เพื่อนกัน ก็คือเพื่อนกัน อย่าทะเลาะกันได้ไหม

น้องบิงพูดขัดผมที่กำลังเถียงกับไอ้พีทอย่างไม่ยอม อย่ามาทำให้ความมั่นคงในใจกูสั่นคลอนได้ไหม ผมเฝ้าคิดทุกวันว่ามันไม่มีอะไรหรอก เรื่องน้องบิงกับไอ้วิน แต่ไอ้พีทกำลังจะทำให้ผมคิดมาก

 

แต่พี่พีท...

ไอ้พีท มึงอย่าพูดมากได้ป่ะ

ผมจำใจต้องเบรกไอ้พีทก่อนสถานการณ์มันจะตึงไปมากกว่านี้ เพราะไอ้วินเองก็เงียบไปแล้ว สังเกตอย่างเห็นได้ชัดจากที่มันไม่เถียงอะไรออกมาสักคำ ไม่มีการกวนตีนใดๆ เกิดขึ้น เป็นอะไรที่ผมโคตรรู้สึกหวั่นใจ จนต้องสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป

 

นั่งเงียบๆ กันสักพัก ไม่ถึง 5 นาที ไอ้พีทก็ส่งเสียงแง้วๆ อีกแล้ว มึงเงียบ 10 นาที จะตายไหมไอ้ห่า

 

น้องบิง พี่พีทว่า...

เสียงที่ขาดหายไปของไอ้พีท ทำให้ผมต้องละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มามองหน้ามันแทน แต่สิ่งที่พบคือ ผมต้องมองตามสายตาไอ้พีทมันออกไปด้านนอกอีกต่อหนึ่ง

 

ทำไม ไอ้ชิพมากับพี่วิววะ

ไอ้พีทพูดเบาๆ กับตัวเอง เออทำไมวะ ผมกับน้องบิง ก็ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

 

ทำไรกันพวกมึง ไปหาข้าวแดกกัน อ้าวพีท มึงแดกไม่รอกูอีกแล้ว

แต่เหมือนชิพมันจะไม่ได้รู้ตัวเลยนะ ว่าพวกผมจ้องมันอยู่

 

มึงมีอะไรอยากเล่าไหม แบบมึงมากับพี่เขาได้ไงพี่เขาเป็นเพื่อนเฮียช็อกเหรอ?”

ไอ้พีทเปิดปากถามเข้าประเด็นความสงสัยของตัวมันเอง ทันทีที่ไอ้ชิพเดินมาถึงโต๊ะ

 

อื้อใช่แล้ว พอดีตอนเช้าเฮียเอาของไปให้พี่วิว แล้วเฮียรีบไปทำธุระต่อ เลยฝากกูมากับพี่วิวน่ะ

หล่อพ่อทุกสถาบัน หล่อตั้งแต่หน้ายันรอยสัก ไอดอลกูจริงๆ

พีทรู้จักไปทั่วมอเลยเนาะ

ถ้าหากไม่คิดอะไรในประโยค คนทั่วไปคงจะถือว่า น้องบิงชมไอ้พีท แต่ถ้าคิดแบบที่ผมกำลังคิดคือ น้องบิงกำลังด่าไอ้พีทว่า สาระแนไปทั่ว

 

ก็นั่นมันพี่วิว เดือนมอ ตำแหน่งสามีของคนทั้งมอ แถมเป็นพี่ในสายรหัสกูด้วย จะบอกว่า เดือนมอปี 4 อย่างเฮียโซ่ก็ทำอย่างพี่วิวไม่ได้นะครับ

ก็คงจะจริงนั่นแหละ เพราะพี่วิวดูหล่อสายแบดของจริง จำได้ว่าผมเคยเจอตอนไปหาเฮียโซ่กับเจ้

 

เอ้า ไอ้บา...

และการที่ไอ้บาเดินตามเข้ามาทีหลังไอ้ชิพ แต่เลือกจะนั่งเงียบๆ นั้น ทำให้ในโต๊ะเกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง แม้กระทั่งเสียงไอ้พีทยังถูกไอ้บามองข้ามเลย

 

บา มึง

ไอ้บามันหันมามองหน้าผมเหมือนจะถามว่า มีอะไร แต่มันก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากมองหน้าผมเงียบๆ แบบนั้น จนผมเองอดเป็นห่วงมันไม่ได้

 

เย็นนี้ไปหาเล่นเกมส์กันไหม

เกมส์ที่ไปเล่นเมื่อไหร่ ผมก็แพ้อ่ะนะ แต่มันไม่มีทางไหนแล้วที่จะช่วยให้พวกมันมารวมกัน

 

ไปจริงดิ กูอยากไป

มึงไม่เคยพลาดเลยนะไอ้ชิพเรื่องเล่นเกมส์ มึงไม่เคยพลาดเลย เพราะมึงมันวินที่สุดเรื่องนี้ไง

 

สรุปไปกันหมดนะ

ผมถามขึ้นเมื่อไม่มีใครเสนอความคิดเห็น แม่งลากไปให้หมดนี่แหละ

 

ทำไมขี้ลืมจังวะ สมองมึงเป็นปลาทองหรือไงอ่ะแมว

เสียงบ่นที่ดังไม่ไกลทำให้ทุกคนในโต๊ะต้องสนใจ ไม่สนใจได้ไงอ่ะถามจริง นี่มันพี่มึงในตำนานขนมหวาน!

 

ทีหลังไม่ต้องเสือกเอามาให้

และยิ่งกว่าตำนานขนมหวาน ก็คือการที่ไอ้บาพูดตอบแบบไม่มีความเกรงใจนี่แหละ โว้ยยยยย มึงไปเอาความกล้านี้มาจากไหน!!

 

เอ่อ... พี่เครปเค้กมีเรียนกี่โมง ฝากบอกเฮียหน่อยว่า ตอนเย็นผมกลับช้านะ พอดีผมจะไปเล่นเกมส์กับเพื่อน

ไอ้ชิพเอ่ยบอกพี่เค้กเสียงเลิ่กลั่ก แต่ไม่ได้ดูว่าจะเป็นที่สนใจของพี่เค้กเท่าไหร่ เพราะสายตาพี่เค้กยังคงมองไอ้บาอยู่แบบนั้น

 

กูหวังว่ามึงจะไม่ไปนะ

ทำไมผมต้องฟังพี่ด้วย

ไอ้บาตอบพี่เค้ก ก่อนจะคว้าถุงดินสอจากมือพี่มึงมาถือไว้ ใจเย็นเว้ย ใจเย็น

 

กูไม่ได้บอก แต่กูสั่ง

เป็นพ่อหรือไงวะ มาสั่ง

งั้นกูจะไปด้วย

พี่เค้กบอกแบบนั้นแล้วหันไปมองไอ้ชิพเหมือนรอคำตอบ ไอ้เหี้ยถามจริง ใครอยากจะให้พี่เค้กไปด้วยวะ

 

ไม่มีปัญหาเลยพี่ ไปกันเยอะๆ สนุกดี ใช่ไหมไอ้พีท

แต่เหมือนไอ้ชิพจะไม่รับรู้ความในใจผมเท่าไหร่ แม่งเอ้ยยย ยับแน่วันนี้

 

แน่นอนอยู่แล้ววววววว เพื่อนชิพ

 

ไอ้พีทตอบรับไอ้ชิพอย่างหน้าระรื่น ส่วนพวกผมเหรอ ก็ต้องพยักหน้ายิ้มแย้มเห็นด้วยอยู่แล้ว พี่เค้กปรายตามองไอ้บาอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินไปเหมือนไม่อยากอยู่นาน 

 

 

ไลน์~

 

อยากนัดเย ก็โดนสาวเท เพราะคิดว่าเป็นตุ๊ด (7)

 Single Super Bigbig: กูเข้าคณะเลยนะ วันนี้ตื่นสาย

Single Super Bigbig: เจอกันตอนเย็น

                                    Function: ตอนเย็นพวกกูจะไปเล่นเกมส์

 

ผมพิมพ์ตอบกลับไปไม่นาน ไอ้ซิงก็ตอบกลับมาทันทีว่า โอเค แล้วเจอกัน

 

งั้นกูว่า แยกย้ายไปเรียนแล้วเจอกันตอนเย็น แม่งเช้ามามีแต่เรื่องปวดหัว

ปวดหัวหรือเสือกเอาให้แน่

ไอ้เหี้ยชิพ

แล้วมันสองคนก็เดินทะเลาะกันไป จะมีวันไหนที่ผมไม่ปวดหัวแบบนี้บ้างนะ อ่อ ก็วันที่ไอ้พีทไม่เสนอหน้ามาที่นี่ไง ผมหันกลับไปมองไอ้บาที่ยังจ้องถุงดินสอเหมือนอยากจะปามันทิ้ง ส่วนไอ้วินก็นั่งเงียบเหมือนเบื่อโลก ตัดมาที่น้องบิงกำลังเบะปากจะร้องไห้แล้ว

 

น้องบิง มึงเป็นไร

ที่บอกว่า น้องบิงคือศูนย์รวมสิ่งดีงามนี่คือ ความจริงไม่มีบิดเบือนความจริงใดๆ ทั้งนั้น เพราะพอผมถามปุ๊ป อีก 2 คนที่เหลือนี่หันมองน้องบิงปั๊ป

 

ไม่ได้เป็นไร

น้องบิงตอบเสร็จก็ถือกระเป๋าเดินหนีไปห้องเรียน ทิ้งไว้แค่ความสงสัยที่ไม่มีคำตอบ

 

น้องบิงเป็นไรวะ

กูควรจะถามมึงมากกว่า ไอ้บาว่ามึงเป็นอะไร

ผมถามไอ้บากลับแทนคำตอบ แหมทำมาเนียนเสือกเรื่องน้องบิง เรื่องตัวเองยังไม่เคลียร์เลยนะ แล้วความเสือกของผมก็ไม่เคยปราณีใครเหมือนกัน

 

ไม่มีอะไร เฮ้ย ไปเรียนด้วยรอก่อน

ความตอแหลให้สิบไปเลยสำหรับไอ้บา แม่งชิ่งหนีตามก้นน้องบิงไปแล้ว เหลือแค่ไอ้วินที่ยังนั่งเงียบเหมือนนั่งทางใน

 

มองเหี้ยไร

มึงเป็นอะไรอีก

เสือกชีวิตคนอื่นดีสุด ก็มึงนี่แหละ

สุดท้ายผมก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกทิ้งให้เดินตามหลังสุด วันนี้แม่งเป็นไรกันไปหมดวะ ทั้งไอ้บา น้องบิง และไอ้วิน อยากเอาตีนขึ้นมานวดขมับเลยนะ

 

 

 

เวลาเย็นของการนัดรวมตัวที่ใต้คณะทันตะ

 

พวกมึง เห็นในเพจ faecbook ของมหาลัยไหม

น้องบิงพูดทำลายความเงียบที่ตึงมาแทบจะทั้งวัน แล้วยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้ผมดู

 

มีอะไรเหรอ

กูดูด้วยดิ ไอ้ชัน

โทรศัพท์ก็แค่นี้ ไอ้บาก็มาแย่งจากมือผมไปต่อหน้าต่อตา โดยที่ผมยังไม่ได้สแกนห่าไรเลย

 

กูว่า ไอ้ผู้ชายที่อยู่กับพี่วิวนี่คุ้นๆ ว่ะ

หลังจากไอ้บามันดูแล้ว มันก็วิเคราะห์ออกมา ผมเลยถือโอกาสแย่งกลับมาดูบ้าง เออ คุ้นจริงด้วย

 

เราก็ว่าคุ้นนะ ใช่ไหมบา

โคตรคุ้น แต่คิดไม่ออกว่าใคร นี่ ร้านเค้กแถวสยามป่ะวะ

เมื่อดูเสร็จ ผมเลยออกความคิดเห็นบ้าง ก็มันคุ้นจริงๆ นี่หว่า

 

ไอ้วิน มึงว่าใครวะ

“…”

ขอเหอะมึง มีไรก็คุยกันดิวะ

“…”

อืม ให้มันได้แบบนี้ คือตัวผมเนี่ย ก็อยากจะสร้างบรรยากาศให้มันดีไง แต่ก็โดนเมินแบบนี้มาทั้งวัน จนตอนนี้ผมไม่ไหวแล้วนะ มีอะไรทำไมไม่คุยกันวะ

 

 “ทะเลาะห่าไรกัน?”

มึงมาช้าไงไอ้บา มึงถึงไม่รู้เรื่อง ไม่รับไม่ส่งผมแล้วนะเดี๋ยวนี้ สุดท้ายก็เกิดเป็นความเงียบภายในโต๊ะอีกครั้ง คือ ผมไม่รู้ไงว่า ระหว่างน้องบิงกับไอ้วินมันจะมีอะไรมากกว่านั้นไหม แต่เท่าที่ดูมันก็ไม่มีไง ก็เป็นเพื่อนกันมากี่ปีแล้ว ถ้ามันจะมากกว่าเพื่อนมันก็คงมากไปตั้งนานแล้ง แต่ยังไม่ทันที่ผมจะหายสงสัย ไอ้วินก็จับแขนน้องบิงให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามกันออกไป

 

มีความเสือกเต็มหน้าเลย

หน้ามึงอ่ะสิ ไอ้บา

ย้อนไอ้บากลับไปแทบจะเป็นวินาทีเดียวกัน ก่อนจะนั่งเงียบเล่นมือถือกันคนละมุม แม้ใจจะอยากรู้เรื่องน้องบิงแค่ไหน แต่ถ้าจะให้เดินตามออกไปก็ไม่ใช่เรื่องอีก เวลาผ่านไปสักพักน้องบิงกับไอ้วินก็กลับมา

แต่ไอ้เหี้ย!!  น้องบิงหน้าแดงมาก แถมปากยัง…

 

ไอ้ชิพ

 

ไอ้วินพูดแล้วทิ้งตัวลงนั่งตามเดิม ไอ้ชิพเหี้ยไรอีกเนี่ย ผมเลยต้องหันหน้ากลับมามองหน้าไอ้บาสลับกับมองหน้าไอ้วินอย่างงงๆ มึงหายไปกับน้องบิงแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะเพื่อพูดถึงคนที่ไม่อยู่เนี่ยนะ

 

พวกมึงเสือกคนในรูปไม่ใช่เหรอ

เออว่ะ ผมรีบหันกลับมาจ้องหน้าจอโทรศัพท์ตามเดิม แม้ในใจแม่งจะแต้นแรงฉิบหาย เพราะพยายามไม่คิดเรื่องทะลึ่งตึงตังที่พากันไหลบ่าเข้ามาให้หัวเนื่องจากการเห็นปากของน้องบิงเมื่อกี้ จนพาลให้ผมคิดถึงคนที่บอกว่า วันนี้ยุ่งคงกลับดึก อิเหี้ยยย น้องบิงคงไม่หรอกมั้ง

 

 

 

เพจ xxxxxxx

พี่วิว เด็กวิทย์ปีสี่ ตำแหน่ง #สามีของคนทั้งมหาลัย ตอนนี้ได้เปิดตัวหวานใจแล้วจ้า (ผู้หญิงต้องหลั่งน้ำตา สาววายอาจต้องเช็ดน้ำลาย) มีสายรายงานข่าวมา ว่า คนนี้ตัวจริงสุด ถึงขนาดที่พี่วิวให้รับโทรศัพท์แทน (ซึ่งอย่างที่เรารู้โดยทั่วกันว่าปกติแล้วพี่วิวหวงโทรศัพท์ยิ่งชีพ ใครแตะต้องหรือรับสายแทนไม่ได้) แถมคนที่เป็นตัวจริงของพี่วิว ยังมีการพูดจาสั่งสอนผู้หญิงที่โทรมาอ่อยพี่วิวด้วยนะคร้าาาา มีความชนะเลิศมาก มีความเป็น #เมียที่ดีของพี่วิว ข่าวนี้เท็จจริงแค่ไหนไม่รู้ ที่รู้ๆ เขาอยู่ด้วยกันมาสักพักแล้วค่ะ อุ๊ปปปปปป

*แนบรูปด้านหลังของผู้ต้องสงสัย และด้านข้างของพี่วิวสุดหล่อ

 

 

ตลกแล้ว พี่วิวชอบผู้หญิง

ไม่จริงอ่ะ วันก่อนยังควงแป้ง อักษรอยู่เลย

ข่าวมั่วอีกแล้ว ปิดเพจไปเลย

พี่วิวนี่ของคนทั้งมอนะคะ ทำอะไรให้เกียรติเขาด้วย//ชี้หน้าด่าคนที่ยืนข้างๆ

เจ้าชู้ตัวพ่ออ่ะเชื่อ แต่ไม่เชื่อว่าจะเปลี่ยนสาย

คนที่ยืนข้างพี่วิว ใช่ปีไหมคะ

ฉันไม่มีแฟนก็ได้ แต่ฉันขอให้ผู้ชายได้กัน!!

อร๊ายยยย ฟินค่ะแค่แผ่นหลังของน้องปี 1 ดูก็รู้ว่า น่ารักแน่นอน

ตัวจริงคือคนนี้ @Namwarn รีบเปิดตัวสิ พวกหน้าด้านๆ จะได้รู้ตัว

 

 



ผมไล่อ่านคอมเม้นต์ อ่านไปแล้วรู้สึกอยากจะปามือถือทิ้ง แต่ไม่ได้ไง!! นี่มันมือถือของน้องบิง คอมเม้นต์มีแต่เหี้ยๆ แต่เรื่องนั้นผมไม่ค่อยสนใจ เพราะหน้าอย่างไอ้ชิพขอให้มันจับโทรศัพท์ให้ได้ก่อนเถอะ ค่อยห่วงที่มันจะเห็นคอมเม้นต์

 

คอมเม้นต์แรงมากอ่ะ

พวกปากเหี้ยไง

ไอ้ชิพอยู่ไหนวะ กูอยากคุยกับมัน

น้องบิงเปิดประเด็นออกมา ตามด้วยไอ้บา และสมทบด้วยผม ซึ่งตอนนี้บอกเลย ผมร้อนอกร้อนใจ อยากโทรหาไอ้ชิพจะตายอยู่แล้ว แต่คำตอบคือ ไอ้ชิพไม่พกโทรศัพท์

ไอ้เหี้ยเอ้ยยย เคยรู้ไหมว่าเพื่อนเป็นห่วง

 

พี่วิวงานโคตรดี มิน่าสาวในมอแม่งชอบ

แล้วมันใช่เวลาไหมไอ้ห่าบา นึกด่ามันในใจ แต่สายตาก็แอบมองสิ่งที่มันกำลังส่อง  แม่งงานดีจริงๆ อ่ะ คือพี่วิวนี่กล้ามเป็นกล้าม หล่อโคตรพ่อโคตรแม่ ยิ่งรูปถอดเสื้อแบบนี้อีกนะ เห็นรอยสักอย่างกร้าวใจ

 

มึงว่า มันจริงไหมวะ

กูไม่รู้ อยากรู้ก็ต้องรอถามมัน

ผมหันไปตอบน้องบิงที่ยังงงไม่หาย พาให้คิดย้อนไปถึงเรื่องเมื่อเช้าที่ไอ้ชิพมันมากับพี่วิว แต่มันอาจไม่ใช่แบบนั้นก็ได้ไหม ใครๆ เขาก็รู้ว่า เฮียช็อกหวงไอ้ชิพจะตายห่า

 

พวกมึง ทำไรกันอยู่

ไอ้พีทส่งเสียงทักทายก่อนทิ้งตัวนั่งข้างผม ช่วงนี้มึงก็ขยันเสนอหน้ามาจังนะ แถมวันนี้มาเร็วกว่าทุกครั้งด้วย ซึ่งผมเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันจะรู้เรื่องไอ้ชิพหรือยัง แต่ที่รู้ ไอ้ชิพไม่ได้มาพร้อมไอ้พีท

 

แล้วสัสชิพไปไหนวะ ทำไมไม่มาด้วย

“…”

ผมถามออกไปเพราะความอยากรู้จริงๆ ไอ้พีทก็นิ่งไปแปปนึงก่อนจะหันมาพูด

 

เฮียช็อกโทรตามมันที่กูตั้งแต่คาบบ่ายแล้ว ไม่รู้มีธุระอะไรด่วนไหม

“…”

แต่กูว่า เย็นนี้มันคงไปด้วยไม่ได้แล้วว่ะ...

ไอ้พีทพูดเสียงเบา แต่เลือกที่จะเลี่ยงอธิบาย ผมมองไอ้พีทที่โทรศัพท์ตัวเองออกมาจากกระเป๋า

 

กูเบื่อไอ้ชิพ คนเหี้ยไรวะไม่พกโทรศัพท์ ไอ้เหี้ยเอ้ยยยยยย

มันก็ไม่พกอยู่แล้วไหม ยิ่งไอ้พีทโวยวาย ผมยิ่งคิดว่ามันรู้แต่มันไม่พูด จะให้ถามก็ไม่กล้าไง เกิดถ้าไม่ใช่ขึ้นมาหน้าแหกเลยนะ

 

พีท มึงรู้เรื่องชิพแล้วใช่ไหมอ่ะ?”

“…”

เกิดเป็นความเงียบขึ้นมาภายในโต๊ะเมื่อน้องบิงเอ่ยถามไอ้พีท

 

อืม

“…”

กูว่ามันอาจมีปัญหากับเฮียช็อกเรื่องเพจที่เอารูปมันไปลง

“…”

ตอนแรกผมยังไม่ค่อยมั่นใจว่าเป็นไอ้ชิพเท่าไหร่ แต่พอเจอไอ้พีทยืนยันแล้ว ใจที่ว่ารับไหวตอนนี้เหมือนจะไม่ไหวเลยว่ะ

 

จริงๆ ในรูปนั้นมีกูไปด้วยนะ

“…”

กูกับไอ้ชิพจะไปกินหวานเย็นใต้ตึกคณะ เพราะมันร้อนและ อ.ปล่อยให้ไปหางานที่หอสมุด

“…”

แต่ไปเจอกลุ่มพี่วิวพอดี พี่วิวชวนกูไปสยาม เลี้ยงเค้กพวกกูเพราะเป็นน้องคณะและกูเป็นสายรหัสพี่วิว ตอนกลับพี่วิววก็มาส่ง เพราะพวกกูต้องเรียนคาบบ่ายต่อ แต่ยังไม่ทันถึงห้องเรียน เฮียช็อกก็โทรหากู ขอคุยกับไอ้ชิพ แล้วไอ้ชิพก็รีบออกไปเลย ทุกอย่างมีแค่นี้ แต่แม่งเพจเขียนเกินไป

ไอ้พีทพูดออกมาเหมือนระบาย แต่สายตาจับจ้องที่โทรศัทพ์ราวกับว่ามันจะทำให้ไอ้ชิพพุ่งออกมาได้ นี่ไอ้ชิพมันจะรู้ไหมว่า พวกผมเป็นห่วงมันจะตายห่าแล้ว ทำไมมึงไม่ใช้โทรศัพท์วะ ไอ้เหี้ยยยย

 

แม่งเหี้ยว่ะ กูอยากไปต่อยคนปล่อยข่าว

ใจเย็นไอ้วิน ข่าวก็คือข่าวไงมึง

ผมรีบห้ามไอ้วินก่อนที่เรื่องมันจะเลยเถิด ต่อให้ไอ้วินมันจะทำตัวไม่สนโลกยังไงหรือสนแค่น้องบิงก็ตาม แต่หากดป็นเรื่องเพื่อนมันก็คงยอมไม่ได้เหมือนกัน

 

กูว่ามันเขียนเกินไปไหม เมียเหี้ยไร เพื่อนกูออกจะหล่อมาดคุณชายขนาดนั้น

จริงด้วยมึง เราก็คิดเหมือนบา

กูว่า ตอนนี้คงต้องรอให้มันมาตอบเองแหละว่าอะไรคืออะไร

เพราะการรอมันคือสิ่งเดียวที่พอทำได้ในตอนนี้ ต่อให้จะอยากรู้แค่ไหน แต่ก็ทำได้แค่รอ

 

แล้วถ้ามัน... คบกับพี่วิวจริงๆ พวกมึงจะรังเกียจมันป่ะว่ะ

“…”

อยู่ดีๆ ไอ้พีทก็ถามขึ้นมาเสียงเบา มันจะไม่อะไรเลย ถ้าประโยคที่ไอ้พีทถามนั้นเหมือนการถามว่า มื้อนี้เราจะกินอะไร มันอาจจะง่ายกับการตอบมากกว่านี้ แต่เพราะคำถามมันไม่ได้ทั่วไปและปกติ มันเลยกลายเป็นคำถามที่ยากจะตอบได้ทันที ทั้งโต๊ะกลับมาเงียบอีกครั้ง แม้กระทั่งลมหายใจก็เหมือนจะไม่กล้า

 

ถ้าถามว่า รังเกียจไหม? คำตอบของผมก็คือ ไม่อยู่แล้ว นั่นไอ้ชิพเพื่อนของผม เซียนเกมส์ของกลุ่ม ถึงไอ้ชิพมันจะหัวอ่อนแต่มันก็รักเพื่อนและเป็นคนดี

 

ทำไมพอได้ยินคำถามจากไอ้พีทแล้ว ผมถึงกลัวใจตัวเองขึ้นมาขนาดนี้

ถ้าวันหนึ่งผมชอบผู้ชายขึ้นมาเหมือนกัน...

 

เหี้ยยยย ไม่ได้ดิ ผมต้องรีบหาแฟนผู้หญิงสักคน ก่อนที่จะสับสนในตัวเองไปมากกว่านี้ นึกในใจพลางสะบัดหัวไล่ความคิดตัวเองที่นำพาให้เห็นใบหน้าของใครอีกคนในหัว

 

เพื่อนก็คือเพื่อน ไม่ว่าจะเป็นห่าอะไร พวกกูก็รับได้ทั้งนั้นแหละ มึงอย่าคิดมากดิ พวกกูก็เป็นห่วงมันไม่แพ้มึงหรอก

ถึงไอ้ซิงมันจะเพิ่งเดินมา แต่มันก็คงรู้ว่า พวกผมกำลังคิดอะไรกัน ไอ้ซิงมาทันตอบคำถามของไอ้พีท และนั่นทำให้ผมรู้ว่า ผมโชคดีมาก ที่มีกลุ่มเพื่อนดีขนาดนี้

 

แต่อย่างว่าแหละครับ ความวัวไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก กะจะไม่ให้หยุดพักกันเลยใช่ไหม

 

พวกมึงจะไปเล่นเกมส์กันกี่โมง

ครับ คนที่คุณก็รู้ว่าใครกำลังเอ่ยถาม

 

พวกผมไป แล้วเกี่ยวไรกับพี่

คำตอบจากไอ้บาคนเดิมเพิ่มเติมคือชอบกินตีน มีมวยแน่นอนวันนี้

 

จะให้กูย้ำย้ำตรงนี้?”

ย้ำอะไร พี่จะไปซื้อของใช่ไหม ได้!! กูไม่ไปเล่นเกมส์แล้วพวกมึง ไว้วันหลังแล้วกัน วันนี้กูว่าจะไปดูเหี้ยสักหน่อย แม่งหน้าคอนโดโคตรเยอะ ไม่รู้จะเหี้ยของเหี้ยอะไรเยอะแยะ

ไอ้บาพูดเองเออเองสรุปเอง แล้วก็ลากเท้าเดินออกจากกลุ่มไปอย่างรวดเร็ว โดยมีพี่เค้กเดินตามออกไป ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ แต่มึงทำให้มันมีพิรุธเองอ่ะสัสบา

 

มันต้องมีอะไรในขนมเค้กชิ้นนั้นแน่นอน

ขนมเค้กพ่อมึงนะไอ้พีท เขาชื่อพี่เค้กไหมไอ้สัส

 

สรุปยังไงพวกมึง จะไปอยู่ไหม?”

ผมเบนสายตาจที่มองไอ้พีทมาถามคนที่เหลือ ซึ่งตอนนี้เหลือแค่ 5 คน ไอ้วิน ไอ้ซิง น้องบิง ไอ้พีทและตัวผม

 

เราอยากไปอ่ะวิน ไปนะ

“…”

น้องบิงช้อนตาอ้อนไอ้วินต่อหน้าต่อตากันแบบนี้เลยเหรอ มันต้องไม่ใช่แบบที่ผมกำลังคิดใช่ไหม

 

น้องบิง อ้อนพี่พีทก็ได้ไหม จะไปอ้อนไอ้วินทำไม

อยากไป ก็จะพาไป

ไอ้วินเมินคำพูดไอ้พีท ตอบรับน้องบิงพลางยกมือลูบหัวคล้ายเอ็นดู จนหน้าน้องบิงเริ่มขึ้นสี เดี๋ยวก่อนไอ้เหี้ย แบบนี้ไม่ไหว กูเห็นแบบนี้กูไม่ไหว!

 

ไม่สนใจกูเลยสัส ไปไอ้ซิง ไอ้ชัน กูงอนน้องบิงจริงๆ ปล่อยแม่งแดกกันไปเลย อยากเอากันก็เอาไปเลย ไม่ต้องเกรงใจเพื่อน ไม่ต้องสนใจกูแล้ว

ความตัดพ้อนั้นไม่ได้ทำให้มึงดูน่ารักนะ ไอ้พีท และผมจะไม่ยอมให้ไอ้วินได้แดกน้องบิงแน่ๆ

 

เอาแล้ว

 

เอาแล้ว

 

เอาแล้ว

 

เอาแล้ว

 

แต่คำตอบเสียงนิ่งของไอ้วินก็ทำเอาสมองผมหยุดประมวลผล เหี้ย ไม่ใช่ใช่ไหม 

 

เชี้ยยยยยยยยย

ไม่ต้องถาม เพราะกูจะไม่ตอบอะไร รู้แค่ น้องบิงของพวกมึงเป็นของกูคนเดียว

เหมือนมีคนยกหอไอเฟลมาฟาดกลางหัวผมย่างแรง เสียงไอ้พีทที่พูดว่า เชี้ย ยังเบาไปสำหรับสมองผมตอนนี้ ผมมองหน้าไอ้วินสลับกับหน้าน้องบิง ใบหน้าน่ารักและอาการของน้องบิงคือ เห็นชัดสุดเพราะน้องบิงหน้าแดงจนลามไปที่ใบหู ไม่ต้องคิดว่า เรื่องนี้จ้อจี้ไหม เพราะหลักฐานคาตา

 

กูเสียใจว่ะ

ผมก็เสียใจไม่แพ้ไอ้พีทเลย แต่คืออึ้งอยู่ อึ้งจนพูดไม่ออก ไอ้เหี้ยเอ้ย

 

เป็นไปได้ไงวะ

เออเป็นไปได้ไงวะ แล้วเป็นไปได้ไงไม่รู้นะ แต่ที่รู้คือ มันเป็นไปแล้วโว้ยไอ้ซิง

 

กูเสียใจ น้องบิงที่กูทะนุถนอมมาตลอดหลายปี น้องบิงที่น่ารักของกู

ที่น่ารักของกูด้วย

เหมือนผมเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอถึงงึมงำพูดออกไปเสียงเบาเพราะเห็นด้วยกับไอ้พีท

 

กูมองออกตั้งนานละ แต่ไม่คิดว่าจะใช่ เพราะไอ้วินมันไม่เคยบอกว่า น้องบิงน่ารัก

มันไม่ใช่แค่มึงอ่ะซิง คือกูก็มองออก แต่กูแค่ไม่อยากจะยอมรับเฉยๆ กูรับไม่ได้ กูทำใจไม่ได้

 

ไอ้เหี้ยวิน ถ้ามึงทำน้องบิงกูเสียใจ กูจะตัดขาดมึง ไอ้เหี้ยเอ้ย!!”

 

ไอ้พีทคำรามเสียงดังก่อนเดินหนีไป  ผมเข้าใจนะว่า ไอ้พีทมันหวงของมันมานาน มันก็ต้องตกใจมากกว่าผมกับไอ้ซิงแน่นอน พอพูดแล้วก็อยากร้องไห้

 

สรุปพวกมึงจะไปเล่มเกมส์อยู่ไหม ถ้าไม่ กูจะไปกับน้องบิงสองคน

มึงก็ไม่ให้เวลาพวกกูได้ทำใจหน่อยเหรอไอ้วิน มึงมันเหี้ยอ่ะ ไม่เห็นแก่มิตรภาพตลอดหลายปีที่ผ่านมาเลยเหรอวะ ผมจ้องไอ้วินพลางหาสติตัวเอง

 

ไปดิ

“…”

ถึงน้องบิงจะเป็นของมึง ยังไงน้องบิงก็ยังเป็นเพื่อนของพวกกู เพราะงั้นพวกกูก็มีสิทธิ์เหมือนเดิม

ผมตอบไอ้วิน โดยไม่ถามความสมัครใจว่า ตอนนี้ใครจะไปบ้าง แต่ที่แน่ๆ ผมจะไม่ให้มันไปกับน้องบิงสองคนต่อหน้าต่อตาผมเด็ดขาด ไม่มีทาง!

 

ถูกต้อง

ไอ้ซิงพูดก่อนยกมือเซย์เยสกับผม ใครจะสนสายตาอาฆาตของมึงกันห่ะไอ้วิน ใครเขาจะสนใจมึง

 

จะไปกันไหม พวกมึงอ่ะ กูรอนานแล้วโว้ยยยย!!

เสียงไอ้พีทตะโกนมาซะดัง เอ้า ตอนแรกผมนึกว่าแม่งไม่ไปแล้ว ที่ไหนได้ไอ้พีทไปยืนรอด้านนอก

 

เออ พวกกูกำลังจะไป!

ผมตอบแล้วก็พากันสับเท้ารีบไปหามัน

 

 

 

 

นั่นพี่มึงป่ะ ซิง

เสียงน้องบิงถามมาจากข้างๆ ไอ้วิน ซึ่งตอนนี้พวกเรากำลังจะกลับกัน ก็นี่ปาไปจะสามทุ่มแล้วไหมครับ สมควรแก่เวลาที่จะกลับ เพราะห้างใกล้จะปิด ผมมองตามสายตาที่น้องบิงมองออกไปทางบันไดเลื่อนก็พบกับผู้ชายหน้าหล่อมาดดีกับผู้หญิงน่ารักคู่หนึ่ง

 

มองแล้วเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาในอก เหมือนโลกกำลังหยุดหมุนแล้วเกิดอาการหูอื้อจนสมองโล่ง

 



SPP: วันนี้ยุ่งคงกลับดึก

ผมคิดไปถึงข้อความในไลน์ที่พี่ไพรส์ส่งทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ คำว่า ยุ่ง ของพี่ไพรส์ตชคือ การที่พี่ไพรส์มากับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เลือกจะไม่บอกกันตรงๆ ผมอ่ะไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ไพรส์ก็จริง

แต่การมาเห็นอะไรแบบนี้บอกเลยว่า ผมเฟลมาก  ไอ้เหี้ยยยยยยย ทำไมต้องโกหกกันด้วยวะ

 

นั่นแฟนพี่ไพรส์หรือเปล่าอ่ะ?”

ยุ่งน่ะ น้องบิง

คำว่ายุ่งน่ะ แปลมาจากคำว่าอย่าเสือก ซึ่งไอ้วินมันก็เลือกใช้คำได้มุ้งมิ้ง พลางเอื้อมมือไปบีบจมูกน้องบิงอย่างหมั่นเขี้ยว ถ้าเป็นทุกครั้งผมคงอยากจะโวย แต่แปลกที่ครั้งนี้ผมกลับเลือกที่จะมองนิ่งๆ แค่นั้น 

 

ไอ้เหี้ยวิน บีบจมูกน้องบิงทำไม แดงหมดไอ้สัส

ไอ้วินปรายตามองไอ้พีทที่โวยวายอย่างไม่สนใจก่อนจะกอดคอน้องบิง พลางยืนมองไปชั้นที่พี่ไพรส์และแฟนกำลังขึ้นมา และนั่นคือชั้นที่พวกผมกำลังยืนอยู่กัน (แฟนไม่แฟนไม่รู้ แต่กูคิดว่าใช่!!) บอกเลยว่าตอนนี้ในใจผมกำลังเต้นแรงมาก แต่ก็เหมือนจะหายใจไม่ออกในเวลาเดียวกัน

 

ก็แค่คู่ควง เฮียกูไม่เอาจริงหรอก

ไอ้ซิงตอบเหมือนมั่นใจพี่ไพรส์ก็แค่ควงเล่นๆ ไหนบอกมันหวงพี่มันไง ทำไมแบบนี้ไม่หวงอ่ะ

 

ไหนมึงบอก มึงหวงพี่มึงไง

ตอแหลทั้งนั้น มึงก็รู้

ไอ้ซิงตอบไอ้พีทก่อนจะชะงักนิ่งเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้ เอาล่ะผมว่า ผมมีเรื่องที่ต้องกลับไปเคลียร์กับพวกแม่งเพิ่ม ดูเหมือนพวกมันจะมีอะไรโกหกผมไว้แน่นอน

 

มองตาขวางเลยไอ้ชัน ถ้ามีอะไรผิดพลาด ความผิดของไอ้ซิงหมดเลย

ไอ้พีทร้อนตัวโยนงานไปให้ไอ้ซิงอย่างคนหาทางรอดของตัวเอง

 

ไอ้เหี้ยพีท มึงนี่มัน

ไอ้ซิงส่ายหน้าเหมือนระอาไอ้พีทเต็มที ก่อนจะมองมาทางผม

 

ไว้กูเล่าให้ฟังทีหลัง แต่ตอนนี้คือ พวกมึงจะให้กูทักพี่กูใช่ไหม

ไปทักทำเหี้ยไรล่ะ กลับบ้าน

ผมตอบสวนไปทันทีก่อนจะเดินหันหลังแล้วมุ่งหน้าไปยังลิฟท์กระจกแทนบันไดเลื่อนแทน บอกตรงๆ ในใจโคตรประท้วงอย่างหนักว่า ห้ามรู้สึกอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นด้านไหนก็ตาม แค่เขาโกหก มันทำให้หัวใจผมทำงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ

 

เฮีย!! มาซื้อของเหรอ?”

เสียงตะโกนของไอ้ซิง มันคงดังมากพอที่จะไปถึงพี่ไพรส์ และก็มากพอที่จะทำให้เท้าผมหยุดเดิน อีกแค่ไม่กี่สิบก้าว ผมจะถึงลิฟท์แล้ว มึงจะเรียกทำเหี้ยอะไร!!

 

ไอ้ชัน มึงมานี่ก่อน!!

โอ้โหหห เสียงดังอีก 18 หลอดของไอ้พีทยิ่งก้องกังวานมากกว่าของไอ้ซิงอีก แต่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องกลับไปเหรอ ไม่อ่ะ ผมเลือกจะยืนนิ่งไม่หันไปมองกลุ่มเพื่อนและไม่ได้เดินหน้าต่อ

 

ชัน มานี่ก่อนสิ

ผมก้มมองมือขาวสะอาดที่จับแขนอยู่ พลางมองตากลมๆ ใสๆ นั้น เหี้ยมาก ที่พวกแม่งส่งน้องบิงมาอ้อนผม แล้วผมจะทำยังไงได้ นอกจากเดินกลับไปยังที่ๆ พวกมันยืนกัน โดยพยายามบังคับไม่ให้สายตาตัวเองหักเหไปยังจุดอื่น โฟกัสแค่ตรงที่พวกมันยืนแค่นั้น ทั้งที่ในใจเต้นแรงจนจะหลุด

 

อืม นี่ซิงมาทำไร มาเล่นเกมส์?”

และก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ไพรส์เดินมาหาไอ้ซิง ไอ้เหี้ย ผมทำตัวไม่ถูก

 

ใช่ ไอ้ชันก็มานะ เฮียจะกลับเลยเปล่า ฝาก...

กูไม่กลับกับพี่มึงนะ!!

 ผมโพล่งออกไปทันทีโดยไม่รอให้ไอ้ซิงพูดจบ เหมือนรู้ถึงสิ่งที่ไอ้ซิงกำลังจะพูด แต่ลืมคิดไปว่า ตรงนี้ไม่ได้มีแค่พวกเรา เพราะยังมีคนของพี่ไพรส์อยู่ด้วย แถมยังพ่วงมาด้วยสายตาของพวกแม่งอีก

 

ทำไมทำหน้าแบบนั้น โกรธพี่ไพรส์เหรอ?”

น้องบิงกระซิบถามผม จนผมอดคิดไม่ได้ว่า ผมเผลอทำหน้าแบบไหนออกไป

 

ไม่ได้โกรธ

ผมกระซิบบอกน้องบิงไป คิดในใจว่าจะไปโกรธพี่ไพรส์ได้ยังไงล่ะ ในเมื่อพี่ไพรส์ก็ไม่ได้ทำอะไรผิด พี่ไพรส์มันมีสิทธิ์ควงใครก็ได้ไหมวะ พอคิดแบบนี้แล้ว ใจมันก็วูบไหวแปลกๆ ถ้าหากผมจะโกรธ คงโกรธเรื่องที่พี่ไพรส์โกหกผมแค่นั้น

 

กูพาเขามาซื้อของ เดี๋ยวก็กลับแล้ว

พี่ไพรส์พูดออกมาลอยๆ บอกใครอ่ะ บอกผมเหรอแล้วบอกผมทำไมใครสนเรื่องพี่กัน

 

เอ่อ... พี่ไพรส์ไม่แนะนำฟ้าหน่อยเหรอคะ

ผู้หญิงที่ยืนข้างพี่ไพรส์พูดแทรกขึ้นทำให้รู้ว่าเขาชื่อ ฟ้า ฟ้าเอียงคอ 45 องศามองหน้าพี่ไพรส์ ถ้าไม่ใช่เวลานี้ผมบอกเลยว่า โคตรน่ารัก แต่พอเป็นเวลาแบบนี้แล้วแม่งน่าหงุดหงิดใจชะมัด

 

มึงรออยู่นี่ รอกลับพร้อมกัน

ผมเคยบอกหรือยังว่า พี่ไพรส์เป็นคนที่ชอบเมินคำพูดคนอื่นได้หน้าด้านมากๆ เหมือนที่กำลังเมินคำพูดของฟ้าอยู่ในตอนนี้

 

ผมไม่รอหรอกนะ พี่จะทำธุระ แล้วกลับดึกพี่ก็ทำไป ผมจะกลับแล้ว

ไม่รู้ว่าผมทำเสียงแบบไหนออกไป ผมรู้ว่าเสียงผมสั่นมาก ทั้งที่พยายามบังคับให้มันนิ่ง

 

แม่ง เอาเรื่องว่ะ

เอาเรื่องไรมึงไอ้พีท!

เหี้ย แค่นี้มองกูตาขวางไปอีก ไอ้กระต่ายอ้วน

ไอ้พีท!!

ไม่รู้ว่าตอนนี้สติผมไปวางอยู่ตรงไหนถึงได้เหวี่ยงไอ้พีททั้งที่มันแค่พูดหยอกตามประสาเหมือนทุกครั้ง

 

ใจเย็นๆ ชัน

            “…”

น้องบิงพูดพลางลูบแขนผมบอกให้ใจเย็น ทำไมผมต้องมาเป็นอะไรแบบนี้ด้วยวะ แม่งเอ้ย ผมกำลังไม่เป็นตัวของตัวเองอย่างเห็นได้ชัด

 

เดี๋ยวผมพาชันกลับเองดีกว่าครับพี่ไพรส์

ยุ่งน่ะ น้องบิง

ไอ้วินพูดแล้วดึงน้องบิงที่ยืนข้างๆ ผมให้ถอยไปยืนด้านหลังมันแทน

 

สรุปยังไง ทำไมมึงไม่กลับกับเฮียวะ

ก็กูไม่กลับ

ผมยังยืนยันในคำตอบเดิม จนไอ้ซิงมองหน้าพลางถอนหายใจใส่กัน ก็ผมไม่อยากกลับอ่ะ ทำไมวะทำไมต้องให้กูกลับกับพี่มึงด้วย

 

เอ่อ ฟ้าว่า...

เพื่อนเขาจะคุยกัน ฟ้าไม่ยุ่งนะ

เสียงใสๆ ของน้องบิงพูดขัดฟ้าขึ้นมา ทำเอาฟ้าหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย

 

น้องบิงกลับ กูบอกว่าอย่าไปยุ่งไง

งื้ออออ วินดุอีกแล้ว จะเอาแบบนี้ใช่ไหม!

วันนี้มันวันอะไรกันแน่วะ ผมมองน้องบิงกับไอ้วินที่กำลังทำท่าเหมือนจะตีกัน

 

ผูกเองไม่มีปัญญาแก้ก็แล้วแต่ครับ กูกลับก่อนนะ ส่วนน้องบิงกลับไปเคลียร์ที่ห้อง

ไอ้วินพูดลอยๆ ปรายตามองพี่ไพรส์ แล้วลากน้องบิงออกไป สรุปตอนนี้เหลือกันแค่ 5 คน ชายหญิง 1

 

ไอ้วินมันวินสมชื่อ กูยังเสียใจไม่หายเลยสัส อุ้ยยย กูกลับก่อนนะ เรื่องในครอบครัวกูไม่ถนัด

คงเพราะสายตาพี่ไพรส์ที่จ้องหน้าผมถมึงทึงนั่นแหละ ไอ้พีทมันถึงตกใจจนรีบพูดแบบนั้น

 

กูกลับกับมึง

หยุด!!

“…”

อย่ามายุ่งกับกู มึงไม่ใช่น้องบิง หวัดดีครับพี่ไพรส์

ไอ้พีทว่าแบบนั้น ก่อนจะวิ่งหนีไป โดยไม่คิดจะรอผม ไอ้เพื่อนเหี้ย!

 

งั้นกูกลับก่อนนะซิง ไอ้เหี้ยพีททิ้งกูแล้ว

ผมได้แต่ทำใจดีสู้เสือ ทั้งที่ในใจกลัวสายตาพี่ไพรส์โคตรๆ ก็พี่ไพรส์เล่นจ้องกันขนาดนั้น ถึงจะไม่ได้มองตรงๆ แต่จากหางตาผมเห็นนะครับ ผมพูดจบก็หมุนตัวตามไอ้เหี้ยพีทไปทันที

 

ฟ้า วันนี้พี่ขอโทษนะครับ ไว้วันหลังค่อยเจอกันนะ ซิง เฮียฝากไปส่งฟ้าด้วย

แต่พี่ไพรส์คะ... “

คิดว่าผมจำเป็นต้องยืนฟังสิ่งที่พวกเขาจะคุยกันเหรอ คำตอบก็คือไม่ไง ผมรีบเดินไปยังลิฟท์กระจกอีกครั้

 

หยุด

มือที่จับแขนและเสียงที่ผมได้ยิน ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นใคร ผมหยุดเดินตามแรงที่ถูกดึง แต่ไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้าหรอก

 

เป็นอะไร กูบอกให้รอ ทำไมไม่รอ

“…”

โอ้โหหหห พูดมาได้นะครับ ให้ผมรอทำเหี้ยไรล่ะ

 

จะไม่พูดกับกู?”

“…”

ใช่ไม่พูด ผมสะบัดแขนนิดหน่อยให้หลุดจากมือพี่ไพรส์ แต่แม่งไม่หลุดไง

 

โอเคๆ กูผิด กูขอโทษที่กูโกหก ทีนี้กลับบ้านพร้อมกูได้หรือยัง?”

“…”

ผมยังคงไม่ตอบไพรส์ พี่ไพรส์เลยถอนหายใจ ก่อนจะปล่อยแขนผมพอแขนเป็นอิสระ ผมก็จัดการพาตัวเองเดินออกมาจากที่ตรงนั้น

 

 

 

Single Super Bigbig: ไปลานจอดรถ กูจะรอตรงนั้น

Single Super Bigbig: ไม่ต้องห่วง คนชื่อฟ้า เขากลับไปแล้ว

ไอ้ซิงส่งไลน์มาบอก ทำให้ผมต้องเปลี่ยนทางที่จะเดินไปหน้าห้าง กลับไปที่ลานจอดรถแทน

 

 

แล้วเขากลับยังไงล่ะ

เฮียไปส่งมั้ง

ผมถามขึ้นเมื่อเดินมาถึงไอ้ซิงที่ยืนรออยู่ พยักหน้ารับรู้เหมือนเข้าใจทั้งที่ความจริงผมไม่เข้าใจเลย ในใจตีกันไปหมด จะโกรธพี่ไพรส์ก็หาเหตุผลไม่ได้ว่าโกรธทำไม ไม่ชอบใจที่พี่ไพรส์จะไปส่งฟ้าแต่แล้วยังไง ผมมีสิทธิ์อะไรไม่พอใจเหรอ เขามาด้วยกันเขาต้องกลับด้วยกันก็ถูกแล้ว

 

ซิง

อ้าว เฮีย

ผมหันมองตามเสียงเรียกชื่อไอ้ซิง ก็เจอกับพี่ไพรส์ที่ด้านข้างมีผู้หญิงที่ชื่อฟ้ายืนอยู่

 

เดี๋ยวเฮียกลับกับเพื่อนซิงเอง

แล้วฟ้าล่ะคะ

เดี๋ยวให้ซิงไปส่ง

ไม่เอาอ่ะ พี่ไพรส์คะ ไหนบอกคืนนี้เรามีนัดกัน

ฟ้าพูดพลางช้อนตาอ้อนพี่ไพรส์ มือบางจับแขนพี่ไพรส์แน่น ผมทนเห็นภาพอะไรแบบนี้ได้ยังไงกัน ผมยกยิ้มกับตัวเองพลางมองหน้าพี่ไพรส์ก่อนจะค่อยๆ เดินถอยหลังออกมา โดยไม่พูดอะไร

            อาการใจหวิวแม่งเป็นแบบนี้เองเหรอวะ

 

ไม่เอาแล้วครับ ขอตัวนะครับ

พี่ไพรส์!!! กรี๊ดดดดดดด

ฟ้ากรี๊ดดังลั่นไปทั่วลานจอด โชคดีที่ตอนนี้ลานจอดแทบไม่มีคนอื่นหลงเหลือแล้ว ผมยังคงเดินหน้าต่อแม้ไอ้ซิงจะไม่ได้วิ่งตามมาก็ตาม ในใจคิดไปร้อยเรื่อง และในร้อยเรื่องมีแต่เรื่องพี่ไพรส์ ทุกวันที่ผ่านมาที่พี่ไพรส์กลับดึกมันเพราะแบบนี้ด้วยไหมนะ

            ไปมีอะไรกับผู้หญิง แล้วค่อยกลับมานอนที่ห้อง

โอเค ผมเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาเพราะผู้ชายมันมีความต้องการเสมอ แต่พี่ไพรส์จะทำทุกวันไม่ได้ไหม ถ้าทำแล้วก็ไปนอนที่บ้านกับไอ้ซิงได้ไหมวะ แม่ง ทำไมผมต้องมาคิดอะไรแบบนี้ด้วย

 

ฟังกู กูอธิบายได้

เสียงหอบของพี่ไพรส์ที่วิ่งมาหาผม ทั้งที่ผมยังเดินไปได้ไม่ไกลแท้ๆ แต่ร่างกายเหมือนกับผมไปวิ่งไกลมา ขามันถึงหนักจนก้าวแทบไม่ออกขนาดนี้

 

กลับไปคุยที่ห้องกับกูที

ไม่! คืนนี้พี่ไปนอนกับน้องพี่เลย ไม่ต้องกลับมานอนห้อง!

ผมพูดเสียงห้วนเหมือนคนอารมณ์ไม่ดี ควบคุมตัวเองไม่ได้ เหมือนในใจมันจุกไปหมด ไม่รู้อะไรเป็นอะไร รู้แค่ไม่พอใจ ไม่พอใจมากๆ

 

เหี้ย เกี่ยวไรกับกูด้วยเนี่ยไอ้ชัน

ไอ้ซิงเดินบ่นออกมาจากตรงนั้น แล้วมายืนตรงหน้าผม

 

มีเหตุผลหน่อยดิวะ

พี่ว่าผมไม่มีเหตุผลเหรอ?

ไม่ได้หมายความแบบนั้น

เหตุผลก็คือ ธุระของพี่ไง อยากทำอะไรก็ทำไปสิ! พี่จะไปจบกับเขาที่เตียงก็ไปสิ

“…”

แต่พี่จะกลับมานอนห้องแบบนี้มันไม่ได้ไหมวะ

ไปกันใหญ่แล้ว ใจเย็นหน่อย

ผมยังไม่เคยไปนอนกับใครก่อนกลับมาหาพี่เลย แล้วแม่ง...

ประโยคสุดท้ายผมพูดออกไปเสียงเบาคล้ายคนพึมพำกับตัวเอง ไม่ไหวแล้วอ่ะตอนนี้ แค่ผมคิดก็พาให้หายใจไม่ออก ทั้งที่รู้นะว่าไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ไพรส์ แต่ทำไม... ทำไมผมถึงต้องมารู้สึกแย่อะไรแบบนี้ด้วยวะ 

 

ไอ้ชัน มึงใจเย็นๆ หน่อย เฮียพามันกลับเลย สติแม่งหลุดแล้ว

“…”

สติผมคงหลุดอย่างที่ไอ้ซิงว่า ผมยอมให้พี่ไพรส์พาไปที่รถเพื่อกลับห้อง ในใจก็คิดไปต่างๆ นาๆ นี่ผมเป็นบ้าอะไรถึงไปโกรธพี่ไพรส์ขนาดนั้น ผมทำอะไรลงไป จนกระทั่งได้ยินเสียงพี่ไพรส์ถอนหายใจนั่นแหละ ผมถึงรู้ว่า ตัวเองไม่มีสิทธิ์จะทำอะไรแบบนี้ ถ้าแค่โกรธที่เขาโกหก ผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องทะเลาะกันเรื่องของคนที่ชื่อฟ้าเลย...

 

นี่มันเป็นสัญญาณอันตรายที่เริ่มชัดเจนมากขึ้นสำหรับผม

 

 

 

 

 

 

****************************

TBC.

หลังจากนี้เรื่องค่อนข้างจะแยกแล้วนะคะ เนื้อเรื่องจะค่อยเป็นค่อยไป มีกลุ่มเพื่อน กลุ่มพี่ เยอะแยะไปหมด ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #8 Minn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 22:37

    ปัญหาหนักมาแล้ว แผนพี่ไพร์ซใช่ไหม ไมรู้สึกอย่างนั้นอะ 5555 ทั้งเรื่องห้อง เรื่องซิงที่บอกว่าหวงพี่ แต่ที่จริงซิงไม่หวงงี้ เด็กสุดในกลุ่มไม่ใช่น้องบิงแล้ว ต้องกระต่ายอ้วนแน่ๆ

    #8
    0