My super Surprise รักใหญ่ๆ ของผู้ชายสุดคูล

ตอนที่ 9 : My super Surprise 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    26 ก.ค. 62


ไลน์
~

 

     SPP: ถ้ามีอะไรมึงต้องรีบบอกกู

 

เป็นคำพูดธรรมดาที่อ่านแล้วรู้สึกว่าตัวเองจะต้องปลอดภัย…

 

ปลอดภัยก็เหี้ยแล้ววววว นี่มันสัญญาณอันตรายชัดๆ ผมก้มหน้ามองจอโทรศัพท์ในมือตัวเองโดยไม่เปิดเข้าไปอ่านข้อความ ก่อนจะเอามันยัดใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม

 

มีอะไรวะ

ไม่มีอะไรหรอก

รีบตอบไอ้บากลับไป ก่อนจะเดินตามมันเข้าห้องแลป เพื่อเจอชั่วโมงที่ยาวนานสำหรับวันนี้อีกวัน ว่าแต่วันนี้จะไม่มีการดักตบแล้วใช่ไหมวะ ระแวงไหม ก็ยังระแวงนะ ถามว่าได้คุยกับเพื่อนในกลุ่มเรื่องเมื่อวานหรือยัง คำตอบ ก็คือยังแต่ก็มีเกริ่นๆ ไปบ้างแล้ว ที่สำคัญคือไม่มีใครถามอะไรให้มากความด้วย

 

หวัดดีฟังก์ชัน

หวัดดีทุกคน

ผมทักตอบเพื่อนร่วมคณะเหมือนปกติก่อนจะนั่งลงตำแหน่งเดิมเหมือนทุกครั้ง เพียงแค่ครั้งนี้มันแปลกไป ตรงที่ห้องมันเงียบแปลกๆ พาลให้ผมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองรอบๆ เลยนะ 

 

ชัน

“…”

เสียงเรียกเบาๆ ของน้องบิง ทำให้ผมหยุดมือที่กำลังจะเปิดกระเป๋า เอาตรงๆนะ ไม่ชอบความรู้สึกอะไรแบบนี้เลย แบบที่ไม่รู้ว่า กำลังจะเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำเอาหัวใจผมเต้นแรงขึ้นไปอีก

 

ไม่มีใครเขาว่าอะไรมึงทั้งนั้น

ผมละสายตาจากกระเป๋า เมื่อได้ยินเสียงของไอ้วิน พลางเงยหน้าสบตากับไอ้วินที่นั่งถัดน้องบิงออกไป ทุกข้อยกเว้นของไอ้วินคือน้องบิงก็จริง แต่คำว่าเพื่อน ไอ้วินก็ไม่ได้ละเลยขนาดนั้น ผมเบือนหน้าจากไอ้วินเพื่อหันมองรอบๆ ห้อง ที่มีแต่เพื่อนร่วมคณะซึ่งทุกคนต่างก็มองมาทางผม

 

พวกกูอยู่ข้างมึง แค่มึงบอกมาพวกกูจะอยู่กับมึง

ผมเพิ่งเข้าใจความหมายของคำว่า เพื่อนลึกซึ้งขึ้นไปอีกขั้น เมื่อไอ้บามันพูดจบ อย่ามาทำซึ้งได้ไหมวะ กูไม่อยากดูตุ๊ดนะ ฮือออออออ

 

เราอยู่ด้วยกันมาหลายเดือน จนจะสอบมิดเทอมแล้วนะ

ถ้าเราไม่อยู่ข้างชัน เราจะอยู่ข้างใคร

ไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก พวกเราจะอยู่ด้วยกัน

พวกเรามีกันแค่นี้เองนะ

เสียงของเพื่อนร่วมคณะหลายคนที่พูดขึ้น ทำให้ผมไม่กล้าจะละสายตาออกไป แม้จะมองเห็นหน้าพวกมันไม่ค่อยชัดเพราะน้ำใสๆ ที่เอ่อล้นก็เถอะ

ฮึบไว้!! กูต้องฮึบไว้!! แงงงงงงงงงง

 

เราต้องรักกันสิ

ฮึก.. กูก็รักพวกมึงมากนะ ฮือ .. และก็ขอบคุณเพื่อนทุกคนด้วย

โอเค บ่อน้ำตาผมแตกทันทีที่น้องบิงพูดจบ หันไปมองน้องบิงที่นั่งถัดไอ้วินไปแล้วความรู้สึกหลายอย่างก็พุ่งเข้ามาจนคิดไม่ทัน

น้องบิงคือศูนย์รวมสิ่งดีงามที่สุดของคณะและกลุ่มผม

ถ้าหากว่าเมื่อวานคำพูดพวกนั้นไม่เกี่ยวกับน้องบิง ผมจะฟีลขาดไหมหรือถึงเขาไม่ว่าให้น้องบิง ผมก็ต้องฟีลขาดอยู่แล้ว? บางทีน้ำตาอาจช่วยได้จริงๆ กับเรื่องบางเรื่อง อย่างเช่นเรื่องนี้

 

 

 

 

สรุปเมื่อวานผมขาดเรียนไปแล้วหลายวิชา ซึ่งหนึ่งในวิชาเมื่อวานนั้นไม่สามารถขาดได้เกิน 2 ครั้ง เชรดดด นี่ผมทำอะไรลงไป!!!

 

เมื่อวานยังเห็นเพจเอา live ของชันไปลงอยู่เลย

“live อะไรวะ

ตอนนี้พวกผมอยู่โรงอาหารกันซึ่งเป็นเวลาพักเที่ยงพอดี และผมเองก็หิวมาก จนไม่มีเวลาจะสนใจน้องบิงที่กำลังพูดมากเท่าไหร่นัก นอกจากถามออกไปแบบขอไปที

 

“live ชันกับพี่พริ้มไง

“…”

เดี๋ยวนะ ผมเกือบลืมไปเลยว่า มีคน live ตอนที่ผมมีเรื่องกับพี่พริ้ม

 

พวกมึงหยุดพูดแล้วแดกข้าวไป เรื่องมันจบไปละ

เอ่อ... ขอโทษนะชัน

ไม่เป็นไรเลยน้องบิง กูไม่ได้ใส่ใจอะไรขนาดนั้น มึงก็อีกตัวว่าน้องบิงทำไมเชี้ยบา

 ผมวางช้อนแล้วหันไปบอกน้องบิงตามด้วยด่าไอ้บา ก่อนจะเห็นว่าทั้งไอ้วินและไอ้บาต่างก็มองหน้าผมอยู่ก่อนแล้ว

 

มีอะไรวะ

มองเหมือนผมไปทำอะไรผิดมา

 

พวกเราแม่งบ้ากันจริงๆ ป่ะวะ

ยังไงนะ? บ้าเหรอ?

 

ฮ่าๆๆๆ

หลังจากที่จ้องหน้ากันสักพัก พวกเราก็พากันหัวเราะออกมาอย่างรู้กัน อาจจะจริงอย่างที่ไอ้บาว่าก็ได้ เมื่อวานพวกเราเพิ่งเจอเรื่องห่าเหวอะไรมาไม่รู้ แต่พอมาวันนี้เรากลับยิ้มได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไอ้คำว่า เพื่อน นี่มันสามารถแบ่งเบาความทุกข์ได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ

 

แต่กูยังข้องใจวะ ทำไมเพจเอาเรื่องกูไปลงด้วยวะ

พี่ไพรส์ของมึงใช่เล่นไหมหละ นั่นเดือนมหาลัยไหม

 เออ จริงของมึงอ่ะ ไอ้บา

 

แต่วันนี้มันไม่มีแล้วไง

แล้วทำไมมันไม่มีวะ น้องบิง

มันน่าจะหายไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วอ่ะ

คำตอบของน้องบิงยิ่งทำให้ผมอยากรู้เพิ่มไปอีก

 

มีความเสือกเก่ง

มึงว่าน้องบิงอีกแล้วสัสบา

กูแซวไหมล่ะ

แซวก็ไม่ได้ กูไม่อนุญาติ

ไอ้วิน!!

ไอ้บา!!!

 

บางทีผมก็อยากจะจับไอ้ 2 ตัวนี้แม่งแยกกันไปซะ ไม่มีไอ้พีท ก็ยังมีไอ้บา

 

พอก่อนไหม พวกมึง

มึงก็บอกไอ้บา ให้มันหยุดสิ

มึงไม่ต้องมายุ่งกับกูไอ้ชัน เรื่องนี้มันเรื่องของกูกับไอ้วิน

เอาล่ะ ผมว่าผมควรปล่อยให้พวกแม่งเถียงกันตายห่าไปเลยจะดีกว่า

 

จะเอาแบบนั้นก็ได้นะวิน

พอน้องบิงพูดชื่อไอ้วิน ทุกอย่างก็เข้าสู่โหมดสงบ ผมนี่เลิ่กลั่กรอเลยนะ

 

ทำไมดุแค่กูวะ ไอ้บามันเป็นคนหาเรื่อง

ก็ยอมให้บาหน่อย ไอ้บามันเป็นแมวบ้า มึงก็รู้หนิ

อ้าว ฉิบหาย เกี่ยวไรกับกูวะ

ไอ้บาพูดแทรกขึ้นมาแทบจะวินาทีเดียวกันกับประโยคของน้องบิง ขอโทษนะครับ มึงเนี่ยตัวดีเลยนะสัสบา อย่าคิดว่า คนอื่นเขาไม่รู้ว่า มึงกำลังจะยุให้พวกมันตีกัน ถึงหน้าตามึงจะนิ่งแต่น้ำเสียงโคตรตอแหล

 

พอได้ยัง เราขอนะ

“...”

นี่มันกำลังเกิดเหี้ยอะไรกันเนี่ย น้องบิงกำลังช้อนตามองอ้อนไอ้วิน เดี๋ยวนะ!

 

แยกๆ กูไม่ให้ใครได้นั่งใกล้น้องบิงละ

ชักจะเลยเถิดไปไกลแล้วไหมยังไงดี ผมลุกจากที่นั่งอีกฝั่งไปนั่งรวมกับน้องบิงและไอ้วิน แต่จะเรียกว่านั่งรวมก็ไม่ได้หรอก เพราะผมแม่งเดินไปนั่งแทรกกลางเลยครับ

 

ไรมึงเนี่ย ไอ้ชัน

กูพอใจอ่ะ มึงจะทำไมไอ้วิน

วันนี้กูแดกข้าวไม่เสร็จแน่ๆ

ต้นเหตุก็มึงนั่นแหละ น้องบิง

พูดดีๆ ไอ้บา ไอ้แมวเหี้ย

สรุปมื้อนี้ไม่มีใครยอมใครได้เลย แถมหาสาระอะไรไม่ได้ด้วย ผมได้แต่ส่ายหน้าเอือมกับพวกมัน แต่เรื่องข่าวอ่ะ ผมไม่ได้ลืมหรอกนะ ไว้ค่อยไปสืบต่อทีหลังได้ เอาแค่ให้มื้อนี้กินรอดก่อนก็พอ!

 

 

 

 

 

 

     กรี๊ดดดดดดดดดดด

     “พี่ไพรส์ๆ แก

     “หล่อโครตพ่อโครตแม่

     “แต่มีแฟนแล้วนะมึง

     “แฟนผู้ชายเดี๋ยวก็เลิกกัน

     “กูไม่ให้เลิก กูชอบนุ้งชัน นุ้งกาตุ่ยของฉัน

     “เลิกไหม ไม่รู้ รู้แค่ว่า พี่ไพรส์กำลังไปหากาตุ่ยจ้าาาาา

 

ได้ยินไม่ผิดหรอก จะนินทาห่าเหวอะไร พวกพี่ก็ไปไกลๆ ก็ได้มั้งงงงงงง พวกผมนั่งอยู่นี่หัวโด่อ่ะครับ แล้วเมื่อกี้พูดอะไรนะพี่ไพรส์กำลังไปหากาตุ่ย อิตัวกาตุ่ยนี่ใช่ผมไหมวะถ้าใช่ต้องบอกเลยว่า โคตรเหี้ย เพราะผมไม่อยากเจอพี่ไพรส์!!!

 

ทำไรกันอยู่?”

แต่บุญผมอาจมีไม่มากพอก็ได้ เมื่อพี่ไพรส์ถามพลางนั่งแทรกกลางระหว่างผมกับน้องบิงไปอีก

 

ทำงานส่ง อ. คาบหน้าครับ

เสียงสดใสมีแค่น้องบิงคนเดียวเท่านั้นแหละครับที่ตอบ

 

อ่อครับ ทำไมไม่ตอบไลน์

พี่ไพรส์รับคำน้องบิงแล้วหันมาหาผมต่อ แล้วจะให้ผมบอกยังไงอ่ะที่ไม่ตอบไลน์

 

แล้วพี่จำเป็นต้องไปนั่งแทรกกลางระหว่างน้องบิงกับเหี้ยชันด้วยเหรอ

ไม่ครับ นั่นไม่ใช่เสียงผม เพราะผมยังไม่ได้ตอบอะไรเนื่องจากยังคิดไม่ออก แต่นั่นอ่ะเป็นเสียงของไอ้วิน ไอ้เหี้ย มึงก็เรียกชื่อซะ 2 มาตรฐานเลยนะวินนะ

เอาล่ะผมขออธิบายก่อนว่าโต๊ะที่นั่งเป็นยังไงเผื่อใครงง คือ โต๊ะที่พวกผมกำลังนั่งอยู่นี้เป็นโต๊ะยาว มีไอ้บา ผม น้องบิง นั่งฝั่งเดียวกัน ส่วนไอ้วินนั่นนั่งอีกฝั่งซึ่งตรงข้ามกับน้องบิง

 

แล้วต้องไปนั่งตรงไหน?”

ไปแทรกไอ้บากับเหี้ยชันนู่น

 ไอ้วินตอบพี่ไพรส์เหมือนจะแดกหัว โว้ยยยย วันนี้มันวันอะไรกัน

 

ไอ้เหี้ยวินมันเป็นบ้าอะไรของมัน

กูก็ไม่รู้เนี่ย จะแดกหัวพี่ไพรส์อยู่แล้ว

ไอ้บาหันมากระซิบกระซาบกับเรื่องที่กำลังเกิด บอกเลยว่า โคตรจะปวดหัวกับไอ้ห่าวิน วันนี้แม่งก็วินทั้งวันสมชื่อ

 

หวงมาก มึงก็เก็บไว้ดูเองสิไอ้เดือน

พี่ไม่มีสิทธิ์หวงบ้าง ก็อย่ามาทำตัวหวงก้าง

ไอ้เด็กเวรนี่

เอาล่ะ ผมว่าเรื่องวันนี้คงไม่จบง่ายๆ แน่ ถ้าสองคนนี้ยังคงเถียงกันไม่จบ

 

ผมไม่ได้อยากทะเลาะ พี่มีศัตรูแค่ไอ้บาก็พอแล้ว

เฮ้ยยย ไอ้วิน เกี่ยวไรกับกู

กูกลับก่อนละกัน ไปน้องบิงกลับห้อง

เอ่อ... กู กูกลับก่อนนะ หวัดดีครับพี่ไพรส์

 ไอ้วินทิ้งงานงอกไว้ให้ผมกับไอ้บา ส่วนตัวมันก็หิ้วน้องบิงออกไปจากโต๊ะ ไอ้เหี้ยเอ้ยยยย หาเรื่องได้ทุกวัน!

 

บาไม่ชอบพี่?”

เฮ้ย ไม่ใช่พี่ ไม่ใช่ๆ

ไอ้บารีบยกมือโบกไปมาว่าไม่ใช่

 

พี่อย่าไปฟังไอ้วินมันมาก มันแกล้งไอ้บาเพื่อจะพาน้องบิงกลับนั่นแหละ

“…”

แม่งแล้วเนียนตลอดด้วยนะไอ้วินเนี่ย เนียนอยู่ใกล้น้องบิงตลอด!

 

แล้วพี่มีอะไร มาทำไม

มอนี้ของมึงเหรอ ทำไมมาไม่ได้

อ้าว กวนตีนนี่หว่า

ขนาดนี้แล้ว เดี๋ยวกูไม่เคารพแม่ง ไบโพล่าเปล่าวะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางทีผมก็ตามไม่ทันหรอกนะ

 

ปากดีได้แล้วเหรอมึง

ปากดีตลอดนะ เผื่อลืม

ก็จริงแหละ ปากดี จริงๆ ครับ

“…”

พี่ไพรส์ว่าแบบนั้นพลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ แม่งเอ้ยทำมาพูดมีคงมีครับ คิดว่าจะเขินหรือไง

 

สรุปพี่มีอะไร ก็พูดมา

กูพูดไปแล้วนะ

เรื่องไลน์เหรอ แบตโทรสับหมด ไม่มีที่ชาร์จ

มึงนี่มัน

พี่ไพรส์บ่นแล้วส่ายหัวเหมือนเอือมกับผม ก่อนจะล้วงเอาแบตสำรองออกมาจากเป้ตัวเอง ฉิบหายยยย แบตผมไม่ได้หมดเว้ยยยย

 

ไลน์~

 

กูมีธุระด่วน! ขอกลับก่อนนะ หวัดดีครับพี่ไพรส์

ไอ้บาเก็บข้าวของใส่กระเป๋าและรีบก้าวออกไปจากโต๊ะทันทีที่เสียงไลน์ของผมแจ้งเตือน ปากผมที่จะอ้าเรียกยังไม่ทันขามันที่ก้าวออกไปเลย พวกมึงจะทิ้งกูไปแบบนี้ไม่ได้นะ ฮืออออออ

 

หึ

อะ... อะไรของพี่

เปิดไลน์สิ

พี่ไพรส์พูดพลางส่งสายตากดดันมาให้ ผมเลยต้องจำใจล้วงเอามือถือที่ซ่อนไว้ใต้กระเป๋าออกมา ส่วนแบตนั่นน่ะนะ มีอยู่ 60%  พอผมเห็นชื่อคนส่งไลน์เท่านั้นแหละ แม่งอยากจะวิ่งไปไปถีบขาคู่ให้ล้ม!

 

 

อยากนัดเย ก็โดนสาวเท เพราะคิดว่าเป็นตุ๊ด (7)

 

Single Super Bigbig: ไอ้วินพาน้องบิงไปไหนวะ

 

ยิ่งอ่านข้อความชัดๆ แล้ว ยิ่งอยากปามือถือทิ้ง!! มึงจะส่งมาเวลาอื่นก็ไม่ได้นะ มึงจะส่งมาเวลานี้เพื่อ!

 

Pete แถวบ้านเรียก คนหล่อ: ไอ้เหี้ยวินเอาอีกแล้ววววว

Pete แถวบ้านเรียก คนหล่อ: *สติ้กเกอร์หมีต่อย

 

ไอ้เหี้ยพีทมึงก็อีกตัว พวกมึงไม่ไปแชทแยกกันวะ

 

ไม่ตอบหน่อยเหรอ

ทำไมในชีวิตผมถึงต้องพบเจอแต่คนร้ายๆ อ่ะ มองหน้าพี่ไพรส์ที่ส่งสายตากดดันแล้วแบบ ฮืออออออ

 

WinWin: เสือก

Pete แถวบ้านเรียก คนหล่อ: เสือกที่หน้ามึงสิ สัสวิน!!

Pete แถวบ้านเรียก คนหล่อ: มันขึ้นอ่านว่า 3 มีใครอีกคนอ่านแล้วไม่ตอบวะ

Single Super Bigbig: ขึ้นอ่าน 4 แล้ว

บาร์ ถ้ามีแฟนจะยอมให้เรียกบาร์บี้: กูว่าไอ้ชันแน่นอน มันอ่านแต่มันตอบไม่ได้

บาร์ ถ้ามีแฟนจะยอมให้เรียกบาร์บี้: *สติ๊กเกอร์แมวขำ

Function: กูอ่านแล้วหนักหัวใคร ไม่พอใจมึงออกกลุ่มไปเลย

 

ขำเหี้ยไรมึง ไอ้บา!! ผมรีบพิมพ์กลับไปก่อนที่พวกมันจะสาธยายความเหี้ยที่เกิดขึ้นในตอนนี้

 

Pete แถวบ้านเรียก คนหล่อ: แบบนี้ก็ได้เหรอวะ ไอ้กระต่ายอ้วน

 

เฮ้ยพี่เอามา ผมจะด่าไอ้พีท

พี่ไพรส์แย่งมือถือออกจากมือผมไป อะไรวะ ไม่เห็นเหรอว่าไอ้พีทมันด่าผมอ่ะ ไอ้อ้วนเงียะ ยอมได้ที่ไหนอ่ะ เสียงไลน์ยังคงดังต่อเนื่อง ซึ่งไม่บอกก็รู้ว่าพวกมันกำลังคุยเรื่องใคร

 

มึงก็แค่ยอมรับความจริงไป

ยอมรับก็บ้าแล้ว ผมไม่ได้อ้วนเว้ย

กูไม่ได้มาหามึง เพื่อเจอมึงเมินกูนะ

“…”

 อะไรของพี่ไพรส์กัน ทำไมต้องทำเสียงดุด้วย

 

แล้ว... แล้วพี่มาทำไม

จะพาไปกินข้าวแล้วพากลับห้อง

นี่พี่ไพรส์ตัวจริงไหม

ผีเข้าหรือเปล่าเนี่ย ร้อยวันพันปีไม่เคยชวนผมไปกินข้าวข้างนอก มีแต่บังคับผมให้ทำอาหารจนผมคิดว่าถ้าเรียนจบไป คงได้เปิดร้านอาหารแทนการเปิดคลินิกทำฟัน

 

มึงจะไปดีๆ ไหม

พี่เลี้ยงหรือเปล่าอ่ะ

เป็นคนชวนคือต้องเลี้ยงแล้วนะ เพราะถ้าผมไปแล้วเสียตังค์ ผมไม่ไปนะครับ ค่าขนมเดือนนี้ก็หมดไปกับงานซีรอคหมดแล้ว แค่ของตัวเองไม่เท่าไหร่ ยังมีของไอ้บาอีก

 

ถ้าขืนมึงถามมาก กูจะทำให้มึงหยุดถาม

เมินคำถามผมเป็นคนเดียวหรือไง คิดว่าผมจะยอมเหรอ

 

ถ้าพี่พาผมไป พี่ต้องจ่ายนะ เพราะผมไม่มีเงิน

กูจะจ่าย

รอบนี้พี่ไพรส์ไม่เมินคำถามผม แต่สายตาที่ส่งมามันไม่ตรงกับคำตอบเลยนะ ทำไมต้องจ้องกันแบบนั้นด้วย ผมเบือนหน้ามาเก็บของ ก่อนจะดันพี่ไพรส์ให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามพี่ไพรส์ไปอย่างเร็ว

            ไม่ชอบเลย ไม่ชอบให้มองกันด้วยสายตาแบบที่ผมอ่านไม่ออกแต่ใจเต้นแรงเลย

 

 

 

 

ทำไมพี่พาไปกินของแพงอ่ะ

แซลม่อน อาหารที่ขึ้นชื่อว่าแดกที มึงต้องงดจ่ายค่าครองชีพไปสักสามเดือน เพราะผมไม่ได้มากินเล่นๆ นะครับ ผมกินจริงจังมาก

 

ก็ถ้ากูรู้ว่ามึงแดกขนาดนี้ กูพาไปแดกบุฟเฟต์แล้ว

โหพี่ ไม่ใจเลยว่ะ จะเลี้ยงทั้งที ต้องไม่ไปบุฟสิครับ

ผมพูดแซวอีกคนที่กำลังตั้งใจขับรถ จริงๆ ไม่ได้จะกวนตีนอะไรหรอก แค่แกล้งไปงั้นแหละ อย่างน้อยเรื่องวันนี้ก็ทำให้ผมได้รู้ว่า ไอ้ซิงและพี่ไพรส์ขี้งกเหมือนกัน คงมีแค่เฮียโซ่แหละมั้งที่ไม่งก

 

มึงใจกับกูไหมล่ะ

ใจสิครับ ไม่ใจผมไม่ให้พี่พาไปเลี้ยงหรอก

อยากกินอีกป่ะ

 

ขวับ!

 

ผมหันไปหน้ามองคนขับรถอย่างเร็วจนคอแทบหัก ขอถอนคำพูดที่ว่าพี่ไพรส์ขี้งกได้ไหม แสดงว่าบิลเมื่อกี้ไม่คณนามือพี่ไพรส์เลย ก็แค่สามพันกว่าๆ เกือบสี่พันเอ๊งงงงง

 

คราวหน้าพี่จะพาไปอีกเหรอ

นอกจากเตียงนอนก็มีของกินนี่แหละ ที่ชีวิตคนอย่างผมต้องการ

 

ใช่ ไปไหม

ไป แต่คราวหน้าผมเลือกร้านเองอีกได้ไหม

รู้สึกมีความหน้าด้านสูง ไม่ได้ด่าใครหรอกนะ ด่าตัวเองครับ ก็พี่ไพรส์จะพาไปเลี้ยงอ่ะ แน่นอนว่า เรามีสิทธิ์เลือกนะครับ ใช่ไหม?

 

ได้สิ อยากกินไรก็เลือกมา

พี่ไพรส์

ผมพูดแค่นั้นก็ยอมแพ้เลย หน้าตาและสายตาพี่ไพรส์มีอิทธิพลต่อใจผมมากเลยนะ ผมต้องแสร้งทำเป็นมองด้านนอกแทนก่อนจะทำทีแกล้งหลับไป

 

 

ถึงแล้ว

เสียงพี่ไพรส์ที่ดังไม่ไกลแต่ไม่ได้ทำให้ผมอยากจะลืมตา ของีบต่ออีกแปปได้ไหม สัก 5 นาทีก็ได้ ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะหลับจริงหรอกนะ แต่ด้วยรถติดและแอร์มันเย็นเลยส่งผลให้เปลือกตามันปิดเอง

 

ฟังก์ชัน

ผมได้ยินแล้วววว แต่ขออีกแปป

 

ฟู่วววว

 

หื้มมมม อะไรวะ ลมร้อนๆ แถวข้างแก้มผม

 

อื้อ...

ผมส่งเสียงครางในลำคอไม่พอใจ แล้วยกมือขึ้นปัดๆ ให้ไอ้ลมร้อนนั้นหาย แต่มันก็หายไปแค่แปปเดียว แล้วก็กลับมาอีก จนผมต้องลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมาเพื่อมองว่ามันคืออะไร และสิ่งที่ปรากฎต่อม่านสายตาก็คือ ดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองผมอยู่…

 

            “…” 

หึ

เมื่อผมลืมตา พี่ไพรส์ก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นก่อนจะผละใบหน้าให้ออกห่างผม แล้วเปิดประตูลงรถทิ้งผมไว้ในรถคนเดียว

เหตุการณ์เมื่อกี้นี้มัน...

 

ตึก... ตัก... ตึกตัก...

 

ฮืออออออ ผมจะทนไม่ไหวแล้วนะ ทำไมพี่ไพรส์จะต้องมาจ้องหน้าผมตอนหลับด้วย แถมสายตาเมื่อกี้นี้มัน... มันไม่ใช่สายตาที่เราจะมองคนอื่นได้ทั่วไปไง เหมือนมองแบบหวังผล แบบเหมือนจะแดกผมอ่ะ

 

ยิ่งไอ้อาการหัวใจที่เต้นเป็นช่วงจังหวะแบบนี้ด้วยแล้ว...

ใครไหว... แต่ผมไม่ไหว… ฮือออออออออออ

 

 

 

 

********************************

TBC.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

13 ความคิดเห็น