ตอนที่ 23 : ท่านขุนนาง ตอนที่ 17 : สำรวจเมือง OwO) 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 มี.ค. 62

หลังจากที่อยู่กันสองคนแล้วหญิงสาวและชายหนุ่มก็เดินกันมาตามทางเรื่อยๆ 

พร้อมกับทักทายชาวเมืองไปด้วย

นี่ซาเฟลความสงบสุขนี่มันดีจังเลยนะ…”

เธอเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าที่แสนอ่อนโยน

ซึ่งพอเห็นแบบนั้น เขาก็พลอยยิ้มไปด้วยอีกคน

อานั่นสินะเป็นเพราะความพยายามของเธอนั่นแหละราเซียทำได้ดีมาก

คิกๆๆๆขอบคุณมากนะ

ราเซียหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับหันมาสบตากับเขาตรงๆ

แต่ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าด้วยเพราะว่าเจ้าช่วยข้าเอาไว้มากมายเลยล่ะนะ…”

เธอยิ้มให้กับเขาด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน

เจ้ามีอะไรที่ต้องการหรือเปล่าล่ะถ้าหากข้าทำให้ได้ ข้าก็ยินดีที่จะตอบแทนเจ้านะ

ถ้าอย่างนั้นฉันขอเวลาวันนี้ของเธอหนึ่งวันก็แล้วกันนะเรามาเดินเที่ยวในเมืองกันเถอะ

เขาพูดขึ้นมาพร้อมกับจับมือของเธอเอาไว้

อาได้สิ…”

เธอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับออกแรงจับมือของเขากลับไปเช่นกัน

แล้วจะไปไหนกันก่อนดีล่ะ ?”

อือฉันมีแผนดีๆ แล้วล่ะ

ซาเฟลยิ้มออกมา พร้อมกับชี้ไปยังตลาดนัดตรงใจกลางเมือง

ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีงานเทศกาลพอดีเราไปดูกันเถอะนะ

หือ ? เอาสิ

เยี่ยม !

ผมจับมือราเซียเอาไว้ ก่อนที่จะมาที่งานเทศกาลด้วยกันกับเธอ

ท่านราเซียสวัสดีครับ

ท่านราเซียมาเดินเล่นเหรอคะ

พี่ราเซียสวัสดีค่ะ !”

พวกชาวบ้านต่างก็เข้ามาทักทายเธออย่างเป็นมิตร

และดูเหมือนว่าพวกเขาจะอ่านบรรยากาศออก ก็เลยไม่เข้ามาหาพวกเรามากนัก

หือ ? วันนี้ดูทุกคนจะทำตัวห่างเหินจังเลยนะ ?”

ก็พวกเขาอยากจะให้เธอได้พักผ่อนอย่างเต็มที่นะสินานๆ ทีเธอจะได้พักผ่อนใช่ไหมล่ะ

อย่างนั้นเหรอ ?”

ดูเหมือนว่าเธอจะสงสัยเล็กน้อยแต่สุดท้ายเธอ ก็ปล่อยผ่านไป

และหันไปให้ความสนใจกับร้านแผงลอยแทน

ขนมอันนี้น่าอร่อยจัง ขอซื้อสองอันนะ

ยังกินไหวอีกเหรอครับ…”

ไม่ต้องห่วงๆ ฉันเป็นประเภทที่ทานเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนนะสิ

เธอพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าภูมิใจ

ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะแต่ก็ช่างมันเถอะ

เอ้านี่ซาเฟล ! ส่วนของนาย

หญิงสาวยื่นขนมไปให้กับชายหนุ่มหนึ่งชิ้น ซึ่งเขาก็รับมาพร้อมกับขอบคุณ

โอ้ ! อร่อยใช้ได้นะเนี่ย !

ฮิๆๆๆ อร่อยดีใช่ไหมล่ะ

ราเซียยิ้มขึ้นมาพร้อมกับกินขนมในมืออย่างมีความสุข

จะว่าไปเรื่องที่นายบอกว่าจะบอกฉันหลังสงครามครั้งนี้จบลงนี่มันคืออะไรเหรอ ?”

ฮะๆๆๆ เอาไว้เดินเล่นกันเสร็จเดี๋ยวฉันค่อยบอกก็แล้วกันนะในตอนนี้มาสนุกกันเถอะ

อาเอาอย่างนั้นก็ได้

หลังจากที่เดินดูรอบๆ งานได้สักพักพวกเราก็มาสะดุดตากับซุ้มเกมซุ้มหนึ่ง

หือ ? มีเกมปากระป๋องด้วยเหรอเนี่ย ?

นี่ราเซีย มาลองแข่งกันหน่อยไหม ?”

หือ ? ได้สิ

แต่ว่าถ้าหากไม่มีของมาเดิมพันมันก็ไม่สนุกใช่ไหมล่ะ…”

หญิงสาวเอียงคอสงสัยเล็กน้อย แต่ก็บอกให้เขาพูดต่อ

ถ้าหากฉันแพ้ฉันจะซื้อขนมที่เธออยากกินให้หมดเลยแต่ถ้าหากฉันชนะล่ะก็…”

เขายิ้มออกมาพร้อมกับชี้ไปที่ร้านขายเสื้อผ้าชื่อดังที่ตั้งอยู่ริมทาง

เธอจะต้องไปเปลี่ยนชุดใหม่ที่ร้านนั้นนะเอาแบบน่ารักๆ ไปเลย

เอ่อฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่นายแน่ใจแล้วเหรอ ?”

แน่ใจสิ

หึๆๆๆ ฉันมั่นใจเรื่องความแม่นนะเออ

อือถ้านายมั่นใจแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไรนะ

ราเซียยิ้มออกมาพร้อมกับจ่ายเงินให้กับเจ้าของร้าน และรับลูกบอลมา

ฮะๆๆๆ ท่านราเซียแน่ใจเหรอครับ ? ท่านไม่เคยมาเล่นเกมในงานเทศกาลมาก่อนเลยนี่นา

เจ้าของร้านพูดขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง

มันก็แค่ปาบอลให้กระป๋องพวกนั้นล้มลงมาให้หมดก็พอใช่ไหมล่ะ ? มันไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่นา เอ้าฮึ้บ !”

หญิงสาวปาบอลไปใส่กระป๋องที่ตั้งอยู่บนโต๊ะที่ห่างออกไปอย่างเต็มแรง

แต่ทว่า

มันกลับพลาดไปอย่างน่าเสียดาย

“…”

“…”

ทุกคนพร้อมใจกันเงียบมาก

อึกแต่เราไม่ยอมแพ้หรอกนะ !
นี่แหนะ !”

คราวนี้เธอปาโดนตรงกลางพอดีแต่ช่างน่าเสียดายเพราะว่าความแรงยังไม่พอ

ทำให้กระป๋องขยับเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

อึกคะครั้งนี้แหละ !”

ในครั้งสุดท้ายนี้เธอทำสำเร็จแต่

ก็ยังมีกระป๋องเหลืออยู่บนโต๊ะอยู่อีกหนึ่งกระป๋อง

ทะทำไมกัน !!!”

ฮะๆๆๆ ต่อไปก็ตาฉันล่ะนะ

ซาเฟลหัวเราะขึ้นมาอย่างสดใส และปาบอลออกไปอย่างเต็มแรง

ซึ่งทำให้กระป๋องทั้งหมดของฝั่งเขาร่วงกราวลงมาบนพื้นอย่างสวยงาม

เธอแพ้แล้วล่ะราเซีย

อึกงือ…”

ราเซียครางออกมาด้วยความไม่พอใจแต่เธอก็ยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี

โธ่เอ้ยอีกนิดเดียวแท้ๆ

หึๆๆๆ เธอยังฝีกมาไม่พอนะ

ก็ข้าพึ่งจะเคยเล่นครั้งแรกนี่นา…”

ราเซียพูดออกมาอย่างเซ็งๆ

ยินดีต้อนรับค่าอ้าว ? ท่านราเซียกับคุณซาเฟลนี่นา

เจ้าของร้านออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่ร่าเริง

ช่วยหาชุดที่เหมาะๆ ให้กับราเซียทีนะครับ

แหม ! ตายจริง !!! ยินดีอย่างยิ่งเลยล่ะจะ !!!”

เจ้าของร้านขอบคุณซาเฟลอย่างร่าเริง ก่อนที่จะพาราเซียไปที่ห้องลองชุดด้วยท่าทางร่าเริงเหมือนกับเด็กๆ ที่ได้ของเล่นใหม่

อาทีนี้เราก็ทำได้แค่รอแล้วสินะ

ในระหว่างที่รอราเซียที่ถูกพา (ลาก) ไปแต่งตัวอยู่นั่นเอง

เขาก็เหลือบไปเห็นพวกเครื่องประดับที่วางขายอยู่ภายในร้านเข้าพอดี

นี่มัน

ขอโทษนะครับ ขอซื้อเจ้านี่หน่อยครับ

“5 เหรียญเงินค่ะ

นี่ครับ

ผมจ่ายเงินให้กับพนักงานสาวไป ก่อนที่จะรับสินค้ามา

เอาล่ะเท่านี้คงพร้อมแล้วล่ะมั้ง

ที่เหลือก็เหลือแค่รอล่ะนะ

หลังจากที่เดินดูของในร้านไปเรื่อยๆ อยู่นั่นเอง

คุณซาเฟลคะ ! ขอโทษที่ให้รอนะคะ ! แต่งตัวให้ท่านราเซียเสร็จแล้วค่ะ !”

เสียงของเจ้าของร้านดังขึ้นมาทำให้ผมหันกลับไปมองในทันที

และในตอนนั้นนั่นเองผมก็เห็นนางฟ้าอยู่เบื้องหน้าของผม

ราเซียในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่คล้ายกับชุดแต่งงานพร้อมกับเครื่องประดับผมและแต่งหน้าอ่อนๆ เล็กน้อย

ทำให้ในตอนนี้เธองดงามราวกับเทพธิดาจากสวรรค์เลยทีเดียว

อือทำไมข้าต้องมาใส่ชุดนี้ด้วยเนี่ยไม่ได้ไปงานเลี้ยงเต้นรำอะไรสักหน่อยนี่นา

แต่ฉันว่ามันเหมาะมากเลยนะคะท่านราเซีย เนอะ ! คุณซาเฟลก็คิดแบบนั้นใช่ไหมล่ะ

อาเธองดงามมากเลยล่ะราเซีย

ยะอย่างนั้นเหรอ

คำพูดนั้นของเขาทำให้ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความเขินอาย

โฮะโฮ่นี่มัน…”

เจอเรื่องน่าสนุกแล้วสิ

ชุดนี้ถือซะว่าฉันมอบให้เป็นของขวัญก็แล้วกันนะคะท่านราเซีย

เอ๊ะ ? แต่ว่า

ท่านเองก็ช่วยเหลือพวกเรามาตั้งมากมาย ดังนั้นแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

เจ้าของร้านสาวพูดพร้อมกับขยิบตาให้กับซาเฟล

และพูดพึมพำเบาๆ ซึ่งซาเฟลก็รู้ความหมายนั้นดี

พยายามเข้านะคะ

ฮะๆๆๆ นี่เราดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

ขอบคุณมากนะครับเอ้า ! ราเซีย ! ไปกันเถอะ !”

แล้วนายมาคึกอะไรแปลกๆ เนี่ย ?”

โชคดีนะคะทั้งสองคน

เจ้าของร้านสาวโบกมือลาทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม

ส่วนซาเฟลเองก็จับมือราเซียเอาไว้แน่น ก่อนที่จะมาเดินเล่นที่งานเทศกาลต่อด้วยเช่นกัน

แต่ทว่าในระหว่างเดินเล่นนั้น ราเซียก็รู้สึกว่าเธอกลายเป็นเป้าสายตามากกว่าเดิม

เพราะว่าพอเดินไปที่ไหนๆ ก็มีแต่คนจ้องมาที่เธอ

บางคนก็จ้องมาด้วยรอยยิ้ม

บางคนก็จ้องมาพร้อมกับนิ่งค้างไป

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ

ทำไมทุกๆ คนดูแปลกไปล่ะ ?”

หึๆๆๆ นั่นสินะ

แล้วนายจะมาลูบหัวข้าทำไมล่ะ ?”

ไม่มีอะไรหรอก ไปกันเถอะ

“…แปลกคน

หลังจากที่เดินกันไปได้สักพัก ราเซียก็สะดุดตาเข้ากับซุ้มยิงเป้าซุ้มหนึ่ง

เชิญเลยครับ ! รางวัลที่หนึ่งคือขนมเค้กทองคำที่เป็นขนมในตำนานที่จำกัดจำนวนขายเพียงเดือนละสิบชิ้นเท่านั้น !”

พอเห็นของรางวัลตรงหน้าราเซียก็แสดงแววตาที่เปล่งประกายออกมา

นี่ซาเฟล ! เล่นกันเถอะ !”

เธอดึงแขนเสื้อเขาเหมือนกับเด็กๆ

น่ารักดีนะเนี่ย

เอาสิ

ยังไงครั้งนี้เราก็ได้โอกาสแสดงฝีมือความแม่นของเราแล้วสินะ !

อ้าว ! ท่านราเซียกับคุณซาเฟลนี่นา ! เชิญเลยครับ

ถ้าหากเข้ากลางเป้าทั้งห้านัด ก็จะได้รางวัลที่หนึ่งไปใช่ไหม

ถูกต้องแล้วครับ แต่มันไกลตั้งสิบห้าเมตรดังนั้นคำนวณดีๆ ล่ะ

เจ้าของร้านพูดขึ้นมา พร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างมั่นใจ

หึ…,มั่นใจได้แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละนะ !

ชายหนุ่มกระชับปืนในมือให้มั่นคง และเล็งไปที่ตำแหน่งที่คิดว่าน่าจะโดนกลางเป้า

ก่อนที่จะเหนี่ยวไกอย่างไม่ลังเล

และกระสุนนัดแรกก็เข้าเป้าไปอย่างสวยงาม

อะอะไรกัน !”

ฉันมั่นใจเรื่องความแม่นนะจะบอกให้ !”

ชายหนุ่มพูดขึ้นมาเสียงดัง  ก่อนที่จะยิงนัดที่สอง สาม และสี่เข้ากลางเป้าตามไปอย่างสวยงามแต่ทว่า

นัดที่ห้ากลับพลาดไปนิดเดียวอย่างน่าเสียดาย

อะอะไรกัน !!!”

เฮ้อเล่นซะใจหายแวบเลยนะคุณซาเฟล เอ้านี่รางวัลที่สองครับ

สิ่งที่เจ้าของซุ้มยื่นมาให้กับเขานั้นก็คือ

ภาพวาดที่เป็นรูปของราเซียนั่นเอง

เอ๊ะแล้วทำไมถึงเอาภาพข้ามาเป็นของรางวัลล่ะ !?”

ฮ่าๆๆ นี่เป็นภาพที่วาดโดยศิลปินชื่อดังที่มีราคาไม่ต่ำกว่าสามสิบเหรียญทองเลยนะครับ

แล้วทำไมต้องเป็นภาพของข้าล่ะ !?”

ก็ท่านเป็นผู้ปกครองที่พวกเราเคารพรักนี่ครับ

ดูเหมือนว่าราเซียจะรู้สึกแปลกๆ เมื่อภาพเธอกลายมาเป็นของรางวัลใหญ่แบบนี้

แต่ว่าภาพนี้มันเป็นเหมือนกำไรสำหรับเราล่ะนะจะเก็บรักษาอย่างดีเลยล่ะ

นี่ซาเฟลภาพนั้นมันน่าอายนะ ดังนั้นข้าขอ—”

ก่อนที่ราเซียจะพูดจบ ซาเฟลก็รีบเก็บภาพเธอเข้าแหวนเก็บของในทันที

นี่ !”

เสียใจด้วยนะ ไม่ให้หรอก

งือ…”

ถึงแม้ว่าเธอจะแสดงอาการไม่พอใจออกมาแต่ก็ถอนหายใจและยอมปล่อยผ่านไปในที่สุด

เฮ้อยอมแพ้ก็ได้ถ้าอย่างนั้นต่อไปก็ตาข้าบ้างล่ะ

ราเซียจ่ายเงินให้กับเจ้าของร้านไป พร้อมกับรับกระสุนมา

หลังจากที่บรรจุกระสุนปืนทั้งห้านัดเรียบร้อยแล้ว เธอก็เล็งไปที่เป้า

ด้วยสีหน้าที่จริงจัง

อานี่เข้าสู่โหมดจริงจังเลยเรอะ

พลังของขนมเค้กจำกัดจำนวนนี่มันน่ากลัวจริงๆ

ฟู่…”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับหลับตาลงช้าๆ

และลืมตาขึ้นมาด้วยดวงตาที่มุ่งมั่น พร้อมกับยิงกระสุนทั้งห้านัดออกไปอย่างไม่ลังเล

ซึ่งกระสุนทั้งห้านัดนั้น ก็เข้ากลางเป้าไปอย่างสวยงาม

เย้ ! สำเร็จแล้วล่ะ !”

ราเซียกอดขนมเค้กทองคำที่ได้มาเอาไว้แน่น พร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

ซึ่งภาพนั้นก็ทำให้ทุกๆ คนที่เห็นพลอยยิ้มตามไปด้วย

เพราะถ้าหากเป็นเมื่อก่อน รอยยิ้มของราเซียนั้นเป็นภาพที่หาได้ยากมาก

แต่ ณ บัดนี้ในที่สุดเธอก็แสดงท่าทางที่สมกับวัยของเธอออกมาสักที

ฮะๆๆๆ ฝีมือสุดยอดไปเลยนะครับท่านราเซีย

ขอบคุณมากนะเจ้าของร้าน

ฮะๆๆๆ ผมต่างหากล่ะครับที่ต้องขอบคุณ ที่ทำให้ได้เห็นภาพดีๆ นะครับ

ถ้าอย่างนั้นพวกข้าไปก่อนนะ

หลังจากบอกลาแล้ว หญิงสาวและชายหนุ่มก็เดินจากไปอย่างมีความสุข

ทั้งคู่เดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงจุดชมวิวที่เป็นที่ๆ ราเซียพาเขามาก่อนที่สงครามจะเริ่มขึ้น

พอมาถึงแล้ว ราเซียก็เปิดกล่องเค้กทองคำ และเริ่มละเลียดรสชาติอย่างทะนุถนอม

อื้อ ! รสชาติหวานที่ลงตัวและละลายในปากแบบนี้นี่มันสุดยอดไปเลยนะ ! อร่อยจริงๆ ! สมกับเป็นเค้กจำกัดจำนวนเลยนะ

ถ้าเธอมีความสุขก็ดีแล้วล่ะ

ชายหนุ่มมองภาพหญิงสาวที่กำลังทานเค้กด้วยรอยยิ้ม

และในตอนนั้นนั่นเองหญิงสาวก็ทำท่าราวกับนึกเรื่องอะไรขึ้นมาได้ 

ก่อนที่จะตัดแบ่งเค้กมาช้อนหนึ่ง และยื่นให้กับซาเฟล

เอ้า ! นายก็ลองชิมสิ

เอ๊ะ !”

เขาแสดงอาการสับสน พร้อมกับลังเลเล็กน้อย

ก่อนที่จะตัดสินใจทานเค้กที่เธอป้อนเขาอย่างเต็มใจ

อืออร่อยดีนะ

เนอะ ! ใช่ไหมล่ะ !”

ราเซียยิ้มออกมาก่อนที่จะทานเค้กต่ออย่างมีความสุข

ส่วนซาเฟลก็หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย พร้อมกับพูดขึ้นมาเบาๆ ด้วยเสียงที่เธอไม่ได้ยิน

นี่มันจูบทางอ้อมนี่นา…”

แต่พอเห็นราเซียไม่ได้คิดอะไรแบบนี้แล้วมันรู้สึกแปลกๆ แฮะ

หลังจากที่ทานเค้กหมด หญิงสาวก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

เฮ้อวันนี้นี่มีความสุขจริงๆ เลยนะ…”

นั่นสินะ…”

ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าที่มีดวงดาวอันแสนงดงามที่กำลังส่องประกายอยู่ในยามค่ำคืน

ท้องฟ้าสวยดีนะราเซีย…”

อือ…”

เขาเอามือของเขาไปกุมมือของเธอเอาไว้

ซึ่งเธอก็ไม่ได้ว่าอะไร

นี่ราเซียช่วยหลับตาลงหน่อยได้ไหม

หือ ? ทำไมเหรอ ?”

เอาเถอะน่า

อือ ก็ได้

หญิงสาวหลับตาลงตามที่เขาขอมาซึ่งซาเฟลก็หยิบของบางอย่างขึ้นมา

และนำไปสวมให้กับราเซีย

ลืมตาได้แล้วล่ะ

หือนี่มัน

เธอมองจี้เงินรูปหัวใจอันแสนงดงามโดยมีอัญมณีเวทย์มนต์สีแดงเม็ดเล็กๆ ประดับอยู่ตรงกลาง ที่คล้องอยู่ที่คอของเธอ พร้อมกับเอียงคอสงสัย

ของขวัญจากฉันเอง...มันเหมาะกับเธอมากเลยนะ

อย่างนั้นเหรอขอบคุณนะ…”

ราเซียยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มบางๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้เขายิ้มออกมาเช่นกัน

ราเซียเรื่องที่ฉันอยากจะบอกกับเธอหลังจากสงครามจบน่ะนะ…”

หือ ?”

พอได้ยินดังนั้น หญิงสาวก็หันมาจ้องหน้าเขาพร้อมกับตั้งใจฟัง

คือว่าฉัน

ซาเฟลหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย พร้อมกับกุมมือของราเซียเอาไว้

ฉันน่ะรั—”

โอ๊ะ ! ท่านราเซียนี่นา ! สวัสดีค่ะ !!!”

จู่ๆ ลีฟที่มาจากไหนก็ไม่รู้ ก็วิ่งเข้ามากอดราเซียเอาไว้แน่น

ก็เลยทำให้มือของเขาที่กุมมือของเธออยู่ หลุดออกมาอย่างช่วยไม่ได้

อ้าว ? ลีฟ ? สวัสดี

ราเซียทักทายโดยไม่ได้คิดมากอะไร

ลีฟ !”

ซาเฟลตะโกนขึ้นมาพร้อมกับจ้องลีฟเขม็ง

หึๆๆ มีความพยายามแต่ยังอ่อนหัด !!! ไม่ยอมยกท่านราเซียให้ง่ายๆ หรอกนะคะ

ลีฟพูดขึ้นมาโดยที่เอามือปิดหูของราเซียเอาไว้ด้วย

และในตอนนั้นนั่นเอง...บาร์นกับเดียร์ที่มาตอนไหนก็ไม่รู้ ก็เขามาตบบ่าของซาเฟลเบาๆ

เฮ้อทำใจเถอะ

น่าสงสารจริงๆ เลยนะคิก

นี่เธอแอบขำไม่ใช่เหรอเดียร์ !!!”

คิกๆๆๆๆ เปล่าซะหน่อยนะ

เนี่ย ! แอบขำอยู่ชัดๆ เลยนี่นา !!!”

อึกเส้นทางความรักของเรามันต้องถูกอุปสรรคขวางทางอีกเท่าไหร่ถึงจะพอใจกัน

ชายหนุ่มได้แต่ร้องไห้ออกมาอย่างไร้น้ำตา

เพราะความพ่ายแพ้ต่ออุปสรรคอันใหญ่(ลีฟ)นั่นเอง

ส่วนราเซียที่ถูกลีฟปิดหูอยู่นะเหรอ

สิ่งที่เธอทำในตอนนี้ ก็คือเอียงคอสงสัยเล็กน้อย

ก่อนที่จะปล่อยไปเท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

29 ความคิดเห็น