ตอนที่ 22 : ท่านขุนนาง ตอนที่ 16 : สำรวจเมือง OwO) 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

ในวันนี้ฉัน,เดียร์,บาร์นและก็ซาเฟล ได้มาเดินเล่นในเมืองด้วยกัน

นี่ๆ ท่านราเซียคะ ! ร้านขนมที่ท่านเคยเล่าให้ฟังนี่อยู่ตรงไหนเหรอคะ !”

อาเลี้ยวขวาไปตรงหัวมุมนั่นก็เจอแล้วล่ะจะว่าไป อย่ามาเกาะแขนแบบนั้นสิเดียร์ มันเดินยากนะ…”

ราเซียถอนหายใจออกมาให้กับเดียร์ที่เกาะแขนของเธออยู่

เดียร์อย่าไปทำให้ท่านราเซียเหนื่อยใจสิ

ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่บาร์น ? ยังไงฉันกับท่านราเซียก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนี่ ?”

ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้นสักหน่อย…”

บาร์นยิ้มแห้งๆ ออกมาส่วนซาเฟลนะเหรอ

ตอนนี้เขากำลังจ้องไปยังพวกผู้ชายที่เล็งจะมาจีบราเซียอยู่ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามารบกวนเธอนั่นเอง

นี่ซาเฟล ? นายทำอะไรอยู่เหรอ ?”

ไม่มีอะไรหรอก แค่มองสำรวจดูรอบๆ เฉยๆ น่ะ

อือ นั่นสินะยังไงเป้าหมายของเราก็คือต้องมาดูการเป็นอยู่ของประชาชนนี่นะ

ราเซียพยักหน้าเข้าใจอย่างไม่ได้คิดอะไร

ก่อนที่พวกเธอจะมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านขนมจนได้

ยินดีต้อนรับค่ะท่านราเซีย ! เชิญเลยค่ะ !”

ขอโต๊ะสำหรับสี่คนหน่อย

เชิญทางนี้เลยค่ะ

พนักงานสาวยิ้มออกมา พร้อมกับพาพวกเธอไปที่โต๊ะที่อยู่ตรงมุมของร้าน

ซึ่งมีบรรยากาศที่เงียบสงบ ตามที่ราเซียชอบเลยล่ะนะ

ข้าเอาเซ็ทเค้กแบบใหม่ กับชามาลาไมล์แล้วก็เอาเค้กผลไม้ด้วยนะ

ราเซียสั่งเค้กด้วยดวงตาที่เป็นประกาย พร้อมกับสั่งชามาลาไมล์ที่มีสรรพคุณช่วยทำให้ผ่อนคลาย และคลายความเหนื่อยล้ามาด้วย

ซึ่งพอเธอสั่งไปแล้วเดียร์,บาร์นและซาเฟลก็สั่งตามเช่นกัน

ส่วนฉันเอาเซ็ทเค้กแบบใหม่ เหมือนกัน แล้วก็เอาชาสมุนไพร กับเค้กช็อกโกแลตค่ะ

เอาเค้กกาแฟกับกาแฟดำครับ

ส่วนฉันเอาเค้กขอนไม้กับชาผลเมิร์ลเรย์ก็แล้วกัน

เค้กขอนไม้มันรสชาติเข้ากันได้ดีกับชาที่มีรสชาติหวานอ่อนๆ อย่างชาผลเมิร์ลเรย์ล่ะ

กรุณารอสักครู่นะคะ

พนักงานสาวเก็บเมนู ก่อนที่จะเดินจากไป

ในระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟพวกเราก็คุยเล่นกันตามปกติ

เห็นว่าพายุใกล้จะเข้ามาแล้วเหรอคะท่านราเซีย ?”

อาแถมคราวนี้อาจจะออกไปไหนไม่ได้หลายสัปดาห์เลยล่ะถ้าอยากจะได้อะไรก็ซื้อตุนไว้ซะนะ

เอถ้าอย่างนั้นก็ซื้อเกมกระดานไปไว้เล่นด้วยดีกว่าแล้วก็ต้องตุนขนมด้วยสินะ

นี่เดียร์เราไม่ได้จะปิกนิกกันนะเฮ้ย…”

ถ้าขนมล่ะก็ ให้เฟาส์ทำให้ก็ได้นะ

ราเซียพูดขึ้นมา พร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อสำรวจความเป็นอยู่ของประชาชนไปด้วย

คุณเฟาส์ที่เป็นพ่อครัวสินะคะจะว่าไป คนรับใช้ในคฤหาสน์วาเรนเทียร์นี่มีน้อยจังเลยนะคะ ถ้าไม่นับพวกเราสามคนก็มีแค่คุณการ์น,คุณโรส,ไรส์ แล้วก็คุณเฟาส์ สี่คนแค่นั้นเองปกติน่าจะมีเยอะกว่านี้นะคะ

ข้าชอบแบบนี้มากกว่า เพราะว่ามันสงบดีนะสิถ้าหากมีคนรับใช้เยอะจนเกินไป มันก็วุ่นวายเปล่าๆ ดังนั้นข้าจึงเน้นที่คุณภาพมากกว่าปริมาณยังไงล่ะ

ราเซียยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดขึ้นมา

แต่ในตอนนี้ก็มีพวกเจ้าทั้งสามนด้วยนี่นาซึ่งมันก็ทำให้คฤหาสน์ของข้ามีสีสันมากขึ้นล่ะนะ

เธอพูดพร้อมกับลูบหัวเดียร์เบาๆ

ซึ่งเดียร์ก็เข้าไปกอดราเซียด้วยรอยยิ้มอันร่าเริงและในตอนนั้นนั่นเอง

อาหารก็มาเสิร์ฟพอดี

มาแล้วค่า !”

“ “ว้าว !!!” ”

ราเซียกับเดียร์จ้องมองเค้กจำนวนมากบนโต๊ะด้วยดวงตาอันเป็นประกาย

ส่วนซาเฟลกับบาร์นก็มองดูหญิงสาวทั้งสองพร้อมกับยิ้มออกมา

อาร่าเริงกันแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ

อร่อยดีนะเดียร์ !”

ค่ะ ! อ๊ะ ! ขอชิมบ้างสิคะ !”

ถ้าอย่างนั้นมาแลกกันนะ !”

ทั้งสองสาวพูดคุยกันอย่างสนุกสนานสมกับวัย

เฮ้อภาพที่เธอทำตัวสมกับวัยแบบนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะหาดูไม่ได้เลยล่ะนะ

ซาเฟลยิ้มออกมา พร้อมกับมองดูรอยยิ้มของราเซียด้วยความหลงใหลราวกับต้องมนต์สะกดเอาไว้

แต่ทว่า

การกระทำนั้น ก็ถูกบาร์นกับเดียร์สังเกตเห็นเข้าอย่างพอดิบพอดี

“ “โฮะโฮ่…” ”

ทั้งคู่หันมายิ้มกรุ้มกริ่มให้กับซาเฟล

อะไรของพวกเธอ…”

ไม่มีอะไรสักหน่อย เนอะเดียร์

ใช่แล้วล่ะๆ

ทำหน้าแบบนั้นวางแผนอะไรกันอีกแล้วล่ะสิ…”

แถมยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจด้วย

นี่พวกนายคิดจะทำอะไรกันเนี่ย

นี่ๆ ท่านราเซียครับหลังจากนี้พวกเราแยกกันไปสำรวจเมืองดีไหมครับ

หือ ?”

พอโดนเรียก หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับจ้องไปที่บาร์น

ถ้าแยกกันสำรวจจะได้เสร็จเร็วๆ ยังไงล่ะครับ

จะได้ใช้เวลาที่เหลือไปการซื้อของมาตุนด้วยค่ะ

“ “เน้อ” ”

บาร์นกับเดียร์พูดขึ้นมาอย่างเข้าขากัน

อือนั่นสินะ เอาอย่างนั้นก็ได้

ถ้าอย่างนั้นผมไปกับเดียร์ ส่วนท่านไปกับซาเฟลนะครับ

นี่พวกนาย !”

วางแผนเอาไว้แบบนี้เองเหรอเนี่ย !

ขอบคุณมาก ! เอาไว้จะซื้อขนมไปฝากนะ !

ทั้งสองคนชูนิ้วโป้งให้กับเขา ซึ่งเขาก็ชูกลับไปเช่นกัน

ทำอะไรของพวกเจ้ากัน ?”

ราเซียเอียงคอสงสัย ในขณะที่จ่ายค่าอาหารให้กับพนักงานสาวอยู่เพราะเห็นทั้งสามคนทำท่าแปลกๆ กันอยู่

“ “ “ไม่มีอะไรครับ/ค่ะ” ” ”

“…แปลกคนนะพวกเจ้าเนี่ย

ถึงแม้จะสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากก็เลยปล่อยไป

อาอิ่มจังเลยนะเนี่ย

กินมากขนาดนั้นเดี๋ยวก็อ้วนขึ้นหรอกเดียร์อ้อก !”

ไร้มารยาทมากบาร์น ! นอนกองไปกับพื้นอยู่ตรงนั้นแหละ !”

เดียร์ซัดบาร์นที่พูดจาเสียมารยาท ลงไปนอนกองกับพื้นในหมัดเดียว

เอ่อท่าจะเจ็บนะนั่น

ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปทางนี้นะคะท่านราเซีย

เดียร์พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะลากร่าง (ซาก) ของบาร์นไปด้วย

ซึ่งราเซียกับซาเฟลก็ยิ้มแหยๆ ให้กับเธอ

หลังจากที่มองดูทั้งสองคนเดินหายไปแล้ว

ซาเฟลก็หันมาหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา

เฮ้ออะไรของเจ้าพวกนั้นกันนะ…”

ถึงแม้จะพูดออกมาแบบนั้นแต่ทว่า

รอยยิ้มที่ปรากฏออกมาบนใบหน้าของเธอนั้นมันช่างอ่อนโยนยิ่งนัก

ในที่สุดเธอก็ยิ้มออกมาได้เป็นธรรมชาติแล้วนะราเซีย

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะเป็นคนปกป้องรอยยิ้มนี้ของเธอเอง

หือ ? เป็นอะไรไปเหรอซาเฟล ?”

อาไม่มีอะไรหรอก…”

เขายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับลูบหัวเธอเบาๆ

ซึ่งนั่นก็ทำให้เธอหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

//ตึกตัก

หือ ? ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ ตรงอกกันนะ

หัวใจของเรามันเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยและรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ

พวกเราก็ไปกันเถอะราเซีย

เขายื่นมือมาให้เธอด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

อาในตอนนี้ช่างมันไปก่อนก็แล้วกัน

 อือไปกันเถอะ

หญิงสาวจับมือของชายหนุ่มเอาไว้ด้วยรอยยิ้มบางๆ

ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปพร้อมๆ กัน อย่างไม่รีบร้อน

การใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแบบนี้ มันก็ไม่เลวล่ะนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

29 ความคิดเห็น