ตอนที่ 24 : ท่านขุนนาง ตอนที่ 18 : ตำนานการก่อตั้งอาณาจักร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

 

เฮ้อไม่ได้สนุกแบบนี้มานานแล้วสินะ…”

ฉันนอนแผ่ลงบนเตียง พร้อมกับนึกถึงเรื่องที่ได้ไปเดินเที่ยวกับซาเฟลในวันนี้

การที่ได้ใช้ชีวิตแบบสบายๆ แบบนี้มันก็ไม่เลวล่ะนะ

[ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ที่ได้คืนวันอันแสนสงบสุขแบบนี้กลับคืนมาน่ะ]

เฟรย์อือนั่นสินะ

สำหรับฉันแล้วความสงบสุขนี้มันเป็นสิ่งที่มีค่ามากๆ เลยล่ะ

การที่ได้อยู่ร่วมกับทุกๆ คนนั้น มันทำให้ฉันมีความสุขล่ะนะ

[คิกๆๆๆ ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะฉันเองก็ดีใจที่ได้เห็นเธอมีความสุขแบบนี้ล่ะนะ…]

เสียงของเฟรย์ที่ดังอยู่ในหัวของฉันนั้น ฟังดูอ่อนโยนเป็นอย่างมาก

เพราะว่าเธอเป็นมิตรสหายที่คอยช่วยเหลือฉันตลอดเวลาที่ผ่านมา

และฉันก็รักเธอเหมือนกับคนในครอบครัวเลยล่ะ

ขอบคุณนะเฟรย์

ถ้าหากความสงบสุขแบบนี้คงอยู่ตลอดไปก็คงจะดีล่ะนะ…”

[…นั่นสินะ]

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าแต่ฉันคิดว่าเสียงของเฟรย์นั้นกระตุกไปอยู่ช่วงหนึ่ง

ทำไมกันนะ

//ก๊อกๆๆ

ขออนุญาตค่ะท่านราเซียอควาไรน์เองค่ะ

เข้ามาสิ

พอฉันอนุญาตแล้วอควาไรน์ก็เดินเข้ามาภายในห้องพร้อมกับถาดที่มียาและน้ำวางอยู่

ฉันนำยามาให้ค่ะ

“…ไม่มีใครรู้ใช่ไหม

ค่ะ

เพราะว่าร่างกายของฉันนั้นอ่อนแอลง ทำให้พวกอควาไรน์จะนำยาที่มีสรรพคุณช่วยฟื้นฟูร่างกายมาให้กับฉันวันละหนึ่งครั้ง

อาเพราะว่าอาการวงเวทย์ขัดข้องนั้น มันยังไม่มีวิธีรักษาในตอนนี้ล่ะนะ

สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้นั้น มีเพียงแค่การยื้อชีวิตไปให้ได้นานที่สุดเท่านั้นแหละ

อึกยังขมเหมือนเดิมเลยนะ…”

ก็มันเป็นยานี่คะจะว่าไปแล้วเดทวันนี้สนุกไหมคะ

อควาไรน์ยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มขี้แกล้ง

เดทอะไรกันเล่าข้ากับซาเฟลยังไม่ได้คบกันสักหน่อย…”

ถึงแม้จะพูดออกมาแบบนั้น แต่ว่าใบหน้าของเธอกลับแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

คิกๆๆๆ แบบนี้มันช่างน่าสนุกจริงๆ นะคะเนี่ย

จะว่าไปแล้วท่านเคยได้ยินเรื่องนี้หรือเปล่าคะตำนานแห่งการถือกำเนิดของอาณาจักรแห่งนี้น่ะ

หือ ? ไม่เคยหรอก

อย่างนั้นเหรอคะถ้าอย่างนั้น ฉันจะเล่าให้ฟังก็แล้วกันนะคะ

อควาไรน์ยิ้ม พร้อมกับมานั่งลงข้างๆ ฉัน

ในอดีตกาลเมื่อนานมาแล้วในยุคสมัยที่โลกใบนี้ยังคงอยู่ภายใต้ความมืดมิด พวกปีศาจและสัตว์อสูรทั้งหลายต่างมีอยู่เต็มไปหมด และสิ่งมีชีวิตอื่นก็ตกอยู่ภายใต้ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังวีรบุรุษแห่งความหวัง ได้จุติลงมาพร้อมกับพลังอันยิ่งใหญ่ที่ได้ลบล้างความมืดทั้งมวลให้สลายหายไปในมหาสงครามกอบกู้แห่งเรดีนท่านผู้นั้นมีสิ่งที่นำลงมาจากสรวงสวรรค์อยู่ 6 ชิ้น ที่ใช้ในการกอบกู้โลกใบนี้เคียวแห่งกาลเวลาดาบแห่งราชาผู้ทรงธรรมธนูแห่งแสงสว่างหนังสือแห่งความทรงจำเสื้อคลุมแห่งการปกป้องและสุดท้ายสูตรยาแห่งการรักษา…”

หือ ? หรือว่า…”

ต่ะบางทีสิ่งที่ท่านวัลเดียกำลังหาอยู่ นั่นก็คือสูตรยาแห่งการรักษาที่ว่ากันว่า สามารถรักษาได้ทุกโรคนั่นแหละค่ะแต่ว่าตำนานมันยังไม่จบลงแค่นั้นนะคะ

อควาไรน์พูดขึ้นมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย

บางทีเธอคงจะชอบตำนานนี้มากเลยล่ะมั้ง

หลังจบสงครามท่านผู้นั้นผู้เปี่ยมไปด้วยความเมตตาและความอ่อนโยน ก็ได้สร้างอาณาจักรแห่งหนึ่งขึ้นมาอาณาจักรที่ทุกเผ่าพันธุ์สามมารถอาศัยอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข

หือนี่มัน

เหมือนกับดินแดนวาเรนเทียร์เลยนะ…”

พอได้ยินที่ฉันพูดพึมพำเบาๆ อควาไรน์ก็พยักหน้าให้

ก่อนที่จะเริ่มเล่าต่อ

ถึงแม้ทุกๆ สิ่งจะกำลังดำเนินไปได้ด้วยดีแต่ทว่าเวลาแห่งการจากลาก็มาถึงมันถึงเวลาที่ท่านจะต้องกลับไปยังที่ๆ ท่านจากมาก่อนที่จะจากไป ท่านมอบคำทำนายเอาไว้หนึ่งบทซึ่งก็คือสิ่งที่จารึกอยู่บนศิลาโบราณแผ่นนี้ค่ะ

อควาไรน์พูดพร้อมกับยื่นศิลาแผ่นหนึ่งมาให้กับฉัน

มันเป็นแผ่นศิลาที่ทำจากวัตถุดิบอะไรก็ไม่รู้มันแข็งมาก แล้วก็เบามากด้วย

แต่ที่สำคัญก็คือข้อความที่สลักอยู่บนนั้นต่างหาก

 

-ยามใดที่ความมืดกลืนกินแสงสว่างข้าจักจุติลงมาอีกครั้งเพื่อปัดเป่าความมืดให้หายไปจนหมดสิ้น-

 

ยามใดที่ความมืดกลืนกินแสงสว่างอย่างนั้นเหรอมันหมายถึงอะไรกันนะ

สงครามกับเผ่ามาร ? การตื่นขึ้นของเทพปีศาจตามตำนานอย่างนั้นรึ ?

แต่ที่สำคัญภาพนี้นี่มัน

บนแผ่นศิลานั่นมีภาพของชายคนหนึ่งที่ถือเคียวที่สร้างจากชิ้นส่วนของกาลเวลา

กำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาดที่ตัวใหญ่มหึมาอยู่

นี่คือ…”

ภาพของท่านปฐมจักรพรรดิยังไงล่ะคะ

อย่างนั้นเหรอ…”

นี่นะเหรอปฐมจักรพรรดิที่เป็นคนก่อตั้งอาณาจักรนี้ขึ้นมา

ถ้าหากท่านได้มาเห็นอาณาจักรนี้ในตอนนี้คงจะเสียใจน่าดู

เพราะว่านอกจากดินแดนวาเรนเทียร์แล้วดินแดนอื่นๆ กลับดูถูกดูแคลนพวกอมนุษย์อย่างไม่สนใจไยดี

ถ้าหากอาณาจักรนี้เป็นเหมือนเมื่อก่อนก็คงดี

ไม่สิเจตนารมณ์ที่ต้องการที่จะสร้างดินแดนแห่งสันติสุขสำหรับทุกเผ่าพันธุ์ของท่านข้าจะสานต่อเองข้าจะสร้างดินแดนที่ยอดเยี่ยมกลับมาให้ได้ !”

ราเซียพูดขึ้นมาอย่างมุ่งมั่นและในตอนนั้นนั่นเอง

แผ่นศิลาก็เรืองแสงสีเงินออกมาในตอนที่พวกเธอทั้งสองไม่ได้สังเกต

ก่อนที่แสงนั่นจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นราเซียก็ยื่นศิลาคืนให้กับอควาไรน์ ซึ่งเธอก็รับเอาไว้และเก็บมันไป

ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวงานส่วนของท่านในวันนี้ ฉันจะทำให้เองนะคะ

ไม่ต้องหรอกข้าทำเองก็ได้

ท่านไปพักเถอะค่ะถ้าหากท่านยังบ้างานอยู่ล่ะก็ สุขภาพของท่านจะแย่ลงอีกนะคะ

“…”

เมื่ออควาไรน์พูดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง ราเซียก็ไม่อาจที่จะเถียงกลับไปได้

เธอได้แต่ยอมรับความหวังดีของอควาไรน์เอาไว้เท่านั้น

อาเข้าใจแล้วข้าจะยอมไปพักตามที่เธอบอกก็แล้วกัน…”

ราเซียพูดขึ้นมาพร้อมกับลุกขึ้นมา

แต่เพราะว่าจู่ๆ ก็ลุกขึ้น ทำให้เธอเสียสมดุลและล้มลง

ท่านราเซีย !!!”

อควาไรน์แสดงอาการตกใจสุดขีดออกมา พร้อมกับเข้าไปรับร่างของราเซียเอาไว้อย่างรวดเร็ว

ทำไงดีล่ะ ! กะก่อนอื่นก็ใช้เวทย์รักษาก่อน แล้วก็รีบตามพวกรีฟีเน่มาให้เร็วที่สุด !”

ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้น่าข้าแค่เสียสมดุลเฉยๆ เอง…”

ฉันยิ้มแห้งๆ ให้กับอวาไรน์แต่เธอก็อุ้มฉันเอาไว้โดยไม่ยอมปล่อยฉันลง

ก่อนที่เธอจะพาฉันไปนอนที่โซฟาภายในห้อง และเอาผ้าห่มผืนหนามาห่มให้กับฉัน

นอนพักให้สบายเถอะนะคะท่านราเซีย…”

อควาไรน์จุมพิตลงบนหน้าผากของราเซียเบาๆ

อารู้สึกสบายใจแบบนี้นี่มันดีจริงๆ เลยนะ

ราเซียยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะถอนลมหายใจอันแผ่วเบาออกมา

และผล็อยหลับไปในที่สุด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #29 GenShi (@0819997374) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 00:38

    สนุกสุดๆ
    #29
    1