Necromancer zaki

ตอนที่ 31 : อดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    24 มี.ค. 63

   ณ ริมแม่น้ำแห่งหนึ่งที่อยู่ไกล้ๆกับรางรถไฟโดยพื้นที่รอบๆนั้นเป็นทุ่งหญ่าอยู่รอบๆ ในที่แห่งนั้นมีเด็กสามคนอายุราวๆเจ็ดขวบกำลังเล่นกันอยู่ไกล้ริมแม่น้ำ หระหว่างที่ทั้งสามกำลังเล่นกันอยู่นั้นจู่ๆก็มีเด็กหนุ่มตะโกนขึ้น

  "สุดยอดใช่ไหมล่ะที่นี่ ฉันว่าเรามาสร้างฐานทัพที่นี่กันเถอะ"เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างร่าเริง เขาคนนั้นก็คือ ซากิ

  "น่าสนใจดีนี่ซากิ"เสียงของเด็กหนุ่มอีกคนพูด เสียงนั้นเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโทระ

  "ฉันเอาด้วยคน"เสียงของเด็กสาวดังขึ้น เธอก็คือซาเบตะเด็กสาวผมสีเงิน หลังจากที่ทั้งสามกำลังสร้างฐานทัพอยู่นั้น ซาเบตะก็ขอตัวไปเก็บดอกไม้ที่อยู่ไกล้ๆกับรางรถไฟ ทั้งสองที่ได้ยินก็พยักหน้าก่อนที่จะให้ซาเบตะไปเอาดอกไม้ ระหว่างที่กำลังสร้างฐานทัพกันอยู่นั้นจู่ๆโทระก็พูด

  "นายโดนพ่อแม่ตีอีกแล้วหรอ"โทระพูดพร้อมกับเหลือบไปมองรอยที่น่องของซากิ ซากิที่ได้ยินก็หัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะตอบกลับไป

  "อื้ม ฉันโดนตีมาน่ะ"ซากิพูด โทระที่ได้ยินก็ตอบกลับมา

  "ทำไมถึงโดนตีล่ะ แล้วนายไม่เจ็บหรอ"โทระพูด

  "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพ่อกับแม่ตีฉันทำไมแต่ฉันไม่เจ็บหรอกนะ ฉันชินแล้ว"ซากิพูด โทระที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำสีหน้าเป็นห่วงซากิ เขาอยากจะช่วยซากิจากพ่อแม่แบบนั้นแต่เด็กอย่างเขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากมาให้กำลังใจซากิ

  "ได้อยู่ด้วยกันสามคนแบบนี้ตลอดก็ดีสินะ ฉันสนุกมากเลยเวลาอยู่กับพวกนาย"ซากิพูด เขามีความสุขมากเวลาอยู่กับทั้งสองคน โทระที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าเศร้าไปเลย เขาไม่สามารถอยู่กับซากิได้ตลอด เขาไม่อยากให้ซากิกลับไปที่บ้านเลยเพราะที่บ้านนั้นดูเหมือนจะรังเกียจซากิมาก ในระหว่างนั้นจู่ๆโทระก็นึกอะไรขึ้นมาได้

  "จริงสิ ถ้าโตไปเราสามคนออกมาอยู่ด้วยกันไหม แบบนี้จะได้อยู่ด้วยกันตลอด"โทระพูด ซากิที่ได้ยินก็ยิ้มพร้อมกับพยักหน้า ในระหว่างนั้นจู่ๆซาเบตะก็วิ่งมาพร้อมกับพูด

  "นี่ทุกคน รถไฟล่ะ รถไฟกำลังมา"ซาเบตะพูด เมื่อทั้งสองได้ยินก็รีบวิ่งไปหาซาเบตะทันทีเพื่อที่จะไปดูรถไฟขบวนที่กำลังจะผ่านมา เมื่อทั้งสามมาถึงไกล้ๆรางรถไฟก็เห็นกับรถไฟที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็ว ในระหว่างที่ทั้งสามกำลังเดินไปดูรถไฟไกล้ๆจู่ๆซาเบตะก็สดุดก้อนหินล้มลงแล้วแขนก็ไปติดกับรางรถไฟ ทั้งสองที่เห็นก็กำลังจะวิ่งไปช่วยแต่ว่ารถไฟในตอนนี้นั้นอยู่ไกล้มากๆจนพวกเขาทั้งสองไม่สามารถช่วยซาเบตะทัน แต่ก่อนที่เธอจะถูกรถไฟบดร่างกายจนร่างแหลกละเอียดคารางนั้นเธอก็พูด

  "ชะ..ช่วยด้..."เธอพูดยังไม่ทันจะจบร่างกายของเธอก็ถูกรถไฟบดขยี้จนเธอเสียชีวิตคาที่ เมื่อทั้งสองที่เห็นซาเบตะตายต่อหน้าก็ทำตัวไม่ถูกจึกรีบวิ่งกลับไปที่หมู่บ้านแล้วก็ไปบอกตำรวจ เมื่อตำรวจได้ยินก็ทำการมากู้ร่างของซาเบตะไปชันสูจทันที หลังจากนั้นทั้งสองคนที่เห็นเหตุการณ์ก็ถูกคำรวจเรียกไปสอบปากคำพร้อมกับผู้ปกครอง ทันใดนั้นพ่อแม่ของโทระก็โทษซากิว่าเป็นคนผลักซาเบตะตกราง ด้วยเหตุผลที่ว่าอิจฉาคนอื่นที่หน้าตาดีกว่าตัวเอง ถ้าโยนความผิดให้ซากิพวกเขาก็จะไม่ต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น โทระที่ได้ยินก็พยายามจะปฏิเสธแต่เขาก็ถูกพ่อเขาใช้มือบีบแขนไว้เพื่อไม่ให้โทระพูดอะไรออกมา จนโทระกลัว ส่วนทางด้านของซากิที่พยายามจะปฏิเสธแต่ทางตำรวจก็ไม่สนใจพร้อมกับส่งสายตามาหาเขาราวกับจะบอกให้หุบปาก ทางด้านครอบครัวของซากิที่ไม่มีหลักฐานอะไรมาปฏิเสธก็ต้องชกใช้ค่าเสียหายให้กับครอบครัวของซาเบตะ หลังจากเหตุการ์นั้นซากิก็ถูกส่งตัวไปรักษาเรื่องสภาพจิตของซากิ เพื่อที่จะไม่ให้เขาทำแบบนั้นกับคนอื่นอีก หลังจากที่ซากิไปรักษาเสร็จเขาก็กลับมาที่บ้าน หมอที่รักษาเขานั้นก็เหมือนไม่เต็มใจที่จะรักษาเขา เพียงแค่ให้เขาอยู่เฉยๆเท่านั้น หลังจากที่กลีบมาบ้านแล้วเขาก็ถูกพ่อแม่ทำร้ายร่างกายและให้กินแต่เศษอาหารตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา แถมเมื่อเขากลับมาจากโรงเรียนก็ขังเขาไว้ในห้องตลอด ทางด้านของโทระนั้นก็ถูกพ่อแม่ด่าแล้วก็บอกว่าอย่าเข้าไกล้กับซากิอีก ถ้าเห็นทำตัวสนิมสนมกันอีกพ่อของเขาจะไล่เขาออกจากบ้าน โทระที่ได้ยินก็พยักหน้ารับ จากเหตุการณ์วันนั้นโทระก็ฝันร้ายทุกคืนจนเขานอนไม่หลับ เขาเลยต้องหาอะไรมาหยุดความคิดฝันร้ายของเขา เขาก็คิดว่าต้นเหตุทั้งหมดเกิดจากซากิที่พาพวกเขาไปที่นั้น ถ้าซากิไม่พาไปเรื่องทั้งหมดก็ไม่เกิดขึ้น ซาเบตะจะไม่ตาย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาโทระก็โทษให้แต่ซากิ หลังจากนั้นโทระก็เมินซากิ ไม่นานเขาเริ่มเครียดหลักขึ้นก็เลยทำให้เขาต้องไปซ้อมซากิเพื่อระบายความเครียด นั่นมันทำให้ความเครียดของเขาลดลงได้บ้าง ส่วนซากินั้นต้องแต่ตอนที่โทระเลิกคบเขาก็เหมือนกับตกนรกทั้งเป็นเพราะเขาโดนพ่อแม่ทำร้ายถูกเพื่อทิ้งไปอีกแถมยังสูญเสียเพื่อนไปอีกคนนั่นมันทำให้เขาแย่แล้ว ส่วนเพื่อนในห้องของเขาก็หันมาทำร้ายแล้วก็ล้อเรื่องหน้าตาของเขา แถมยังว่าเขาเป็นฆาตกร มิหนำช้ำเวลามีอะไรหายก็จะโทษให้ซากิเป็นอันดับแรกหรือจะทำอะไรก็แล้วแต่ซากิก็จะเป็นคนรับทั้งหมด จนทำให้ซากินั้นสภาพจิตใจย่ำแย่เป็นอย่างมาก ตั้งแต่ซาเบตะตายนั้นซากิก็ไม่เคยยิ้มอีกเลยจนเขานั้นมายังโลกใหม่ทำให้เขาให้รับอะไรหลายๆอย่างที่เขาไม่ได้รับ เขาทิ้งอดีตที่ขมขื่นทั้งหมดไว้แล้วก็ใช้ชีวิตในตอนนี้ให้มีความสุข ในตอนนี้ซากิมีความสุขมากๆเพราะความรักที่เขาไม่เคยได้รับจากใครเขาก็ได้มาแล้วจากเอลล่าที่ดูแลเขาเป็นอย่างดี แล้วก็เพื่อนๆที่เขาไม่มีมันแล้วตอนนี้เขาก็ได้มาแล้ว เขาได้กินของอร่อยเหมือนกับคนอื่น ได้ไปชื้อเสื้อผ้ากับเพื่อน ได้ไปเดินเล่นไปคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนานทั้งที่เมื่อก่อนนั้นเขาได้เพียงแค่ยืนมอง เงินแม้แต่เยนเดียวเขาก็ไม่เคยได้แตะตั้งแต่เกิดเหตุในครั้งนั้น ส่วนโทระนั้นก็จมปลักกับอดีตเกินไปจนเขาต้องใช้ความรุนแรงเพื่อระงับความเครียดของเขาเมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านั้นและภาพเหตุการณ์ในวันนั้น เขารู้มาตลอดว่าซากิไม่ได้ผิดแต่จะมาขอโทษมันก็สายเกินไปจนเขานั้นไม่สามารถพูดมันออกมาได้ ที่เขาทำได้มีเพียงแค่ทำร้ายซากิต่อไปเรื่อยๆเพื่อทำให้คิดว่าแก้แค้นให้ซาเบตะแล้ว ด้วยความเครียดที่มากขึ้นจนทำให้เขานั้นพยายามที่จะฆ่าซากิ เพราะเมื่อเขาเห็นซากิทีไรเขาก็จะนึกถึงเรื่องเมื่อก่อนตลอด แต่เขาก็ล้มเหลวในการฆ่าซากิในทุกๆครั้ง แต่หลังจากที่โทระได้พูดขอโทษซากิออกไปก็ทำให้เขานั้นรู้สึกโล่งเหมือนกับยกภูเขาออกจากอก เขารู้สึกสบายใจที่ได้พูดมันออกไป ความรู้สึกผิดที่ทำกับซากินั้นเหมือนกับว่ามันได้หายไปแล้ว เรื่องที่ซากิจะยกโทษให้ไหมนั้นเขาไม่รู้ หลังจากที่ทั้งสองได้เล่าเรื่องราวในอดีตตั้งแต่ซาเบตะตายให้กันและกันฟังทำเอาโทระซอคกับสิ่งที่ซากิเล่ามาเลย ก่อนที่ซากิจะพูด

  "ฉันไม่ยกโทษให้นายหรอกนะ"ซากิพูดพร้อมกับจ้องไปที่โทระ หลังจากที่เขาได้ยินก็ยิ้มออกมา มันก็สมควรแล้วล่ะที่จะไม่ยกโทษให้ เพราะสิบปีที่ผ่านมาเขานั้นได้ทำให้ซากินั้นเหมือนตกนรกทั้งเป็นทั้งๆที่เขานั้นยังอยู่ปกติเหมือนคนอื่น แถมเขายังเป็นเพื่อนและที่เพิ่งคนสุดท้ายของซากิด้วย จะไม่ยกโทษให้ก็ไม่แปลก

  "อื้ม ขอบคุณสำหรับคำตอบ"โทระพูด พร้อมกับยื่นมือไปลูบหัวซากิแล้วก็ยิ้มออกมา

  "ฉันไม่ได้ยิ้มจากใจจริงมานานแค่ไหนแล้วนะ"โทระพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ ซากิที่เห็นก็ยิ้มกลับมา

  "หลังจากนี้ไปนายจะทำอะไรต่อล่ะ"ซากิพูด

  "ไม่รู้สิ ใช้ชีวิตแบบอิสระอย่างนายก็ดีเหมือนกันนะแต่ติดตรงนี้ฉันเป็นผู้กล้าเนี่ยสิ"โทระพูด ก่อนที่จะหัวเราะออกมา แล้วโทระก็ค่อยๆลุกขึ้นแต่เขาก็ลุกไม่ได้เพราะบาดแผลของเขานั้นสาหัสเกินกว่าจะเคลื่อนไหวร่างกายเยอะๆได้ทันใดนั้นจู่ๆซากิก็ทำการเรียกขวดยามาสองขวดก่อนจะยื่นให้โทระหนึ่งขวด

  "ดื่มมันสิ"หลังจากที่ซากิพูดจบเธอก็กระดกมันทันที ไม่นานเธอก็หายจากอาการบาดเจ็บ พร้อมกับลุกขึ้น โทระที่เห็นอย่างนั้นก็ดื่มทันที แผลที่ร่างกายของเขาก็ค่อยๆหายเช่นกันจนในที่สุดมันก็หายสนิทแล้ว

  "นายติดหนี้ค่ายาฉันแล้ว ไว้ค่อยใช้หนี้คราวหน้านะ"ซากิพูดก่อนจะเดินจากไป โทนะที่ได้ยินก็เข้าใจในคำพูดของซากิ

  "ไว้เจอกันนะ"โทระพูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วก็เดินออกไปทางตรงกันข้ามกับซากิ ตอนนี้ซากิไม่ยกโทษให้เขา และความเป็นเพื่อนของทั้งสองตอนนี้ได้หมดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ทั้งสองได้กลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกันเท่านั้น คำพูดสุดท้ายที่ซากิจะสื่อถึงก็คือไว้โอกาศหน้าเจอกันอีก.......

.

.

.

.

จบตอนแล้วครับ555เมื่อเช้าลืมลงให้ มาลงตอนสี่ทุ่ม แถมให้สองตอนแม่ม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #110 dechimo1 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 16:45
    ไม่แฟร์กับซากิเลยนะถูกรังแกมา10กว่าปีจบแค่นี้อะ แต่ก็ติดตามนะ
    #110
    1
    • #110-1 izuma(จากตอนที่ 31)
      9 กันยายน 2563 / 20:19
      ขอบคุณมากๆครับที่ติดตาม^^
      #110-1
  2. #109 dechimo1 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 16:45
    ไม่แฟร์กับซากิเลยนะถูกรังแกมา10กว่าปีจบแค่นี้อะ แต่ก็ติดตามนะ
    #109
    0
  3. #92 ssssgridmam (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 12:17
    สรุปคือพระเอกไม่ได้ฆ่าเพื่อนใช้มะ
    #92
    1
    • #92-1 CaraMel'Mel(จากตอนที่ 31)
      19 เมษายน 2563 / 00:37
      ก็คิดตั่งแต่แรกแล้วล่ะ...ไม่งั้นดาร์คเกิ้นนนนน
      #92-1