กามเทพเล่นกล

ตอนที่ 18 : 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 377 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61

 

                หล่อนมั่นใจในวินาทีนั้นว่าเขาเมาร้อยเปอร์เซ็นต์คุณเมาแล้วค่ะ  ดึงมือกลับอีกครั้ง แต่เขาบีบมือแน่นขึ้นและดึงเข้าไปชิดอกเขามากขึ้นอีก หล่อนมองเขาด้วยสายตาวิงวอน

ปล่อยมือนะคะ หล่อนพยายามเกลี้ยกล่อม และค่อยๆ ดึงมือกลับอย่างเบามือที่สุด คนเมาก็ยังไม่ยอมปล่อย ทว่าแรงบีบคลายลงไปมาก จึงนิ่งอยู่อย่างนั้นสักพักหนึ่ง

                ดึกมากแล้ว  คุณนอนเถอะ ไม่งั้นพรุ่งนี้จะตื่นไม่ไหวนะคะ หล่อนใช้น้ำเสียงอ่อนโยนขณะในใจเต้นรัว คิดว่าจะลองใช้วิธีเดียวกับตอนไข่ตุ๋นดื้อ พูดอย่างไรก็ไม่ฟัง เลยต้องใช้ไม้อ่อนล่อหลอก ซึ่งก็ไม่รู้จะได้ผลไหมกับคนตัวโตคนนี้

                เดี๋ยวฉันจะปิดไฟให้นะคะ หล่อนยิ้มให้เขา แต่ริมฝีปากกลับสั่นระริก ยกมืออีกข้างขึ้นมาแกะนิ้วเขาทีละนิ้วอย่างเบามือ และประสานสายตาคู่นั้นอยู่ตลอดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตรึงความสนใจอยู่ที่มืออย่างเดียว

                ในที่สุดก็แกะมือออกจากการเกาะกุมได้สำเร็จ หล่อนถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก แล้วรีบถอยห่างออกมาในระยะที่เขาไม่อาจดึงมือไปได้อีก เห็นเขายังจ้องมองมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

                หลับเถอะค่ะ ยิ้มอ่อนโยนให้อีกครั้ง ก่อนออกไปก็ไม่ลืมปิดไฟให้ด้วย

                เพียงไม่นานมรุตก็เคลิ้มหลับ คืนนั้นเป็นคืนแรกในรอบปีที่เขาไม่ได้ฝันร้าย ไม่มีภาพผู้หญิงนอนจมกองเลือดตามมาหลอกหลอนในฝัน...

 

ชายหนุ่มกำลังวิ่งเหยาะๆ ไปตามชายหาด ใบหน้าหล่อเหลาฉ่ำชื้นไปด้วยเหงื่อ ด้านหลังมีเด็กน้อยกับสุนัขวิ่งตามอยู่ห่างๆ เขาเริ่มชินกับสิ่งนี้แล้ว  แม้จะยังรำคาญ แต่ก็ไม่ได้หันไปทำหน้าถมึงทึงใส่ทั้งสองเหมือนกับช่วงวันแรกๆ อีกทั้งวันนี้สมองปลอดโปร่งกว่าทุกวัน เพราะเมื่อคืนได้หลับยาวตลอดทั้งคืนจนถึงเช้า

                โฮ่งๆๆ เสียงสุนัขเห่าดังมาจากด้านหลังแบบผิดปกติ มรุตจึงหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ เห็นเจ้าหนูหัวหยิกกำลังนั่งอยู่บนพื้นทราย สองขาป้อมยื่นออกไปด้านหน้า ปากเล็กๆ เบะ น้ำตาไหลพราก  ตัวหอบโยนราวกับกำลังกลั้นเสียงสะอื้นอย่างสุดกำลัง  และเลือดก็ไหลเป็นทางอยู่ตรงหน้าแข้งข้างซ้ายของเจ้าหนูน้อย ส่วนไข่ต้มยืนอยู่ข้างกายคู่หูไม่ห่าง เห่าไม่หยุดคล้ายกับร้องเรียกเขา

                มรุตวิ่งเข้าไปหาทันทีด้วยความตกใจ สังเกตว่าเจ้าสุนัขหยุดเห่าในทันที เขาคุกเข่าลงข้างเด็กน้อยซึ่งกำลังมองมาอย่างขอความช่วยเหลือ เกิดอะไรขึ้น ไข่ตุ๋น!” เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเด็กคนนี้ด้วยความลืมตัว

                หลังจากไข่ตุ๋นได้ยินผู้ชายตรงหน้าเรียกชื่อตัวเองเท่านั้นแหละ เสียงสะอื้นก็เริ่มหลุดลอดออกมาเป็นระยะๆ  แต่เห็นได้ชัดว่าเจ้าหนูพยายามกลั้นไว้เต็มที่  และอาการสะอื้นฮักนี่เองที่ทำให้เด็กน้อยไม่อาจพูดอะไรได้ มีแต่สีหน้าเท่านั้นที่สื่อถึงความเจ็บปวด

                มรุตเหลือบไปเห็นเศษแก้วชิ้นหนึ่ง ใหญ่พอสมควร ฝังอยู่ในทรายครึ่งหนึ่งไม่ห่างจากขาเด็กน้อย ยังเห็นรอยเลือดสีแดงเป็นคราบติดอยู่ที่เศษแก้ว ก็เข้าใจในทันที เขาหันกลับมามองขาป้อมๆ อีกครั้ง เห็นเลือดไหลออกมามาก ดูจากบาดแผลแล้วคงลึกทีเดียว เลยใช้ผ้าขนหนูสีขาวที่พกมาซับเลือดให้เบาๆ ไม่กล้ากดแรง กลัวว่าจะมีเศษแก้วฝังอยู่

เจ็บมากมั้ยไข่ตุ๋น

ปากเล็กๆ นั้นเบะลงไปอีกขณะพยักหน้าให้ น้ำตาไหลพรากราวกับทำนบเขื่อนพัง

                เขาทำอะไรไม่ถูก มองไปทางบ้านพัก เห็นอยู่ไกลออกไปลิบๆ คิ้วเข้มขมวดมุ่น สีหน้ากังวล สุดท้ายตัดสินใจอุ้มเด็กขึ้นมาซบกับไหล่กว้างข้างหนึ่ง ท่าทางเก้ๆ กังๆ พยายามระมัดระวังเต็มที่ไม่ให้โดนขาข้างที่เลือดไหล จับขาข้างนั้นเอียงไปด้านข้าง และไม่ใช่เพราะกลัวว่าเลือดจะเปื้อนเสื้อยืดสีขาว แต่เพราะกลัวเด็กจะเจ็บ

                ขณะอุ้มร่างเล็กแนบบ่า เจ้าหนูก็เอียงแก้มข้างหนึ่งซบกับไหล่กว้าง สองมือน้อยๆ โอบรอบคอเขาอัตโนมัติ ราวกับมอบความไว้วางใจไว้กับเขาอย่างไม่ลังเล มรุตเกร็งตัว รู้สึกแปลกๆ กับสัมผัสที่ได้รับจากเด็ก รวมถึงรับรู้ได้ถึงอาการหอบโยนยามแผ่นอกเล็กๆ กระจ้อยร่อยแนบกับแผ่นอกกว้างแข็งแกร่งราวหินผา และเสียงสะอื้นเบาๆ ดังอยู่ข้างหู    

                มรุตรีบเดินกลับบ้าน อุ้มไข่ตุ๋นไว้ ส่วนไข่ต้มวิ่งตามหลังมา เขาไม่กล้าวิ่งเพราะกลัวจะกระทบกระเทือนบาดแผล อาจทำให้เลือดออกมากขึ้น แต่สาวเท้ากว้างกว่าปกติเพื่อให้ถึงบ้านเร็วที่สุด

                ปุณฑริกมองผ่านผนังกระจกด้วยความงงงันเมื่อเห็นภาพตรงหน้า มรุตกำลังอุ้มไข่ตุ๋นเดินกลับมาด้วยท่าทางเร่งรีบ ไข่ต้มวิ่งตามหลังมาไม่ห่าง หล่อนขมวดคิ้ว  มือที่กำลังเช็ดกระจกหยุดชะงัก ภาพตรงหน้าดูแปลกตา ผู้ชายตัวโต บึกบึนอุ้มเด็กชายตัวเล็กกระจ้อยร่อย และยิ่งแปลกขึ้นไปอีก เมื่อผู้ชายคนนั้นคือมรุต คนที่ทั้งห่าม ดิบ เถื่อน และไม่ชอบเด็ก

                แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เพราะเห็นรอยเลือดแดงฉานเป็นทางเปื้อนเสื้อยืดสีขาวของเขา 

คุณพระช่วย! เกิดอะไรขึ้น


คุณลุงเริ่มจะใจดีขึ้นเรื่อยๆ แระ ^^

ขอบคุณทุกๆ กำลังใจนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 377 ครั้ง

689 ความคิดเห็น

  1. #66 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:12
    โอ๋ๆไข่ตุ๋น
    #66
    0