ตอนที่ 17 : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 366 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

ลูกเธอหลับไปแล้วเหรอ ชายหนุ่มถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ขณะนั่งอยู่บนโซฟา มองมาทางหล่อน แววตายากจะคาดเดาความรู้สึก

                หลับไปแล้วค่ะ

                ลูกเธออายุเท่าไหร่นะ

                สี่ขวบค่ะ

                แล้วสามีเธอไปไหนซะล่ะ เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย...เรียบมากจนหล่อนคิดว่าเขาคงถามขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะดูจากลักษณะนิสัยเขาแล้วคงไม่ชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวใคร สังเกตได้จากที่ทำงานกับเขามาเกือบครบเดือน เจ้าของบ้านจะคุยกับหล่อนเท่าที่จำเป็น ไม่เคยถามเรื่องส่วนตัว อีกอย่างขณะนั้นเขาก็ก้มมองอุปกรณ์เทคโนโลยีขนาดเท่าฝ่ามือ มีแท่งเล็กๆ คล้ายปากกาจิ้มไปมาบนหน้าจออย่างตั้งอกตั้งใจ

                เอ่อ คือว่า... ปุณฑริกอึกอัก เพราะไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

                อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมอง คิ้วเข้มเลิกขึ้น

                เอ่อ คือ ดิฉัน... หล่อนแอบคิดในใจว่าทำไมเขาต้องถามคำถามที่ตอบยากแบบนี้ด้วย

                ใบหน้าเฉยเมยเริ่มส่อเค้าความหงุดหงิด ริมฝีปากเหยียดเยาะ ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดูยียวน ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ

                ผู้ชายอะไรใจร้อนเป็นบ้า...หล่อนคิดในใจ เสก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเขา

                เอาเบียร์มาหน่อย

                หล่อนรีบไปหยิบเบียร์มาให้หนึ่งกระป๋อง ไม่อยากหยิบมาให้เยอะนัก เพราะเห็นเขาดื่มแต่ละครั้งน่ากลัวเหลือเกิน...เขาไม่ห่วงสุขภาพตัวเองหรืออย่างไรนะ

                ไปเอามาเพิ่มอีก เขาสั่งอย่างหงุดหงิดอีกครั้งเมื่อเห็นหล่อนวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะ

                สาวน้อยยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเดินไปหยิบเบียร์อีกกระป๋องมาเพิ่มให้ มรุตตวัดสายตาขึ้นมอง คิ้วขมวดเป็นปม แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร

                หล่อนไม่รู้ว่าเขาอารมณ์เสียเรื่องอะไร แต่คิดว่าตัวเองคงทำอะไรไม่ถูกใจเขา เพราะความเป็นคนเปิ่นๆ เงอะๆ งะๆ

                ชายหนุ่มเปิดกระป๋องเบียร์และซดไม่กี่อึกก็หมด หญิงสาวไม่รู้จะทำอย่างไร เลยเลี่ยงออกไปล้างชาม เช็ดโต๊ะจนเรียบร้อย เมื่อเดินออกมา ยังเห็นเขาตั้งอกตั้งใจดื่มเบียร์กระป๋องที่สอง เลยถอนหายใจเบาๆ เดินกลับออกไปเข้าห้องนอนตัวเอง เห็นเด็กชายตัวป้อมนอนหลับสนิท จึงค่อยๆ ขึ้นไปบนเตียงอย่างระมัดระวังเพื่อเตรียมตัวนอน

                เวลาผ่านไป หญิงสาวเหลือบมองไปทางนาฬิกาตรงหัวเตียง ตีหนึ่งแล้วก็ยังข่มตานอนไม่หลับ ในใจกังวลว่าเขายังคงดื่มเบียร์เป็นน้ำอยู่หรือไม่ หรือไม่ก็อาจจะนอนหมดสภาพคาโซฟาเหมือนทุกคืน เปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำโดยไม่กลัวว่าจะไม่สบาย

                แม้พยายามลองข่มตานอนอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล ท้ายสุดจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง เปิดประตูเข้าไปในบ้านเบาๆ  แล้วก็เป็นดังคาด เขานอนหมดสภาพอยู่บนโซฟา เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยออกมานอกขอบกางเกง ยังดีที่วันนี้ไม่ได้ปลดกระดุมจนหมด ปลดแค่สองเม็ดบน  โหนกแก้มคมสันแดงระเรื่อ

                อากาศในห้องเย็นจัดเพราะเขาเปิดเครื่องปรับอากาศไว้เย็นฉ่ำ นึกสงสัยว่าเขาไม่หนาวหรืออย่างไร

                เธอเดินไปหยิบผ้าห่มจากห้องนั่งเล่นตามเคย นำมาคลี่ห่มให้อย่างเบามือ จริงๆ แล้วเวลาคนห่ามๆ คนนี้อยู่ในสภาพแบบนี้ก็ดูน่าสงสาร หล่อนรู้สึกว่าเหมือนมีความอ้างว้างซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวดุดัน แต่เป็นความอ้างว้างที่อยู่ลึกมากจนยากที่ใครจะแตะเข้าไปถึง หรือกว่าจะแตะถึงก็อาจได้รับบาดเจ็บจากความแข็งกร้าวภายนอกเสียก่อน

                มรุตขยับตัว ผ้าห่มบางส่วนจึงหล่นลงมากองที่พื้น ปุณฑริกหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลี่คลุมตัวให้อีกครั้ง ระหว่างนั้นมือใหญ่ก็คว้ามือหล่อนข้างหนึ่งไว้ หล่อนจึงสะดุ้งอย่างแรง ดึงมือกลับตามสัญชาตญาณ แต่เขาบีบมือเล็กๆ แน่น

                ทำไมเธอยังไม่นอนอีก 

                หัวใจตกไปอยู่ตาตุ่ม ประสานกับดวงตาแดงก่ำที่กำลังมองมา หล่อนทั้งตกใจและกระอักกระอ่วนใจ เขายังบีบมือแน่น และเพราะนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายเขา จึงค่อนข้างอยู่ในระยะใกล้ชิดกันพอสมควร แต่แม้อยู่ในสภาพการณ์เช่นนั้นก็สังเกตเห็นแววตาคู่นั้นคลายความแข็งกร้าวลงในแบบที่หล่อนไม่เคยเห็น

                ฉันถามว่าทำไมเธอยังไม่นอนอีก เขาถามซ้ำ

                หล่อนไม่แน่ใจว่าเขาเมาหรือเปล่า แต่เดาเอาว่าคงกึ่งมีสติกึ่งเมา  เพราะถ้ามีสติดีครบถ้วนก็คงไม่จับมือแม่บ้านของเขาไว้เช่นนี้ 

คือ...ดิฉันจะแวะมา...ปิดไฟ เห็นคุณ...นอนอยู่ อากาศในห้องนี้มันเย็น...ก็เลยเอาผ้าห่มมาให้คุณ หล่อนตอบเสียงกระซิบติดๆ ขัดๆ แต่ยังประสานสายตากับเขา ไม่อาจหลบตาไปทางอื่นได้ คล้ายดวงตาคมกล้ามีแรงดึงดูดมากมายมหาศาลจนตรึงทุกอย่างไว้ได้

                มรุตยังจ้องมองมาอย่างนั้นโดยไม่พูดอะไร จนคนถูกมองอึดอัด พยายามดึงมือออกมา แต่ก็ดึงไม่ออก จึงพูดเบาๆ ปล่อยมือฉันเถอะค่ะ

                ทำไม เขาถาม


ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 366 ครั้ง

689 ความคิดเห็น

  1. #182 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:29
    เมาแล้วซึนเหรอ
    #182
    0
  2. #65 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:07
    จับมือไม่ปล่อยเลยนะ
    #65
    0
  3. #15 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 14:52
    กินเบียร์ให้เมาหลับแสดงว่ามีทุกข์
    #15
    0