ปลาหลงฟ้า

ตอนที่ 34 : บท 34

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    19 มิ.ย. 61

“เจ้านายของแม่เอง สวัสดีน้าน่านสิ” มัศยาสั่ง เด็กหญิงก็ยกมือไหว้ชายหนุ่มอย่างว่าง่าย

                “สวัสดีครับนะดี อืม นี่ลูกสาวคุณเหรอ” ประโยคท้าย เขาหันไปถามมัศยา หน้าตาของเขาฟ้องว่าแทบไม่อยากเชื่อว่าหล่อนจะมีบุตรสาวโตขนาดนี้แล้ว

                “ใช่ น่ารักมั้ย สวยเหมือนแม่เลยเนอะ” มัศยาเขี่ยแก้มสีชมพูของนะดีอย่างเอ็นดู

                “น่ารัก แล้วนะดีอายุเท่าไหร่แล้วครับ” เขาถามเด็กน้อย

                “นะดีอายุหกขวบค่ะ นะดีเรียนเก่ง และเป็นเด็กดีด้วย” นะดีตอบพลางสาธยายคุณสมบัติตัวเองแถมไปด้วย

                น่านฟ้ายิ้มและลูบศีรษะหนูน้อยด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันไปถามหญิงสาวต่อ “ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณมีลูกแล้ว”

                “ก็คุณไม่เคยถามนี่”

                “อืม แล้วพ่อนะดีล่ะครับ”

                “พ่อของนะดีงี่เง่า หน้าหม้อ ห่วยแตก ผู้หญิงคนไหนได้ไปก็ซวยค่ะ” นะดีตอบฉะฉานแต่เสียงหวานใสอีกครั้ง

                นางสมใจค้อนบุตรสาว “แม่บอกให้แกระวังใช่มั้ย ดูสิด่าพ่อนะดีจนเข้าหูเด็กเลย”

                “หยีขอโทษจ้ะแม่ คราวหลังหยีจะระวัง” มัศยายิ้มเจื่อนๆ อย่างสำนึกผิด

                “คือ พ่อแม่ของนะดีไม่ได้อยู่ด้วยกันน่ะ คุณน่าน” หญิงสูงวัยบอกกับน่านฟ้า

                “ผมขอโทษนะครับ ที่ถามอะไรไม่ดูกาลเทศะ”

                “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องขอโทษหรอก บ้านเราชินกันแล้ว นะดีก็ชิน ไม่คิดมากหรอก”

                เสียงสัญญาณเตือนว่ามีข้อความเข้าจากโทรศัพท์เคลื่อนที่ของน่านฟ้าดังขึ้น เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดอ่าน ก่อนจะขอตัวกลับ

                “กิ๊กตามแล้วล่ะสิ” มัศยาเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน

                “แกนี่ อย่าเสียมารยาทกับคุณน่านให้มากนักนะ เขาเป็นเจ้านายแก เป็นประธานบริษัทมีโชค รู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้าง” มารดาเอ็ดบุตรสาว

                มัศยาปั้นหน้างอ น่านฟ้ายักคิ้วข้างหนึ่งอย่างเป็นต่อ ก่อนจะเอ่ยลาและลุกออกไปจากบ้าน

                “แกนี่เห็นคุณน่านเป็นเพื่อนเล่นแกหรือไง เขาเป็นเจ้านายเรานะ เกรงใจเขาบ้าง” นางสมใจเอ็ดอีกครั้ง เมื่อเหลือแต่คนในครอบครัว

                “รู้แล้วนะแม่ หยีขอโทษ คราวหลังหยีจะวางตัวนอบน้อมกว่านี้” มัศยาเอ่ยอย่างสำนึกผิด

                “ถ้าแม่เห็นแกลามปามคุณน่านอีกล่ะก็ แม่เอาแกตายแน่” นางสมใจกำชับอีกครั้ง

 

เช้าวันจันทร์

น่านฟ้าส่งคนรถไปรับป้ามะลิมายังโรงงาน เพื่อทำหน้าที่ดูแลเรื่องสูตรการผลิตข้าวเกรียบสาหร่ายสมุนไพร โดยมีน่านฟ้าและมัศยาเป็นลูกมือ เพราะไม่มีคนงานมาช่วยสักคน ต่างมองตากันปริบๆ แม้แต่ภูริชก็มาแอบสังเกตการณ์อยู่สองสามครั้ง ขณะแม่ใหญ่ก็มาเมียงๆ มองๆ ด้วยสีหน้ากังวลตลอดครึ่งวันเช้า

ตอนแรกนางวิภาโวยวายเรื่องการเปลี่ยนรสชาติของข้าวเกรียบมีโชค อยากคงรสชาติดั้งเดิมไว้ แต่น่านฟ้าก็พยายามอธิบายและยืนกราน ต่างเถียงกันอยู่หลายยก เสียงดังลั่น แต่สุดท้ายนางก็จนด้วยเหตุผล ก็เลยผละไปด้วยความฉุนเฉียว

มัศยาคิดอย่างอ่อนใจ นี่ถ้านางวิภารู้ว่าน่านฟ้าเตรียมแผนการเปลี่ยนชื่อยี่ห้อข้าวเกรียบมีโชคด้วย มีหวังได้ด่าเปิงแน่ แต่นาทีนี้ทุกคนมีทางเลือกน้อยนิดเสียเหลือเกิน และหนทางไหนที่จะช่วยกระตุ้นยอดขายของข้าวเกรียบมีโชคได้ ก็คงต้องทำ

                “ไม่มีคนงานอื่นมาช่วยเลยเหรอ คุณน่านต้องมาลงมือลงแรงเองแบบนี้” ป้ามะลิถามขึ้นขณะเตรียมส่วนผสมของข้าวเกรียบ มาร่วมห้าชั่วโมง

                “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไหว” น่านฟ้าตอบขณะช่วยแกะเปลือกกระเทียมมือเป็นระวิง

                มัศยามองน่านฟ้าอย่างหมั่นไส้ ทั้งมารดาและป้ามะลิ ต่างห่วงใยชายหนุ่ม ราวกับเขาเป็นเด็กตัวเล็กๆ ทั้งที่เขาเป็นผู้ชายตัวเบ้อเริ่ม อายุอานามก็ไม่น้อยแล้ว

                ทั้งสามอยู่ในส่วนของโรงงานการผลิตจนเกือบสามทุ่มก็ยังไม่กลับ คนงานคนอื่นๆ ล้วนแต่กลับไปตั้งแต่ห้าโมงเย็น

                “ดึกแล้ว ป้ากลับไปพักก่อนดีมั้ยครับ” น่านฟ้าเสนอขึ้นอย่างเป็นห่วง

                “ป้าไหว ไม่ต้องห่วงหรอก แล้วเราก็ต้องเร่งมือ มีเวลาแค่สามเดือน คนงานก็ไม่มี จะมัวชักช้าไม่ได้หรอก” หญิงสูงวัยตอบพร้อมกับนวดแป้งไปด้วยอย่างขะมักเขม้น

                “เอาไว้ผมจะรีบหาคนงานมาช่วย”

                พลันมัศยาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังยืนลับๆ ล่อๆ หลบอยู่ด้านนอกประตูโรงงาน “นั่นใคร” หล่อนร้องถาม


เจ๊หยีมีลูกกกกก >.<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #17 pari (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 08:56

    ลูเจ้หยีจริงๆรึ มาได้งัย

    #17
    0