ปลาหลงฟ้า

ตอนที่ 33 : บท 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

หล่อนหน้านิ่ว “อ๋อ ที่แท้หลอกให้ฉันบอกทางไปบ้านงั้นเหรอ”

“เปล่า ผมแค่อยากไปขอบคุณแม่เจ๊จริงๆ...หลังนี้ใช่มั้ย” น่านฟ้าจอดรถหน้าทาวน์เฮ้าส์หลังย่อมในซอยแห่งหนึ่งแถวย่านประดิพัทธ์

มัศยาเปิดประตูรั้วและพาน่านฟ้าเข้าไปนั่งรอในห้องรับแขกที่สะอาดและเป็นระเบียบ “แม่ แม่ หยีกลับมาแล้ว” หล่อนร้องบอกมารดา

“กลับมาแล้วเรอะ หยี” เสียงตะโกนตอบดังมาจากด้านไหนห้องครัว

ไม่กี่วินาทีถัดมา หญิงสูงวัยที่อยู่ในชุดเสื้อตัวหลวมและกางเกงขาสามส่วน เครื่องหน้าบางส่วนละม้ายคล้ายมัศยาก็เดินออกมา นางมองมาทางน่านฟ้า และหันไปถามบุตรสาว “นั่นใครล่ะ หยี”

ไม่แปลกที่มารดาจำน่านฟ้าไม่ได้ เพราะใครๆ ก็รู้ว่าบุตรชายคนเล็กของประธานโชคแทบไม่เคยไปเหยียบบริษัทมีโชครวมสิบกว่าปีแล้ว หล่อนเองก็เพิ่งได้เห็นหน้าเขาเมื่อสองสามเดือนก่อนนี่เอง             

“ก็คุณน่านฟ้า คุณชายเล็กของแม่ไง”

นางสมใจเบิกตากว้างด้วยความดีใจ รีบสั่งมัศยาไปเอาน้ำมาบริการเขา ตัวเองก็พุ่งไปนั่งข้างๆ ชายหนุ่ม อย่างนอบน้อม “ตายแล้ว นี่คุณน่านเองหรือคะ วันนี้มาเยี่ยมพวกเราถึงบ้านเลย หน้าตาผิวพรรณดีจริงจริ๊ง สง่าราศีก็จับซะ ดูปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าต้องเป็นลูกหลานคนมีฐานะ”

น่านฟ้ายิ้มบางๆ ส่วนมัศยายิ้มละเหี่ยขณะวางแก้วน้ำตรงหน้าเขา พลางสะกิดมารดา “แม่ เว่อร์แล้ว”

“เว่อร์อะไรล่ะ ฉันพูดเรื่องจริง ดูผิวพรรณคุณน่านสิ ขาวเนียนกว่าแกอีก”

ชายหนุ่มมองมาและยิ้มอย่างเป็นต่อ มัศยาทำปากขมุบขมิบอย่างระอา

“แล้วทำไมวันนี้คุณน่านมาถึงที่นี่ล่ะ มีธุระอะไรหรือคะ” นางสมใจถาม

“ผมแวะมาส่งเจ๊ เอ่อ หยีน่ะครับ”

“แกไปรบกวนคุณน่านทำไม หา” หญิงสูงวัยหันไปเอ็ดบุตรสาวทันควัน

“เขาจะมาส่งเอง หยีไม่ได้ขอให้เขามาส่งซะหน่อย”

“ผมจะมาส่งหยีเองครับ คุณป้า” น่านฟ้าพูดแทรกขึ้น

“ป้าเกรงใจคุณน่าน คราวหลังไม่ต้องมาส่งหยีหรอก ลูกสาวป้าอึดถึก ดูแลตัวเองได้”

“โห แม่ พูดยังกับหยีเป็นนักยกน้ำหนักเหรียญทองอย่างนั้นแหละ” มัศยาอดประชดไม่ได้

“ก็แกมันแข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเจ็บไม่เคยป่วย แถมยกดินได้ทีละสามถุงสบายๆ เลย คุณน่านไม่ต้องเกรงใจหยีมันนะคะ อยากใช้งานอะไร เชิญได้เลย รับรองหยีมันทำได้หมด” นางสมใจโฆษณาสรรพคุณบุตรสาวอย่างเมามัน

น่านฟ้ายิ้มขำในแววตา มัศยาทำหน้างอ และทำปากขมุบขมิบอีกครั้ง

“ผมเกรงใจน่ะครับ แค่นี้หยีก็ช่วยผมมากแล้ว”

“มากอะไรกันคะ รู้มั้ยว่าครอบครัวเราเป็นหนี้บุญคุณพ่อคุณน่านมากแค่ไหน ถ้าไม่มีท่านประธานโชค ครอบครัวป้าไม่ได้อยู่สุขสบายเหมือนทุกวันนี้หรอก ชาตินี้ป้ากับลูกตอบแทนบุญคุณครอบครัวท่านยังไงก็ไม่มีวันหมด”

“ขอบคุณคุณป้ามากนะครับ แต่ผมกลัวว่าถ้าใช้งานหยีมาก เธอจะทำร้ายผมเอาน่ะครับ” น่านฟ้ายิ้มพรายกับมัศยาเมื่อเอ่ยช่วงท้ายประโยค

“หา แกกล้าทำร้ายคุณน่านเหรอ หยี! ” หญิงสูงวัยโพล่งใส่บุตรสาว

“ปะ...เปล่าซะหน่อยแม่” หล่อนตอบตะกุกตะกัก พลางหันไปขึงตาใส่เขา

“ผมพูดเล่นน่ะครับ คุณป้า หยีเขาดูแลผมดีมาก สุภาพนอบน้อม ใช้ให้ทำอะไรก็ทำ ไม่เคยบ่น ไม่เคยว่า ไม่เคยแว้ด ไม่เคยด่าเป็นไฟ ไม่เคยทุบหัวผมรัวๆ ” น่านฟ้าพูดเสียงนุ่ม ยิ้มหวานอีกต่างหาก แต่มัศยาค้อนเขาตาเขียวปั้ด

                “ถ้าหยีมันกล้าทำไม่ดีใส่คุณน่าน บอกป้าได้เลยนะคะ ป้าจะจัดการมันเอง”

                “ขอบคุณคุณป้ามากครับ” น่านฟ้ายกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างเอาใจ

                “จะมาขอบคุณอะไรป้ากันล่ะ ป้าสิต้องขอบคุณคุณน่านที่อดทนกับลูกสาวป้า”

                มัศยาหน้างอหนักขึ้นอีก เมื่อมารดาขยันตอกย้ำคุณสมบัติที่เหมือนจะไม่ได้เรื่องของหล่อน

                “ต้องขอบคุณสิครับ ถ้าไม่ได้คุณป้า ป้ามะลิคงไม่ยอมมาช่วยเรา”

                “หยีโทร. มาเล่าให้ป้าฟังแล้ว อย่าขอบคุณป้าเลยค่ะ ถือว่าเป็นบุญของคุณน่านกับท่านประธานโชคมากกว่า ไม่งั้นคงไม่มีเรื่องบังเอิญแบบนี้หรอก แล้วถ้าจะขอบคุณก็ต้องขอบคุณความเป็นคนดี และความกตัญญูของคุณน่านมากกว่า คนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้หรอก ส่วนคนเลวๆ อย่างนายสุกิจ ไม่ช้าก็ต้องแพ้ภัยตัวเอง” นางสมใจเข้าข้างน่านฟ้าเต็มตัว

                พลันก็มีเด็กหญิงตัวจ้อยคนหนึ่งวิ่งลงมาจากบันไดชั้นบน เข้ามาในห้องรับแขก หนูน้อยอยู่ในชุดอยู่บ้าน ด้วยวันนี้เป็นวันเสาร์ เด็กหญิงร้องเรียกเสียงดังว่า “แม่จ๋า”  

                จากนั้นเด็กหญิงก็วิ่งเข้าไปกอดมัศยาอย่างรักใคร่ หล่อนก็ช้อนตัวหนูน้อยขึ้นมาอุ้ม หอมแก้มอีกฟอด“ว่าไงเอ่ย ลูกแม่”

                “นะดีคิดถึงแม่จังเลย เมื่อคืนแม่หายไปไหน”

                “แม่ก็คิดถึงนะดี เมื่อคืนแม่มีงานต้องทำจ้ะ เลยไม่ได้กลับบ้าน”

                หนุ่มหล่อที่นั่งอยู่มีสีหน้างุนงง จ้องมองภาพดังกล่าวตาไม่กะพริบ

                “นั่นใครหรือคะแม่” เด็กหญิงตัวจ้อย แก้มสีชมพู ถักเปียสองข้าง มองน่านฟ้าตาแป๋ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #16 pari (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 16:41

    ห๊!!!! ลูกใครโผล่มา

    #16
    0
  2. #15 กอบัว (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 08:57

    ลูกใครเอ่ย

    #15
    0