ปลาหลงฟ้า

ตอนที่ 19 : บท 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    4 มิ.ย. 61

“ท่านแน่ใจหรือครับว่าแผนนี้จะไม่มีอะไรผิดพลาด” ภูริชถามนายสุกิจ ขณะอยู่ในห้องทำงานของนายสุกิจกันตามลำพัง

                “ทำไมล่ะ”

                “ก็ผมกลัวว่าถ้าเกิดคุณน่านกอบกู้สถานการณ์ของข้าวเกรียบมีโชคได้ กระตุ้นยอดขายให้เพิ่มขึ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ภายในสามเดือน เราไม่หงายท้องเก๋งหรือครับ”

                “แล้วแกคิดว่าคนไม่เอาถ่านอย่างไอ้น่านจะทำเรื่องปาฏิหาริย์แบบนั้นได้เรอะ มิหนำซ้ำยังหัวเดียวกระเทียมลีบ มีผู้ช่วยแค่คนเดียว”

                “คิดว่าไม่ครับ” ภูริชส่ายหน้าปฏิเสธ

                “ถ้างั้นก็เลิกถามคำถามโง่ๆ แบบนี้ได้แล้ว”

                “ครับ” ลูกน้องก้มหน้าจ๋อยๆ

                “ถ้าฉันคิดว่าไอ้น่านจะกอบกู้สถานการณ์ยอดขายตกต่ำของบริษัทได้ ฉันคงไม่เปิดโอกาสให้มันกลับมาบริหารงานอีกสามเดือนหรอก” นายสุกิจหรี่ตาน้อยๆ

                “ผมรู้แล้วครับ ที่ท่านให้โอกาสคุณน่านอีกสามเดือน เพราะอยากจะให้คุณน่านดูเป็นตัวตลกในสายตาของพนักงานที่นี่”

                “ค่อยฉลาดขึ้นมาหน่อย ที่ฉันยอมเปิดทางให้มัน ก็เพื่อจะดิสเครดิตมันชนิดที่ว่าชาตินี้มันไม่มีทางเรียกศรัทธาคืนมาได้อีก แล้วก็เพื่อเพิ่มเครดิตในตัวฉันด้วย ทุกคนจะได้เห็นว่าฉันใจดีและใจกว้างแค่ไหน” รอยยิ้มเหี้ยมๆ แฝงในแววตาของชายวัยกลางคน

                “ท่านสุกิจฉลาดอย่างคาดไม่ถึงเลยครับ ผมยังคิดไม่ทันเลยครับ สมแล้วที่ทุกคนสนับสนุนให้ท่านขึ้นเป็นประธานบริษัท” นายภูริชสอพลอตามนิสัย

                “ไอ้หมอนี่มันโง่กว่าที่ฉันคิดนะ ประกาศออกมาได้ว่า จะกระตุ้นยอดขายให้เพิ่มขึ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ภายในสามเดือน มันใช้หัวสมองหรือหัวแม่โป้งตีนคิดกัน” สุกิจส่ายหน้า

                “นั่นสิครับ ผมว่าได้เตรียมตัวหน้าแตกดังเพล้งแน่ แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงกันต่อไปครับท่าน”

                “อยู่เฉยๆ รอหัวเราะเยาะอย่างเดียวก็พอ” นายสุกิจหัวเราะหึๆ ในลำคอ นัยน์ตาหมายมาด ไม่ต่างจากแมวที่เห็นปลาย่างอยู่ตรงหน้า และกำลังจะตรงเข้าไปตะครุบ

 

น่านฟ้าจับจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ หรี่ตาเป็นระยะอีกต่างหาก ขณะอยู่ในห้องประชุมกันตามลำพัง

                “คุณมองฉันทำไม ฉันสวยนักหรือไง” มัศยาที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา กอดอก เอนหลังพิงพนัก สีหน้าเอือมๆ ถามขึ้น

“เปล่า”

                มัศยากัดฟันกรอดๆ อยากกระโดดถีบผู้ชายตรงหน้าเหลือเกิน เมื่อครู่นี้ไม่น่าเสนอหน้ายกมือขอเป็นผู้ช่วยของหมอนี่เลย ทั้งๆ ที่รู้ว่า ความจงรักภักดีต่อบริษัทและประธานโชคครั้งนี้ ถือเป็นความเปล่าประโยชน์โดยแท้ เพราะแม้แต่หล่อนเองก็ไม่เชื่อว่าน่านฟ้าจะทำอย่างที่ประกาศได้

                แต่หล่อนมีทางเลือกอื่นอย่างนั้นหรือ ขืนไม่เสนอตัวช่วยเขา มารดาคงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และคงได้ก่นประณามกันทั้งวันทั้งคืนว่าหล่อนคิดทรยศหักหลังประธานโชค

                “แล้วคุณจ้องหน้าฉันหาสวรรค์วิมานอะไร” หญิงสาวถาม

                “ผมอึ้งและทึ่งกับการกระทำของคุณมาก บอกตรงๆ ” เป็นครั้งแรกที่แทบไม่เห็นความยียวนจากเขา

                “ฉันมีทางเลือกหรือไง” หล่อนตอบเหมือนกับนางวิภา

                “ทำไมเจ๊พูดแบบนั้นล่ะ” น่านฟ้าเปลี่ยนกลับมาเรียกหล่อนด้วยสรรพนามเดิมๆ อีกครั้ง น้ำเสียงก็เจือความกวนประสาท จนมัศยาค้อนเขาตาปะหลับปะเหลือก

                ไม่รู้ว่างานนี้หล่อนฆ่าตัวตายกลางอากาศหรือไม่ เผลอๆ หลังจากสามเดือนนี้ไป คงได้ตกงาน เพราะหล่อนเป็นพนักงานคนเดียวที่เป็นแกะดำ แล้วดูชายหนุ่มสิ จนถึงตอนนี้ ก็ยังทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโตอยู่วันยังค่ำ ไม่มีมาดของผู้บริหารที่จะกอบกู้สถานการณ์ของข้าวเกรียบมีโชคได้เลย

                มิหนำซ้ำยังดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อน ที่ทั้งห้องประชุมมีแค่เขากับหล่อน

ชายหนุ่มเรียกหล่อนเข้าประชุมด่วน หลังออกจากห้องทำงานของนางวิภา เพื่อจะวิเคราะห์การวางแผนการตลาดข้าวเกรียบมีโชค

                แต่ดูแนวโน้มแล้ว คงท่าดีทีเหลว ตามคอนเซ็ปต์คนไม่เอาถ่านของเขา

                “ฉันถามจริงๆ เหอะ คุณคิดยังไงถึงได้ประกาศออกไปแบบนั้นต่อหน้าพนักงานร่วมสองร้อยกว่าคน”

                “จะถามเหมือนแม่ใหญ่อะไรขนาดนั้น ก็ผมตอบไปแล้วไงว่านี่เป็นหนทางเดียวที่ผมจะพิสูจน์ตัวเองและทวงคืนตำแหน่งประธานกลับมาได้”

                “ด้วยการกระตุ้นยอดขายให้เพิ่มขึ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ภายในสามเดือนเนี่ยนะ” มัศยาโพล่งออกไปอย่างอ่อนใจ

                น่านฟ้าพยักหน้า “ทำไม คิดว่าผมทำไม่ได้หรือไง”

                “บอกตรงๆ นะ ใช่”

                “งั้นถ้าคุณไม่เชื่อมั่นในตัวผม แล้วคุณเสนอตัวทำไม” น่านฟ้าถามด้วยน้ำเสียงเกือบจะจริงจัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น