smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 9 : sf : Grudge #3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,981
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    9 พ.ย. 61

B
E
R
L
I
N
 




Grudge

(round3)

 

 




ร่างกายของคนตรงหน้าเขยิบเข้ามาใกล้เรื่อยๆถึงป่ายเซียนจะไม่ได้หลบตาแต่เขากำลังกลั้นหายใจ อารมณ์ลึกๆกำลังถูกฉุดออกมา แต่ไม่ได้ ไม่มีวันซะหรอก!

 

ความเร็วจากอีกคนดึงร่างของเขาให้ลุกขึ้นแล้วลากให้เดินออกมาทางประตู คนที่ถูกลากอย่างแรงพยายามดิ้นออกจากการกอบกุมแต่ทำไปก็เหมือนจะสูญเปล่า

 

ป..ปล่อยนะเว้ย!

 

“...”

 

จะทำอะไร!!!

 

เมื่อออกมาข้างนอกห้องนั้นสิ่งที่เห็นคือห้องที่คาดว่าจะเป็นห้องน้ำขนาดกลางและข้างหน้ามีบันไดทางลง ป่ายเซียนกำลังพยายามจดจำรายละเอียด และแสร้งยื้อเวลาไว้

 

กระทั่งถูกดันจนหลังติดประตูห้องน้ำพร้อมใบหน้าที่โน้มลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจผะแผ่วของคนตรงหน้า

 

จะทำเอง...หรือให้กูช่วย กระซิบเสียงแหบพร่านั่นมัน ไอ้โรคจิต!

 

“…”

 

“..หื้ม ? ป่ายเซียนจ้องมันอย่างเคียดแค้น นึกเจ็บใจและกระดากอายอยู่มาก รอยยิ้มมุมปากนั้นยิ่งทำให้ป่ายเซียนอยากจะตะบั้นหน้ามันซักที

 

ก็แกะเชือกให้สิ โง่จริง!

 

ไม่แกะได้มั้ย จมูกโด่งของหัวหน้าแก๊งมังกรดำเกือบเฉียดแก้มของคนตัวเล็กกว่าในอาณัติ ก่อนจะร้องโอดโอยออกมาเมื่อป่ายเซียนเอาหัวตัวเองเขกเข้ากับหัวอีกคนอย่างแรง

 

โอ๊ย!”

 

 

ได้ งั้นก็นั่งแข็งตายอยู่ตรงนี้แล้วกัน มือใหญ่รวบข้อมือของป่ายเซียนเอาไว้ก่อนที่ตัวเขาจะเดินเข้าไปในห้องห้องน้ำหยิบกุญแจมือออกมาล็อคเข้ากับลูกบิด เก่งนักงั้นก็ปล่อยให้ขาดใจตายอยู่หน้าห้องน้ำแล้วกัน

 

            เมื่อประตูห้องน้ำปิดลงพร้อมเสียงโวกเวกโวยวายของคนที่ถูกจับล็อคอยู่หน้าห้องน้ำ ไอ้บ้านี้มันโรคจิตหาอะไรเปรียบไม่ได้จริงๆ ให้มาอยู่หน้าห้องน้ำฟังเสียงมึง....โอ๊ย กูจะฆ่ามึงงงงงงงงงงงงงงงง

           

            เท้าเตะไปที่ประตูห้องน้ำหวังให้มันพัง แต่ก็นึกขึ้นได้เกิดมันพังแล้วเห็นภาพอุจาดล่ะ.... ป่ายเซียนหันหน้าออกไปข้างหน้าหลับตาสงบจิตใจก่อนที่เสียงเหล่านั้นจะดังออกมาจากในห้องน้ำเป็นระยะ

 

 

อ๊า

 

 

            สิ้นเสียงสุดท้ายคนที่อยู่ภายในห้องน้ำก็เปิดประตูออกมาสะบัดน้ำจากมือใส่คนที่ทำตาขวางมาใส่ หอบหายใจแรงอย่างเคียดแค้น

 

 

สบายจริง โล่งละ ก่อนจะยิ้มแฉ่งเพื่อต้องการแกล้งอีกคน ชานเลี่ยไม่รู้ว่าตอนนี้ป่ายเซียนยังต้องการอยู่หรือไม่แกล้งมองไปที่ตรงนั้น...ก็เห็นว่าปกติดีอาจจะเพราะขนาด ?

 

ป่ะ

 

พูดจบก็ไขกุญแจมืออกให้และพากลับที่ห้องๆเดิมอีกครั้งโดยไร้เสียงใดๆจากอีกคน จนอดแปลกใจไม่ได้

 

เงียบทำไม ว่าแล้วก็ผลักอีกคนนั่งลงกับพื้นเหมือนเดิมจ้องหน้าคนที่ไม่ยอมตอบ

 

มึงต้องการอะไรกันแน่

 

“…”

 

จับกูมาเป็นตัวตลก ?

 

“…”

 

ทำไมไม่ฆ่ากูทิ้งไปซะตั้งแต่วันแรก

 

มึงต้องการเหี้ยไร!” ป่ายเซียนที่หมดความอดทนตะคอกใส่หน้าคนที่อยู่ใกล้กันแค่ฝ่ามือ

 

...

 

            ชานเลี่ยนิ่งไป หลังจากเห็นความจริงจังจากใบหน้าเล็กนั้น สิ่งที่ต้องการเขาบอกอีกฝ่ายไปแล้วตั้งแต่วันแรกไม่รู้ว่าป่ายเซียนเองลืมด้วยหรือเปล่า มันก็จริงอย่างที่อีกคนพูดเขากำลังปล่อยให้เวลายืดเยื้อไปเรื่อยๆจะเป็นอาทิตย์อยู่แล้ว พ่อก็โทรมาย้ำทุกวันว่าให้รีบฆ่าซะก่อนที่ตนจะโดนฆ่าเสียเองเพราะพ่อต้องการเห็นศพหัวหน้าแก๊งหงส์ขาวมากกว่าอะไรทั้งนั้นเพื่อยืนยันชัยชนะของมังกรดำ

 

และเขาไม่อยากให้ใครต้องสูญเสียอีกแล้ว

 

 

            ฝ่ายคนที่นิ่งไปทรุดนั่งลงตรงหน้า เผชิญหน้ากับศัตรูที่มองหน้ากันไม่ติดมานับเกือบร้อยปี จ้องกันไปมาจนคนที่นั่งพิงไปกับเตียงก้มหน้าลงและถอนหายใจ

 

 

กูอยากให้ทุกอย่างจบ

 

“…”

 

อยากให้ความบาดหมางระหว่างสองแก๊งจบแค่รุ่นนี้ ไม่อยากให้ใครต้องตายในความบาดหมางนี้อีกแล้ว ชานเลี่ยยังคงพูดไปพร้อมสบตาอีกคนอย่างจริงจังในทุกคำพูด

 

มันอาจจะยากที่เชื่อ อาจจะยากที่จะเปลี่ยน

 

“…”

 

แต่ฉันต้องการจบมันจริงๆ

 

            ป่ายเซียนเงียบไปนาน ทุกคำพูดของหัวหน้าแก๊งมังกรดำที่ยิ่งใหญ่นั้นดังก้องอยู่ในหัว สำหรับเรื่องนี้ไม่ใช่ว่าป่ายเซียนจะไม่เคยคิดเขาคิดตั้งแต่ป๊ายังเป็นหัวหน้า เคยคิดเล่นๆว่ามันจะจบได้มั้ยการเข่นฆ่ากันมันจะยุติได้หรือเปล่า แล้วมันจะยังต้องมีคนตายเพราะความบาดหมางนี้ไปอีกถึงเมื่อไหร่

 

...กูจะไว้ใจมึงได้ยังไง

 

ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกจริงมั้ย...ป่ายเซียน

 

ก็มึงทำแต่เรื่องเหี้ยๆให้กู

 

แล้วมึงคิดสิว่าทำไมกูถึงไม่ฆ่ามึงตั้งแต่โกดังนั้น กูจะลากมึงมาให้มานั่งด่าฉอดๆแบบนี้เพื่ออะไรชานเลี่ยจ้องอีกคนก่อนจะพูดยืนยันออกมาด้วยความจริงจังไม่ต่างกัน

 

กับศัตรูตัวฉกาจอย่างมึงที่ถ้าจับได้ก็ต้องจัดการให้เหลือแค่วิญญาณ..

 

กูไม่ใช่แมลงสาบ

 

ในความจริงจังก็ยังสัมผัสถึงความขี้เล่นลึกๆของป่ายเซียน อีกฝ่ายยังเด็ก ถือว่าป่ายเซียนได้ขึ้นครองตำแหน่งหัวหน้าแก๊งในอายุแค่ยี่สิบหน่อยๆเท่านั้น

 

กูบอกมึงตั้งแต่วันแรกแล้วว่าต้องการยุติความบาดหมางของสองแก๊ง แต่ก็คิดว่ามึงคงไม่ไว้ใจและไม่เอาด้วย ก็เลยดูท่าทีไปก่อน

 

“...”

 

เรื่องนี้มันยาก กูไม่ได้จะผูกมัดมึงหรือให้มึงยอมรับในวินาทีนี้เลย-

 

กูอยากหยุด

 

“...”

 

            ป่ายเซียนก้มหน้าลงไป ถอนหายใจและแววตาเปลี่ยนไปก่อนจะพูดออกมามากมาย

 

กูเห็นครอบครัวลูกน้องป๊ามาอ้อนวอน มาร้องห่มร้องไห้ทุกวันเพราะเสียหัวหน้าครอบครัว แฟนบางคนกำลังตั้งท้อง เด็กยังไม่ได้เกิดมาด้วยซ้ำ ไม่ได้เห็นด้วยซ้ำว่าพ่อตัวเองเป็นใคร

 

“…”

 

วันนึงที่เด็กคนนึงเติบโตเขาจะภูมิใจมั้ยที่พ่อตัวเองตายในหน้าที่...หน้าที่อะไร? ตายเพราะความบาดหมางของคนที่จงรักภักดี งั้นเหรอ?

 

            ป่ายเซียนพูดออกมาแทบไม่ได้หยุดหายใจกับความจริงที่เขาเห็นภาพเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

“...”

 

มันเป็นสิ่งที่ทั้งสองแก๊งทำต่อมาเรื่อยๆ เมื่อเด็กเหล่านี้เติบโตก็มีแต่ความเคียดแค้นสะสมถูกชักนำ ถูกบ่งการตั้งแต่เด็ก และก็ถอนตัวไม่ได้อีกเลยเมื่อเหยียบเข้ามาแล้ว

 

เขานึกย้อนกลับไปถึงสมัยที่เขายังไม่ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าหงส์ขาวผู้ยิ่งใหญ่ ภาพเหล่าผู้หญิงที่ร่ำไห้มาหาป๊าล้วนติดตา บางคนหอบลูกหลายคนมาเพื่อขอข้าวกิน ขอเงินเพื่อส่งเสียให้ลูกเรียน ช่างน่าหดหู่เสียจริง  ชานเลี่ยที่ฟังก็เข้าใจเขาเลือกจะเงียบและฟังความจริงจากปากอีกคนโดยไม่ได้พูดอะไร

 

ตอนนี้ป่ายเซียนอาจจะกำลังต้องการเวลา เวลาที่เราทั้งคู่จะช่วยยุติความบาดหมางนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

ผ่านมาอาทิตย์กว่าแล้วป่ายเซียนค่อยๆได้รับอิสระ จากการปลดเชือกที่มัดเท้าและผลจากการถูกมัดนั้นทำให้ข้อเท้าทั้งสองข้างเกิดเป็นรอยแดงถลอกและบาดจนเลือดซึมออกมารอบข้อเท้า แถมตอนนี้ยังแสบมากอีกด้วย

 

จะไปหายามาทาให้

 

อีกคนว่าแบบนั้นพอได้จังหวะร่างกายเล็กก็รีบลุกขึ้นยืนเดินอย่างทุลักทุเลเพราะไม่ได้ยืนหรือเดินมานานก่อนจะรีบเดินไปที่ระเบียงและก็ต้องตกใจ...เขาอยู่สูงมาก ที่อยู่ตรงนี้มันสูงมาก

 

โดดไปก็ตายไม่ก็พิการ

 

 

.....ที่นี่คือบ้านต้นไม้ เสียงคนที่เดินกลับเข้ามาพูดแบบนั้น

 

คิดจะหนีเหรอ ยากหน่อย ทั้งที่คุยกันแล้วแต่ป่ายเซียนก็ยังคงจะหนีอยู่ร่ำไป

 

เปล่า แค่อยากรู้ว่าอยู่ที่ไหนแค่นั้น

 

มันเป็นความจริงส่วนนึงที่เขาต้องการหนี แต่อีกส่วนนึงเขาก็ยังไม่พร้อมกลับไป ยังไม่กล้าพอจะกลับไปบอกเพื่อจบเรื่องทุกอย่าง

 

จะหนีได้เท้าต้องหายดีก่อน

 

“...”

 

เลือดออกเยอะแล้วมานั่งก่อนสิ ชายเลี่ยตบลงไปบนเตียงก่อนคนที่เห็นแบบนั้นจะเดินกะเผลกๆมานั่งที่ขอบเตียงอีกข้างคนละมุมกัน

 

เอาเท้ามาแล้วเขยิบมาใกล้ๆ

 

หลังจากบอกแบบนั้นชานเลี่ยก็แทบผงะหลบไปข้างหลังแทบไม่ทันเมื่อฝ่าเท้าข้างขวาที่มีเลือดไหลซิบๆนั้นยกขึ้นมาเสมอกับใบหน้าของเขาพอดี แถมยังมาทำหน้าตาดื้อด้านเหมือนเด็กอีก

 

ทำดีๆ

 

“...”

 

สามขวบหรือไง

 

ป่ายเซียนเบะปากก่อนจะลดเท้าลงไปกับพื้นเตียง ก่อนที่จะได้ยินเสียงกุกกัก เพราะตอนนี้เขาไม่ได้อยากมอง เปล่ากลัวเจ็บ ไม่เลย...

 

นอนลงไป ไม่ถนัด คนถูกสั่งมองหน้าอย่างรำคาญก่อนจะเขยิบให้ตัวเองย้ายมานั่งยังกึ่งกลางเตียง แต่ก็แอบรู้สึกดีเตียงนุ่มดีแหะ นุ่มกว่าที่คิดอีก

 

นอนลงไปเลย

 

เออรู้แล้วๆๆ

 

            ป่ายเซียนนอนตะแคงลงไปเพื่อให้อีกคนทำแผลให้ ที่จริงก็ชินแล้วกับการทำแผลเพราะเจออะไรให้ต้องบาดเจ็บมานักต่อนัก เห้อ เตียงนุ่มดีจริงๆว่าไปก็คิดถึงเตียงที่ห้อง อาหารอร่อยๆ แล้วทำไมอีกคนทำเบาจังวะ คิดไปเพลินๆแบบนั้นนานเลย นานจน...

 

 

เจ็บมั้ย?

 

ไร้เสียงตอบรับในทันทีคนที่กำลังเช็ดรอบบาดแผลก็ยังไม่ได้สนใจเพราะคิดว่าอีกคนคงไม่อยากจะตอบ จนได้ยินเสียงกรนเบาๆชานเลี่ยเลยลองชะโงกหน้าไปดู ลมหายใจสม่ำเสมอกับการยกมือกอดอกไหนจะเสียงกรนเบาๆนั้นอีก หลับพริ้มไปเรียบร้อย

 

ศัตรูประสาอะไรขึ้นมาหลับบนเตียงคนอื่นได้ง่ายดายขนาดนี้ ไม่กลัวอะไรจริงๆ

 

แล้วใบหน้าที่เผลออมยิ้มก็หุบลงเมื่อเผลอมองใบหน้านั้นนานไปหน่อย มือหนารีบจัดการพันผ้าพันแผลในขั้นตอนสุดท้ายก่อนจะเอาทุกอย่างไปเก็บและเข้าไปอาบน้ำ ปล่อยให้อีกคนนอนอยู่แบบนั่น คิดว่าเดี๋ยวกลับมาค่อยปลุก

 

ภายหลังอาบน้ำอาบท่าเสร็จเดินเข้ามาในห้องก็โล่งใจที่ป่ายเซียนยังนอนหมดสภาพอยู่บนเตียง มัวแต่กังวลว่าอีกคนจะหาทางหนีอีก ภาพที่อีกคนนอนอ้าปากหวออยู่บนเตียงเขานั้นด้วยมือที่ยังคงถูกมัด แวบนึงที่เห็นแล้วว่าข้อมือนั้นแดงจนช้ำขนาดไหน ร่างสูงเดินมานั่งปลายเตียงเช็ดเผ้าผมที่เปียกปอนก่อนจะหาวออกมา คิดจะแกล้งเพื่อจะไล่อีกคนให้ไปนอนที่เดิม แต่ก็ต้องหยุดมือที่กำลังจะเลื่อนไปปลุกเอาไว้กลางอากาศ

 

 

ป๊า…”

 

 

            สิ้นเสียงเพ้อร่างกายที่แย่งพื้นที่บนเตียงก็ดิ้นเข้ามาใกล้จนคนที่โน้มหน้าไปอยู่นั่งลงไปยังพื้นที่เตียงที่เหลืออย่างคับแคบ ป่ายเซียนหลับไปอีกรอบเหลือแต่เขาที่ไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมือต้องเลื่อนไปปัดเส้นผมสีดำสนิทที่ปรกใบหน้าขาวนั้น ไม่เข้าใจตัวเองที่นอนลงไปทั้งแบบนั้น

 

            และป่ายเซียนกำลังพลาด เมื่อทันทีที่ร่างสูงใหญ่นอนเบียดเข้ามาเพราะพื้นที่เตียงที่เล็กมากแขนเล็กก็ดึงเสื้อนอนอีกคนพร้อมซุกเข้าไปเหมือนต้องการความอบอุ่นจากอากาศหนาวตามฤดูกาล

 

            เพราะไม่เคยถูกกระทำแบบนี้ชานเลี่ยเลยนอนไม่หลับและไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน ทั้งยังไม่กล้าขยับเพราะกลัวอีกคนจะตื่น มันเลยจ้องมองไปที่แพขนตาและแก้มใสจนเวลาล่วงเลยและความง่วงกัดกิน

 

 

 

 

 

 

 

            ในความฝันหวานนั้นป่ายเซียนคิดว่าตัวเองกำลังนอนสบายในที่ที่หนึ่ง เตียงนุ่มๆ อากาศที่เย็นสบาย เปลือกตาหนักๆค่อยลืมขึ้นมาเพราะรู้สึกไม่สบายตัว ขยับไม่ค่อยได้....หรือผีอำ และภาพแรกที่เห็นคือลำตัวคนส่วนแขน...

 

 

เชี่ย !”

 

 

ม..มึง

 

            ชานเลี่ยลืมตาอย่างยากลำบากเพราะพึ่งได้นอนและไม่ทันได้ล้มตัวนอนลงต่อแรงมหาศาลก็ส่งให้เขาลงไปนอนบนพื้นไม้ข้างล่าง

 

โอ๊ย

 

ม..มึง ทำเหี้ยไรกู

 

กูต้องถามมึงมั้ย อีกคนค่อยๆลุกขึ้นมาก่อนจะมองไปที่ป่ายเซียนที่ดูจะตกใจเกินเหตุ

 

กูทำอะไร

 

หึ..

 

มึงมานอนกอดกู แถมยังเอาแขนมารั้งกูเข้าไปใกล้อีกแล้ว-

 

หยุดพูด !!!” ฝ่ายคนที่ได้เปรียบยืนยิ้มร่าก่อนจะค่อยๆเดินมาหาคนที่ยังอยู่บนเตียง

 

พิศวาสกูแล้วเหรอ

 

ไม่มีวัน

 

แต่มึงกอดกูแน่นเลยนะ- โอ๊ย ขาที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระเตะเข้าไปที่น่องอีกฝ่ายอย่างจัง ทักษะเทควันโดระดับเทพถูกนำมาใช้อีกครั้ง

 

อยากกลับไปถูกมัดอีกหรือไง

 

คนที่หอบหายใจอยู่บนเตียงไม่ยอมพูดอะไร ก่อนที่ชานเลี่ยจะคิดได้จึงเดินอาดๆไปประชิดตัวป่ายเซียนอีกครั้งดึงรั้งร่างอีกคนให้เข้ามาใกล้โดยไม่วายที่ป่ายเซียนจะขัดขืน

 

ปล่อย!!”

 

อยู่นิ่งๆ แววตาจริงจังจนเผลอเงียบและนิ่งตามคำพูดเชิงสั่งของอีกคน

 

มึงตัวร้อน

 

...

 

เห้อ รอก่อน เสียงนั่นดูรำคาญ แต่แล้วจะสนใจทำไมบ้าเอ้ย

 

 

 

พออีกคนพูดแบบนั้นคนที่นั่งหมุนคอไปมาเพราะความเหนื่อยล้าก็เริ่มรู้สึกมึนหัว และเพลียๆอยากจะนอนอย่างเดียว ไม่นานคนที่เดินผ่านเข้ามาพร้อมถ้วยอะไรซักอย่างก็ว่างลงที่ข้างเท้า ผ้าสีเทาถูกเอาจุ่มน้ำก่อนจะบิดน้ำจนหมาด ป่ายเซียนเงยหน้าอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำเหล่านี้

 

ก็ปล่อยให้กูตายไปเลยดิ

 

ถึงจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ป่ายเซียนก็ปล่อยให้คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าใช้ผ้าเช็ดใบหน้าให้อย่างไม่อ่อนโยนเลยซักนิด

 

จะให้พูดหลายรอบทำไม ถ้ากูจะฆ่ามึงก็ตายตั้งแต่อยู่ในโกดังแล้ว

 

หนักแน่นดี กูต้องดีใจใช่มั้ย

 

อืม.. ป่ายเซียนหันหนีเพราะขี้เกียจจะพูด ก่อนจะตกใจหันมาทำหน้าไม่ถูก

 

ยิ้ม

 

อ..อะไร

 

ดีใจก็ต้องยิ้มดิ

 

อะไรของมึงจะให้กูยิ้มทำไม กูไม่ได้บ้า มือหนาลดมือที่ถือผ้าลงก่อนจะย่อตัวให้เสมอกัน

 

 

ก็แค่อยากเห็น

 

ตาเรียวกระพริบตาปริบๆเพราะงงงวยกับคนตรงหน้า แถมซ้ำใบหน้ายังงองุ้มกว่าเดิมอีก

 

ปัญญาอ่อน

 

ก็คิดว่างั้น

 

เอ่าอะไรของมัน ป่ายเซียนอยากจะยกมือมาขยี้หัวแต่ก็ลืมไปว่ายังถูกมัดหลังชานเลี่ยเดินออกไปจากห้องซักพัก พอจะล้มตัวนอนลงไปบนเตียงก็เด้งกลับขึ้นมาแทบไม่ทันเมื่อไอ้บ้านั้นเดินเข้ามาพอดี

 

ยาพิษ กินซะแล้วจะนอนก็นอน ป่ายเซียนยื่นแขนออกมาบ่งบอกว่าถูกมัดมือต้องการให้อีกคนปล่อย แต่เหมือนอีกคนฝ่ายจะตีความผิด...

 

มือที่ถือยายัดเข้าปากอย่างเร่งรีบจนต้องจำใจกินก่อนจะตามด้วยน้ำและกลืนลงไปอย่างงงๆ

 

 

กูไม่ได้อยากให้มึงป้อนนนนนนนนนนนน

 

 

 

เอ่านอนไปดิ เป็นไรอีกนั่นพารานะไม่ใช่ยาพิษไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น

 

เออ!  จะคิดอะไรก็เรื่องของมึงเลยไอ้บ้าเอ้ย เอาอีกแล้วพอจะนอนลงมือหนาก็คว้าเข้ามาที่มือเขา

 

อะไรอีกเล่า

 

จะแกะให้

 

....

 

แต่อย่าพึ่งหนีไปตอนนี้...ได้มั้ย

 

อ..เออ รู้แล้ว ปวดหัววิ่งไม่ไหวหรอก

 

 

ชานเลี่ยไม่เคยไว้ใจ เขาไม่ได้ไว้ใจป่ายเซียนหรอก แต่ก็จำต้องแก้มัดให้เพราะความเขียวช้ำและอาการป่วยของอีกคน ยังมีความรู้สึกลึกๆที่มีหวังให้ป่ายเซียนไม่คิดหนี และรอเวลาที่หัวหน้าแก๊งหงส์ชาวจะทำตามที่พูด นั่นคือจบความบาดหมางระหว่างเรา

 

 

ผ้าห่มมีผืนเดียว ชานเลี่ยพูดแบบนั้นก่อนจะดึงผ้าห่มมา อีกคนหันหน้าตะแคงไปอีกทางและไม่ได้สนใจคำพูดนั้น ถ้าอยากห่มก็ห่มไป

 

หนาวมั้ย

 

หนาว! กูหนาว! เงียบซักทีจะนอน!

 

ไอ้-

 

ยังไม่ทันพ่นคำด่าหรือพูดอะไรต่อไปอีก สิ่งที่คลุมที่ตัวพร้อมด้วยแรงมหาศาลที่ดึงรั้งร่างกายที่หันหนีตลอดเวลาเข้าใกล้ก็ยิ่งทำให้ป่ายเซียนตกใจ

 

เห้ยย!

 

เงียบ เสียงทุ้มๆนั้นกำลังบ่งบอกว่ารำคาญ แล้วใครจะยอมให้นอนกอดขนาดนี้เล่า ไอ้บ้า

 

ปล่อยกู!”

 

ก็บอกว่าหนาวไม่ใช่หรือไง ผ้าห่มมีผืนเดียวแบ่งกันใช้

 

กูไม่ห่มก็ได้ ปล่อยกู ป่ายเซียนขืนตัวออกจากร่างกายที่ใหญ่กว่าแต่ยิ่งดิ้นแรงรั้งเข้าใกล้ยิ่งมากจนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายอีกคน แผ่นเนื้อที่สัมผัสเข้ากับหลังของเขา ชานเลี่ยมันไม่ได้ใส่เสื้อ

 

ถ้ายังไม่นอนกูจะมัดมึงเหมือนเดิม

 

ความเจ็บจากข้อมือทำให้เขาเลือกที่จะเงียบไปก่อน เอาเหอะเห็นว่าตอนนี้กำลังอยู่เหนือกว่านะ

 

 

และความเพลียจากอาการหนักหัวก็ทำให้ป่ายเซียนหลับไปในอ้อมแขนของศัตรู ตกดึกอากาศข้างนอกอุณหภูมิยังคงน่าจะลดลงเรื่อยๆส่งผลให้ภายในห้องอากาศเย็นกว่าเดิม คนที่มีไข้ลืมตาขึ้นมาเพราะรู้สึกหนาวขยับตัวพอเล็กน้อยเพราะตัวเองยังอยู่ในวงแขนของอีกฝ่าย

 

ก่อนจะนึกอะไรได้เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังหลับสนิท ความคิดที่จะทำอะไรบางอย่างก็ผุดขึ้นมา มือซ้ายค่อยๆขยับเลื่อนเบาๆลงไปด้านล่างจนมาถึงขอบกางเกง สอดมือเข้าไปอย่างเบาแรงเพื่อที่จะ...

 

 

หมับ!

 

 

ป่ายเซียนสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือของคนที่ซ้อนอยู่คว้าเข้าที่มือของเขาที่สอดเลื่อนเข้าไปภายในกางเกงแล้ว และมันใกล้... ใกล้เกินไป

 

มึงนี่มันไว้ใจไม่ได้จริงๆสินะ เสียงกระซิบที่ข้างหู ทำให้ขนอ่อนลุกอย่างไม่ตั้งใจและผิดที่ผิดเวลา

 

ใช่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรมากกว่านี้...มันแค่หนาวเท่านั้น

 

มือที่กุมเข้ามาเลื่อนเข้าไปลึกขึ้นอีกจนป่ายเซียนเผลองอตัวเพราะกลัวจะถูกอะไรต่อมิอะไร ก่อนที่มันจะถูกดึงออกมาอย่างเร็ว

 

 

ไหนบอกไม่อยากสูญพันธุ์แล้วยัดมันเข้าในนั้นทำไม

 

ย..ยุ่ง

 

ชานเลี่ยลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงเอามีดที่อีกคนซ่อนไว้ตรงแถวนั้นออกไปเก็บ มองคงที่ยังคงนอนขดตัวไม่กระดุกกระดิก พร้อมยิ้มมุมปากออกมานั่งลงปลายเตียงใกล้ๆให้สะดุ้งน้อยๆ

 

ของขึ้นเหรอ ยื่นหน้าเข้าไปแกล้งคนที่หลับตาปี๋

 

 

หัวหน้าแก๊งหงส์ขาวเป็นคนแบบนี้ยังงั้นเหรอ.....

 

 

ป่ายเซียนนอนกำมือแน่นก่อนจะพยายามข่มตานอนเพราะไม่อยากโต้ตอบและก็ผล็อยหลับไปในที่สุด เหลือแค่ชานเลี่ยที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความตอบกลับอี้ชิง ที่โทรมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว

 

 

ถ่วงเวลาไว้ก่อน

 

 

 

 

 

 

 

            ความรู้สึกปวดหัวทำให้ป่ายเซียนตื่นขึ้นมา ตาที่ลืมขึ้นยากมองออกไปก็เห็นว่าเป็นช่วงกลางวันแล้วเพราะแดดออกและมันก็ส่องเข้ามาพาดผ่านลำตัว ท้องก็ร้องออกมาเพราะความหิวเช่นเดียวกัน แต่พอมองออกไปก็เห็นคนที่ยืนคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทางเคร่งเครียดก็พลันให้คิดว่าควรจะทำอะไรซักอย่าง สิ่งที่จะทำให้คนเราพลาดท่าก็คือความประมาท...

 

            นั่นแหละ ชานเลี่ยกำลังประมาทป่ายเซียน

 

            มีดของเขาที่ถูกยึดได้วางอยู่บนโต๊ะ ป่ายเซียนลอบมองอีกฝ่ายตลอดการค่อยๆเดินไปหยิบ...จบกันซักที มีดถูกหยิบขึ้นก่อนจะเดินไปเพื่อหาเป้าหมาย

 

           

 

 

 

 

            แอปเปิ้ลสีแดงสดน่ากินถูกมีดจิ้มไปหยิบมาใกล้ก่อนจะกัดมันเข้าปากอย่างเร็ว รสชาติของมันหอมหวานมาก อย่างน้อยก็ช่วยให้หายหิวได้

 

ทำอะไร

 

แทะบ้านมึงอยู่มั้ง อีกคนตอบมาด้วยเสียงอู้อี้ ชานเลี่ยส่ายหัวให้กับพฤติกรรมที่โคตรเด็กนั่นพลางมองอีกคนที่คงจะหิวน่าดู

 

 

            คว้าเข้าที่แขนเล็กและลากลงมายังข้างล่าง แววตาเล็กนั้นค่อนข้างตื่นตระหนกกับบ้านไม้หลังนี้มันอยู่ท่ามกลางป่าที่รอบทิศมีแต่ต้นไม้ ภายในดูดีมากทุกอย่างจัดไว้อย่างลงตัว ชานเลี่ยลากอีกมาที่ครัวเล็กๆ ดันให้เขานั่งลงที่ต้นโต๊ะไม้ ภายในนี้ก็พอมีอุปกรณ์ทำครัวที่สามารถทำอาหารประทังชีวิตได้ ป่ายเซียนเลือกนั่งรอและมองแผ่นหลังนั้นเงียบๆ

 

ตอนที่เอาข้าวต้มพร้อมซุปร้อนๆมาวางให้คนที่ฟุบรออยู่บนโต๊ะ ชานเลี่ยเริ่มใช้สายตาจริงจัง และกำลังจะบอกในสิ่งที่ป่ายเซียนควรรีบตัดสินใจ

 

เหลือเวลาให้ใจตัดสินใจอีกไม่นานแล้ว

 

...

 

ไอ้เสี่ยวอานไปถึงบ้านกูแล้ว....อีกไม่นานก็คงถึงที่นี่ คราวนี้เป็นป่ายเซียนที่นิ่ง มองอีกฝ่ายจริงจังไม่ต่างกันนัก

 

ถ้ากูเกิดเปลี่ยนใจกลับไปแล้วไม่ทำตามที่บอก…”

 

...

 

ถ้ากูกลับมาฆ่ามึงล่ะ

 

...

 

มึงยังจะยอมมั้ย รอยยิ้มที่มุมปากของอีกคนทำให้ป่ายเซียนใจกระตุก สายตานั้นช้อนขึ้นมาสบตากัน

 

 

ยอม

 

 

และใจพลันเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ ชานเลี่ยเป็นคนหนักแน่นและจริงจังอย่างที่เสี่ยวอานบอก และเขาก็เชื่อในคำพูดนั้นด้วยสิ

 

 

จะฆ่ากูตอนนี้เลยมั้ยล่ะ เผลอจ้องอีกคนอยู่นานเลยกลบเกลื่อนด้วยการหันมาตักซุปกินต่อ

 

ไม่อ่ะ หิว

 

ไม่มีใครพูดอะไรออกมาร่วมชั่วโมงตั้งแต่กินข้าวเสร็จยันชานเลี่ยล้างจานและจับแบคฮยอนเดินเข้ามาที่เดิม จนป่ายเซียนพูดออกมาก่อนเมื่อคิดแผนออก

 

อีกนานมั้ยกว่าเสี่ยวอานจะมาถึงที่นี่

 

ทางที่นี่หายาก มาได้แต่ก็น่าจะใช้เวลาอยู่

 

...

 

เย็นนี้คงถึง เสียงนั่นแผ่วลงใจหายไม่ต่างกัน พวกเขาไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างหลังจากวินาทีนี้

 

 

 

เสี่ยวอานจะคิดฆ่าชานเลี่ยหรือเปล่า

 

ป่ายเซียนจะกลับไปยุติความบาดหมางอย่างที่พูดหรือไม่

 

ชานเลี่ยจะไว้ใจได้แค่ไหน

 

 

นอนพักดิเดี๋ยวมันมากูปลุก ไม่ต้องกลัว ป่ายเซียนยังคงมีไข้อยู่เขาฟุบลงไปตามที่อีกคนบอก หันหน้าไปทางคนที่นั่งอยู่ปลายเตียง เห็นเพียงแค่แผ่นหลังกว้างกับความรู้สึกมากมาย

 

 

ความรู้สึกอะไรนะ

 

มัน...ใจหาย ได้ยังไงกัน

 

 

มึงมีปืนมั้ย ท่ามกลางเสียงเงียบๆคนที่นอนอยู่ก็พูดออกมาอีกครั้ง ชานเลี่ยส่ายหัวกลับไปทั้งที่มองออกไปยังประตู รอเวลาที่คนของหงส์ขาวจะบุกมาถล่มที่นี่

 

รีบไปหามาสิ หงส์ขาวมาไม่น้อยกว่าหกสิบคนแน่ๆ

 

เป็นห่วงกูเหรอ เสี้ยวหน้านั้นหันมามองสบตากัน ก่อนที่ป่ายเซียนจะเฉไฉ

 

อะไร ใครเป็นห่วงจะห่วงทำไม

 

...

 

แค่อยากให้สู้สมศักดิ์ศรี เราไม่รังแกคนไม่มีทางสู้อยู่แล้วนิ

 

อยากฆ่ากูก็ฆ่า สู้ไม่ได้กูก็ตายแต่นั้น

 

บอกคนของมึงให้ตามมาสิ มีดของกูก็ยังวางอยู่ตรงนั้นอย่างน้อยมัน-

 

อี้ชิงจะไม่ทำแบบนั้นคำพูดเสียงดังนั้นทำให้ป่ายเซียนเงียบลง

 

ทำไม

 

วิธีของกูที่จะจบเรื่องนี้ยังไงล่ะ ป่ายเซียนลุกขึ้นทันใดเขามองอีกคนด้วยสายตาโกรธยิ่งนัก

 

โง่

 

 

มันมีวิธีที่จะจบโดยไม่มีใครต้องตาย ยังมีเวลามึงก็คิดสิ

 

 

โทรบอกให้คนของมึงมา แล้วเราจะจบมันกันตรงนี้ ตรงที่จะไม่มีใครต้องมาสู้กันอีก

 

เสียงการเคลื่อนตัวของใบไม้และเครื่องยนต์ ทำให้ทั้งคู่หันไปทางหน้าต่างโดยอัตโนมัติ....ไม่ทันแล้ว

 

ทันใดนั้นแขนใหญ่ก็ตรงมาล็อกคอป่ายเซียนไว้ทันที พร้อมมีดของหงส์ขาวที่เฉียดอยู่ที่ลำคอขาว เสียงอึกทึกมากมายพร้อมความว่างเปล่าในหัวเท่านั้นตอนนี้ที่ป่ายเซียนมี และเขามั่นใจว่าหงส์ขาวต้องฆ่าชานเลี่ยแน่

 

 

โครม!

 

เสียงถีบประตูอย่างแรงและเสียงอาวุธปืนที่ถูกลั่นไกดังขึ้นพร้อมการเผชิญหน้ากันของเราสามคนตอนนี้

 

 

ป่ายเซียน

 

ชานเลี่ย

 

และเสี่ยวอาน

 

 

 

คุณป่าย..

 

 

 

 

 


To be continue…

 

เสี่ยวอานไม่มาตามที่ทุกคนขอแล้ว ตอนหน้าจะมาเต็ม5555555555

ส่วนที่ทุกคนรอนั้น...รู้นะว่าคิดอะไรเราก็อยากให้พวกลื้อใจเยงๆกันก่อน

ช้าๆได้พร่าเล่มงามเสมอ

คิดว่าอาจจะจบที่ตอน4ไม่ก็5 ค่า

+ โหวต MAMA กันด้วยเด้อ 

 

#smileandgoCB

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,055 ความคิดเห็น

  1. #2000 Jennysupat18 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:16
    -ลูกเขยนี่มันกวนตีนจริงๆ55555
    #2,000
    0
  2. #1897 PCB614 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 04:09
    เสี่ยวอานใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งทำอะไรนะ
    #1,897
    0
  3. #1668 cheerchanbaek (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 20:14
    อะเจ้ยยยยยย อย่าตีกันๆๆๆๆ คนเค้าจะคืนดีกันน อย่าทะเลาะกันเลยนะ ฆ่ากันไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้รวมตัวกันดีกว่าาา คนเดียวหัวหายสองคนเพื่อนตายอ่ะ รู้จักป่าววว!! เอ้ออออ แยกย้ายดิๆๆๆๆๆ ชานแบคจะจีบกันนนนนน 55555
    #1,668
    0
  4. #1313 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:20
    อย่าเพิ่งทำไรชานเลี่ยนพ
    #1,313
    0
  5. #1029 byun_Uracha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 03:00
    หยุดความบาดหมางแล้วมาเป็นดองกันดีกว่า ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วเนอะชานเลี่ยเนอะ
    #1,029
    0
  6. #969 geejajaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 12:43
    ทุกคนหยุดดดอย่าขยับ อย่าเพิ่งทำอะไรชานเลี่ยนะ ใจเย็นๆอย่าบุ่มบ่าม
    #969
    0
  7. #968 geejajaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 12:43
    ทุกคนหยุดดดอย่าขยับ อย่าเพิ่งทำอะไรชานเลี่ยนะ ใจเย็นๆอย่าบุ่มบ่าท
    #968
    0
  8. #909 CBforever (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 22:11
    จะยังไงต่อล่ะทีนี้ อยู่ที่ป๋ายแล้ววว ลุ้นมากกกก เสี่ยวอานจะยอมไหม
    #909
    0
  9. #743 deereastsea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:16
    งื้อออ ทำไมชานเลี่ยเท่จัง
    ขอได้ไหมคะ ป๋ายยยย
    เธออย่าฆ่าพี่เค้านะ
    คุยกันดีๆ ทุกอย่างมันต้องจบแบบสวยงามได้สิ เสี่ยวอานอย่าทำไรพี่เลี่ยนะะะะะะ
    ต้องรักกันสิ ฮื่อออ ไม่ม่าใช่ไหม เรื่องนี้
    #743
    0
  10. #632 Aumbaek2306 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 15:20
    ชานเลี่ยเป็นคนดี เสี่ยวอานห้ามทำร้ายชานเลี่ยนะ
    #632
    0
  11. #582 CBSEB0461 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 21:31
    ตื่นเต้นๆ
    #582
    0
  12. #494 parkxbyun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:51
    แต่งงานไปเลยยย
    #494
    0
  13. #432 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 14:03
    แต่งงานกันก็จบแล้วมั้ง 
    #432
    0
  14. #291 Ppp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 21:47
    ก็แต่งๆกันไปซะ ก็ดองกัน จบปัญหาบาดหมาง555555
    #291
    0
  15. #155 pcy921 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 00:38
    เสี่ยวอานชอบป๋าย????
    #155
    0
  16. #131 pim pimmi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 23:27
    ไม่นะ ไม่ดิ
    #131
    0
  17. #112 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 10:31
    อมกกกกกกก
    #112
    0
  18. #93 มาชเมโร่ไส้สัปปะรด (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 05:03
    waitttttt
    #93
    0
  19. #92 ไอจัง เองนะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 01:09
    รอนะค้าาาา
    #92
    0
  20. #91 SunpengFaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 23:39
    อัพต่อพนเลยได้ไหมมมม แงงงงงง อย่าพึ่งตายนะชานเลี่ย ต้องเปงผัวมห้ป๋ายเซียนนน
    #91
    0
  21. #90 Yada Mhs (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 22:43
    แงงงง ลุ้นนนน
    #90
    0
  22. #89 Nunchok1669 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 22:21
    รอน่ะค่ะะ สู้ๆๆๆ
    #89
    0
  23. #88 Anchachan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 21:50
    ฮืออออ ชอบมาก รอนะคะ เสี่ยวอานไม่ต้องไปตามหาป่ายเซียนหรอก มาหาพี่เร็วรู้ก!!!
    #88
    0