smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 10 : sf : Grudge #4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    9 พ.ย. 61




Grudge

(round 4)

 

 


            ย้อนกลับไปเช้าก่อนที่หงส์ขาวจะบุกมาที่นี่ สายจากอี้ชิงที่โทรเข้ามาเกือบยี่สิบสายแต่ไม่ได้รับการตอบรับจากหัวหน้าตัวเองเลยนั้น ชานเลี่ยที่วุ่นวายอยู่กับป่ายเซียนพึ่งมาดูทีหลังและได้อ่านข้อความจากอี้ชิงที่ทิ้งไว้

 

 

คุณชานเลี่ยครับตอนนี้เกิดเรื่องด่วนได้โปรดรีบโทรกลับหาผม

พวกหงส์ขาวบุกมาที่บ้านเราแล้วครับ

 

 

            มือกำโทรศัพท์แน่นในหัวคิดไม่ตกว่าจะจัดการยังไงต่อไป ในเมื่อยังจัดการทางนี้ไม่เรียบร้อย ก็คงต้อง...

 

ถ่วงเวลาไว้ก่อน

 

 

            พลางหันกลับไปมองหัวหน้าหงส์ขาวตัวปัญหาที่หลับไปด้วยอาการไม่สบาย คืนนั้นเขานอนคิดวิธีการต่างๆไว้มากมายกระทั่งยังไม่เช้าดีเลยต้องรีบบอกให้อี้ชิงรู้ถึงแผนการ พอโทรกลับไปอี้ชิงเล่าทุกอย่างให้ฟังว่าไอ้เสี่ยวอานพาลูกน้องบุกมาที่บ้านมากเกินเกือบต้านทานไหว เพราะพวกมันคิดว่าป่ายเซียนถูกจับไว้ที่นี่ เมื่อไม่เจอมันขู่สารพัดและเฝ้าที่บ้านไว้ยันตอนนี้ มีลูกน้องหลายคนถูกยิงและพ่อของเขาก็กำลังโกรธมาก

 

            และพอเมื่อชานเลี่ยบอกแผนการออกไปอี้ชิงถึงกับเงียบไปนาน ไม่ค่อยเข้าใจกับแผนการที่ดูเหมือนจะยอมให้กับหงส์ขาว...

 

 

ให้ลูกน้องเราล่อพวกมันมาที่นี่

 

แต่...มันก็จะรู้ที่ส่วนตัวของคุณชานเลี่ยนะครับ

 

ทำตามที่บอก พามาให้ใกล้ที่นี่ที่สุดแล้วนายไม่ต้องมาที่นี่ให้แค่พวกมันที่เข้ามา

 

‘…’

 

แต่...

 

เชื่อฉัน

 

 

 

 

 

            ตามที่คำนวณไว้แต่ผิดคลาดที่เสี่ยวอานคนฉลาดของหงส์ขาวมาถึงที่นี่เร็วกว่าที่คิด และกำลังเผชิญหน้ากันอยู่ตรงนี้ จากแค่สามและตามด้วยลูกน้องของหงส์ขาวเต็มพื้นที่บ้านของเขา

 

มึงปล่อยคุณป่ายซะ ยังไงวันนี้มึงก็ไม่รอด

 

เก่งเหมือนเดิมนะ เสี่ยวอาน รอยยิ้มเยาะทำให้โทสะของเสี่ยวอานมีเพิ่มขึ้น เพราะใบมีดที่จ่ออยู่ที่คอป่ายเซียนนั้น ถ้าขืนขยับอีกนิดเป็นอันตรายแน่

 

            เสี่ยวอานหันไปห้ามปราบลูกน้องที่เริ่มขยับตัว แต่ก็ต้องเบิกตาออกเมื่อร่างกายของชานเลี่ยมันขยับและแปลก.... มีดที่จ่อที่คอถูกโยนทิ้งไปอีกทางร่างของป่ายเซียนถูกผลักออกมาหาเขา หงส์ขาวทุกคนเตรียมลั่นไกปืนเล็งไปยังเป้าหมายสำคัญอย่างหัวหน้าของแก๊งมังกรดำ

 

ด..เดี๋ยวก่อน!”

 

            ป่ายเซียนตะโกนบอกก่อนทุกอย่างจะสาย หันกลับไปเผชิญหน้ากับชานเลี่ยที่กระทำอะไรที่โคตรโง่เง่า มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ผิดหวัง

 

มันไม่มีอาวุธ หงส์ขาวจะไม่สู้กับคนที่ไม่มีอาวุธ ป่ายเซียนหันกลับไปมองเสี่ยวอานที่เข้าใจและหันกลับไปสั่งลูกน้องอีกที ทั้งหมดเก็บปืนลงไป

 

พาคุณป่ายไปที่รถ ตรงนี้จะมีแค่ฉันกับมัน

 

 

            พอหันกลับไปสั่งที่เหลือก็กรูเข้ามาพาป่ายเซียนเตรียมออกไปข้างนอกระหว่างที่จะเดินผ่านเขาไป ป่ายเวียนก็ได้พูดสั่งประโยคนึงก่อนจะออกไป เหลือเพียงสองคนที่ยินจ้องกันอย่างคุ้นเคยไม่ว่าจะสู้กันกี่ครั้งต่างฝ่ายต่างพลาดพลั้งแล้วแต่โอกาส แต่ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่ต่างออกไป

 

กูรู้มึงมีปืน ชานเลี่ยเท้าเอวอย่างสบายๆมองคนที่จ้องกันราวกับสายตานั้นสามารถฆ่ากันได้

 

...ก็เอาไว้ฆ่ามึงไง ปืนถูกดึงมาจากด้านหลังก่อนจะจ่อไปทางด้านหน้า ส่วนคนที่เป็นรองหัวเราะออกมา ก่อนที่จะอาศัยจังหวะและความยาวของขาเตะสะบัดจนปืนของเสี่ยวอานตกลงสู่พื้น

 

            มือที่กำลังคว้าปืนที่ตกจนถูกเตะเสยเข้าที่ข้างทั้งร่างของเสี่ยวอานหงายลงไปข้างหลัง เมื่อชานเลี่ยมุ่งตรงเข้ามาเท้าก็ถีบเข้าไปที่ท้องอีกฝ่ายอย่างจังกระทั่งมันล้มลง เมื่อได้โอกาสร่างทั้งร่างของเสี่ยวอานคร่อมทับศัตรูอย่างหัวหน้ามังกรดำไว้ปล่อยหมัดเข้าที่ใบหน้านั้นอย่างจังจนเลือดไหลอาบมุมปาก

 

            มือใหญ่ที่คว้าคอเสื้อของเสี่ยวอานไว้ได้ดึงรั้งจนมันรั้งคอก่อนจะดันอีกฝ่ายลงไปสวนหมัดกลับไปในจำนวนที่มากกว่ากระทั่งมันไออกมาเป็นเลือดนอนนิ่งซักพัก จนเขายืนคุยดูน้ำหน้าของมันว่าจะทำอะไรต่อไปใจก็หมายจะจบแค่ตรงนี้แล้ว และเหมือนอีกฝ่ายจะไม่คิดแบบนั้นมือที่กำลังจะคว้าปืนที่ตกอยู่ที่พื้นห่างจากเราทั้งคู่เฉลี่ยเท่ากัน

 

และใครไวกว่าคนนั้นรอด

 

 

 

มันจบแล้ว...ไอ้เสี่ยวอาน ปืนเล็งกลับมายังเจ้าของปืน

 

 

            ก่อนจะถูกโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี รอให้อีกฝ่ายตัดสินใจเองว่าจะยิงหรือไม่ยิ่งแน่นอนว่าเสี่ยวอานคงไม่วายถูกสั่งให้ฆ่าแน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

ปัง!

 

 

 

 

 

เมื่อเสียงปืนดังขึ้นทุกคนที่อยู่ในรถจากที่เฉยเมย สงบนิ่งพร้อมใจกันยิ้มและส่งเสียงออกมา ผิดกับคนที่เหม่อลอย และเผลอสะดุ้งด้วยความตกใจ

 

หึ มันคงไม่น่ารอดฝีมือเสี่ยวอานของเราแล้วนะครับคุณป่ายเซียน

 

หนึ่งในลูกน้องของเขาพูดแบบนั้น ใจกระตุกอย่างพูดไม่ถูกจนกระทั่งเห็นแค่เสี่ยวอานที่เดินออกมาและตรงมาที่รถในมือถือปืนแบบเดิม ปากอยากถามออกไปแทบตายว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง... รอยฟกช้ำและเลือดตามมุมปากบ่งบอกได้ว่าทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างแน่นอน และเสียงปืนนั้น...

 

ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ

 

...

 

ป่าย

 

หื้ม

 

 

อ่อ ไม่เป็นอะไร

 

กลับบ้านกันนะครับ

 

อืม รีบกลับเลย

 

ตลอดทางกลับจากบ้านลึกลับของไอ้ชานเลี่ย เสี่ยวอานสังเกตหัวหน้าของตัวเองตลอดทางในหัวเขาเองตอนนี้ก็มีเรื่องที่สงสัยและแปลกใจอยู่ไม่น้อย ความเงียบของอีกคนทำให้เขายังไม่อยากถามอะไรมาก ทั้งที่ภายในใจมันเป็นห่วงแทบบ้า แค่เห็นว่าไม่ได้รับบาดเจ็บก็ดีใจมากแล้ว

 

แต่แปลกที่แววตานั้นกลับไม่ปกติ มันดูกังวล ดูท้อ หรืออะไรหลายๆอย่างที่บ่งบอกว่าป่ายเซียนของเราเปลี่ยนไป

 

ไหนจะลอบกลับไปมองข้างหลังเป็นระยะๆนั่นอีก...

 

ที่แปลกที่สุดก็คงเป็นประโยคสุดท้ายที่ป่ายเซียนบอกก่อนที่จะถูกพากลับมาขึ้นรถ คำสั่งที่ดูไม่น่าจะออกมาจากปากของหัวหน้าแก๊งหงส์ขาว

 

 

อย่าฆ่าเขา

 

 

 

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตลอดเวลาที่ป่ายเซียนถูกศัตรูเบอร์หนึ่งจับตัวไว้ร่วมสัปดาห์ แต่ก็นั่นแหละอยากให้อีกคนเป็นคนพูดออกมาด้วยตัวเองมากกว่า

 

 

 

 

 

หลิวเฟิ่งทราบข่าวทุกอย่างแล้วและรอการกลับมาของป่ายเซียนอย่างใจจดใจจ่อไม่แพ้คนเป็นแม่ที่นั่งไม่ติด คอยชะเง้อรอตั้งแต่เสี่ยวอานโทรกลับมาว่าพบป่ายเซียนแล้ว ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดชะงัก ไร้การเคลื่อนไหว และไร้เสียงใดๆ

 

ประตูบ้านใหญ่หน้าบ้านก็เลื่อนออกรถตู้นับสิบคันพร้อมเหล่าลูกน้องที่ตามมาอีกจำนวนนึง ตรงเข้ามาจอดทั้งหลิวเฟิ่งและภรรยารีบออกไปยังโถงหน้าบ้าน

 

อาป่าย

 

ป่ายของม๊า

 

...

 

ป๊า ม๊า

 

ทั้งคู่วิ่งเข้ากอดลูกชาย คนเป็นแม่สำรวจตามใบหน้าที่ไม่ได้รับบาดเจ็บหรือฟกช้ำใดๆอย่างที่คิด คนเป็นพ่อก็ยิ้มออกมาได้เพราะคิดไว้แล้วว่าป่ายเซียนจะไม่ทำให้ผิดหวัง เจ้าลูกชายของเขาคือผู้ชนะ

 

มือของคนเป็นพ่อตบบ่าลูกชายพร้อมมองด้วยความภูมิใจยิ่งนัก หันไปมองเหล่าลูกน้องด้วยสีหน้าดีใจเต็มประดา เสียงปรบมือเสียงโห่ร้องดังขึ้นภายในโถงของบ้าน เพราะชัยชนะของหัวหน้าแก็งหงส์ขาว ใบหน้าของทุกคนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มกับสิ่งที่คิดว่าตนคือผู้ชนะแล้ว

 

หาใช่แบบนั้นไม่

 

เสียงโวกเวกดีใจกลับเงียบพลันเหมือนปิดสวิตซ์ทันใด ป่ายเซียนไม่รอให้เสียเวลาแล้ว

 

 

 

ทุกคน! ฟัง ! และภายในโถงก็เงียบไปตามคำสั่ง

 

“…”

 

ผมในฐานะหัวหน้าแก๊งหงส์ขาว

 

...

 

จะขอยุติความบาดหมางทั้งหมดที่เกิดขึ้น จะไม่มีการต่อสู้กับแก๊งมังกรดำหรือแก๊งอื่นๆอีกต่อไป

 

อาป่าย!!

 

เกิดเสียงฮือฮาพร้อมกับที่ลูกน้องมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจยิ่งนัก เสี่ยวอานสบตากับอีกคนก่อนจะมองด้วยความสงสัยไม่ต่างกันจากคนอื่นๆ

 

พูดบ้าอะไรของลื้อห๊ะ!

 

ผมต้องการยุติความบาดหมางทั้งหมด

 

 

 

เพียะ!

 

 

ใบหน้าขาวหันไปตามแรงตบจากคนเป็นพ่อ

 

คุณ อย่าทำลูกสิคะ ม๊าที่ปล่อยโฮรีบเข้ากอดไหล่ลูกชายเอาไว้หลังจากเห็นเลือดหยดที่มุมปาก

 

ป่ายเซียนจับที่มุมปากตัวเองก่อนจะหันไปพูดกับป๊าต่อ

 

ผมขอใช้สิทธิในฐานะที่ผมเป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ขาว

 

ผมมีสิทธิที่จะยุติมัน

 

ลื้อมันบ้าไปแล้วอาป่าย! โง่จริงๆ

 

งั้นป๊าบอกหรือตอบคำถามกับผมได้มั้ยครับ ว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเริ่มมาจากอะไร

 

...

 

เราสู้กันมานานนับหลายหลายสิบปีแต่ผมเองก็ไม่เคยรู้เลยว่าความบาดหมางของเรามันเริ่มมาจากอะไร

 

สิ่งของบ้าๆพวกนั้นอ่ะเหรอที่แย่งชิงกันมา ป่ายเซียนลุกขึ้นเผชิญหน้ากับคนเป็นพ่อที่หันหน้าหนีไปทางอื่น ท่ามกลางเหล่าลูกน้องที่ตั้งใจฟังไม่แพ้กัน

 

มันคือศักดิ์ศรี ลื้อไม่เข้าใจหรอกอาป่าย

 

งั้นป๊าก็บอกผมสิ ศักดิ์ศรีอะไรล่ะป๊า คนต้องตายเป็นสิบเป็นร้อยภาระของครอบครัวพวกเขาเราก็ไม่เคยรับผิดชอบ ที่สำคัญ...

 

...

 

สุขภาพของป๊า มันย่ำแย่ลงมากแล้วนะครับ ผมไม่อยากเห็นป๊าป่วยลงไปกว่านี้แล้ว

 

            หลิวเฟิ่งรู้สึกผิดหวังอย่างมากในตัวลูกชาย โทสะเริ่มก่อขึ้นการประกาศของป่ายเซียนมันเท่ากับว่าเราประกาศยอมแพ้ต่อแก๊งอื่นๆ ทึกอย่างพังหมดและชัยชนะความสำเร็จก็จะไปอยู่ที่แก๊งมังกรดำ

 

ผมทำในสิ่งที่ควรจะทำมาตั้งแต่วันแรกที่ขึ้นเป็นหัวหน้าแล้ว ก่อนจะหันกลับมาเผชิญกับทุกคน

 

“…หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ

 

ทุกคนยังจะคงทำงานที่นี่ให้ป๊ากับฉันแบบเดิม ไม่มีใครต้องตกงาน

 

 

แต่หากยินยอมจะก้าวออกไปฉันก็ไม่อาจห้ามทุกคนได้

 

ไม่!! อาเสี่ยวอาน ลื้อจับมันไปขังไม่ต้องให้มันกินอะไรจนกว่ามันจะสำนึก!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กลับไปพักเถอะ

 

หลังจากเสี่ยวอานพาป่ายเซียนมายังห้องเก่าๆที่เอาไว้ขังคนที่ผิดกฎของแก๊ง ตลอดทางที่พามีไม่ใครถามถึงเหตุผลว่าทำไม เสี่ยวอานปล่อยให้ป่ายเวียนเดินไปเงียบๆจนมาอยู่ภายในห้องเก่าๆห้องนี้

 

เดี๋ยวผมจะไปเอาข้าวมาให้นะครับ

 

พี่ไม่ต้องไปหรอกครับ ผมไม่หิว เสี่ยวอานสบตากับอีกคนอย่างแปลกใจกับถ้อยคำสรรพนามที่ถูกเปลี่ยน

 

คุณป่าย

 

อะไรเล่า ผมน้องพี่ไง

 

“...”

 

ไม่ได้เป็นหัวหน้าแก๊งแล้วซะหน่อย

 

เสียงนั้นเหมือนใจหาย ป่ายเซียนหันไปมองอีกคนที่หัวเราะ เสี่ยวอานถอนหายใจออกมามันมีหลายเรื่องซะจนไม่รู้จะเริ่มตรงไหน เขาทรุดนั่งลงกอดเข่าข้างหน้าป่ายเซียนที่ใบหน้าดูเศร้าหมองลง คงถึงเวลาจับเข่าคุย

 

และเป็นป่ายเซียนที่เหมือนนึกได้รีบร้อนรนถามออกมา

 

 

พี่ได้ฆ่าชานเลี่ยหรือเปล่า เขา...ตายหรือยัง

 

“...”

 

ว่าไง?” เสี่ยวอานส่ายหน้า นั้นทำให้ร่างกายผ่อนคลายทันใด ไอ้บ้านั้นยังไม่ตาย

 

มันจับเราไปทรมานหรือเปล่า

 

“...ไม่

 

แล้วมันทำอะไรเราหรือเปล่า

 

ไม่

 

ไอ้ชานเลี่ยคือส่วนนึงที่ทำให้ป่ายตัดสินใจพูดแบบนั้นต่อหน้าทุกคนใช่มั้ย ป่ายเซียนสบตากับเสี่ยวอานก่อนจะพยักหน้าออกไป

 

เราแค่คิดตรงกัน

 

ที่ไม่ให้ฆ่ามันก็เพราะแบบนี้?

 

“...”

 

หรือมีอะไรมากกว่านี้

 

ไม่มี มันไม่ได้ทำอะไรผมเลย

 

เสี่ยวอานถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำอีก มองคนที่แววตาเปลี่ยนไปที่มองมาตั้งแต่กำแพงเมืองจีนก็รู้ว่าป่ายเซียนเปลี่ยนไป

 

เดี๋ยวให้ป๊าใจเย็นจะคุยให้ ไม่ต้องกลัวไป

 

“...”

 

ป๊าต้องเข้าใจ เสี่ยวอานยิ้มให้ป่ายเซียนที่ใบหน้าอิดโรยและเกือบลืมไปว่าอีกคนไม่สบาย

 

เออเดี๋ยวไปเอายามาให้

 

เอามาทำไม ไม่ได้-

 

เราไม่สบายไม่ใช่เหรอ

 

พี่รู้ได้ไง

 

ก็ไอ้ชานเลี่ยบอก

 

แค่นั้นป่ายเซียนก็เงียบลง กระทั่งเสี่ยวอานเดินออกไปเหลือแค่ความมืดมิดกับความคิดฟุ้งซ่านคล้ายฝุ่นผงที่กระจายไปทั่วห้อง ยังไม่มีอะไรตกตะกอนให้เลิกคิดได้ซักนิด

 

 

ชานเลี่ยจะเจออะไรบ้าง

 

แล้ว...มันจะเป็นยังไงบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คนที่ถูกจับมัดมือคุกเข่าต่อหน้าอดีตหัวหน้าแก๊งมังกรดำที่ยิ่งใหญ่สวนหมัดใส่ลูกชายที่มองว่าเนรคุณไปสองทีจนเหล่าญาติผู้ใหญ่ต้องรีบมาห้ามปราม

 

พอหน่า แกต้องใจเย็น

 

พวกแกก็เห็นว่ามันกำลังบ้า พูดพล่อยๆอะไรออกมาได้

 

คนที่มีสักเป็นอาเข้ามาบังคนที่ทรุดลงไปเพราะความเหนื่อยล้าใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำไป คิ้วแตก ปากแตก ไม่เหลือชิ้นดี

 

 

ที่ฉันสั่งฉันสอนมันไม่เคยเข้าถึงสมองแกบ้างหรือไง!

 

หรือเพราะไม่มีแม่

 

พ่อ!

 

ชานเลี่ยเงยหน้ามาจ้องคนเป็นพ่อเขม็ง เมื่อพูดถึงแม่แบบนี้ เด็กหนุ่มที่สูญเสียแม่ไปในวัยเด็กด้วยโรคร้าย เขาเหลือแค่พ่อที่เห็นศักดิ์ศรีสำคัญกว่าครอบครัว แม้กระทั่งวัยสุดท้ายของแม่พ่อก็ไม่มาดูใจ

 

ชานเลี่ยถูกสั่งสอนให้เข้มแข็งหลังจากแม่เสีย มีแค่อาที่คอยรับผิดแทนเวลาที่ชานเลี่ยผิดกฎ บางครั้งก็คิดว่าบางทีอายังรักเขามากกว่าพ่อแท้ๆเสียอีก

 

ออกไป แกจะไปไหนก็ไป

 

“...”

 

แล้วก็ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สองเดือนต่อมากับข่าวใหญ่ของประเทศที่แพร่ขยายไปจนเป็นที่พูดถึงระดับโลกก็ว่าได้ กับกฎหมายที่พึ่งร่างเสร็จสดใหม่

 

 

‘ XX ออกกฎหมายป้องกันการก่อความวุ่นวายภายในประเทศ ฝ่าฝืนโทษสูงถึงประหารชีวิต ประกาศใช้ในวันนี้

 

 

ข่าวทั้งทางโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ชื่อดังตีพิมพ์และถูกพูดถึงไปทั่งอาณาบริเวณไม่เว้นแต่ทั้งสองแก๊งที่ต้องเรียกประชุมด่วน

 

ป่ายเซียนถูกปล่อยหลังจากถูกกักอาณาบริเวณเพราะรู้ว่าป๊าป่วยหนัก อาการโรคหัวใจกำเริบ ตอนนี้เขาต้องดูแลลูกน้องนับร้อยชีวิต และหาทางแก้ปัญหากับกฎหมายใหม่นี้ มันเท่ากับว่าการมีอยู่ของแก๊งต่างๆจะต้องถูกยุบ หากละเมิดก็เท่าผิดกฎหมาย ลึกๆเขาดีใจมากที่ทุกคนจะเป็นอิสระต่อกันซักที

 

 

ห้องนอนของหลิวเฟิ่งถูกเปิดด้วยลูกชายเพียงคนเดียวตามมาด้วยลูกเลี้ยงอย่างเสี่ยวอาน ก่อนที่จะเจอหมอที่มารักษา

 

อาการไม่น่าเป็นห่วงแล้วล่ะครับ

 

ขอบคุณนะครับ

 

            ทั้งสองเดินมายังเตียงที่ม๊าของเขาเฝ้าอยู่ไม่ห่าง เธอให้เราคุยกันก่อนที่จะกอดทั้งป่ายเซียนและเสี่ยวอาน แล้วค่อยเดินออกไป

 

เป็นไงบ้างครับป๊า ยังเจ็บหัวใจอีกมั้ย

 

คนที่นอนนิ่งบนเตียงส่ายหัว หยดน้ำตาไหลที่หางตาหลังจากเห็นหน้าลูกชายทั้งสองไม่รู้ว่าเพราะป๊าเสียใจที่ทุกอย่างต้องจบหรือเพราะรู้สึกผิด

 

ป..ป๊า ขอโทษที่ตบลื้อ

 

ป๊า

 

ป่ายเซียนยิ้มก่อนจะลูบมือป๊าไปมา เอาจริงๆเขาก็เข้าใจ ณ เวลานั้นว่าป๊าโกรธไม่ผิดหรอกที่จะทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ

 

ลูกน้องเรา...แยกย้ายไปกันหมดแล้วใช่มั้ย

 

ส่วนนึงครับ อีกหลายคนยังอยู่กับเรา

 

ป๊าคงใจหายกับคนที่เคยมีบริวารนับร้อยคอยปรนนิบัติดูแล มาวันนี้เมื่อเป้าหมายแห่งความแค้นถูกยุติ หลายคนคิดได้หันไปทำอาชีพสุจริต เหลือเพียงบางส่วนทียังจงรักภักดีกับหงส์ขาวอยู่และจะอยู่รับใช้หลิวเฟิ่ง ผู้มีพระคุณต่อพวกเขา

 

ไม่มีหงส์ขาวอีกแล้วใช่มั้ย

 

หงส์ขาวจะอยู่ในสายเลือดของทุกคนครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากกฎหมายประกาศใช้ไม่มีใครรู้ถึงความเคลื่อนไหวของมังกรดำอีกเลย บ้างก็ลือว่าพ่อของชานเลี่ยอดีตหัวหน้าผู้ยิ่งใหญ่เก็บตัว ป่วยหนัก หรือโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

 

ส่วนลูกชายก็ถูกให้ระเห็จออกจากบ้านไม่กลับมานับร่วมสามเดือน..........ถูกตัดขาดจากคนเป็นพ่อ

 

บีเอ็มเปิดประทุนขับไปตามเส้นทางที่ไม่เคยมาเองซักครั้ง แต่แค่เพียงครั้งเดียวที่ได้มากลับจำได้เหมือนมาเป็นพันๆครั้ง วิ่งเข้ามาเรื่อยๆก็เหมือนหลุดมาอีกโลก โลกที่เต็มไปด้วยต้นส้นสูงขึ้นสองข้างทาง นกส่งเสียงร้องตามธรรมชาติ รถยนต์ที่วิ่งอยู่เพียงคันเดียวในยามเย็นแบบนี้ค่อยๆชะลอเมื่อมั่นใจว่าถึงที่หมาย

 

บ้านต้นไม้หลังเดียวท่ามกลางป่านี้

 

 

พระอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้าลมหนาวปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่ ที่ตรงนี้เงียบสงัดรถยนต์จอดลงหน้าบ้านนั้น คิดแล้วก็ตลกอะไรที่หอบเขามาที่นี่ได้ ป่ายเซียนเดินลงมามองไปรอบบริเวณที่หญ้าขึ้นอย่างไม่ได้ถูกดูแลรักษาเหมือนตอนที่ถูกจับไว้

 

เรื่องราวต่างๆย้อนกลับมาในห้วงความคิด การกระทำที่ไม่ได้ทำให้เป็นฝันร้าย แต่ฝันดี ? ก็คงไม่ใช่...

 

แต่ถ้าความคิดถึง...ก็ไม่แน่ใจอีกนั่นแหละ เหอะ คิดถึงชานเลี่ยน่ะเหรอ

 

ป่ายเซียนยิ้มส่ายหัวให้กับความคิดเลอะเทอะ ก่อนจะรีบถือมีดหันกลับไปข้างหลังทันทีที่ได้ยินเสียงเท้าเหยียบบนพื้นหญ้า

 

 

!!

 

 

 

บุกรุก

 

ไม่ทันได้ตั้งตัว ฉับพลันนั้นร่างทั้งร่างก็ถูกสวมกอดแน่น ร่างชาวาบไปหมดคนที่ไม่ได้เจอราวสามเดือนแต่ตอนนี้....

 

 

ปะ...ปล่อย!”

 

“…”

 

ทำบ้าอะไรของมึง!!!” สัมผัสที่คลอเคลียบริเวณคอทำให้ใครบางคนหลุดยิ้มออกมา

 

ก็คงบ้า..

 

 

บ้าที่เอาแต่คิดถึงศัตรูอย่างมึง

 

 

 

นี่มันบ้าอะไรกัน ถูกตีจนหัวสมองกลับแล้วหรือยังไง....

 

 

ร่างทั้งร่างถูกจับหันมาเผชิญหน้ากัน เมื่อเห็นหน้าของชานเลี่ยชัดๆตาเรียวก็เบิกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่ยังคงทิ้งร่องรอยของการโดนทำร้าย

 

มือเรียวสวยนั้นเผลอไผลไปกับใบหน้าที่ถูกฟกช้ำไปหมดแต่ก็ยังคงดึงดูดให้ทำอะไรที่อาจจะเป็นการทำตามใจตัวเองลึก

 

เจ็บหรือเปล่า ลูบมันเบาๆและถามด้วยเสียงอ่อนโยน จนคนอีกคนเงยหน้าขึ้นมองสองสายตาประสานกันท่ามกลางแสงของจันทร์ในคืนนี้

 

เจ็บกว่านี้ก็โดนมาแล้วแวบนึงที่ตาของชานเลี่ยวูบไหวไป ก่อนจะยิ้มและสบตากับป่ายเซียน

 

นิ้วโป้งเลื่อนมาที่ริมฝีปากหอนอีกคนไม่ได้ฟังคำตอบเขาแล้วด้วยซ้ำ สัมผัสสากๆจากมือหนากับแววตาอ่อนโยนกำลังทำให้เขาสับสนไม่รู้จะเลือกปฏิเสธหรือหันหลังกลับดีหรือเปล่า ใจคิด....

 

แต่ร่างกายกลับปล่อยให้อดีตศัตรูทำอยู่แบบนั้น

 

ลมหายใจเริ่มใกล้เข้ามา นี่มันโคตรบ้าเลยที่ป่ายเซียนกำลังใจเต้นขนาดนี้

 

 

ฮ...เฮ้

 

เสียงทุ้มหัวเราะออกมา ก่อนผละออกจากร่างนั้นตามที่อีกคนต้องการก่อนจะหันกลับไปทางที่พัก

 

จะกลับเลยหรือเปล่า

 

ไล่?”

 

ก็เปล่า คำตอบที่ตอบกลับมาหลังจากนี้ทำให้ชานเลี่ยยิ้มได้อีกแล้ว

 

ไม่เคยได้มาฝั่งของมังกรดำเลย อยากจะขออยู่นานๆหน่อย พูดไปก็ยกมือขึ้นมาเกาหัวอย่างเก้ๆกังๆ

 

...

 

ได้ป่ะ?

 

กูตอบว่าไม่ได้ ได้ด้วยเหรอ...ป่ายเซียน

 

 

 

 

 

 

ระเบียงบนบ้านต้นไม้เป็นพื้นที่ของการกลับมาเจอกันของอดีตหัวหน้าแก๊งผู้ยิ่งใหญ่ กระป๋องเบียร์ราว4-5กระป๋องทั้งตั้งและกองระเนระนาดไปทั่วระเบียงนี้

 

บุหรี่ถูกจุดขึ้นมาที่เห็นเพราะแสงจากไฟแช็ก คนตัวสูงข้างๆปล่อยควันออกมาคลุ้งกระจายไปรอบตัวเราและลอยละลิ่วไปตามแรงลม เส้นผมทั้งคู่ถูกพัดปลิวไปตามลมแรงๆของหน้าหนาวที่ยังคงยาวนาน

 

รอยสีช้ำที่หน้าของชานเลี่ยคงบ่งบอกได้ว่าอีกคนคงโดนเหมือนกับเขา รอยแดงด้วยฝ่านิ้วทั้งห้าของคนเป็นพ่อ

 

มันจบแล้วใช่มั้ย

 

อืม

 

ปลายแสงจากบุหรี่และแสงจันทร์สะท้อนกลับเข้ามาที่ระเบียง ร่างกายสูงใหญ่กำลังอัดนิโคตินเข้าปอด พ่นควันออกมา

 

ว่าแล้วก็อยาก...

 

ก่อนที่จะจบความคิดนั้นหลังจากเหม่อลอย ก็สบตากับอีกคนที่มองกลับมาเช่นเดียวกัน ก่อนที่ชานเลี่ยจะมาหันมาปล่อยควันใส่หน้าเขา

 

เหี้ยไรเนี่ย อีกคนแค่ขำออกมา ก่อนจะถือมันไว้

 

อยากอ่ะดิ ?”

 

อืมป่ายเซียนตอบออกไปตามจริง

 

มือที่คีบบุหรี่ยื่นมาด้านหน้า ป่ายเซียนมองผ่านมันไปก่อนจะมองใบหน้าอีกคน มือใหญ่นั้นเยิบเข้ามาใกล้อีกนิด แต่ก็ยังทิ้งระยะห่างเหมือนจงใจแกล้งกัน ป่ายเซียนที่ไม่ยอมถูกแกล้งเขาเลื่อนหน้าไปข้างหน้าปากเกือบชิดปลายบุหรี่ที่ถูกดูดมันไปเกือบครึ่งมวนก่อนแล้ว ริมฝีบางบางค่อยๆแตะมันลงไปก่อนจะเข้าไปอยู่ในปากและได้โอกาสที่สิงอมควันกำลังจะพ่นมันออกมา

 

ฝ่ายคนที่มองตามปากบางที่กำลังลิ้มลองปลายบุหรี่พร้อมกับสันกรามสวยที่ดูดจนแก้มตอบไปนั้น แปลก..

 

มันมีเสน่ห์ มากกว่าที่จะบรรยายเลยด้วยซ้ำ ควันสีเทาลอยคลุ้งบ่งบอกถึงความสุขของคนที่สูบมันเข้าไป

 

 

ชานเลี่ยผละจากบุหรี่หันมาหาอีกคนที่มองกลับมาเช่นเดียวกัน รอยแดงบนใบหน้าขาวที่เห็นลางๆแม้ในความมืดเท่าให้ใจเขากระตุกเล็กน้อย คนที่พึ่งขึ้นเป็นใหญ่กับการตัดสินใจครั้งใหญ่คงไม่ใช่เรื่องเล่นๆป่ายเซียนนี่เก่งจริงๆ

 

มือของป่ายเซียนดึงบุหรี่ไปถือเองตัวของชานเลี่ยค่อยๆเลื่อนไปใกล้ใบหน้าขาว หวังสัมผัสและมองป่ายเซียนชัดๆจากปลายบุหรี่มวนเดียวกัน

 

แต่กลับกัน

 

ไม่ต่างกันป่านเซียนหันขยับเข้ามาใกล้กันจนใบหน้าห่างกันไม่เท่าไหร่ ก่อนจะไล่มองใบหน้าของชานเลี่ยที่สมบูรณ์ งดงามราวกับปั้นมาอย่างประณีต ก่อนจะเห็นจุดที่ทำให้สะดุดตาและอยากถามมานานแล้ว ก่อนถามออกมาอย่างแผ่วเขา

 

รอยแผลเป็น...โดนอะไรมา

 

มีดดาบ

 

ป่ายเซียนแทบไม่ต้องคิดว่านั่นฝีมือใคร

 

...พ่อมึง

 

แววตาที่คิดว่าจะมีโทสะยามพูดถึงอดีตศัตรู แต่เปล่าเลย นัยน์ตาคมของชานเลี่ยใช้มองเขาอย่างนุ่มนวล ราวกลับลืมความแค้นไปจนหมดแล้ว ป่ายเซียนเลื่อนมือประคองใบหน้าอีกคนเอาไว้

 

สบตากับอีกคนก่อนจะเลื่อนไปกดจูบลงไปที่รอยแผลเป็นที่หางคิ้วอย่างนุ่มนวล เพื่อไถ่โทษ...การกระทำบ้าบิ่นแบบนี้เขาจะโทษเบียร์4-5กระป๋องพวกนี้ได้มั้ย ถึงได้ทำมันออกมาแบบนี้

 

 

หรือจะโทษหัวใจ ที่ควบคุมมันไม่ได้เลย

 

 

และคนที่โดนกระทำไม่วายเลื่อนมือมาประคองเอวของคนที่กำลังทำให้เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว มือหนาเลื่อนไปหยิบบุหรี่จากมือนั้นและบี้มันทิ้งไป

 

ใบหน้าที่หวานเกินจะเป็นหัวหน้าแก๊งดั่งชายทั่วไปเคลื่อนลงมาจนทุกอย่างของเราตรงกัน

 

ตา

 

จมูก

 

และ

 

ริมฝีปาก

 

 



จูบได้มั้ย

 

 

 

 

พูดในขณะที่ใบหน้าแทบจะสัมผัสกัน จมูกคลอเคลียไปมาเหมือนเล่นกับเด็ก แต่หาใช่ไม่ป่ายเซียนกำลังเล่นกับไฟ

 



....

 

 

 

 

 

 

 

 

talkkkk

อยู่ในปาร์ตี้ร้อนกับอย่างฟายเย้อออออออออ

มองหาอะไรกันอยู่จ้ะ ขอเวลาอีกไม่นาน.......

มันจะเร็วไปมั้ยแกร เม้นและติดแท็กมาได้5555555



#smileandgoCB

 

 

 
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,042 ความคิดเห็น

  1. #2001 Jennysupat18 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:26
    เหลือแค่อย่างเดียวนะตอนนี้อะ!!
    #2,001
    0
  2. #1969 YOLO'H (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 09:49
    เขินอ่ะฮือออออ
    #1,969
    0
  3. #1898 PCB614 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 09:25
    จะ...จูบกันแล้วว กรี๊ดดดดด!
    #1,898
    0
  4. #1669 cheerchanbaek (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 20:22
    กรี้เ่กกาก่ดรากาหืหาก เค้ากลับไปหากันในที่แห่งความทรงจำอ่าา ฮือออ บร้าาาาาา เค้าเขินไปหมดด แล้วใครให้ถามว่าจูบได้ไหมมมจ๊ะะ ได้ซิๆๆๆๆๆๆๆ จูบบบเลยยยยย จุ้บบบฟๆๆๆๆๆ งื้อออออ
    #1,669
    0
  5. #1314 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:34
    ละมุนมากกดกกกก
    #1,314
    0
  6. #1031 byun_Uracha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 03:12
    ทุกอย่างดูเชื่องช้าและหวานไปหมด เรือนหอต้นไม้ก็เข้าท่านะ
    #1,031
    0
  7. #970 geejajaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:01
    ตอนกลับมาเจอกันละมุนมากเว่อร์อ่ะ ฮือออ
    #970
    0
  8. #910 CBforever (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 22:34
    ละมุนมากเว่ออออ โง้ยยยยยย
    #910
    0
  9. #833 hunnnielu947 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 13:11
    โง้ยยยย เขินนนน มันดีมากกก ซีนแบบนี้ชอบๆ ชานเลี่ยดูโรแมนติกจังเลย
    #833
    0
  10. #744 deereastsea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:33
    มังกรจะขี่หงส์แล้ว
    งื้อออ มันดี
    แต่นี่สงสารชานเลี่ย
    โดนไล่ออกจากบ้านเลยอะ
    แต่ก็คุ้มนะ ได้เค้ากลับมา อิอิ
    อยากไปบ้านต้นไม้จัง คึคึ
    #744
    0
  11. #495 parkxbyun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:46
    กี๊สสสสสส หงส์โดนมังกรขี่แน่ๆ
    #495
    0
  12. #433 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 14:11
    แต่งงานเถอะค่ะถ้าจะขนาดนี้
    #433
    0
  13. #428 เบค่อนแบร่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 01:37
    เขินนนน
    #428
    0
  14. #292 Ppp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 22:01
    นั่นไง ไม่อยากจบเอง กฎหมายออกมาจบให้เลย55555555

    บ้านต้นไม้และสองเรา โรแมนติกละเกินค้าาาาาาา
    #292
    0
  15. #157 pcy921 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 01:03
    อิ__อิ
    #157
    0
  16. #133 pim pimmi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 23:48
    งื้อออออ
    #133
    0
  17. #115 tunnx (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 20:53
    ชอบตอนท้ายมากเลย ดีต่อใจ
    #115
    0
  18. #113 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 10:40
    อื้อหือออฟินนนจรุมเบย
    #113
    0
  19. #107 Anchachan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 11:36
    ป่ายเซียนบินเข้ากองไฟ
    #107
    0
  20. #106 Lionkeyy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 20:41
    โห อ่านรวดเดียว 4 ตอน สนุกกกกกกกกกกกกกกกก แซ่บมากๆ น้องป่ายหงส์ขาว พี่ชานมังกรดำ ฮื่อ ชอบบ้านกลางป่า รู้สึกว่าฟีลมันได้ บู๊ให้พอกรุบกริบ แล้วมาจีบกันดีฟ่าเนอะ -////////-
    #106
    0
  21. #105 Primchidap (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 05:17
    ฮอลล ฟามคิดถึงงงนี้
    #105
    0
  22. #104 BoomZiiz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 02:39
    คือดีต่อจายยยยย บรรยากาศมันพาไป ดีงามมม
    #104
    0
  23. #103 ไอจัง เองนะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:34
    บรรยากาศมันได้555
    #103
    0
  24. #102 nanny7 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:16
    แงงงงงงงงงงงงงงง
    #102
    0
  25. #101 SunpengFaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:12
    ตอนจบขอให้มีทายาทกันด้วยไปเลยยย
    #101
    0