smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 6 : os : T-Berry Cafe.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 259 ครั้ง
    9 พ.ย. 61




T-Berry Cafe.

 


 



 

เธอนี่ไง .... ที่กุมหัวใจฉันอยู่

 

 

 

แสงแดดอ่อนๆกับการเริ่มต้นของลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามาแล้วทำให้เช้าของวันนี้ถือเป็นเช้าแห่งการเริ่มต้นที่ดีของทุกคน ร่วมถึงร้านคาเฟ่เล็กๆที่ตั้งอยู่ท่ามกลางชุมชนเมืองที่ล้วนรายล้อมไปด้วยตึกสูงใหญ่ แต่กลับตกแต่งแตกต่างด้วยต้นไม้มากมายขนาดไม่สูงมากในพื้นที่จำกัด ประดับประดาอย่างร่มรื่นและยืนต้นให้ร่มเงาแก่คาเฟ่แห่งนี้

 

ทีเบอร์รี่คาเฟ่เปิดมากว่าหกเดือนแล้ว ลูกค้าก็จะเป็นคนทำงานซะส่วนใหญ่บรรยากาศก็เลยดูเรียบๆ เงียบๆ เพราะร้านตั้งอยู่ใจกลางตึกบริษัทสำนักงาน มีบ้างที่เป็นเด็กนักเรียน พอลูกค้าเหล่าเด็กๆเข้ามาร้านก็สดใสครึกครื้นมากขึ้น

 

ภายในร้านทาสีด้วยสีขาวตามที่เจ้าของร้านชอบ ตามมุมผนังมีการเพ้นท์เป็นรูปแนวมินิมอลมากมายมันถูกออกแบบและเพ้นท์โดยเจ้าของร้านอีกเช่นกัน

 

กลิ่นหอมๆของเค้กอบอวลไปทั่วร้าน เค้กกว่าสิบแบบถูกยกมาตั้งโชว์ในตู้ก่อนที่เจ้าของร้านจะเดินไปกลับป้ายที่หน้าประตูกระจก

 

 

Open

08.00

 

 

คนที่เป็นเจ้าของร้านยืนอยู่หลังตู้เค้กในชุดเสื้อลายทางสีฟ้าอ่อนกับยีนส์ขาดๆในลุคสบายๆกับแว่นทรงกลมเพราะสายตาสั้นเล็กน้อยนั้นกำลังสวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาล ก้มเช็คเหล่าเค้กหน้าผลไม้และเบอร์รี่ต่างๆว่าครบและเรียบร้อยดีหรือเปล่า ยามที่ไม่มีลูกค้าเข้าก็ยังพอมีเวลาที่จะผ่อนคลายได้ซักนิดหลังจากตื่นเช้ามาทำเค้กกับรุ่นน้องคนสนิทตั้งแต่เช้าตรู่

           

คาเฟ่แห่งนี้นอกจากซิกเนเจอร์จะเป็นเบอร์รี่ชีสเค้กแล้วเรายังเน้นการดื่มชามากกว่าเหล่าคาเฟอีนอีกด้วย ชาในร้านกว่ายี่สิบชนิดก็เป็นที่ภูมิใจนำเสนอของเจ้าของร้านเช่นเดียวกัน แต่ถึงอย่างไรกาแฟชนิดต่างๆเราก็ยังคงมีขายให้กับเหล่าคนทำงานที่ต้องใช้สมองและกำลังในการทำงานอยู่ดี

 

และเขาก็กำลังมองหาชาที่จะช่วยทดแทนกาแฟที่พอจะทำให้คนส่วนใหญ่หันมาดื่มชากันมากกว่ากาแฟอยู่เพื่อสุขภาพที่ดีแต่คงต้องใช้เวลาอีกนั่นแหละ

 

 

กริ๊ง

 

 

มาแล้วๆ

 

ชู่ว

 

 

แรงสะกิดจากรุ่นน้องอย่างซึลกิทำให้เขาต้องหันไปห้ามปรามก่อน เราควรจะรอต้อนรับลูกค้า

 

... และเขามาอีกแล้ว

 

 

รั-

 

คาปูชิโน่ร้อนหนึ่งครับ

 

ครับ อย่างเดียวใช่มั้ย วันนี้เรามีเมนูแนะนำเป็นเค้กมะพร้าวอ่อนรับด้วยมั้ยครับ

 

ขอเป็นกาแฟอย่างเดียวครับ

 

ได้ครับ

 

เจ้าของร้านที่เป็นทุกอย่างทั้งบาริสต้า คนทำเค้ก พ่อบ้าน แล้วก็แคชเชียร์ เขารับเงินมาจากชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังถูกจัดอยู่ในขั้นของลูกค้าประจำ

 

นี่เงินทอน แล้วจะไปเสิร์ฟให้นะครับ

 

ชายหนุ่มรูปร่างสูงคนนั้นเดินไปนั่งยังมุมอับของร้านแบบเดิมทุกครั้ง มุมที่มองผ่านกระจกออกไปจะเป็นต้นไม้ ดอกไม้ที่ล้วนตกแต่งและออกแบบตามสไตล์อังกฤษ

 

 

พี่แบคฮยอนจะทำเองมั้ยคะหรือจะให้หนูทำ

 

พี่ทำเองนะ กิรับออร์เดอร์ต่อเถอะ

 

ค่า พี่แบคฮยอนเธอยิ้มกรุ้มกริ่มให้เขาก่อนจะเดินสวนเพื่อไปรับออเดอร์ต่อ

 

...

 

อย่าใส่น้ำตาลเยอะนะคะ

 

“…”

 

หวานอยู่ละ เธอว่าพร้อมขยิบตาให้อย่างน่ารัก แบคฮยอนเพียงแค่ยิ้มและส่ายหน้าให้กับความแก่นของเธอ

 

ซึลกิเป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆบังเอิญเจอกันตอนรวมญาติ แปลกมากที่คุยกันถูกคอทันทีที่รู้ว่าต่างคนต่างชอบศิลปะและการทำขนมเหมือนกัน พอเรียนจบเงินก้อนหนึ่งที่แบคฮยอนเก็บเอาไว้เพื่อตั้งมั่นจะเปิดร้านนี้ ตอนแรกมันเกือบไม่เป็นดั่งฝัน เพราะแม่เขาไม่ได้สนับสนุนเลยด้วยซ้ำ ลูกชายที่จบสถาปัตย์ควรจะทำอะไรให้มั่นคงกว่าการมาเปิดร้านขายกาแฟงี่เง่าแบบนี้ อ่า แม่พูดกับเขาแบบนั้นน่ะ

 

ต้องขอบคุณซึลกิที่เชื่อใจและมาร่วมหุ้นกัน ทำให้แม่ของเขายอมรับได้ประมาณนึง ระยะเวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าการทำอะไรที่เป็นตัวเองและเราชอบนั้นจะทำออกมาได้ดีกว่าการพยายามที่จะทำเป็นไหนๆ

 

 

 

 

ร่างสูงที่นั่งหันหน้าออกไปข้างนอกนั้นยังคงนั่งเฉยๆพร้อมมีแท็บเล็ตและเอกสารที่วางอยู่ข้างหน้าแต่ดูอีกคนจะยังไม่สนใจมันเท่าไหร่

 

คาปูร้อนครับ

 

ขอบคุณนะครับ

 

แค่คำพูดนิดหน่อยกับรอยยิ้มแบบนั้นก็ทำให้ทุกวันของเขามีความสุขแล้ว จริงๆนะ ไม่รู้ตัวเองแสดงออกชัดเจนไปหรือเปล่าแต่เขาพยายามแล้วพยายามเก็บสีหน้า ทำทุกอย่างให้เหมือนอีกคนเป็นเหมือนลูกค้าปกติทั่วไป แต่ให้ตายยังไงเขาก็ยังพิเศษอยู่ดี...

 

ความพิเศษนี้มีชื่อเรียกว่า แอบชอบ

 

 

แรกเริ่มที่คาเฟ่เปิดมีเพียงลูกค้าไม่กี่คนที่แวะผ่านมา ยังไม่มีลูกค้าประจำ ยังไม่เป็นที่รู้จักกลับกันกับมีผู้ชายคนนึงที่มาทานคาปูชิโน่ร้อนทุกๆเช้าจนเขาจำได้และเผลอรอคอยการมาของเขาจนกลายเป็นการตกหลุมรัก รอยยิ้มที่มอบให้กันเหมือนเป็นการทักทายว่ามาอีกแล้วนะคุณน่ะ

 

มันกลายเป็นความเคยชินที่ทุกวันรวมถึงเสาร์อาทิตย์เขาคนนี้จะมาสั่งคาปูชิโน่ร้อนบ้าง เย็นบ้างและเลือกนั่งติดริมกระจกในมุมนั้น

 

แล้วก็ไม่รู้ว่าเพราะว่าว่างจากการรับออเดอร์หรืออะไรแผ่นหลังกว้างนั้นก็ทำให้เขาละสายตาไม่ได้ แผ่นหลังกว้างที่สมกับเป็นผู้ชายที่รูปร่างดี มันดูเพอร์เฟคไปหมดจนน่าอิจฉา ไหนจะความสูงที่สูงกว่าเขามากโขนั่นอีก

 

ตกลงเขาตกหลุมรักแผ่นหลังกว้างนั้นหรือสายตาอันอบอุ่นของเขากันแน่นะ ?

 

 

เหม่อๆ !”

 

เราชอบเสียงดัง

 

พี่ไม่ลองไปคุยกับเขาดูล่ะ มาทุกวันแบบนี้อาจมีสิทธิ์นะ

 

สิทธิ์อะไร สิทธิ์แลกซื้อเซเว่นเหรอเลอะเทอะแล้ว

 

เอ่า แบบลองถามเขาไงติดใจอะไรคาปูหรือคนชง

 

กิ...

 

จ้า เอาเค้กแปบ

 

            แบคฮยอนถอนหายใจออกมาก่อนจะสะดุ้งเพราะแผ่นกว้างนั้นขยับเตรียมจะลุกขึ้น เขาหันมามองนาฬิกาก็พบว่าจะแปดโมงครึ่งแล้ว ก็เพราะทุกวันผู้ชายคนนั้นจะอยู่ถึงแค่แปดโมงครึ่ง สงสัยจะเป็นเวลาเข้างาน และเป็นแบบเดิมที่เขาแกล้งหันกลับไปข้างหลังพอได้ยินเสียงกริ่งหน้าประตูก็กล่าวขอบคุณตามหลังไป

 

            ขอให้ตอนเย็นเขามาอีกครั้ง นั่นคือสิ่งที่เขาขอทุกวัน....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            บริษัทเล็กๆตั้งอยู่บนตึกสูงใจกลางเมืองมีพนักงานที่สามารถใช้สายตานับได้ ทั้งหมด 8 คนถ้วน ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาในเวลาที่ทุกคนล้วนเริ่มทำงานแล้ว

 

ไมขึ้นมาช้าจังวะพี่เขาเริ่มทำงานกันละเห็นป่ะเนี่ย บัญชีของบริษัทเดินดุ่มๆมาหาคนที่พึ่งเข้ามา

 

ขอโทษเดี๋ยวลาออกให้

 

ใจน้อยจังล่ะ พี่ลาออกใครจะจ่ายเงินเดือนให้พวกเราอ่ะ

 

            ปาร์คชานยอลเดินหนีเหล่าลูกน้องที่หัวเราะคิกคักก่อนจะเดินเข้ามาให้ห้องทำงานของหัวหน้าบริษัทเล็กๆแห่งนี้ ก่อนไอ้ตัววุ่นวายจะตามเข้ามา

 

อะไรอีกไอ้จงแด

 

รายจ่ายเดือนที่แล้วครับ จงแดว่าพลางยื่นแฟ้มเอกสารมาให้

 

ทำไมเดี๋ยวนี้พี่ขึ้นมาช้าจังอ่ะ รถติดเหรอ...ก็ไม่ คอนโดพี่อยู่แค่นี้

 

อ่ะ ชานยอลยื่นแฟ้มคืนอีกฝ่ายและไม่ได้ตอบอะไรมัน

 

เอ่า เมินเฉยด้วย

 

...

 

เอากาแฟมั้ยพี่เดี๋ยวผม-

 

ไม่ต้อง กินมาแล้ว

 

นั่นไง!” อยู่ๆมันก็หันกลับมาชี้หน้าแล้วเดินดุ่มๆมาทางโต๊ะทำงานของเขาอีกครั้ง

 

หนึ่ง..

 

โอเคผมไปละก็ได้

 

            กับแค่แวะไปกินกาแฟมาก่อนแล้วขึ้นมาทำงานเลทไปนิดหน่อยถึงขนาดที่ทำให้ลูกน้องสงสัยได้ขนาดนี้เลยหรือไงนะ....

 

 

 

 

 

 

 

            16.00

 

            เป็นที่น่าแปลกใจอีกแล้ววันนี้มีนักเรียนมัธยมปลายมากันมากขึ้น วันนี้มีมาประมาณ 5 กลุ่มได้ ทำให้เหล่าเบอร์ชีสเค้กทั้งหลายขายหมดเลยทันที ทั้งแบคฮยอนและซึลกิที่ทำกันอยู่สองคนเลยค่อนข้างวุ่นวายพอสมควร เพราะน้องๆเหล่านั้นสั่งกันหลายอย่างเลยต้องช่วยกันรับออเดอร์ ชงเองและก็เสิร์ฟเอง

 

เค้กมาแล้วครับ แบคฮยอนยิ้มให้ทุกคนบนโต๊ะที่ต่างมีอุปกรณ์อย่างกล้องถ่ายรูป กล้องฟิล์มมาพร้อม และจังหวะเดียวกันกับที่มีน้องคนนึงเอ่ยขึ้นมา

 

ขออนุญาตพี่ถ่ายรูปร้านได้มั้ยคะ

 

ตามสบายเลยครับ

 

พี่...เป็นเจ้าของร้านเหรอคะ เด็กสาวผมเปียถามออกมาด้วยท่าทางเขินอายก่อนจะโดนเพื่อนอีกคนผลักแรงๆ

 

ใช่ครับ รสชาติเป็นยังไงบอกพี่ได้เลยนะ แบคฮยอนบอกไปตามจริงร้านเองก็พึ่งเปิดเขาไม่ค่อยรับรู้ฟีดแบ็กของลูกค้าเท่าไหร่ เพราะบางคนก็มาครั้งเดียวและไม่มาอีกเลย บางคนก็มาบ่อยๆ ใช่ว่าจะจำลูกค้าได้หมด แต่บางคนก็เห็นหน้าหลายครั้งจนต้องเอ่ยขอบคุณด้วยความจริงใจ

 

ชอบชีสเค้กมากเลยค่ะ

 

“…”

 

...ขอถ่ายรูปกับพี่ได้มั้ยคะ แว่นสายตาถูกขยับขึ้นเล็กน้อย ปกติลูกค้าไม่เคยขอถ่ายรูปแหะ

 

ก็ได้นะ

 

            หลังจากถ่ายรูปกับเด็กๆเสร็จแบคฮยอนก็หันกลับมาพอดีกลับที่ใครอีกคนผลักประตูเข้ามาพอดีเช่นกัน มือที่ถือถาดไว้พร้อมกับยืนนิ่ง ก่อนจะไม่ลืมกล่าวต้อนรับแบบเคย

 

สวัสดีครับ

 

            อีกคนเดินไปทางเคาน์เตอร์ที่ซึลกิยืนยิ้มรออยู่แล้ว เธอพยายามขยับใบหน้าเพื่อเรียกเขาและนั่นแหละ แบคฮยอนเชื่อคนง่ายเขารีบวิ่งเข้าไปในทันที

 

รับอะไรดีคะ

 

เมื่อเช้าบอกว่ามีเค้กมะพร้าวอ่อนแนะนำใช่มั้ยครับ งั้นเอาหนึ่งที่

 

            ซึลกิกับแบคฮยอนมองหน้ากันเพราะตอนนี้เค้กมะพร้าวอ่อนนั้นหมดตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้ว แต่ก็นั่นแหละแบคฮยอนก็ต้องบอกไป

 

ขอโทษด้วยนะครับ

 

เสียดายเลย งั้นเอาบราวนี่กับคาปูชิโน่เย็นก็ได้ครับ

 

ขอโทษจริงๆนะครับ

 

            ปาร์คชานยอลรู้สึกเสียดายจริงๆเพราะเขาชอบเค้กมะพร้าวอ่อนอยู่แล้วแต่ที่ไม่ยอมสั่งตั้งแต่เช้านั้นก็เพราะเขาดันกินแซนวิชตอนเดินออกมาแล้วนั่นไง เลยไม่รู้เลยว่าฝีมือเค้กของเจ้าของร้านคนนั้นจะอร่อยแค่ไหน

 

            คาปูชิโน่เย็นและบราวนี่มาเสิร์ฟให้แล้วแต่วันนี้เป็นผู้หญิงมาเสิร์ฟให้ปกติจะเป็นอีกคนมากกว่า... ชานยอลหันกลับไปข้างหลังก่อนจะหันกลับมายิ้มให้เธอ

 

พี่เขาไปหลังร้านค่ะ

 

อ่อครับ

 

            เธอยิ้มกลับมาให้เขาก่อนจะเดินกลับไปที่เดิม วันนี้ที่ร้านนี้คึกคักดีมีคนเข้าออกบ่อยๆ บรรยากาศยามเย็นกับคนที่ต้องการความสงบในเวลาที่ล่วงเลยมาเกือบหกโมงเย็นตอนนี้ ปาร์คชานยอลมีหนังสือมาด้วยพอหลังจากที่ร้านกลับมาสงบเงียบอีกครั้งเขาก็ถอดหูฟังออกเพื่อจะฟังเพลงสบายๆในร้านแทน

 

            บราวนี่และคาปูชิโน่ที่สั่งกินหมดไปนานแล้ว คนที่อ่านหนังสือเพลินเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะพบว่ามันสองทุ่มเข้าไปแล้ว เขาหันกลับไปมองที่เคาน์เตอร์อีกครั้งและก็เหลือแค่หญิงสาวคนเดิมกำลังทำความสะอาดตู้เค้กอยู่ ข้าวของทั้งหมดถูกเก็บลงกระเป๋า ก่อนที่ร่างสูงยาวจะก้าวเดินออกไป

 

ขอบคุณมากนะคะชานยอลยิ้มให้เธอพร้อมพยักหน้าเล็กน้อย

 

คุณ!”

 

ครับ ?

 

พรุ่งนี้ต้องมาทานเค้กมะพร้าวอ่อนนะคะ เธอวิ่งออกมาจากเคาน์เตอร์ก่อนจะหยุดมาพูดตรงหน้า

 

แน่นอนครับ จากนั้นเธอก็โค้งให้เขาอีกครั้งและยิ้มพร้อมโบกมือให้

 

 

            ส่วนคนที่กำลังจะตกแต่งหน้าเค้กนั่นก็ต้องหยุดเมื่อได้ยินซึลกิบอกว่าอีกคนกลับไปแล้วเมื่อกี้...

 

แต่กิก็บอกให้เขามาพรุ่งนี้นะ

 

อีกหน่อยเดียวเองก็จะเสร็จแล้ว

 

เอาหน่าพี่ พรุ่งนี้เขาต้องมาแน่ๆ

 

 

 

 

 

            วันนี้เป็นวันเสาร์แต่ทีเบอร์รี่ก็เปิด 8 โมงอย่างเคย คนที่ยิ้มสดใสกำลังจัดร้านกับลูกพี่ลูกน้องอย่างซึลกิอย่างสนุกสนาน เธอเอาแต่ล้อเรื่องที่เขาหากุญแจรถไม่เจอแต่สุดท้ายมันก็อยู่บนหลังคารถโดยเขาที่เอามันไปวางไว้เอง อ่า ช่วงนี้แบคฮยอนเบลอๆเพราะทั้งนอนก็ดึกและแถมต้องตื่นเช้า

 

            เสียงหัวเราะหยุดลงเมื่อกริ่งที่หน้าประตูดังขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากเปิดร้าน เขาไม่ได้สวมเสื้อเชิ้ตในชุดสุภาพเพื่อไปทำงานเช่นทุกวัน วันนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังแต่งชุดสบายๆแค่เสื้อคอกลมธรรมดากับกางเกงขาสั้นและรองเท้าผ้าใบ อาจจะเผลอมองนานอีกแล้วจนโดนซึลกิกระทุ้งศอกใส่

 

มาทวงเค้กมะพร้าวครับ แค่นี้แบคฮยอนก็ยิ้มออกมาแล้ว เห้อ เขาจะมีความสุขทุกวันแบบนี้ไม่ได้นะเกิดวันหนึ่งไม่เจอหน้าจะทำยังไงดี...

 

แล้วเครื่องดื่มล่ะครับ

 

มีแนะนำมั้ยครับ

 

“…”

 

วันนี้ไม่ต้องใช้สมองมากเท่าไหร่ไม่อยากดื่มกาแฟ

 

ชามั้ยครับ ผมอยากให้คุณลอง...เอ่อ เรามีตัวขายดีที่อยากให้ลองครับ ดื่มแล้วสดชื่นมากเหมาะกับยามเช้าแบบนี้ บ้าแล้ว แบคฮยอนกำลังลนเขาเผลอพูดเร็วใส่อีกคนไม่รู้ว่าจะฟังรู้เรื่องมั้ย

 

ตามนั้นนะครับ

 

            และก็นั่นแหละมุมเดิมทุกอย่างยังเป็นแบบเดิม คนเดิมที่ก้าวเข้ามาในพื้นที่ของเขา ก้าวเข้ามาในใจเกือบทั้งเต็มดวงอยู่แล้ว

 

มาแล้วครับ คนที่เป็นเจ้าของร้านวางทั้งเค้กและชาในพื้นที่ว่างข้างๆ

 

            ชานยอลสงสัยและอยากถามหลายอย่างเขาหันไปข้างหลังและพบว่าลูกค้ายังไม่มีเลยได้โอกาสที่จะถาม หลังจากตักเค้กเข้าปากไปแล้ว

 

คุณ...ทำมันเองทั้งหมดใช่มั้ยครับ อีกคนพยักหน้าและดูจะดีใจอย่างมาก...ดูจากการยิ้มสดใสขนาดนั้นอ่ะนะ

 

อ่า เก่งจังครับผมชอบ

 

“…”

 

หมายถึง ชอบเค้กโฮมเมดของคุณ

 

            เพราะพูดไม่ได้คิดเลยกลัวอีกคนจะเข้าใจเขาผิด แต่เค้กของคาเฟ่นี้อร่อยจริงๆไม่หวานเกินไปสำหรับคนไม่กินหวานแบบเขา ทุกๆอย่างของร้านพูดตรงๆว่าถูกจริตกับผู้ชายทำงานแบบปาร์คชานยอลคนนี้ กับคนที่ไม่ชอบความวุ่นวาย ชอบความสะดวกสบายเพราะเขาก็อยู่แค่คอนโดข้างๆคาเฟ่แห่งนี้

 

            จำไม่ได้มากนักว่ามากินบ่อยขนาดนี้กี่ครั้งแล้ว แต่ไม่ต้องคิดเยอะก็เรียกได้ว่าแทบทุกเช้าเหมือนนักเรียนที่ขาดเรียนไม่ได้ ปาร์คชานยอลอาจจะเรียกได้ว่าเป็นแบบนั้น บางทีก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่ากำลังหลงใหลในรสชาติชา กาแฟ เค้ก หรือ...

 

 

คุณชื่ออะไรเหรอครับ

 

“…”

 

 

แบค...แบคฮยอนครับ ส่วนคนที่โดนถามก็ได้แต่อ้าปากหวอน้อยๆก่อนจะตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเบาๆ

 

ยินดีมากๆที่ได้รู้จัก ..

 

 

ผมปาร์คชานยอลครับ

 

 

หนึ่ง

 

สอง

 

สาม

 

สี่

 

.....

 

            เขาจ้องหน้าอีกคนแล้วนับได้แค่สี่วิเท่านั้น ได้รู้ชื่อแล้ว คุณชานยอลลูกค้าประจำของเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วที่ได้รู้ชื่ออีกคนวันนี้ก็ตกหัวค่ำแล้วแต่อีกคนก็ยังคงนั่งจ้องจอโน้ตบุ๊คอยู่ที่เดิม สงสัยอาจจะเป็นงานเครียดแน่เลย บางทีก็เห็นว่ายกมือมาขยี้หัวตัวเอง คงจะมีหัวเสียบ้างแหละมั้ง

 

พี่เอาชาไปให้เขาดีกว่า

 

ก็ได้นะอีกชั่วโมงร้านก็จะปิดแล้วคงไม่ค่อยมีคนแล้วแหละค่ะ

 

เรารีบกลับบ้านนิ กลับก่อนก็ได้นะดึกกว่านี้อันตราย

 

แหะๆเพลินไปหน่อย

 

เดี๋ยวพี่จัดการเองเรากลับดีๆแบคฮยอนลูบหัวซึลกิเบาๆก่อนจะเดินไปส่งที่หน้าร้าน เธอชี้ๆไปทางชานยอลด้วย

 

พอเดินกลับเข้ามาในร้านแบคฮยอนก็หยิบชาที่พึ่งชงใส่ในแก้วดีไซน์ดีๆและเดินตรงไปหาอีกคนที่นั่งหลังให้ แบคฮยอนกำลังคิดคำพูดแต่อีกคนก็สะดุ้งกลับมาก่อนเมื่อเห็นว่าเขามายืนอยู่ข้างหลัง

 

จะปิดร้านแล้วเหรอครับ

 

อ่อ...ยังครับ ผมเห็นคุณดูเครียดๆเลยเอาชามาให้

 

เท่าไหร่เหรอครับ

 

ฟรีครับ

 

ครับ ?...

 

ให้คุณลูกค้าประจำของทีแอนด์บีครับ รอยยิ้มกว้างถูกส่งไปให้อีกคน ชานยอลรับมาก่อนจะขอบคุณอยู่หลายครั้ง และพอเจ้าของชากำลังจะเดินไปกลับมีเสียงเรียก...เสียงนี้มาจากสวรรค์หรือเปล่านะ

 

ถ้าไม่รังเกียจนั่งด้วยกันก่อนมั้ยครับ

 

นี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ ความรู้สึกดีใจจนตัวสั่นมันเป็นแบบนี้เองเพราะตอนนี้ถาดในมือถูกเปลี่ยนไปไว้ข้างหลังแล้ว

 

 

และเพราะเห็นส่าไม่มีลูกค้าแล้วชานยอลเลยชวนอีกคนนั่งด้วยกัน

 

แต่ถ้าคุณจะปิดร้านไล่ผมได้นะครับ คุณชานยอลหัวเราะน้อยๆมันดูสุขุมและเป็นผู้ใหญ่มาก

 

ยังครับ

 

“…” แบคฮยอนจับแขนเสื้อตัวเองขึ้นก่อนจะนั่งลงข้างอีกคน และมันก็เก้ๆกังๆไปหมดไม่รู้ว่าจะนั่งหันไปทางไหน นั่งมองออกไปข้างนอกนั่น หรือจะนั่งหันข้างเข้าหาอีกคน

 

            แบคฮยอนกำลังนึกถึงกลิ่นหอมที่กำลังได้กลิ่นอยู่ตอนนี้ และก็นึกออกว่ามันเป็นกลิ่นของน้ำหอมที่เขาเคยลองดมแล้วรู้สึกว่ามันเป็นผู้ชายมากเกินไป แต่พอทำไมกลิ่นหอมที่อยู่บนตัวอีกคนมันทำให้เขากลับรู้สึกชอบแค่เพียงมันอยู่บนตัวของคนข้างๆตอนนี้ได้นะ

 

...เริ่มค่ำแล้วคงไม่มีลูกค้ามาแล้ว

 

ผมติดคาปูชิโน่คุณมากเลยนะครับ

 

อ่าขอบคุณมากนะครับ คุณมาทุกวันจนผมจำได้ แบคฮยอนหัวเราะออกไปเขาก็ยังคงไม่กล้าสบตาอีกคนอยู่ดี และก็รู้ว่าคุณขานยอลพยายามชวนคุยเพื่อไม่ให้อึดอัด

 

มือซ้ายที่ยกแก้วชาขึ้นมาดื่มทำให้เขากำลังลุ้นและจังหวะนั่นเขาก็เห็นรอยสักอะไรซักอย่างที่โผล่พ้นแขนเสื้อเชิ้ตออกมา มองเพลินจนได้ยินเสียงวางแก้วชาลงกระทบกับฐานรองแก้วเลยล่ะ

 

ผมชอบครับ

 

...

 

...ชาของคุณน่ะคนที่สวมแว่นหันมามองแค่แวบเดียวก่อนจะหันกลับมองออกไปหน้าร้านแบบเดิม

 

ผมพึ่งลองทำเมื่อเช้าหลังจากคิดสูตรมาหลายครั้ง ดีใจที่คุณชอบนะครับ

 

แค่แปลกใจว่าทำไมคุยแล้วไม่ยอมสบตา...

 

 

ผมเป็นคนแรกที่ได้ดื่มมันเหรอครับ แบคฮยอนพยักหน้ากลับไป แต่ยิ่งตอนนี้ทำให้เขารู้สึกเกร็งมากไปเพราะอีกคนจากที่นั่งหันข้างกลายเป็นเขยิบหันมาเข้าหากัน

 

คุณทำงานแถวนี้เหรอครับ

 

ครับ ตึกสูงๆเยื้องร้านคุณ

 

 

“…ผมเป็นนักวิจัย วิเคราะห์พวกแบบสอบถาม

 

อ่า

 

แต่จริงๆผมไม่ได้ชอบทางนี้เท่าไหร่เขากำลังตั้งใจฟังในสิ่งที่อีกคนกำลังพูดอย่างรู้สึกผ่อนคลายกว่าตอนแรก

 

ผมชอบงานอิสระแบบคุณ ทุกคำพูดของเขากำลังทำให้แบคฮยอนใจเต้นเร็วขึ้น เขาไม่ได้กินกาแฟนะแต่ทำไม...

 

 

กริ๊ง

 

 

งั้นเดี๋ยวผมขอไปรับออเดอร์ก่อนนะครับ

 

ถ้าแบบนั้นผมขอตัวเลยดีกว่าครับ ขอบคุณสำหรับชา…”

 

...

 

พรุ่งนี้เจอกันนะครับ แบคฮยอน

 

เขายืนนิ่งและได้แต่มองตามอีกคนขามันแทบจะขยับไม่ได้เลยด้วยซ้ำเลยได้แต่ยิ้มโง่ๆกลับไป ก่อนจะยกมือมากุมที่หน้าอกข้างซ้ายเพราะใจที่เต้นเร็วจนกลัว...และต้องสะดุ้งเมื่อลืมไปว่ามีลูกค้ารออยู่

 

ข..ขอโทษครับ

 

 

 

 

 

 

 

            เจ้าซึลกิกำลังแซ็วคนที่ทำอเมริกาโน่แก้วแรกไปยิ้มไปตั้งแต่ไปเอาเค้กมาเมื่อเช้า เค้นไปมาก็รู้แล้วว่าพี่ชายของตัวเอง คืบหน้าไปอีกก้าวแล้วเผลอแปบเดียวรู้ชื่อกันแล้ว

 

มาแล้วๆ เธอสะกิดเขายิกๆทำแบบนี้อีกคนสงสัยพอดีเจ้าซึลกิเนี่ยน่า

 

สวัสดีครับ...คุณชานยอล

 

วันนี้ขอคาปูเย็น เทคโฮมนะครับ

 

ครับ อ่า รอซักครู่นะครับ

 

            เราสองพี่น้องมองหน้ากันก่อนจะหันไปเตรียมอุปกรณ์สำรับทำคาปูชิโน่ให้กับร่างสูงที่ยืนกดโทรศัพท์รอที่เคาน์เตอร์ ก่อนที่ไม่นานคาปูชิโน่เย็นที่ถูกใส่แก้วสีขาวสะอาด จะถูกเจ้าของร้านตัวเล็กเขียนคำสั้นๆลงไป

 

เรียบร้อยครับ

 

...ตอนเย็น

 

“…”

 

จะมาอีกนะครับ

 

 

            มือที่ถือแก้วกาแฟยังคงถือค้างไว้อยู่แบบนั้น จนคนที่ยืนอยู่ด้านนอกเคาน์เตอร์ยิ้มมาให้กับเขา แบคฮยอนโค้งขอบคุณอีกคน ก่อนที่แผ่นหลังกว้างจะค่อยๆเดินออกไป

 

โอ้ยยยยยย ไม่ไหวแล้วพี่ ซึลกิทุบมาที่ไหล่เขาก่อนจะกรีดร้องด้วยท่าทางตลกๆ

 

“…”

 

ถ้าพี่ยังไม่บุก กิจะฮุบละนะ

 

            เธอแกล้งแหย่เล่น เหมือนจิตใจของพี่แบคฮยอนของเธอจะลอยออกไปพร้อมเจ้าของออเดอร์คาปูชิโน่เย็นไม่ใส่น้ำตาลแต่ใส่ความรักเต็มเปี่ยมจากพี่แบคฮยอนไปแล้ว

 

            บนแก้วนั้นถูกเขียนลงไปด้วยความตั้งใจของแบคฮยอน

 

 

ขอให้เป็นวันที่ดีนะครับ คุณชานยอล

 

 

 

 

 

            พลบค่ำแล้วและเวลาที่เฝ้ารอคอยเวลาสี่โมงเย็นพร้อมกับร่างสูงที่เปิดประตูเข้ามาอีกคนสั่งเมนูเดิมก่อนจะเลือกเข้าไปนั่งมุมเดิม แต่วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ลูกค้าเยอะในช่วงเย็นเขากับซึลกิแทบไม่ได้หยุดพักเลย ถึงจะเหนื่อยแค่ไหนแต่รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งสองก็ยังปรากฎให้เห็นอยู่ตลอดอยู่ดี

 

            เกือบหนึ่งทุ่มที่กว่าคนจะค่อยๆน้อยลง และแบคฮยอนดีดตัวขึ้นทันทีที่เห็นว่าคนที่เคยนั่งอยู่กำลังจะลุกขึ้น ชานยอลจะกลับแล้วหรือไงนะ

 

น้ำเปล่าหนึ่งขวดครับ

 

เดี๋ยวไปเสิร์ฟนะครับแบคฮยอนยิ้มกว้างที่แท้ก็มาสั่งน้ำเปล่าเพิ่มนี่เองและเป็นจังหวะเดียวกับที่ซึลกิออกมาจากหลังร้านเพื่อเตรียมกลับบ้าน

 

ที่จริงอยากอยู่เป็นกขค...แต่รีบกลับไปอ่านหนังสือดีกว่า ก่อนจะไปเสิร์ฟแบคฮยอนก็เดินไปส่งเธอที่หน้าร้านก่อน ส่วนลูกค้าคนอื่นๆก็ทยอยกันออกไปบ้างแล้วจะเหลือก็แต่

 

น้ำเปล่าครับ

 

ขอบคุณครับ และนั่นแหละแบคฮยอนถือโอกาสนั่งข้างอีกคน ที่เดิม...

 

 “ดูคุณก็สนุกกับงานนะครับ ทำไมถึงบอกไม่ชอบ

 

คุณจำได้ ?

 

ก็เราพึ่งคุยกันเมื่อวานนิครับ คนที่เกาจมูกเพราะความรู้สึกเขินตอบออกมาเบาๆ

 

มันไม่สนุกหรอกครับแต่เพราะต้องทำให้เสร็จมากกว่า เครียดไปงานก็เฟลถูกมั้ยครับ และอีกครั้งที่สายตาเลือกจะมองออกไปรอบๆตัวมากกว่าใบหน้าของอีกคน

 

แล้วทำไม...คุณถึงไม่ทำตามสิ่งที่ชอบล่ะครับ

 

ถ้าบอกตามตรงก็คงเพราะเรื่องเงินมั้งครับ อีกคนหัวเราะออกมา

 

ผมดูโลภใช่มั้ย

 

ไม่แปลกที่จะคิดแบบนั้นหรอกครับ ทุกวันนี้เราก็อยู่ได้เพราะมันจริงๆ แบคฮยอนค่อนข้างเห็นด้วย เงินน่ะสำคัญจริงๆแหละ

 

แต่ผมว่านั่นก็แค่ส่วนนึงนะครับ

 

นั่นมันทำให้เขาขมวดคิ้วสงสัยก่อนที่อีกคนที่ก้มหน้าอยู่จะเงยหน้ามาสบตากับเขา แบคฮยอนกำลังนับเลขภายในใจ ถ้ามันถึงสิบวิเขาต้อง...

 

...อีกอย่างที่เราจะอยู่ได้เพราะการได้รัก คนที่ทำให้รู้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่เพื่อเขา

 

แค่ 8 วินาทีก็จะตายแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมถึงวกมาเรื่องนี้ได้..แบคฮยอนเสมองไปทางอื่นก่อนที่คำถามต่อไปมันจะทำให้เขาไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่เพราะเก็บสีหน้าไม่ไหวแล้ว

 

คุณแบคฮยอน...มีคนนั้นหรือยังครับ

 

....

 

คนที่คุณคิดว่าจะอยู่เพื่อเขา

 

            ถ้าไม่คิดว่าตอนนี้อยู่บนพื้นดิน คงคิดว่ายืนอยู่กลางทะเลแล้วโดนคลื่นซัดใส่ บทจะถามตรงๆก็ไม่ได้ให้เขาได้เตรียมใจเลย คลื่นนี้ซัดซะใจเขาเต้นแรงจนมันจะหลุดออกไปอยู่ที่อีกคนอยู่แล้ว จะให้เขาตอบยังไงเพราะคำตอบของใจเขามันคือ ตัวคนที่ถามอยู่นั่นไง

 

ผมคงละลาบละล้วงไปขอโทษนะครับ

 

ไม่หรอกครับ

 

            อิริยาบถของทั้งคู่กลายเป็นหันมาเผชิญหน้ากันด้วยความบังเอิญ ชานยอลกำลังก้มหน้าและเราก็ไม่ต่างกัน

 

ผมยังไม่มีใครคนนั้น แต่...

 

อีกคนเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับยิ้มให้เพื่อรอฟังที่แบคฮยอนที่กำลังเกาแก้มอยู่จะพูดต่อจากนั้น

 

คุณล่ะครับ...แบคฮยอนกำลังโยนความหวังกลับไปใจเต้นแรงเพราะรอคำตอบ ยังไม่มีบทสนทนาต่อจากนั้นและแบคฮยอนก็เลือกจะหันกลับมามองออกไปด้านนอกมือเรียวสวยนั่นกำลังจับไปที่แคคตัส ก่อนที่ชานยอลจะพูดออกมา

 

ผมอยู่ร้านคุณดึกอีกแล้ว

 

คุณชานยอลเลี่ยงที่จะตอบแหะ

 

ไม่เป็นไรเลยครับ ได้คุยกับคุณก็สนุกดี

 

สนุกเหรอครับ ผมว่าผมเป็นคนน่าเบื่อ

 

แต่ผมไม่รู้สึกแบบนั้นเลยนะ... แบคฮยอนรีบตอบออกไป

 

คุณน่ารักจังครับ

 

 

 

            น็อคแล้ว เกมโอเวอร์….เขาแพ้ราบคาบไปไหนไม่ได้อีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

            ไดอารี่สีขาวถูกขีดเขียนลงไปกว่าหนึ่งเดือนแล้ว เร็วๆจริงครบวันที่30หรือเดือนนึงพอดีที่ได้รู้จักชื่อชานยอล อีกคนบอกให้เขาไม่ต้องเรียกคุณเพราะบังเอิญมาก มากๆเลยที่อายุเท่ากัน แบคฮยอนรอเวลาทุกวันที่ลูกค้าจะทยอยออกจากร้านและจะเหลือเขานั่งทำงานอยู่ที่มุมนั้นในเวลาเกือบๆร้านจะปิด

 

งานของคุณดูน่าสนุกดีนะครับได้มาวิเคราะห์หาเหตุผลว่าทำไม

 

แบคฮยอนคิดแบบนั้นหรอ มันไม่สนุกแบบที่คิดเลย

 

แบคฮยอนขยี้ตาตัวเองพลางมองหน้าจอของอีกคนที่เป็นโปรแกรมคำนวณและปรากฎตัวเลขอยู่มากมาย ให้ตายทำไมตอนนี้เขารู้สึกง่วงขนาดนี้ ตามันหนักจนแทบจะปิดเข้าหากันแล้ว ไม่ได้นะหลับแล้วก็พลาดโอกาสคุยสิ

 

แค่ห้านาทีหลังจากที่เสียงเจื้อยแจ้วเงียบลง ปาร์คชานยอลที่เคร่งเครียดกับโปรแกรมวิเคราะห์แบบสอบถามเลยหันไปเพื่อจะขอกาแฟอีกแก้ว แต่...

 

ความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจที่ได้ยินใกล้ๆกับเพลงสากลที่เปิดคลอเบาๆภายในร้านเท่านั้น

 

ใบหน้าของคนที่ฟุบหลับกับโต๊ะไม้สีน้ำตาลอ่อนแนบไปกับมือขาวจนแก้มย้วยออกมาช่างเป็นภาพที่เขาไม่ค่อยได้เห็นใครที่หลับได้น่ารักขนาดนี้

 

ดินสอจากที่เอาไว้จดขีดๆเขียนๆเกี่ยวกับโปรแกรมคำนวณแสนน่าเบื่อนั่นบัดนี้มันกำลังแปรเปลี่ยนเป็นจรดเป็นลายเส้นบนกระดาษที่ว่างเปล่า

 

นานเลยทีเดียวกว่าอีกคนจะรู้สึกตัว

 

เอ่อ..คือผมขอโทษทีนะครับ หลับไปได้ยังไงเนี่ย

 

ต้องตื่นเช้าใช่มั้ยครับ

 

แบคฮยอนพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะหันไปมองรอบๆร้านและก็ตกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้มันสี่ทุ่มแล้ว!

 

ชานยอลครับนี่มันสี่ทุ่มแล้ว

 

ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเท่าไหร่ว่าปาร์คชานยอลจะอยู่เป็นเพื่อนเขา แถมยังไม่ยอมปลุกด้วย จะโทษก็ไม่ได้หรือคิดในแง่ดีอีกคนก็อาจจะทำงานเพลินเหมือนกัน

 

ต้องเก็บร้านต่อใช่มั้ย...เลทขนาดนี้ พรุ่งนี้ผมไม่ยอมนะครับถ้าจะปิดร้าน

 

คือ

 

ให้ผมช่วยนะครับ

 

ไม่เป็นไรครับ แค่นี้เองรบกวนคุณมามากแล้ว

 

แต่อีกคนไม่ยอมฟังกันเลยพอเขาพูดจบ มือยาวๆของเขาก็หยิบถาดที่วางอยู่ด้านข้างเขาออกไปก่อนจะเดินไปยังโต๊ะข้างหลังที่มีจานใส่เค้กวางอยู่

 

แก้วชาดีไซน์จังครับ ซื้อที่ไหนเหรอครับ

 

ของคุณพ่อน่ะครับ ท่านสะสมไว้เยอะเลยแบ่งให้ผมมา

 

แบคฮยอนตอบไปพลางเช็ดโต๊ะไปด้วย ก่อนจะเดินกลับมายังเคาน์เตอร์และทำความสะอาดมัน โดยมีคุณชานยอลถือเหล่าแก้วต่างๆมาวางที่ซิงค์

 

น้ำที่เปียกพื้นอยู่แล้วหลังจากที่แบคฮยอนล้างมือก่อนหน้านี้ทำให้การทรงตัวย่ำแย่ เขาพยายามยกแขนทรงตัวแล้วแต่..และแรงสัมผัสที่เอวมัน

 

“…เกิดถ้วยชาพ่อคุณแตกนี่น่าเสียดายแย่นะครับ

 

สัมผัสเบาๆที่เอวกับคนที่ช่วยดึงเขาขึ้นมาอีกแค่นิดเดียวแก้วที่วางหมิ่นเหม่บนซิงค์จะตกลงมาแตกหมด

 

ข...ขอบคุณครับ

 

ขอโทษด้วยที่จับคุณ ผมแค่กลัวจะเจ็บทั้งคนทั้งแก้ว

 

คนตัวเล็กกว่าได้แค่ยืนนิ่งไร้วิญญาณทุกความใกล้ชิดมันทำให้เขาหายใจไม่เป็นจังหวะเลยซักครั้ง ก่อนจะเห็นว่าคุณชานยอลเดินไปหยิบไม้ถูพื้นทาถูให้

 

ขอบคุณมากนะครับ

 

ไม่เป็นไร

 

พรุ่งนี้....

 

 

ต้องมาอีกนะครับ

 

ถึงจะพูดแบบนั้นเขาก็ไม่ได้สบตาอีกคนแม้แต่น้อยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกคนทำหน้าตาแบบไหน อยากรู้แต่ก็กลัว คนที่เอาแต่มองพื้นสังเกตเห็นฝีเท้าที่เขยิบเข้ามาใกล้

 

ผมต้องมาอยู่แล้วครับ

 

            แบคฮยอนเชื่อแล้วว่าเขาตกหลุมชานยอลอย่างปีนขึ้นมาไม่ได้ ต่อให้อีกคนไม่รู้ หรือไม่รักตอบ ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้เขามีความสุขกับการแอบรักแบบนี้

 

 

 

 

 

 

            ตอนนี้แบคฮยอนโดนซึลกิล้อทุกวันเลยว่าแก้มจะแตกแล้วเพราะเล่นยิ้มหุบได้ทุกวันขนาดนี้ วันนี้ก็เป็นอีกวันที่อีกคนมาเลทกว่าเดิมนั่นคือมาเกือบหกโมงอาจจะเพราะอยู่ๆฝนตกหนัก และร้านเขาก็เลยเงียบเหงาไม่ค่อยมีคนมากเท่าไหร่ แบคฮยอนนั่งกอดอกตัวเองอยู่ที่เคาน์เตอร์เพราะอากาศที่เย็นจากฝนตกและเครื่องปรับอากาศในร้าน

 

            คนที่แอบมองอยู่เคาน์เตอร์เห็นว่าอีกคนยังตั้งใจทำงานอยู่และกลัวว่าภายในร้านจะหนาวเกินไปเลยปรับอุณหภูมิลง และอีกคนคงจะได้ยินเสียงที่เงียบลงเลยหันกลับมามอง

 

จะปิดร้านเหรอครับ ยังไม่ได้คุยกันเลย

 

            และนั่นแหละเขาตัดสินใจไปนั่งข้างอีกคนแบบเดิมพร้อมชาร้อนที่ยกมาเผื่ออีกคนด้วย เรามีบทสนทนากันมากมาย ชานยอลแนะนำหนังสือเกี่ยวกับจิตวิทยามาให้เขาอ่านและมันสนุกมากแบคฮยอนอ่านเพลินมากและอาจจะนานไปหน่อยมั้ง....

 

            นานไปจนคนที่นั่งข้างกันมาตลอดหลับไปแล้ว จมูกเป็นสันนั้นเด่นมากเลย ชานยอลมีใบหน้าที่น่าอิจฉา ก่อนที่เขาจะฟุบลงไปแล้วหันมามองคนที่หลับพริ้ม ก่อนจะไล่มองตั้งแต่เส้นผมที่เซทดูดีลงมายังใบหน้าที่ไร้ที่ติและนั่นเขาเห็นว่ามีขนตาร่วงลงมาที่แก้มอีกคน

 

แบคฮยอนอมยิ้มพลางคิดขำๆว่าเจ้าขนตานั่นร่วงหล่นมาบนใบหน้าคมคายของอีกคนได้อย่างไร  น่าอิจฉาจังเลย

 

พลันมือก็ไวไปแล้วรู้อีกทีนิ้วมือทั้งห้าก็เกือบจะแตะใบหน้าของอีกคนแล้ว คนอะไรจะดูดีไปหมดขนาดนี้ไม่เหลือพื้นที่ให้มีที่ติบ้างหรืออย่างไรกันนะ นิ้วโป้งสวยค่อยๆเกลี่ยเส้นขนตาเส้นเล็กนั้นออกอย่างแผ่วเบา

 

แต่ทว่า...

 

มันก็แทบชะงักและชักมือกลับไม่ทันการเสียแล้ว

 

หมดคำพูด มีแต่ความอึดอัดในใจเมื่อบัดนี้สองสายตาได้สบกันโดยไม่มีใครคิดจะพูดอะไรออกมา

 

คนที่นอนเกยกับแขนตัวเองที่ลืมตาขึ้นกับอีกคนที่นอนเกยแขนตัวเองมองกันราวกับว่านี่คือความอึดอัด แต่มันคงเป็นแค่คนตัวเล็กข้างๆที่คิดไป ชานยอลแค่สงสัยมากกว่า.....

 

 

 

 

 

สามวันแห่งความเหี่ยวเฉานับแต่คืนนั้นแบคฮยอนไม่เห็นชานยอลมาที่คาเฟ่อีกเลย เพราะตัวเองแท้ๆไม่น่าทำแบบนั้นเลย

 

พี่...อย่าคิดมากเลยอาจจะไม่ใช่แบบที่คิดหรอก

 

ถ้าเป็นกิล่ะ คนที่เราไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยมาทำแบบนั้น กิจะทำไง

 

ก็คงคิด...

 

...

 

แต่เขาอาจจะงานยุ่งก็ได้นะพี่

 

ที่จริงก็ไม่เป็นไรหรอกถ้าเขาจะไม่มา การแอบรักมันก็เป็นแบบนี้ หวังได้ฝ่ายเดียวคิดเป็นตุเป็นตะมามากไปแล้ว มากไปจนไม่รู้จะถอยยังไง

 

เอาหน่ารีบเก็บร้านแล้วกลับไปพักผ่อนกันเผื่อพรุ่งนี้เขามา

 

งั้นพรุ่งนี้กิมาก่อนเปิดร้านก่อนนะแล้วพี่จะรีบตามมาสุดชีวิตเลย

 

ไม่ต้องห่วง น้องทำได้สบายมากกกก

 

อย่าแอบกินคุกกี้ล่ะ

 

รู้ทันอ่า

 

ถ้านับพรุ่งนี้ก็จะเป็นสี่วันแล้ว ใจหายนะจะไม่มาแล้วจริงๆหรือไง เช้าวันพรุ่งนี้เขาต้องไปหาหมอเลยจะมาเปิดร้านช้าเจ้ากิเลยต้องรับอาสามาก่อน เค้กก็ต้องงดทำไปหลายอย่างเลย

 

 

แล้ววันนี้สภาพอากาศกลับแปรปรวนอีกครั้งหญิงสาวที่มาถึงพร้อมสายฝนแถมมาเปิดร้านเลทด้วยมันเกือบจะแปดโมงครึ่งอยู่แล้ว...สายตาของเธอเหลือบไปเห็นม้วนกระดาษที่เหน็บไว้กับที่จับประตู

 

ของใครเนี่ยไม่เห็นบอกไว้เลย ก่อนจะจับมันมาถือพลิกดูรอบๆ

 

 

for B.

 

 

ใครอ่าบี อ่อออ พี่แบคฮยอนแน่เลย

 

ว่าแต่ใครส่งไม่เห็นบอก ซึลกิถ่ายรูปส่งไปให้แบคฮยอนดูเพราะอาจจะเป็นของสำคัญของพี่เขาก็ได้

 

Seulgi

ไม่มีบอกว่าใครส่งอ่ะพี่

Baekhyun

แต่พี่ไม่ได้สั่งอะไรนะ

เราแกะเลย

Seulgi

ไม่เอาาา

เผื่อเป็นของสำคัญ

Baekhyun

แกะได้555555

 

Seulgi

อ่า งั้นแกะนะคะ

 

เธอทำตามที่คนเป็นพี่บอก แกะซองใสออกก่อนจะคลี่กระดาษที่ถูกมัดด้วยเชือกอย่างดี และก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นสิ่งนั้นและเข้าใจอะไรๆแล้ว

 

Seulgi

พี่ต้องมาดูเอง

บอกแค่นี้

 

 

ส่วนคนที่กำลังจะขับรถกลับไปที่ร้านก็แปลกใจ ทำไมต้องมาดูเองก่อนจะถามกลับไปว่าคุณชานยอลมาหรือเปล่า ซึลกิตอบแค่อีโมร้องไห้มาก่อนจะบอกว่าฝนตกตัวเองเลยมาเปิดร้านสาย เขาก็ตอบไปว่าไม่เป็นไรเลย

 

ตอนเย็นเขาอาจจะมาก็ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

กลางวันเลี้ยงไรลูกน้องบินไปดูงานกับประธานใหญ่เลย หูยยยบัญชีจอมพูดมากอย่างจงแดกกำลังสอบถามผู้เป็นหัวหน้าหลังจากเรามานั่งอยู่ในห้องกินข้าวในช่วงพักกลางวัน

 

กูสั่งกาแฟมาเลี้ยง

 

คิมจงอินโพล่งออกมา เขาเหมือนเป็นเลขาฯปาร์คชานยอลเพราะตัวเขาก็ติดสอยห้อยตามมันไปที่อังกฤษด้วย

 

ร้านไหนชานยอลถามออกไปอย่างสงสัย

 

คาเฟ่แถวนี้

 

แล้วใครจะไปเอา ชานยอลถามกลับไปอีก

 

เพื่อนมึงถามไรหนักหนา กูเลี้ยงเองไม่ต้องห่วง

 

“…”

 

เขาจะเอาขึ้นมาส่ง

 

เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งหมดหันไปมอง

 

นั่นไงน่าจะมาแล้ว

 

ร่างเล็กที่คุ้นเคยกับแว่นตากลมๆนั้นกำลังยื่นแก้วกาแฟให้กับไอ้คิมจงอิน พร้อมกับยิ้มให้มันเมื่อมันกำลังพูดอะไรซักอย่าง

 

ไอ้ชานยอล ... มาช่วยถือหน่อย

 

เขาสบตากับอีกคนที่เบิกตากว้างมองมาอย่างแปลกใจ ก่อนจะพูดออกมา

 

คุณ..

 

นี่เงินทั้งหมดครับ เอ่อ...คุณครับ จงอินกำลังเรียกคนที่เอากาแฟมาส่งแต่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจเขาในตอนนี้

 

รู้จักกันเหรอครับ จงแดถามออกมา

 

หนึ่ง..

 

โอเคแดกแฟกัน

 

เมื่อกำลังจะหันไปคุยแต่กลายเป็นว่าเจ้าของร้านที่มาส่งกาแฟเดินหายไปแล้ว เอาล่ะยังไงวันนี้เขาก็ต้องไปที่คาเฟ่อยู่ดี อีกอย่างไม่ได้ไปมาหลายวันแล้ว

 

หื้มม อร่อยจริงๆด้วย...ก็ว่าทำไมไอ้หัวหน้ามันขึ้นมาทำงานสายทู๊กวัน

 

ไล่ออก

 

โธ่บัญชีเก่งๆอย่างกูหายากนะเพื่อน

 

ทำไมวะไอ้จงแด จงอินถามออกมาอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าไอ้จงแดเอาแต่ล้อไอ้ชานยอลอยู่นั่น

 

ก็เพื่อนมึงหลังๆมาขึ้นงานเลททุกวัน

 

มีอะไรทำไมไม่พูดวะ...แต่นั่นเจ้าของร้านป่ะน่ารักดีว่ะ

 

ยุ่ง

 

 

 

 

            ชานยอลเลือกมาในช่วงที่คาเฟ่จะปิดเพราะเขาตั้งใจที่จะมาคุยกับแบคฮยอนโดยเฉพาะ มองเข้าไปในร้านก็เห็นอีกคนกำลังเก็บโต๊ะและทำความสะอาดอยู่

 

ร้านปิดแล้ว..ค ครับ

 

            โต๊ะสองคนนั่งพร้อมกับโกโก้เย็นที่แบคฮยอนทำให้อีกคนเพราะเมล็ดกาแฟหมดแล้ว เหมือนชานยอลมีอะไรจะพูด ซึ่งเขาก็รออยู่

 

หายไปหลายวันเลยนะครับ แบคฮยอนตัดสินใจถามออกมาก่อนเพราะตัวเองก็อยากรู้มากจริงๆ สงสัยหลายอย่าง อยากถามอะไรๆให้ชัดเจนไปหมด

 

ต้องบินด่วนน่ะ

 

คิดถึงผมเหรอ

 

แบคฮยอนเอาแต่ก้มหน้าหลังที่อีกคนรุกมาแบบนั้น แต่ชานยอลก็เห็นว่าใบหน้าขาวนั้นขึ้นริ้วแดงน้อยๆ

 

อ่า ยิ่งไม่ตอบผมยิ่งเขินนะ

 

จะคิดถึงได้ยังไงครับ ผมแค่…”

 

โกหกแน่ล่ะ เขากำลังโกหก

 

แค่?” อีกคนหัวเราะใหญ่เลย

 

งั้นผมขอเบอร์แบคฮยอนไว้ได้มั้ย.. อีกคนเท้าลงมาบนโต๊ะทำให้ใบหน้าเราใกล้ขึ้นมาอีกนิด

 

จะได้เอาไว้โทรมาสั่งกาแฟ

 

 

แล้วก็ไว้โทรบอกว่าวันไหนไม่มา แบคฮยอนจะได้ไม่ต้องคิดถึงผมไง

 

            เขาไม่ได้ปกปิดความรู้สึกอีกแล้ว มันยิ้มออกมาจากความรู้สึกจริงๆเขาเชื่อว่าอีกคนก็คงไม่ต่างกัน ใจเต้นเร็วขึ้นเพียงแค่อีกคนมองมาอยู่นาน

 

ชอบภาพที่ผมวาดมั้ยครับ

 

ถ้าบอกไม่ล่ะครับ

 

ก็เพราะชอบคนวาดมากกว่ายังไงเล่า ._.

 

คงเสียใจครับถ้าแบบนั้นผมขอคืนนะ

 

แปะอยู่บนผนังห้องนอนครับ เอาออกแล้วไม่สวย...

 

            ชานยอลอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะเริ่มอยู่ไม่สุขเพราะใจที่เต้นเร็วไม่ต่างกัน มันอาจจะเร็วกว่ารถสปอร์ตยี่ห้อดีที่กำลังแข่งกันอยู่ของเราทั้งสองคนและทั้งสองคันก็ได้ ไม่รู้ใครจะเข้าเส้นชัยก่อน

 

            บางทีพวกเขาอาจจะเข้าใจเส้นชัยในหัวใจของแต่ละฝ่าย...พร้อมๆกัน

 

 

 

 

 

 

(ถึงบ้านหรือยังครับ)

 

เมื่อกี้เลย

 

กว่าสองสัปดาห์แล้วที่เราได้คุยกันทุกวัน หลังจากที่ปิดร้านเสร็จสรรพกลับถึงบ้านในเวลาครึ่งชั่วโมงอีกคนก็โทรมาแทบจะเวลาเดิมทุกครั้ง

 

ทำอะไรอยู่ครับ

 

(คิดถึงแบคฮยอนครับ)

 

แบคฮยอนเม้มปากกลั้นยิ้มจนแก้มจะแตกเล่นตอบมาทันท้วงทีขนาดนั้น

 

อะไรเล่าห่างกันยังไม่ถึงชั่วโมงดีเลย

 

(นอนพักเยอะๆล่ะพรุ่งนี้เรามีนัดกันอย่าลืมนะครับ)

 

ลืมแล้วครับ

 

(อยากโดนทำโทษหรือไง)

 

แต่ยังไม่บอกเลยนะครับว่าจะพาไปไหน

 

ชานยอลย้ำอีกครั้ง เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืนคนที่บอกให้เขารีบนอนแต่อีกคนก็ยังชวนคุยไม่หยุด จนเขาชักติดลมไปด้วย ขอไปอาบน้ำก่อนแต่ชานยอลก็ไม่ยอมวางสายอยู่ดี กลับออกมาก็คิดว่าจะวางไปแล้วแต่ก็นะเขาก็ยังไม่วาง

 

(อยากเจอแล้วครับ เมื่อไหร่จะห้าโมงเย็นพรุ่งนี้)

 

ต้องนอนครับมันจะได้เร็วๆ

 

(หลอกเด็กแล้ว)

 

(งั้นแบคฮยอนไปนอนนะครับแล้ว-)

 

เราลากันมากี่รอบแล้วเนี่ย หื้ม แบคฮยอนขำ

 

ผมต้องนอนจริงๆนะพรุ่งนี้เดี๋ยวไม่สดชื่น

 

(...ครับ)

 

เสียงอีกคนดูอ่อนลง เขาจะใจอ่อนอีกไม่ได้แล้วเพราะง่วงมากแล้วด้วย

 

ฝันดีนะชานยอล

 

(ฝันดีครับตัวเล็ก)

 

แบคฮยอนผละออกมาเพื่อจะกดวางแต่ตัวเลขเวลาก็ยังเดินอยู่ ไม่ยอมกดวางอีกแหะ เขาเลยยกหูขึ้นฟังก็ยังฃได้ยินเสียงกุกกักอยู่ ตัวเองก็ไม่ได้กดวางเหมือนกัน

 

วางสิ

 

(พร้อมกัน)

 

เขากดตัดสายไปแล้ว ก่อนจะนอนยิ้มเอาโทรศัพท์ทาบอกพรุ่งนี้เป็นครั้งแรกที่จะได้ไปเที่ยวกันสองคนในวันหยุด ตื่นเต้นชะมัด คนที่นอนเงยหน้ามองเพดานเอาหมอนมาปิดหน้าก่อนจะกลิ้งไปกลิ้งมาพร้อมถีบที่นอนไปด้วย ตัวเล็กอะไรเล่า...คนบ้า

 

เลิกยิ้มซักทีสิแบคฮยอนนนน

 

 

 

 

 

ตอนนี้เขานั่งอยู่กับชานยอลในรถอีกคนสวมชุดสเวทเทอร์สีดำสบายๆพร้อใชวนคุยตลอดทาง แล้วก็ยังไม่ยอมบอกอีกว่าจะพาไปไหน กระทั่งพระอาทิตย์ตกดินรถที่ขับผ่านสะพานข้ามแม่น้ำก่อนที่มันจะชะลอลงจนแบคฮยอนหันกลับไปมอง

 

ที่นี่เหรอครับ

 

ที่จริงไม่ใช่หรอกครับ พอดีคิดอะไรขึ้นมาได้ ชานยอลพูดทิ้งความสงสัยก่อนจะเปิดประตูลงไปเลย แบคฮยอนเลยต้องลงตามมาอย่างไม่เข้าใจนัก

 

            และก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อท้องฟ้ายามที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดินนั่นสวยจนไม่รู้จะบรรยายยังไง ทุกวันอยู่แต่ร้านทำงานจนไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเท่าไหร่นัก ฟ้าสีส้มและสีครามตัดกันจนดูเป็นโทนสีที่ลงตัว

 

ชอบมั้ย

 

ชอบครับ สวยมากเลยนานๆได้ออกมาดูจริงจังแบบนี้

 

            แบคฮยอนเกาะขอบของราวสะพานมองออกไปพร้อมสูดอากาศดีๆ ก่อนจะหันไปหาอีกคนเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกจับจ้องอยู่

 

แล้ว...แบคฮยอนชอบผมมั้ยครับ รอยยิ้มค่อยๆหุบลงกลายเป็นอาการอ้ำอึ้งที่เข้ามาแทน ใครเขาให้ถามออกมาโต้งๆแบบนั้นกันนะ

 

...

 

ฮ่า ไม่เป็นไรครับ

 

 

แต่ผมชอบแบคฮยอนนะ

 

“…”

 

ชอบในแบบที่ตกหลุมรัก รักรสชาติกาแฟของคุณ เค้กของคุณ

 

“…”

 

และมันกำลังก่อตัว เป็นรักคุณ

 

            อีกคนหอบหายใจแรงเหมือนวิ่งมาร้อยไมล์ มือเรียวยกขึ้นมากุมที่อกข้างซ้ายจนชานยอลต้องถามออกมา

 

โอเคมั้ยครับ

 

ไม่...

 

...

 

ผมใจเต้นเร็วมากเลย เพราะคุณ

 

            แบคฮยอนเป็นโรคหัวใจ

 

            เขาเคยคิดแบบนั้นมันมักจะเต้นเร็วแบบหาสาเหตุไม่ได้เคยคิดว่าอาจจะเป็นเพราะความตื่นเต้น จนเขารู้สึกว่าตัวเองต้องพบหมอ...ตรวจแล้วก็ไม่มีอาการผิดปกติใดๆ

 

            เพราะทุกอย่าง มันเป็นเพราะคนตรงหน้า มันเป็นเพราะเขา...ปาร์คชานยอล

 

 

 

 

 

 

            ร้านอาหารริมแม่น้ำทำให้บรรยากาศดูโรแมนติกในแบบที่แบคฮยอนนั้นนั่งเขินตั้งแต่เขาร้านยันตอนรออาหาร หลังจากดูพระอาทิตย์ ชานยอลก็พาเดินมาต่ออีกหน่อยและก็มาเจอกับร้านอาหารร้านนี้

 

ยังเขินอยู่เหรอ

 

“…”

 

แล้วก็ยังไม่ตอบผมด้วยว่า..

 

เดี๋ยวครับ อีกคนเงยหน้าขึ้นมามองและยกมือห้ามปรามก่อน

 

ให้กินข้าวก่อนก็ได้

 

ได้ทีก็แกล้งกันเลยนะครับ

 

            ระหว่างนั่งกินข้าวไป คนที่มีประสบการณ์มากเหลืออย่างปาร์คชานยอลก็เล่าอะไรหลายๆอย่างให้ฟัง ไม่ว่าจะเพื่อน การทำงานของตัวเองหรือแม้แต่ครอบครัว แบคฮยอนพึ่งรู้ว่าอีกคนน่ะเป็นถึงเจ้าของบริษัทในคราวที่อายุเพียงแค่นี้ ยอมรับว่าเก่งจริงๆ

 

            ในยามที่อากาศเย็นสบายนี้ทั้งคู่เลือกที่จะเดินช้าๆกลับมาขึ้นรถตามแนวยาวของสะพานที่ประดับประดาไปด้วยไฟสวยงาม เส้นผมสีดำของแบคฮยอนถูกลมพัดปลิวไปตามแรงลม ตอนนี้เขามีคำถามจะถามอีกคนเยอะแยะเลย

 

ถามได้มั้ยว่าทำไมมากินกาแฟที่ร้านทุกเช้า ทุกเย็นเลยอร่อยมากเลยใช่มั้ย

 

อร่อยสิ

 

ผมติดกาแฟ เห็นคาเฟ่เปิดใหม่ก็เลยอยากลองเป็นธรรมดา ลองไปลองมากลับติดใจ....

 

คนชง อีกคนหันข้างกลับมาพูดพร้อมกับหยุดเดิน

 

อ..อะไรแบคฮยอนเจอหลายหมัดแล้วนะวันนี้

 

เขินได้ซึนมากรู้ตัวหรือเปล่า

 

ซึนแปลว่าโง่มั้ยอ่ะ ว่ากันหรอ

 

น่ารัก

 

โกหก

 

แต่ที่ชอบแบคฮยอน ผมไม่โกหกนะ

 

คุณ ด้วยความมือไวแบคฮยอนเลยเผลอตีไปที่ต้นแขนอีกคน ก่อนจะเดินนำหน้าไปก่อนและขายาวๆนั้นก็เดินตามมาเป็นเดินข้างกันแบบเดิม

 

เห็นว่ากำลังรับสมัครหลายตำแหน่งแล้วเป็นไงบ้าง

 

ก็มีคนสนใจเยอะครับ กำลังสัมภาษณ์อยู่

 

ผมมีความสามารถพิเศษจะบอก

 

จะมาสมัครเหรอครับ แบคฮยอนพูดออกมาอย่างขำๆ ก่อนที่จะหยุดยืนนิ่งเมื่อชานยอลก้าวมาหยุดข้างหน้าก่อนจะมองมาที่เขา

 

อะไรเหรอครับ

 

ความสามารถพิเศษของผม..

 

มันสามารถดื่มชาและกาแฟของคุณได้โดยที่ไม่เป็นอะไรเลยไงครับ

 

...

 

เพราะอย่างนั้นสนใจให้ผมช่วยชิมสูตรชาและกาแฟไปพร้อมๆกับคุณได้หรือเปล่าครับ

 

            รอยยิ้มของปาร์คชานยอลสดใสพอๆกับพระจันทร์ที่เต็มดวงวันนี้เลย วันนี้พระจันทร์อยู่ใกล้แค่ปลายมือเอง วันเวลาผ่านมาหลายเดือนกับความรู้สึกดีๆที่มีให้อีกคนมาตลอด แทบไม่หวังที่จะได้รับตอบกลับ ก็อย่างว่าถ้ามันเป็นความฝันก็คงจะเป็นฝันดี เป็นฝันที่ทำให้ไม่อยากตื่นลืมตาขึ้นมา

 

            แต่ตอนนี้คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าคือเรื่องจริง คนจริงๆคนที่ให้รักโดยไม่มีเหตุผลเลย ถ้าจะปฏิเสธมันก็จะหยามใจตัวเองไปหน่อยมั้ง

 

            แบคฮยอนน่ะ...

 

ตำแหน่งนั้นซึลกิน่าจะรับไปแล้วแหละครับ

 

....ไม่ปฎิเสธหัวใจตัวเองที่รักปาร์คชานยอลไปแล้วทั้งดวงหรอก

 

แล้วตำแหน่งแฟนของบาริสต้ายังว่างมั้ยครับ

 

ไม่ว่างแล้วครับ

 

...

 

มีคนผ่านแล้ว เขาชื่อว่าปาร์คชานยอล

 

 

 

 

 

Talk

แบบว่าหิวเค้กและชอบไปคาเฟ่เลยได้พล็อตมาแบบนี้ต้องจั่วหัวไว้ด้วยว่าฟีลกู๊ดกลัวไม่อ่านกันแบบเอ๊ะจะมาหน่วงอีกมั้ย ไม่ล้าว55555555555555555

และก็อยากแอบถามว่ามีใครอยากอ่านสเป os บี มั้ยเอ่ย? จบไม่สวยใช่ปะล่ะ5555555

ถ้ามีคนอยากอ่านเยอะอาจจะแต่งสเปให้เดาว่าจะให้จบแบบไหน....ลุ้นๆๆๆ

 

**** แล้วก็เราจะของดอัพฟิคนะคะอาจจะกลับมาอัพอีกทีช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน เนื่องด้วยอะไรหลายๆอย่างรวมไปถึงเรื่องเรียนกับงานอันมากมายมหาศาลของเราด้วยไม่มีเวลาแต่งเท่าไหร่ ;____________;

ยังไงสามารถคอมเม้นต์บอกกันได้นะคะ ชอบไม่ชอบรออ่านน้า

 

ขอฝากไว้อีกนิดด สำหรับใครเคยอ่าน PurpleB ตอนนี้กำลังรีปริ้นท์หากใครสนใจฝากกรอกแบบสอบถามด้วยน้า 

https://goo.gl/HztWx2

ใครยังไม่เคยอ่านจิ้มๆไปที่ชื่อเราได้โล้ย

 

ขอบคุณค่า #smileandgoCB

 

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 259 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,053 ความคิดเห็น

  1. #1996 Jennysupat18 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:11
    อบอุ่นมากกกก แงงงง
    #1,996
    0
  2. #1894 PCB614 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 18:27
    น่ารักจังเลยค่ะ แอแง
    #1,894
    0
  3. #1779 Monmanee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:03
    ธรรมดาได้น่ารักมากค่ะ น่ารักมากจริงๆ ชอบนะคะ
    #1,779
    0
  4. #1713 PinkySirakarn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 10:05
    ฮือออออน่ารักมากๆๆๆๆแสนเขินนนนนนน
    #1,713
    0
  5. #1665 cheerchanbaek (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 19:49
    ฮึ่ยยยยยยยอยากมีคาเฟ่น่ารักฟแบบนี้อยู่แถวคอนโดบ้างงงง จะไปจีบเจ้าของร้านทุกวันเลยจ้าาา อิอิๆ น่าร้ากกกกก ฉุดเราขึ้นมาจากหลุมน้ำตาหลังจากอ่านเรื่อง บี ได้เปนอย่างดี~ 555555++
    #1,665
    0
  6. #1656 Thanutchayapa_k (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 11:39
    น่ารักมากๆเลยค่ะ
    #1,656
    0
  7. #1649 mmmr2545 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 21:43
    น่ารักมากกกกกๆๆๆ
    #1,649
    0
  8. #1436 tnpp_614 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 06:12
    โหยยยยชอบอ่ะ มีคนผ่านแล้วๆๆๆ เขินอ่านละเขินนน
    #1,436
    0
  9. #1375 First's Love (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 21:25
    ตายแล้ววววว คือมันดี~!! ชอบความละมุนนี้ งือออ เขินค่าาา
    #1,375
    0
  10. #1344 Darkmate (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 08:48
    แงงงงงน่ารักมากๆๆๆเลยชอบบ
    #1,344
    0
  11. #1343 p.chibi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 13:03
    ฮื่ออออชอบฟีลกู๊ดดด มันกู๊ดจริงฃ
    #1,343
    0
  12. #1310 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 14:36
    น่ารักกกกกกกกก
    #1,310
    0
  13. #1265 kaigring (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:38
    น่ารักกกกกก
    #1,265
    0
  14. #997 p_yeoldollar (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 13:59
    ฟีลกู๊ดที่สุดเลย ชอบบทสนทนา ชอบการจีบแบบนุ่มนวลsubtle บวกด้วยบรรยากาศคาเฟ่ หอมกลิ่นกาแฟไปอีก ดีต่อใจมากๆค่ะ
    #997
    0
  15. #979 DBK1802 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 00:52
    น่ารักมากเลยค่า แบคฮยอนเปงคนซึนจริงด้วย นานๆจะได้เห็นมู้ดนี้ 5555 ชานยอลทำได้ดีมากเบย อิอิ ผ่านการสมัครเปงแฟนคูมบาร์ริสต้าแล้วนะ ยินดีด้วย
    #979
    0
  16. #827 The Panda GirLz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 23:34
    โอ้ยหุบยิ้มไม่ลงเลย ละมุนมากกกก บรรยากาศน่ารักไปหมดด
    #827
    0
  17. #757 yayeff (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 22:18
    โว๊ะๆๆๆๆ เขินสุดๆ อร๊ากกกกกกกกก
    #757
    0
  18. #739 deereastsea (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:16
    หวานละมุนละไม เหมือนเค้กมะพร้าวเลบบยยยยยยยยยย แงงงง
    เขินนน คนอะไรลงทุนจีบขนาดต้องมากินกาแฟเช้าเย็น งุ้ยยย
    อิจฉาเด้ออ เขินด้วย น่ารักมากๆๆๆๆ
    ชอบฟิคฟีลกึ้ดดดมากๆ อ่านแล้วดีต่อใจมั่กมากค่ะะะ

    สเปบีก็จะเป็นพระคุณค่าาา
    แต่นี่ว่าจบแบบนั้นก็ดีนะ ให้เราได้คิกต่อไปได้ แต่ถ้ามีสเปมา ก็จะรักษาแผลใจได้ อิอิ ยังไงก็ได้ค่ะ มีไม่มีก็โอเค
    #739
    0
  19. #640 CBforever (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 21:13
    น่ารัก ละมุนมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจ
    #640
    0
  20. #630 Aumbaek2306 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 14:28
    น่ารักกกกก อบอุ่นหัวใจ
    #630
    0
  21. #581 CBSEB0461 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 20:03
    โอ้ยเขินนน
    #581
    0
  22. #522 Sunshineshy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 23:56
    อ่านไปยิ้มไปอ่ะ ชอบแนวนี้
    #522
    0
  23. #476 Linseyyy13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:20
    หวาน น่ารัก ละมุนมากเลยยยย
    #476
    0
  24. #429 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 13:23
    ให้ตายทำไมเราหุบยิ้มไม่ได้เลย
    #429
    0
  25. #346 parkxbyun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 15:23
    เขินนนนน
    #346
    0