smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 13 : broken heart

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    9 พ.ย. 61

 


/ /

 


broken-heart

.

.

.

 


 

 





 

 

 

            ความสัมพันธ์ของคนรักกันก็เหมือนกับชีวิตที่มีเกิด แก่ เจ็บ และก็ตาย แต่สำหรับบยอนแบคฮยอนมันเรียกวงจรของความรักสำหรับตัวเขาตอนนี้ได้แค่ว่า

 

 

เกิดขึ้น......และเจ็บเหมือนจะตาย

 

เรื่องราวของความรักเกือบสองปีที่เกิดขึ้นตั้งแต่มหาวิทยาลัยกระทั่งเรียนจบและทำงาน มันขึ้นเมื่อตอนเขาอยู่ปี 3 ด้วยความเป็นคนคุยไม่ค่อยเก่งแบคฮยอนเลยไม่เข้าหาใครมากนักและไม่เคยมีใครเข้าหาเลยก็ว่าได้ กระทั่งวันนึงของการทำโครงการที่ต้องออกไปต่างจังหวัด และวันนั้นก็เป็นวันเริ่มต้นของความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้นภายในหัวใจ

 

ความรู้สึกที่เรียกว่ารักได้เต็มอก

 

เขาคนนั้นช่วยเหลือทุกอย่างที่แบคฮยอนโดนสั่งให้ทำไม่ว่าจะแบกโต๊ะตัวใหญ่ กางเต็นท์ให้รุ่นพี่นับสิบๆที่ หรือแม้กระทั่งต้องมานั่งเฝ้าเวรกลางคืนคนเดียวในขณะที่คนอื่นๆหลับไปหมดแล้ว แต่ก็มีเขาที่มาอยู่ข้างๆ มาคอยเป็นเพื่อนในเวลาที่แบคฮยอนต้องอยู่คนเดียว

 

ความประทับใจทุกอย่างที่มีต่อเขาคนนั้นมันแปลรวมจากหัวใจได้ว่า แบคฮยอนตกหลุมรักเขาเข้าอย่างจัง

 

 

เขาที่เป็นแฟนคนแรก

 

รักแรก

 

และเป็นคนแรกที่ทำให้เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้....

 

 

 

 

โอเซฮุน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากออกมาจากงานเลี้ยงของศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยด้วยสภาพน้ำตานองไปทั่วใบหน้าขาว ร่างเล็กๆของคนที่เจ็บไปทั้งหัวใจกำลังเดินเตร็ดเตร่ไปตามทางยาวของถนนเส้นนึงในใจการเมืองที่ไม่เคยหลับใหลและยังเต็มไปด้วยรถรา

 

 

 

หมายความว่ายังไง

 

‘…’

 

ตอนเราคบกันนายก็คบคนอื่นด้วยยังงั้นเหรอ

 

แบค...ฟังก่อน

 

... จะโกหกอะไรเราอีก

 

ที่บอกว่าไม่ว่างมาหาเราตลอดปีที่ผ่านมาเพราะเซฮุนไปนอนกับเขา ทำไมเราจะไม่รู้ ! ’

 

‘…’

 

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เบื่อใช่มั้ยล่ะถึงมานอนกับเราได้

 

แบค!’

 

 

ร่างกายของคนตรงหน้าแข็งทื่อ แบคฮยอนรู้มาตลอดและเขาเองก็โกหกมาตลอด....

 

แบคฮยอนยิ้มออกมาอย่างสมเพชตัวเอง เขาก็แค่คนแก้เหงาให้กับโอเซฮุนมาตลอด อยากมาก็มาเบื่อก็ไป

 

 

 

เรามันโง่ยังไงก็โง่ยังงั้น ทั้งๆที่เรารู้ว่าเซฮุนนอกใจเรามาเป็นปีเราก็ยัง..ฮึก ไม่อยากเสียนายไป

 

‘…’

 

เซฮุนไม่เคยบอกกับเพื่อนว่าเราคบกันเลย แต่กับเธอเซฮุนพาไปทุกที่ๆ เพราะเซฮุนไม่อยากให้ใครรู้ว่าคนที่ตัวเองคบด้วย....เป็นผู้ชายใช่มั้ย

 

 

แบคฮยอนเอาแต่กระชากคอเสื้อของ(อดีต)แฟนตัวเองด้วยน้ำตาที่เปรอะไปทั้งใบหน้า เอาแต่พูดแสดงความเสียใจ ทั้งๆที่รู้ว่าอีกฝ่ายนอกใจและมีคนอื่นมานานนับปี เขาก็ยังทนให้หลอก ให้เขานอนด้วยจนมันเลยเถิด เพราะทั้งหมดมันคือความรักที่คนอย่างแบคฮยอนยอมให้เซฮุนไปทั้งหัวใจ

 

เขาเชื่อใจอีกฝ่ายมาตลอดว่ารักกันจริง กระทั่งวันนึงที่เซฮุนเริ่มมีท่าทีแปลกไป ยิ้มหัวเราะกับโทรศัพท์คนเดียวเหมือนคุยกับใครอยู่ ไม่สนใจที่เขาพูดด้วยเลยซักนิด จากที่มาหาทุกวันกลับกลายเป็นหนึ่งเดือนมาครั้ง สามเดือนมาครั้ง โทรศัพท์ก็ไม่ค่อยรับสาย ส่งข้อความไปก็ไม่เข้ามาอ่านเลยซักนิด

 

ถึงจะโง่แต่ก็รู้ว่าเซฮุนกำลังเปลี่ยนไป....

 

 

 

 

 

 

เสียงคลื่นจากแม่น้ำกระทบกับฝั่งมันเพลินจนต้องหยุดฟัง บนสะพานที่ร้างราผู้คนในเวลาเกือบดึกดื่นขนาดนี้ เขาอยากให้ความคิดบ้าๆเหล่านี้ล่องลอยไปกับน้ำ ให้มันไหลไปเรื่อยๆ ไปไกลๆออกไปจากสมองเขาได้ยิ่งดี

 

แบคฮยอนเกลียดความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่เหมือนโดนหลอกใช้ ความรู้ที่เหมือนถูกแทงข้างหลัง

 

และความรู้สึกที่เหมือนกับกำลังจะตายทั้งเป็น

 

 

 

หรือตายๆไปก็ดีนะ ?

 

ไม่ต้องเป็นภาระให้ใคร และไม่ต้องห่วงชีวิตที่เหลือเพราะตอนนี้แบคฮยอนไม่เหลือใครในชีวิตอีกแล้ว เหลือเพียงหัวใจที่มันยังเต้น เป็นสัญญาณที่บอกว่าตัวเองยังมีลมหายใจ

 

ลมที่พัดจนผมเผ้าปลิว เขาสะบัดหน้าเพื่อให้ผมหยุดปกคลุมหน้าอย่างรำคาญ น้ำตาแห้งเหือดไปหมดแล้ว มันคงจะชินชาไปแล้วล่ะมั้ง ไม่ก็ร้องจนไม่มีน้ำตาจะไหลออกมาแล้ว

 

ชีวิตคนเรามักจะทำผิดพลาด แล้วถ้าตอนนี้เขาเลือกที่จะก้าวพลาดล่ะ

 

อนาคตอยู่ข้างหน้าแต่ตอนนี้สำหรับแบคฮยอนเขามองไม่เห็นอะไรเลย น่าอนาถใจเสียจริงยิ่งคิดก็ยิ่งสมเพชตัวเอง

 

 

รั้วบนสะพานคือสิ่งที่กั้นระหว่างพื้นผิวถนนกับแม่น้ำกว้างใหญ่ กับลมที่กรรโชกแรง ขาซ้ายที่กำลังสั่นยกขึ้นไปแตะกับขอบด้านล่าง ไม่มีเสียงอะไรดังเข้ามาในโสตประสาทรับสัมผัสได้แล้วตอนนี้

 

มีเพียงหัวใจที่เต้นแรงราวกลับตื่นเต้นหนักหนา....ตื่นเต้นเหมือนตอนถูกสารภาพว่ารัก

 

แต่ตอนนี้มันแค่ยังเต้นให้รู้ว่ายังมีลมหายใจอยู่ ก่อนที่ไม่นานมันคงหยุดเต้นและคงฟื้นกลับมาไม่ได้อีกเลย

 

 

หมดเวลาของนายแล้ว.....แบคฮยอน

 

 

ขาขวายกขึ้นเตรียมที่จะ....

 

 

 

 

 

เอ่อ คุณครับ!

 

!!

 

 

ฝีเท้าหยุดะงัก เมื่อในที่สุดเขาก็เจอบุคคลที่จะสามารถถามทางได้แล้ว

 

 

ขอโทษนะครับ

 

“…”

 

ห้องน้ำไปทางไหนเหรอครับ

 

สายตาเหม่อลอยในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความลำบากใจ คนที่เกาะราวสะพานอยู่ปล่อยมือข้างนึง แล้วหันมาสบตากัน และพูดด้วยน้ำเสียงแสนเบาเหมือนคนจะหมดแรง

 

เดินลงสะพานนี้ไปก็เจอห้างแล้วครับ

 

อ่อ คือผมมาจากต่างจังหวัดอ่ะพี่ไปไม่ถูก พี่พาไปหน่อยได้ป่ะ

 

แบคฮยอนขมวดคิ้ว เขาชักเริ่มรำคาญกับเด็กผู้ชายตัวสูงตรงหน้าที่ดูยังไงก็คงจะอายุน้อยกว่า ทั้งๆที่เขาแสดงออกทางสีหน้าชัดเจนขนาดนั้นยังมายืนยิ้มอีก ไม่รู้ว่าจะกวนตีนกันหรือว่ายังไง แต่ดูท่าทางอีกคนเหมือนไม่ใช่เด็กที่มาต่างจังหวัดเลยด้วยซ้ำ

 

โอ๊ะ เนี่ยพี่ๆผมปวดท้องอ่ะ มันจะไม่ไหวแล้ว

 

“…”

 

นะพี่..

 

 

ใบหน้าที่แสดงออกว่าคงถึงขั้นสุดจริงๆทำให้แบคฮยอนถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย สุดท้ายการจะทำอะไรบ้าๆนั่นก็ไม่สำเร็จ

 

หรือบางที มันอาจจะยังไม่ถึงเวลา

 

 

 

 

เด็กผู้ชายตัวสูงเดินตามมาติดๆเพราะเขารีบก้าวอย่างเร็วเพื่อจะพาอีกคนมาที่ห้างและคง….

 

ผมฝากกระเป๋าได้มั้ยครับ มันหนักอ่ะพี่เฝ้าให้หน่อยนะ

 

ชักไม่แน่ใจแล้วว่าเด็กนี้เป็นคนยังไง ถึงกล้าฝากมันไว้กับคนอื่น

 

ฉันไม่ใช่คนดีหรอกนะ

 

ผมไม่มีอะไรให้ขโมยหรอกครับ : ) “”

 

 

ว่าแล้วเด็กนั่นก็วิ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องน้ำ เขากำลังลังเลนี่มันไม่ใช่หน้าที่ตัวเองที่ต้องมารอและเฝ้าของให้ใครก็ไม่รู้ แต่พอจะละไปสายตาหลายคู่ก็จ้องมาทางเขาที่กำลังเดินทิ้งกระเป๋าเป้สปอร์ตใบใหญ่ยี่ห้อดีเอาไว้

 

เห้อ วันนี้มันวันอะไรกัน

 

แบคฮยอนพึมพำกับตัวเองออกมาทิ้งตัวลงนั่งข้างกระเป๋าใบใหญ่พลางหลับตาและนึกว่าเมื่อกี้ตัวเองกำลังจะทำบ้าอะไร พ่อแม่คงเสียใจที่ผ่านการทรมาน ผ่านการเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบากมาเพื่อให้กำเนิดลูกมาฆ่าตัวตายแบบนี้

 

วินาทีนั้นใจเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ถ้าไม่มีเขาก็ไม่รู้จะอยู่เพื่อใคร

 

คำตอบง่ายๆที่คิดไม่ได้ แล้วชีวิตของตัวเองล่ะ?

 

 

 

 

แล้วใครจะรู้ว่าอีกไม่กี่วินาทีต่อจากนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของบยอนแบคฮยอน ไปตลอดกาล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เห้อ โล่งแล้วครับ

 

ขอบคุณที่เฝ้าให้นะครับพี่ผมชื่อ

 

ชานยอลครับ!

 

เด็กตัวสูงข้างหน้าเอ่ยพร้อมโค้งทักทาย มีแค่แบคฮยอนที่มองผ่านเฉยๆ เขาไม่ได้ต้องการรู้จักกับอีกฝ่ายซักหน่อย

 

แล้วพี่?”

 

ฉันคงไม่ต้องแนะนำหรอกมั้งเพราะเดี๋ยวเราก็ต้องแยกกันตรงนี้แล้ว

 

แต่ผมอยากขอบคุณ..

 

ก็ขอบคุณสิครับ

 

แบคฮยอนคิดว่าตัวเขาคงไม่ได้ใจร้ายมากไปมั้ง ?

 

ขอบคุณครับ

 

ร่างสูงก้มโค้งให้คนเบื้องหน้า ที่พอเงยขึ้นมาเท่านั้นอีกฝ่ายก็เดินหายไปกับฝูงชนซะแล้ว

 

 

หลังจากออกมาจากห้างและแยกตัวออกมาโดยไม่ได้บอกเด็กคนนั้น เส้นทางที่เลือกเดินโดยตัดสินใจอย่างมีสติแล้ว ก็คือเส้นทางกลับบ้านกลับไปสู่วงจรเดิมๆ แต่คงต้องปรับเปลี่ยนหลายอย่าง แบคฮยอนยิ้มให้กับตัวเองที่เริ่มมีสติและคิดได้

 

ถึงจะไม่เหลือใครในชีวิต....ก็เหลือหัวใจของตัวเองไงที่มันยังเต้นอยู่

 

 

และคงต้องขอบใจ

 

 

“..พี่

 

 

เด็กคนนี้

 

 

นาย!

 

น..นายต้องการอะไร แบคฮยอนเริ่มหวาดกลัว ไม่รู้อีกคนเดิมตามมานานเท่าไหร่แล้ว เพราะบัดนี้เขากำลังจะเดินถึงซอยเข้าบ้านที่ทั้งเงียบและเปลี่ยว

 

คือพี่ ผม...

 

อย่าเข้ามานะ

 

คือพี่ครับ ผมไม่ได้จะมาคิดร้ายกับพี่เลยนะครับอย่ากลัวผมเลย ผมแค่

 

“…”

 

ผม...ไม่มีที่ไปน่ะครับ

 

            แบคฮยอนไม่อยากจะเชื่ออีกฝ่ายเท่าไหร่ ไม่มีอะไรที่น่าเชื่อเลยเมื่อมองจากภายนอก และมันบ้ามากที่ฝนกำลังจะตก

 

นายต้องการอะไร

 

            เราทั้งคู่ต่างกำลังเปียกปอน กับฝนที่ทวีความหนักหน่วงขึ้นทั้งฟ้าร้องและฟ้าผ่าติดต่อกัน กับสภาพอากาศที่แปรปรวนตลอดทั้งวันนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บ้านฉันไม่ได้หลังใหญ่นักหรอก

 

ผมขอบคุณพี่ที่ให้ช่วยผมนะครับ

 

ก็แค่คืนนี้...ไม่ใช่หรือไง

 

            แบคฮยอนคิดแบบนั้นหลังจากที่ได้คุยกับเด็กที่บอกว่าตัวเองหนีออกมาจากบ้าน เข้ามายังในเมืองเพื่อต้องการพิสูจน์ตัวเอง มันผิดเขารู้ แต่อย่างน้อยก็เผื่อเด็กมันจะคิดได้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันไม่ถูกต้อง และเผลอๆเขาอาจจะถูกพ่อแม่ของเด็กนั้นแจ้งความฐานลักพาตัวลูกชายเขาก็ได้ไม่มีใครรู้ แบคฮยอนไม่อยากเสี่ยงอะไรทั้งนั้น ถึงภายในบ้านหลังเล็กๆนี้จะไม่มีอะไรที่มีค่าพอให้ขโมยออกไปเลยก็ตาม

 

 

 

            แต่ทุกอย่างก็บิดเบี้ยวไปหมดวันนี้คงผ่านมากว่าหนึ่งอาทิตย์แล้วที่เด็กนี้ยังคงอยู่ เด็กคนที่แนะนำตัวกับเขาว่าชื่อปาร์คชานยอล กลับเป็นไข้สูงในวันที่เขากำลังจะไล่ให้กลับบ้านตัวเองไปได้แล้ว

 

นายดีขึ้นหรือยัง

 

หายปวดหัวแล้วครับพี่ ผมทำข้าวต้มไว้...เผื่อพี่ด้วย ใช่...แบคฮยอนได้กลิ่นหอมๆของน้ำซุป ฝีมือทำอาหารของชานยอลไม่ใช่เล่นเลย

 

เดี๋ยวลงมากิน ถ้าหิวนายกินก่อนเลยนะ

 

พี่ครับ วันนี้มีคนมาหา

 

            ฝีเท้าที่รีบเร่งหยุดชะงัก ใจเต้นทวีความรุนแรงมากกว่าลมฝนข้างนอกเสียอีก ถ้ากลับมาใจเขาจะทนไหวหรือเปล่านะ

 

ป้าคนนึงมาบอกว่าพี่ไม่ได้จ่ายค่าเช่ามาสามเดือน

 

อ..อ่อ

 

...

 

โทษที่ต้องให้รับหน้าแทน เดี๋ยวจะไปจ่ายแล้วแหละ

 

ผมจ่ายให้หมดแล้วครับ

 

            แบคฮยอนถึงกับเดินลงมาหยุดอยู่ที่คนที่กำลังลุกขึ้นนั่ง พร้อมใบเสร็จที่ยื่นมาให้

 

นายไม่มีสิทธิทำแบบนี้

 

ขอโทษครับ แต่ผมอยากช-

 

ไม่ต้อง

 

 

แค่นายหายดีแล้วกลับบ้านไปหาพ่อแม่ ฉันจะขอบคุณมากกว่านี้

 

...

 

ที่เหลือฉันจะรีบหามาคืนให้เร็วที่สุด

 

 

            เจ้าของบ้านเดินหายเข้าไปในห้องทิ้งไว้แค่ความรู้สึกเคว้งคว้าง มันผิดตั้งแต่เริ่มแต่ไม่รู้ทำไมการผลักไสไล่ส่งนั้นมันกลับทรมานจิตใจมากตอนนี้ ผิดที่เขาเองที่เลือกอยากจะอยู่แบบนี้ ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์อะไรเลย

 

 

            ห้องนอนที่เรียกน้ำตาได้อีกครั้งกับคนที่ยังคิดถึงแบบเดิม แบคฮยอนปล่อยให้ตัวเองอ่อนแออีกแล้วทั้งที่คิดว่าควรจะเข้มแข็ง ก่อนมันจะแห้งเหือดเพราะมานึกถึงคำพูดที่แบคฮยอนพูดไล่ชานยอลออกไปมันทำให้ตัวเขาย้อนกลับมาคิดว่าพูดแรงไปหรือเปล่า

 

พอออกมาข้างนอกที่นอนตรงโซฟากลับว่างเปล่า คนตัวเล็กรีบวิ่งลงมาดูในครัวแต่ก็ไม่พบใครแล้ว หม้อสำหรับใส่ข้าวต้มยังคงวางอยู่ที่เดิม ห้องน้ำเป็นอีกที่ที่เขาเลือกมาดูแต่กลับว่างเปล่า...

 

ไปแล้วจริงๆอย่างนั้นเหรอ

 

 

 

ก่อนจะเห็นกระดาษสีขาวที่เหมือนถูกฉีกออกมาเขียนด้วยลายเขี่ยๆตามสไตล์ผู้ชาย วางอยู่บนโต๊ะทานข้าว และเขาไม่รีรอจะหยิบมาอ่าน

 

 

ไม่ต้องคืนให้ผมนะครับ ผมเต็มใจ

ขอบคุณนะครับพี่

 

 

ปาร์คชานยอล

 

 

 

            บ้าเอ้ย! แล้วหายดีแล้วหรือยังไง

 

 

 

ซ่า

 

 

 

 

 

กับฝนที่ตกกระหน่ำทันทีที่แบคฮยอนก้าวเดินออกจากบ้านไปตามทางพร้อมร่มคันใหญ่ ถ้าชานยอลมาจากต่างจังหวัดจริงเขาคิดว่าอย่างน้อยยังไงชานยอลก็ไม่แม่นทางแน่ และบางทีเด็กนั้นอาจจะหลบฝนที่ไหนซักที่

 

ปากซอยที่มีมินิมาร์ทตั้งอยู่หัวมุมเป็นที่หลบฝนได้ดีในตอนนี้ ผู้คนหลายสิบรวมถึงแบคฮยอนต้องจำใจไปหลบบริเวณนั้นเช่นกัน เพราะฝนตกหนักจนแทบมองไม่เห็นทางแล้ว

 

ไปถึงไหนแล้วนะ

 

ฝนก็ตกอากาศก็เย็น เย็นไปถึงข้างในที่ไม่รู้ว่าทำไมยังจะต้องมาตามหาคนที่เข้ามาในชีวิตอย่างฉาบฉวย คนที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับชีวิตของเขา ไม่มีอะไรใดๆเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย

 

            สัมผัสที่อบอุ่นขึ้นทำให้เขาตกใจ ทั้งที่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

 

 

...ออกมาทำไมครับ พร้อมกับเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ที่ถูกเอามาคลุมตัวไว้

 

นาย!”

 

            ใบหน้านั้นซีดเซียวพอหันกลับไปมองทำให้แบคฮยอนร้อนใจ เส้นผมของคนตัวสูงเปียกลู่มีหยดน้ำอยู่ตามปลายผม แล้วปากซีดๆนั้นยังยิ้มได้อีก

 

ฉันบอกแล้วไง ว่านายหายนายค่อยไป ทำไมไม่ฟัง!” ไม่ใช่การใส่อารมณ์ แต่แบคฮยอนเองก็พูดขึ้นเพราะมีน้ำโหไม่น้อย มือบางตีไปที่ลำตัวอีกคนอย่างแรง

 

พี่ตามหาผมเหรอครับ

 

...ยังมีหน้ามาถามอีก

 

 

            สุดท้ายคนที่ตัวเล็กกว่าอย่างแบคฮยอนก็ช่วยพยุงอีกคนที่สูงกว่ามากโขกลับมาที่บ้าน หลังจากรอจนกว่าฝนจะหยุด หลังจากดื่มโกโก้อุ่นๆที่พอจะทำให้เราทั้งคู่คลายหนาวไปได้บ้าง

 

            แบคฮยอนพาอีกคนมานั่งลงที่เดิม รีบเดินไปหยิบผ้ามาคลุมตัวอีกคนไว้เพราะชานยอลดูหนาวสั่น ใช้หลังมือสัมผัสไปที่หน้าผากและก็พบว่ามันร้อน บ่งบอกได้ว่าอาจจะเป็นเพราะชานยอลตากฝนแล้วไข้คงขึ้นสูง

 

กินยาก่อน แล้วฉันจะเช็ดตัวให้ ชานยอลเองก็รับมากินอย่างว่าง่าย มองตามคนที่เดินไปทางห้องน้ำก่อนจะออกมาพร้อมอุปกรณ์เช็ดตัว

 

            คนที่นั่งพิงไปโซฟายิ้มออกมา เพราะเห็นอีกคนที่ยืนมองอยู่นิ่งๆถืออุปกรณ์เช็ดตัวไว้ในมือ

 

ถอดเสื้อสิ

 

            น้ำอุณหภูมิห้องสัมผัสไปที่ใบหน้าที่ดูโตกว่าอายุของชานยอล แย่หน่อยเขายังไม่เคยถามอีกคนเลยว่าอายุเท่าไหร่ ดูแล้วยี่สิบต้นๆแหละมั้ง เช็ดไล่มาตามโครงหน้าอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวอีกคนจะเจ็บ เมื่อมองไปก็เห็นว่าชานยอลหลับตา

 

นายอายุเท่าไหร่ และเพื่อคลายความอึดอัดยามที่ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกันแบบนี้

 

“...21 ครับ

 

โล่งไปหน่อย อย่างน้อยนายก็บรรลุนิติภาวะแล้ว

 

พี่ล่ะครับ

 

29

 

            ชานยอลลืมตามาพร้อมยกยิ้ม พยายามสบตาคนที่ใช้ผ้าเช็ดลงมาที่คอเพิ่มความแรงเรื่อยๆตามทฤษฎี  ยิ่งอีกฝ่ายนั่งลงกับทับข้อเท้าตัวเองไปก็ยิ่งยากที่จะเห็นแววตา...

 

 

บรรลุนิติภาวะแล้วเมื่อไหร่จะเลิกร้องไห้ล่ะครับ

 

 

            แบคฮยอนหยุดเช็ด นิ่งงันไปก่อนจะเงยขึ้นไปมองคนที่พูดประโยคเมื่อครู่ออกมา ชานยอลเองก็เงียบไปเหมือนกัน

 

ถ้าวันนั้น...ผมไม่ทักพี่

 

“…”

 

พี่จะโดดลงไปมั้ยครับ

 

 

ไม่มีคำตอบจากคนที่เดาได้ยาก ปากที่เอาแต่ไล่เขาให้ออกไปแต่ทำไมถึงยังกลับมาตาม

 

ถ้าเขาไปไกลกว่านี้ แน่นอนว่าคงไม่หวนกลับ

 

แต่โชคชะตาเล่นเข้าให้แล้ว...เมื่อเห็นคนที่มีใบหน้ากังวลกำลังเหมือนตามหาใครซักคน

 

หวังสูง ? ใช่ ... และทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัดสินใจมาก็พังทลายไปหมด เพราะคนๆเดียว

 

มันเกิดความรู้สึกที่ต้องการดูแล

 

หรืออาจจะมากกว่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคจะแวะตลาดเหรอ

 

ครับพี่ ไปเดินด้วยกันมั้ย

 

เอาดิ พี่ว่าจะซื้อกับข้าวไปทำให้ลูกกินพอดี

 

วันศุกร์บริษัทของแบคฮยอนเลิกเร็วกว่าปกติ และสิ้นเดือนพอดีเลยว่าจะซื้อของเข้าบ้านซักหน่อยเขาเลยมากับพี่ที่ทำงานที่สนิทกัน แวะซุปเปอร์มาร์เก็ตข้างๆบริษัท

 

ช่วงนี้เราสดใสขึ้นแล้วสินะ เธอพูดขณะเดินข้างๆเขาที่เข็นรถตามเธออยู่

 

...อย่าปล่อยให้ตัวเองเครียดเลย พร้อมกับมือที่วางลงบนมือเขา แบคฮยอนยิ้มตอบกลับไปผ่านมากว่าเดือนกว่าๆแล้ว

 

            แบคฮยอนคิดว่าเขาเข้มแข็งขึ้นในระดับนึงแล้ว ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายจะเป็นจะตายแบบเก่า ถึงจะยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์แต่เขาก็คิดว่ามันจะดีขึ้นในทุกวัน

 

อ่า เอาเต้าหู้ไปเยอะจัง

 

ผมชอบกินครับพี่ แบคฮยอนหยิบมันมากว่าสิบอันใส่ลงในรถพร้อมแครอทและผักกาด

 

เราชอบทำกับข้าวตั้งแต่เมื่อไหร่

 

            แบคฮยอนนิ่งไป...เขาน่ะฝีมือทำกับข้าวห่วยแตกมากๆ

 

มีคนทำให้เหรอ !”

 

ผม...

 

ก็โอเค ถ้าเขาคนนั้นทำให้เราสบายใจ

 

           

 

            สองแขนของแบคฮยอนเต็มไปด้วยถุงผักและขนมปังมากมาย สำหรับเขาที่พี่ที่บริษัทพูดถึง ตัวเขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรบอกไป เพราะว่ามีคนทำให้จริงๆ...

 

พี่ ! โห

 

            ก็นั่นแหละ ปาร์คชานยอลรีบเดินเข้ามาช่วยถือข้าวของพะรุงพะรัง หอบทุกอย่างมาวางลงบนโต๊ะ แบคฮยอนมองคนที่เดินวนเวียนไปมาหยิบโน่นวางนี้ให้เข้าที่ ตู้เย็นที่เคยไร้อาหาร มีเพียงแค่น้ำสองสามขวด เดือนกว่าที่ผ่านมามันอัดแน่นด้วยส่วนประกอบไว้ทำอาหารทุกวัน

 

ผมรู้ครับว่าควรทำเมนูอะไร ปาร์คชานยอลยักคิ้วให้กับคนที่ยืนเท้าเอวมองด้วยสายตานิ่งๆ

 

ไปอาบน้ำเร็วครับ ผมรู้พี่หิว

 

รู้ดี

 

 

 

            พอลงมาแบคฮยอนก็เห็นอาหารวางบนโต๊ะทั้งต้มจืดเต้าหู้ ไข่เจียวหมูสับ กับข้าวเปล่าสองจาน พร้อมคนที่อยู่ในชุดกันเปื้อนยืนยิ้มมาให้

 

เชิญครับบบ

 

วันนี้ผมถูบ้านให้ครับ แล้วก็เอาขยะไปทิ้ง ล้างจานด้วย เป็นประจำที่ต้องได้ยินการรายงานแบบนี้จากชานยอล

 

ขอบใจนะ ว่าแล้วก็ตักชิ้นเต้าหู้คำโตเข้าปากเคี้ยวหนุบหนับอย่างเอร็ดอร่อย จนพ่อครัวแอบยิ้มไม่ได้

 

            ชานยอลทำอาหารอร่อยไม่อยากเชื่อว่าเด็กอายุ21จะทำอาหารได้รสชาติดีขนาดนี้ ไม่รู้ว่าไปหัดทำมาจากไหน

 

ทำไมถึงทำอาหารเก่งนัก

 

ยายผมชอบทำอาหารครับ

 

แล้วป่านนี้ยายไม่เป็นห่วงแย่แล้วเหรอ ชานยอลเงียบพร้อมกับมีท่าทีที่แปลกไป แวบนึงที่ตาคมนั้นคลอไปด้วยน้ำตา

 

ยายเสียไปนานแล้วครับ

 

ขอโทษทีนะ แบคฮยอนเลื่อนมือไปบีบมืออีกฝ่ายเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ

 

กินต่อสิ ไข่เจียวนายก็ทำอร่อย ว่าแล้วก็ตักไปให้อีกคนบ้าง ชานยอลยิ้มออกมาก่อนจะตักข้าวคำใหญ่ยัดใส่ปากแต่คงลืมว่าไข่เจียวนั้นยังร้อนอยู่

 

โอ๊ย

 

สมน้ำหน้า นานแล้วที่ยิ้มไม่ออก แต่มายิ้มได้กับแค่ได้แกล้งเด็กเนี่ยนะ

 

 

มันกลายเป็นว่าการมีเด็กคนนี้อยู่....มันก็ไม่ได้เสียหายอะไร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ในวันนี้ชานยอลเอาแต่พูดว่ามีบอลคู่สำคัญที่ต้องดูให้ได้ แถมยังเอาแต่พูดบอกเขาว่าไม่อยากให้พลาด ไม่งั้นพรุ่งนี้จะไปคุยกับใครไม่รู้เรื่อง เพราะฉะนั้นตอนนี้ เขากับชานยอลเลยมานั่งที่โซฟาเพื่อรอดูฟุตบอลตามที่อีกคนบอก

 

มีโค้กกับป็อบคอร์นพอดีเลยครับ

 

“…”

 

ผมไปเวฟมานะ

 

ตามใจสิ

 

            ระหว่างรอฟุตบอลมาแบคฮยอนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น หลายๆช่องทางที่ยังเคยติดต่อกับเซฮุนถูกบล็อคไปจนหมดแล้ว ในหน้าไทม์ไลน์เฟสบุ๊คก็มีคนรู้จักหลายคนที่เช็คสถานะว่ารอดูฟุตบอลคู่นี้อยู่เหมือนกัน ก่อนที่จะหันไปสนใจกลิ่นหอมๆของป็อบคอร์น

 

พี่ครับ มีถ้วยใหญ่ๆไว้ใส่มั้ย

 

แบคฮยอนเดินกลับไปค้นที่ใต้ตู้ข้างล่างก็ไม่เจอ เลยเขย่งเปิดตู้ข้างบนอยู่ๆข้าวของในนั้นก็พรวดพราดจะหล่นลงมา

 

อ๊ะ..

 

            หันหน้ากลับมาเพราะตกใจ แต่ยิ่งตกใจมากกว่าเดิมเมื่อหันไปปะทะกับร่างกายของใครอีกคน ลมหายใจอุ่นๆรินรดแผ่นอก เมื่อร่างกายที่สูงกว่าโน้มตัวเพื่อไม่ให้ถ้วยชามพลาสติกตกลงมาใส่เจ้าของบ้านที่ตัวเล็กมาก

 

ทีหลังบอกผมสิครับ เงยหน้ามาอยู่ในระดับเดียวกัน จนเห็นแววตากลมชานยอลมีทุกอย่างที่ดูดีเกินกว่าเด็กอายุยี่สิบต้นๆ

 

            รอยยิ้มที่เคยสดใสแต่วันนี้รอยยิ้มของชานยอลมันแฝงไปด้วยความจริงจัง มันเริ่มหลอมละลายน้ำแข็งในใจอีกคนให้พร้อมโอนอ่อนได้ทุกเมื่อ

 

หยิบไปสิ มันชักจะไปกันใหญ่ แบคฮยอนเลยผลักอีกคนออกแล้วเดินกลับมานั่งรอที่หน้าจอโทรทัศน์แบบเดิม

 

มาแล้วครับ

 

            ทันทีที่ฟุตบอลเริ่มขึ้นคนที่จริงจังกับมันอย่างชานยอลก็แทบจมไปกับความสนุกของมันมีเพียงแค่แบคฮยอนที่เฉยๆ ลอบมองอีกคนที่เชียร์ได้สนุกมาก จนบางครั้งก็แอบหัวเราะไปด้วย แอบหัวเสียไปกับกรรมการที่ให้จุดโทษฝ่ายตรงข้ามที่ดูมาตั้งนานก็พอเข้าใจว่าขี้โกงหรือเปล่า

 

พี่ดูดิ แม่ง

 

ใจเย็นน้า ยิงไม่เข้าหรอก

 

            และมันก็เป็นแบบที่แบคฮยอนคาดการณ์ไว้เป๊ะ...

 

เยสสสส !” คนที่ดีใจเกินไปหน่อยเลื่อนมือคล้องคออีกคนดึงมาใกล้ๆกันอย่างลืมตัว หัวของชานยอลพิงไปกับหัวแบคฮยอน จนนิ่งไปเมื่อชานยอลคงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ควรทำแบบนี้

 

ผม..ขอโทษนะครับ

 

อืม

 

“…”

 

คอฉันจะหักมั้ย แต่ก็โล่งอกเมื่ออีกคนยังพูดเล่นๆให้ใจชื้นได้บ้าง

 

นี่...ฉันไปนอนก่อนนะ ง่วงแล้วน่ะ

 

 

พี่แบคฮยอนครับ

 

หื้ม

 

ฝันดีนะครับ

 

            แบคฮยอนหันกลับมายิ้มให้ ก่อนที่จะก้าวเดินออกไปก็คิดขึ้นมาได้ ชานยอลเองก็นอนข้างนอกมานานแล้วแถมตอนนี้อากาศก็กำลังจะเข้าหน้าหนาวแล้ว นอนข้างนอนคงไม่อุ่นไม่เท่าไหร่

 

ดูเสร็จแล้ว...ก็เข้ามานอนข้างในก็ได้นะ

 

            และบางทีฟุตบอลก็ไม่น่าสนใจเท่ากับใจที่กำลังเต้นแรงมากขึ้นในตอนนี้...

 

“…จริงๆเหรอครับคนที่นอนอยู่บนโซฟามาดีดตัวขึ้นมาในทันทีทำให้แบคอยอนเกือบหลุดหัวเราะแต่ทำฟอร์มเดินกลับเข้าไปในห้อง ที่บนเตียงมันถูกแบ่งครึ่งไว้เรียบร้อยแล้ว

 

ไม่นานชานยอลก็เดินถืออุปกรณ์เข้ามาในห้องอย่างกล้าๆกลัวๆ มองไปยังที่นอนที่ถูกกั้นครึ่งไว้ด้วยหมอนข้าง  ลอบยิ้มออกมาก่อนจะทรุดตัวนั่งลงไป

 

ขอบคุณนะครับ

 

 

เอ่ยให้อีกคนได้ยินใกล้ที่สุด

 

 

นี่คงเป็นจุดเริ่มต้นดีๆแล้วล่ะมั้ง….

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนหลับลึกเช่นทุกครั้ง พอนาฬิกาปลุกก็ลุกเตรียมอาบน้ำ ที่นอนข้างๆก็ถูกเก็บเรียบร้อยซะแล้ว ปาร์คชานยอลตื่นเช้าอีกแล้ว สองเดือนกว่าแล้วมั้งที่ชานยอลอยู่ที่นี่...ไม่แน่ใจหรอกเขาเป็นพวกไม่ค่อยจำอะไรแบบนี้

 

 

ภายในครัวที่มีคนกำลังวุ่นวายกับการเตรียมข้าวกล่อง ในทุกวันชานยอลตั้งใจทำข้าวกล่องให้อีกคนทุกเช้าหลายวันที่ทำเมนูซ้ำๆบ้าง แต่วันนี้

 

ตื่นแล้วเหรอครับ

 

“…”

 

วันนี้ผมทำซูชิให้พี่อ่ะ จะได้ไม่เบื่อได้ยินแบบนั้นคนที่อยู่ในชุดทำงานแล้วเลยเดินยิ้มเข้าไปใกล้ แต่ทำไมกลิ่นมันถึง

 

 

กลิ่นมันแปลกๆหรือเปล่า

 

ก็มีแซลม่อนปกตินะครับ พี่ไม่ชอบเหรอครับ

 

เปล่า สงสัยยังเช้าอยู่มั้ง จมูกคงยังไม่ทำงานน่ะ

 

งั้นตั้งใจทำงานนะครับ ชานยอลยื่นถุงกล่องข้าวมาให้ ก่อนจะเดินไปส่งอีกคนที่หน้าซอย พร้อมแอบมองอีกคนเป็นระยะที่วันนี้ดูหน้าพี่แบคฮยอนซีดๆไป

 

พี่โอเคใช่มั้ยครับ

 

“…”

 

...หน้าพี่ดูซีดๆนะครับ

 

ไม่เป็นไร ไปละนะ

 

 

พอขึ้นรสบัสมาแล้วตลอดทางแบคฮยอนรู้สึกพะอืดพะอมมาตลอด สงสัยเมื่อคืนอาจจะกินเยอะไปด้วยแหละมั้งพอได้กลิ่นอาหารเข้าหน่อยก็รู้สึกอยากอาเจียน ไหนจะเวียนหัวเป็นพักๆอีก

 

 

แบคคคคค เอ๊ะทำไมหน้าเราซีดๆรุ่นพี่ที่สนิทเอ่ยทักทันทีแบคฮยอนเดินเข้ามาภายในชั้นทำงาน พอถูกทักแบบนั้นคนอื่นๆก็หันมาให้ความสนใจเต็มไปหมด

 

เวียนหัวนิดหน่อยครับพี่ ผมกำลังจะไปกินยาพอดีเดี๋ยวคงหาย

 

ทำงานหนักเกินไปเหรอเรา กลับไปพักดีกว่ามั้ย

 

ไหวครับพี่

 

เห้อ นายเนี่ยหน่าไม่ไหวก็บอกพี่จะได้ไปลาให้แบคฮยอนโค้งให้ก่อนจะเดินไปที่ห้องครัวของบริษัทเขาเอายาที่ซื้อมาขึ้นมากิน ก่อนจะนั่งพักสายตาสักพักแล้วถึงจะออกไปทำงาน

 

 

เสียงเปิดประตูทำให้เขาตกใจลืมตาขึ้นมา เห็นว่าเป็นป้าแม่บ้านเดินถือกล่องข้าวเข้ามานั่งลงตรงข้ามกัน

 

ทานข้าวหรือยังจ๊ะ ทานด้วยกันมั้ย

 

อ่า ขอบคุณครับป้าทานให้อร่อยเลยนะครับ

 

เธอนั่งลงตรงข้ามผมอยู่ๆพอแกเปิดฝากล่องข้าวออกกลิ่นของแกงอะไรซักอย่างมันตีรวนขึ้น ทำให้เขา

 

 

อ...อึก อุก

 

 

 

คุณณ!

 

 

 

 

แบคฮยอนอาเจียนมีแต่ลมออกมาเพราะยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง จนพี่พนักงานหลายคนต้องวิ่งมาดูหลังจากแม่บ้านออกไปบอก พวกเธอเอาแต่ไล่ให้เขากลับไปบ้าน

 

แบคไปหาหมอเถอะ พี่ว่าอาการเราแปลกๆนะให้หมอตรวจดีกว่า

 

ใช่ๆ

 

เรายังไม่ได้กินข้าวเช้ามาด้วยใช่มั้ย

 

ครับพี่

 

งั้นอาจจะเพราะยังไม่ได้กินข้าว กินซักหน่อยนะในถุงนั้นใช่มั้ยหล่องข้าวที่ชานยอลเตรียมไว้ถูกหยิบมาให้ ณ ตอนนี้แบคฮยอนกลั้นหายใจอยู่ เขารีบบอกปฏิเสธไปเพราะทนกลิ่นมันไม่ไหว

 

            สุดท้ายแบคฮยอนก็มาหยุดที่หน้าบ้าน ค่อยๆเลื่อนประตูเปิดเข้าไปเพราะรู้สึกไม่ค่อยมีแรง ก่อนจะเหลือบไปเห็นว่ามีใครบางคนแอบหลับอยู่ที่โซฟา

 

ร่างกายที่เหนื่อยอ่อนทรุดนั่งลงตรงข้ามแบคฮยอนมองไปยังคนที่หลับอยู่บนโซฟา อะไรที่ทำให้เขายอมให้อีกคนอยู่ต่อโดยไม่ผลักไสให้ออกไปแบบเดิม คิดมาเสมอว่าการมีอยู่ของปาร์คชานยอล ทำให้แบคฮยอนมีสภาพจิตใจดีขึ้น

 

ถึงแม้จะไม่ได้บอกแต่แบคฮยอนก็พยายามแสดงออกให้อีกคนได้รับรู้ได้บ้าง....ว่าเขามีความสุขมากขึ้นแค่ไหน

 

 

ไม่รู้เพราะจ้องนานไปหรือเปล่าอีกคนถึงได้ตื่นขึ้นมา และรีบลนลานเพราะตกใจที่เขาคงกลับบ้านมาไวกว่าปกติ

 

ทำไมถึงกลับเร็วล่ะครับ...หน้าพี่ซีดมากๆเลย

 

“…”

 

พี่ไหวมั้ยไปหาหมอดีกว่านะครับ

 

ฉันไหวชานยอล

 

            จนร่างที่ฝืนมาทั้งวันพอจะลุกขึ้นยืนทั้งที่ไม่มีเรี่ยวแรงก็เกือบจะฟุบลงไปที่โซฟาแบบเดิมโชคดีที่ชานยอลถลาไปรับไว้ทัน

 

สุดท้ายแบคฮยอนก็ต้องยอมมาตรวจที่โรงพยาบาล แบคฮยอนก็ยังคงมีอาการเบลอๆ ชานยอลเองก็นั่งรอข้างนอกอย่างร้อนใจ วันสองวันที่ผ่านมาพี่แบคฮยอนดูอวบขึ้น มีน้ำมีนวลขึ้น แต่กลับทานอาหารได้น้อยลง แถมยังชอบคลื่นไส้ หน้าซีดบ่อยๆ

 

            ชานยอลสะดุ้งเมื่อเตียงผู้ป่วยที่แบคฮยอนนอนอยู่บนนั้นถูกเข็นออกจากห้องฉุกเฉินไปทางอื่น เขาเลยรีบตามมา ก่อนจะเดินเคียงข้างคนที่ลืมตาอยู่

 

พี่โอเคนะครับ และคำตอบที่เป็นรอยยิ้มทำให้ชานยอลสบายใจมากขึ้น

 

 

            ภายในสภาพแวดล้อมโรงพยาบาลที่คงไม่มีใครชอบ บัดนี้ในห้องนี้กลับสดใสชานยอลไม่ได้ดูป้ายหน้าแผนกเพราะเขามัวแต่สังเกตอีกคน จนตอนนี้พี่แบคฮยอนถูกเปลี่ยนมานั่งรถเข็นเพราะอาการดีขึ้นหลังจากได้กินยาจากพยาบาลไป เราไม่ได้พูดอะไรกันออกมา เพราะเห็นว่าพี่แบคฮยอนเอาแต่หลับตาเอาไว้

 

เชิญคุณทั้งสองเข้าพบคุณหมอเลยค่ะ พยาบาลหน้าห้องเดินถือแฟ้มมาตามเรา

 

ผมด้วยเหรอครับ

 

ชานยอลยังคงสงสัยหันไปมองหน้าอีกคนและพยาบาลเองก็ยิ้มอย่างนุ่มนวลมาให้ ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องตรวจที่ลวดลายผนังเต็มไปด้วยลายการ์ตูนอย่างน่ารัก ยังกับห้อง...

 

อ่า เชิญนั่งเลยครับ

 

...

 

ความดันคุณสูงนิดหน่อย เครียดใช่มั้ยครับคุณบยอน

 

มีบ้างครับ

 

อ่า งั้นต่อไปนี้อย่าพยายามเครียดนะครับ อย่าเครียดอีกเลยยิ่งดีเพราะว่าจะส่งกระทบกับเด็ก

 

“… !!!”

 

ยินดีด้วยนะครับคุณกำลังตั้งท้องได้ 9 สัปดาห์แล้ว

 

 

 

มือที่เผลอกำเสื้อแน่นนี่มันเรื่องบ้าอะไร ท้องอย่างนั้นเหรอ

 

9สัปดาห์......มันปาเข้าไป3เดือนแล้ว

 

 

            น้ำตาเอ่อไหลออกมา สัมผัสจากมือใหญ่ยิ่งทำให้ทุกหยาดหยดของน้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

           

            มันจบแล้ว

 

ไม่มีอีกแล้ว ทั้งที่ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นแท้ๆ....

 

 

 



 

 

To be continued….

 

 



 

น้ำเดือด (เทน้ำใส่คนแต่ง55555555555)

นี่คือเซอร์พร้าย(ตัวเอง) เราไม่เคยแต่งแนวเคะท้องเลยอยากแต่งดู

แต่งยาก เราเลยแอบข้ามไปแต่งช่วงกลางจนเกือบจบมาก่อน ._.

 

เป็นยังไงเม้นและแท็กให้ด้วยอยากอ่านมั่ก 

จาเป็นไงต่อน้อถ้าผลตอบรับดีจะรีบมาอัพเลย

เพราะอย่างที่บอกว่าแต่งไปเกินครึ่งแล้ว อิอิ

 

#smileandgoCB

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,055 ความคิดเห็น

  1. #1693 pondmay (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 21:25
    แงงงงไม่นะ
    #1,693
    0
  2. #1671 cheerchanbaek (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 20:42
    อมกกกกกกก ลูกเซฮุนใช่ไหมมแบบนี้! โอ้ยตายแล้ววว ชีวิตพี่แบคกำลังจะไปได้ดีกับเด็กใหม่แล้วแท้ๆ ฮื่ออ เจอแบบนี้ต้องเสียศูนย์แน่เลยอ่ะ ชานยอลช่วยพี่เค้าด้วยน้าาา
    #1,671
    0
  3. #1626 ...Bipolar... (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 13:44
    ไรท์จ๋า 9สัปดาห์มัน2เดือนกว่าเองงง
    #1,626
    0
  4. #1388 ชานมไข่มุก💦 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 09:27
    กับใคร! TT
    #1,388
    0
  5. #1317 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 17:27
    สงสารแบคเลยยยยย
    #1,317
    0
  6. #1015 byun_Uracha (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 23:40
    เซฮุนทิ้งไปยังทิ้งสิ่งมีค่าไว้ให้อีก ชานยอลต้องสู้ๆ นะ สู้เพื่อตัวเองและพี่เขา
    #1,015
    0
  7. #973 geejajaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 23:47
    อ้าวเฮ้ยยยยยยยยยยยย เดี๋ยวนะเซฮุนนนนนนนนนน
    #973
    0
  8. #898 mzxxsn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 11:47
    ฟหดด้งสาเงวาเสหว โอ้ยยยย
    #898
    0
  9. #762 Sweet*purr-fect (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 00:36
    สงสารแบคมากเลย แล้วสรุปชานยอลหนีออกจากบ้านจริงๆ หรอ ตอนนี้แบคมีลูกแล้ว ชานยอลเตรียมหางานทำได้แล้วน้า เลี้ยงลูกๆ 555
    #762
    0
  10. #667 -sassybbh- (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 10:49
    แงงงงงงง ชานยอลอบอุ่นมากเลย เหมือนเขามาได้ทันเวลาพอดี ; - ; ใจเย็นๆนะ มันจะค่อยๆดีขึ้น
    #667
    0
  11. #666 OOh_Pang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 10:28
    หืมมมม...ชอบบบบบ แต่ฮุนไมเปงคนอย่างนี้อ่ะ
    #666
    0
  12. #647 XMCB_BB (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 19:53
    หืมมมมม กรรม
    #647
    0
  13. #639 CBforever (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 14:55
    ท้อง.... ฮือออออ หวังว่าชานยอลจะรับได้ เซฮุนไม่กลับมานะ สงสารแบคจัง แล้วแบคจะทำไงต่อล่ะทีนี้ ㅠㅠㅠㅠ
    #639
    0
  14. #598 somruethai1307 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 01:43
    ไม่นะ พระเอกเราละ
    #598
    0
  15. #592 CBSEB0461 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 20:22
    โอ้มายกอดด
    #592
    0
  16. #540 mpndss (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 10:56
    ท้องหรอ......
    #540
    0
  17. #464 kengkitlove (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:13
    อ๊าก มันใช่มั้ย!!!!!
    #464
    0
  18. #436 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:50
    แบคท้องกันฮุน
    #436
    0
  19. #302 Ppp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 23:16
    ตายแล้วววววว นังฮุนคนเฬวมาไข่ไว้ในท้องแบคไปอี้กกกกกกกก

    ทั้งที่กำลังจะเริ่มต้นใหม่ ทั้งที่มีคนดีดีอย่างชานยอลเข้ามา โอ้ยแง้งงงงงงงงง

    ว่าแต่ชานยอลนี่โผล่มาได้ไงว้าาาา อยุ่ดีดีก็มาอ่ะนะ?
    #302
    0
  20. #232 Nipaporn_J (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 13:27
    เป็นกำลังใจให้นะค่าาา เราชอบอ่านแนวนี้มากเลยยย ดีใจที่ไรท์แต่งนะคะ ตอนแรกนึกว่าแบคจะเป็นโรคอะไรร้ายแรงซะแล้วว ;___; เนี่ยยย สงสารแบคเลย แล้วจะบอกเซฮุนไหม แต่ไม่ต้องหรอกคนเฬวแบบนั้น ปล่อยมันปายยยยยย ชานยอลฝากดูแลแบคด้วยน่าาา TT
    #232
    0
  21. #196 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 23:40
    ไม่น้าาาาไม่กลับไปหาเซฮุนใช่ไหม
    #196
    0
  22. #172 fahpsk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 18:17
    เราเชื่อว่าชานยอลรับได้ แต่แบคอะ... จะกลับไปหาเซฮุนมั้ยย? ไม่เอานะ อย่ากลับไปนะแบค ;~;
    #172
    0
  23. #171 pbcb61_04 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 17:35
    ไหนไรต์บอกไม่ม่าฮื่อ
    #171
    0
  24. #170 pbcb61_04 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 17:35
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยย
    #170
    0
  25. #169 แทมินจุ๊ฟๆ** (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 11:51
    ขอแหวกกระแสขอมโนว่าเป็นลูกชานยอลอะ แบบแบคเป็นพวกไม่ค่อยจดจำวันเวลาอะ คิดว่าพี่ชานพึ่งมาอยู่ด้วย2เดือน จริงๆแล้วอาจอยู่3 4 5 6 7 เดือนแล้วอะไรแบบนี้ก็ได้~ มโนให้สุดแล้วไปหยุดที่ไรท์????
    #169
    0