smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 12 : ✿ ✿ ✿ 11.27 ✿ ✿ ✿

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,588
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    9 พ.ย. 61



+

 

 

11.27

 

 

 

+

 

 

 

            คืนสุดท้ายที่ลอนดอนภายในอพาร์ทเม้นเก่าๆที่เคยรก จากที่เคยเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกวางอย่างระเกะระกะอย่างที่เจ้าของห้องไม่ค่อยสนใจมันนั้น บัดนี้ถูกเก็บทำความสะอาดไว้อย่างเรียบร้อยตามที่ผู้ดูแลที่ขึ้นมาดูแล้วถึงกับส่ายหัวพร้อมขอให้ช่วยทำความสะอาดก่อนจะออกไป

 

            เพื่อกลับไปเกาหลี....

 

 

            อากาศที่ลอนดอนคืนนี้กำลังดีทีเดียวอุณหภูมิไม่ถึงกับติดลบแต่ก็พอจะให้หน้าต่างของห้องขึ้นฝาได้ เสื้อสเวทเทอร์สีเทาถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่อย่างสบายๆ เปิดโน้ตบุ้คขึ้นมาเพื่อรอเวลาระหว่างรอออกไปขึ้นเครื่อง และพอดีกับแจ้งเตือนจากเพื่อนตัวสั้นที่เด้งขึ้นมาพอดี

 

 

(กลับคืนนี้ ?)

 

            ใบหน้าโล้นๆกับปากเล็กๆที่เคี้ยวตุ้ยๆของมันช่างน่าเอื้อมมือเข้าไปแกล้งตบเบาๆชะมัดเลย

 

อืม

 

(ให้ไปรับป่ะ)

 

มึงสัญญากับกูแล้วว่าจะมา

 

(ฮ่าๆ กูล้อเล่นเดี๋ยวไปรับละเดี๋ยวพาไปให้มึงเลี้ยงวันเกิดมึง)

 

กูต้องเลี้ยงมึงเหรอแบค ?

 

            ใบหน้ายียวนพร้อมทำคิ้วขมวดยื่นหน้ามาใกล้กับกล้อง จนทำให้คนที่อยู่อีกฝั่งเผลอถอยหนีและเปลี่ยนเรื่องไปทั่ว

 

(....ปีนี้มึงอยากได้อะไร บอกกูมาได้เลย แต่-)

 

อยากได้เหมือนเดิม

 

(อะไรวะอีกแล้วนะมึง เหมือนเดิมของมึงนี่บอกกูมา2ปีแล้วนะชานยอล)

 

 

เจ้าของเสียงหัวเราะที่กวนประสาทยังคงทำให้แบคฮยอนสงสัยในตัวเพื่อนสนิทได้เสมอ เราเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่มัธยมปลายก็ประมาณ2-3ปีได้ ก่อนที่พอเข้ามหาวิทยาลัยไปปีนึงแล้วอยู่ๆชานยอลมันก็ได้ไปเรียนต่อที่อังกฤษซะงั้น ตอนแรกก็โกรธมันแต่ตอนนี้ชักชินแล้ว ไม่มีมันก็เหงาอยู่เหมือนกัน

 

 

ก็แค่...ไม่มีเพื่อนกินข้าวด้วย

 

ไม่มีเพื่อนเดินกลับบ้านทางเดียวกัน

 

ไม่มีเพื่อนชวนไปเล่นเกม

 

 

ชานยอลมันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนนึงเลย

 

 

 

มึงอยากรู้มากเลยหรอว่าอะไรที่กูอยากได้

 

(เออดิ มึงเอาแต่บอกเหมือนเดิมมา2ปีแล้ว บอกมาอย่าลีลา)

 

ฮ่ะ กูกลับถึงเกาหลีแล้วจะบอกนะ

 

คนในจอเบะปากจนแทบโค้งเกือบร้อยแปดสิบองศา จะกี่ปีแบคฮยอนมันก็เหมือนเดิม.....อ้วนเหมือนเดิมขนาดโผล่มาแค่หน้าแก้มยังแทบจะเต็มจอ ไอ้ลูกหมาเอ้ย

 

(เดี๋ยวกูเขียนป้ายไปรอรับ)

 

(...ไงดัมโบ้ แบคฮยอนเพื่อนมึงสุดหล่อยืนอยู่ตรงนี้)

 

อยากจะกลับไปเตะมึงให้เตี้ยกว่าเดิม

 

(กลัวตายแหละ)

 

เสียงหัวเราะที่ดังเหมือนเดิมเข้ามาในปลายสาย ก่อนจะลากันด้วยคำหยาบคายพร้อมกับปิดมันลง ลากกระเป๋าใบโตเดินไปที่หน้าประตูที่มีโปสเตอร์นักฟุตบอลที่ชอบแปะอยู่ ก่อนจะหันไปมองรอบๆห้องอยากไม่ใคร่จะอาลัยอาวรณ์เท่าไหร่ ก่อนจะเรียกแท็กซี่ไปที่สนามบิน

 

 

ใจเต้นนิดหน่อย

 

 

เพราะจะได้เจอแบคฮยอนแล้ว อยากแกล้งมันชะมัดเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นาฬิกาปลุกดังรอบห้องถึงสองรอบแต่คนที่นอนอุดอู้อยู่ในผ้าห่มไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นมาเสียที ลืมตานิดๆพลางคิดว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ ต้องทำอะไรและรีบดีดตัวขึ้น นอกจากจะตื่นสายจะไปรับชานยอลมันเลทแล้วยังไม่ได้ทำป้ายไปแกล้งมันเลย ว่าแล้วก็รีบลุกขึ้นมาหยิบอุปกรณ์ที่อุตส่าห์ไปซื้อมาเตรียมไว้มากองรวมกัน หยิบปากกาสีที่วางกระจัดกระจายอยู่ พร้อมกับแผ่นกระดาษแข็งสีขาวที่ถูกคนที่ปากดึงปากกาออกมาและก้มลงเขียนมันลงไปด้วยลายมือยึกยือ

 

และรีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำภายในห้านาที หยิบเสื้อลายสก็อตสีเลือดหมูกับกางเกงสีดำขาดๆง่ายๆมาใส่ ผมเผ้าจัดให้เป็นทรงมากขึ้นเพราะคงต้องออกไปเจอคนเยอะ ก่อนจะขับรถเหยียบเต็มที่เพื่อไปรอไอ้เพื่อนตัวแสบให้ทัน

 

 

ตอนนี้เครื่องมันคงแลนด์แล้ว แบคฮยอนพรูลมหายใจไม่รู้ทำไมต้องตื่นเต้น ใจเต้นไม่ต่างกับตอนที่อาจารย์เรียกให้ออกไปพรีเซนต์หน้าห้อง ป้ายที่ทำมารอรับถูกถือไว้กลางอกรอมันออกมาค่อยยกสูงๆกว่านี้ แต่เขากับมันก็ไม่ได้เจอกันมาเกือบเป็นปี มันคงจะสูงเป็นเปรตแบบเดิมแหละ

 

 

คนตัวสูงโดดเด่นกับฮู้ดสีเทาที่เห็นตอนคอล พร้อมแว่นสายตาที่ปกติมันไม่ชอบใส่ ตาลอยๆที่รู้ว่ามันพึ่งตื่นแน่ๆ และไหนจะสัมภาระที่มันแปะอะไรไว้จนสกปรกเต็มไปหมด

 

 

ชานยอลมันยังเหมือนเดิมว่ะ

 

 

เขาก็ยังเหมือนเดิม

 

แค่ความรู้สึกบางอย่างที่มีมันเพิ่มขึ้น

 

ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งมั่นใจ

 

 

 

 

 

 

 

chanyeol's part

 

มองเห็นมันแล้ว แบคฮยอนยืนเด่นเลยแหละเพราะสูงสุดในกลุ่มป้าๆที่คงมายืนรับญาติพี่น้องของพวกเขา หน้าเอ๋อๆของมันที่มองมายิ่งทำให้เขาหัวเราะออกมาได้ถึงจะเหนื่อยจากการนั่งเครื่องนานและไกลแค่ไหน และมันยังเหมือนเดิมจริงๆ...แต่แค่ไม่อ้วนแบบที่คิด แล้วดูป้ายที่มันทำมาดิ กวนตีนไม่น้อยลงเลย

 

 

กลับมาซักทีนะ โยดาเพื่อนรัก

 

 

            เห็นแบบนั้นใช่ว่าเขาจะยอมให้มันแกล้งได้อยู่ฝ่ายเดียว เป้ถูกเปิดออกก่อนจะหยิบแผ่นกระดาษเอสี่ที่เขียนเตรียมไว้แล้วออกมา...

 

 

ผมตามหาคนที่ขาสั้นเท่าขาคอร์กี้ครับ

 

 

เอาคืน

 

 

พร้อมกับวาดรูปลงไปด้วย รูปที่เป็นใบหน้าของมันแต่ลำตัวเป็นของคอร์กี้ ยิ่งใกล้ก็ยิ่งเห็นว่าไม่ได้อยากเตะมันแบบที่คิด แต่ก็นั่น เขาเดินไปหยุดยืนมองหน้ามันเราต่างนิ่ง ก่อนที่มันจะพูดเรียกสติและทำให้เขาแปลกใจ

 

ทำไมผอมจังวะ

 

กูผอมอยู่แล้ว ไม่เคยอ้วนแบบมึงนิ

 

ไอ้สัด เขาหัวเราะก่อนจะผลักหัวมันดึงป้ายที่มันทำมาเอามาถือไว้เอง

 

ไปกันเถอะ เหนื่อย

 

จ้าพ่อ

 

 

            รถเต่าเก่าๆของแบคฮยอนยังคันเดิมขึ้นมานั่งทีไรนั่งตัวตรงไม่ได้ ถ้าที่นั่งข้างคนขับนี้เปิดประทุนข้างบนได้เขาคงขอมันเปิดแล้วเอาหัวโผล่ขึ้นไปแล้ว กลายเป็นว่าเมื่อยหนักกว่าเดิมอีกแถมยังต้องลุ้นอีกว่าจะไปถึงที่หมายมั้ย

 

นึกว่าจะอาสาขับ

 

เอ่ากูเหนื่อยมั้ยอ่ะ

 

            มันขำออกมาก่อนจะสตาร์ทรถหลายทีเล่นเอาลุ้นกันไปใหญ่ พอเครื่องติดมันก็จูบไปที่พวงมาลัยพร้อมพูดบอกกับรถลูกมันอย่างรักใคร่

 

ว่าแต่กูผอมมึงก็ผอมเหอะ เขาปริปากถามออกไปทั้งที่หลับตาไปด้วยความเมื่อยล้า

 

เรื่องมันยาว

 

ยาวถึงดาวอังคารมั้ย

 

กวนตีนจังน้า มันป้าบเขาที่หัวของผมที เห็นดาวอังคารเลย

 

 

พอหันไปก็เห็นว่ามันกำลังมองอยู่ ทั้งที่ต้องขับรถมันนี่น่าจับมาเตะซ้ำๆจริงๆเลย

 

มองคนหล่อทำไม

 

ทำไมผอม อยู่ๆมันก็จริงจังขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

อาหารที่นั่นไม่ถูกปากเท่าไหร่ว่ะ คิดถึงอาหารเกาหลี

 

มึงตักไม่เป็นเปล่าเลยไม่ถูกปากซักที มือเขาตบที่กลางหัวมันอย่างแรงสำหรับการกวนตีนครั้งที่2แล้ว

 

โอ้ย มือหนักเหมือนเดิมเลยนะมึงเนี่ย

 

“…”

 

เดี๋ยวไม่พาไปเลี้ยงเลย

 

จะเลี้ยงกู จอดรถให้กูลงไปร้องไห้ได้ป่ะ

 

อ่ะ

 

            มันจอดให้จริงๆแบคฮยอนกวนตีนที่หนึ่งเลย หลังจากนั้นชานยอลก็หลับมาตลอดทางด้วยความเพลีย จนกระทั่งรู้สึกตัวตอนรถจอดมองออกไปรอบๆก็คุ้นเคยกับสถานที่มันเป็นร้านอาหารที่เราชอบโดดเรียนมากินกัน

 

อ่ะ ตื่นพอดีรีบเหอะคนยังไม่เยอะ

 

            ชานยอลเดินนำลงไปก่อน แล้วแบคฮยอนก็วิ่งตามมา ภายในร้านยังเหมือนเดิมคุณป้าเจ้าของร้านก็ยังเหมือนเดิม แกยิ้มมาให้พวกเราอาจจะจำได้ล่ะมั้งไม่รู้ว่าตอนเขาไม่อยู่แบคฮยอนมันมาหรือเปล่า....หรือพาใครมาหรือเปล่า

 

มึงชอบอันนี้ใช่ป่ะ เอา2เลยครับ อันนี้ด้วยครับ

 

แบคฮยอนเท้าคางมองคนที่เอาแต่สั่งไปเหมือนหิวมาตั้งเมื่อวาน ทั้งที่คนที่ควรจะเลือกให้ต้องเป็นเขาด้วยซ้ำ แต่มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว มันคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรสำหรับคนสนิทกันมานานที่จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชอบกินอะไร

 

มื้อนี้กูเลี้ยง...ดีใจล่ะสิ

 

วันเกิดกูเลี้ยงแค่นี้ ?”

 

มีอีกเดี๋ยวให้

 

โหตื่นเต้น ตื้นตันไปหมดคนอย่างมึงจะให้อะไรกู

 

รอนะ

 

หื้ม ?”

 

เปล่า

 

ระหว่างรออาหารทั้งคู่ก็เล่าทุกเรื่องที่ได้เจอ ที่ได้ทำระหว่างที่ไม่เจอกันซ้ำไปซ้ำมา คุยจนอาหารมาก็ยังไม่หยุด ชานยอลรู้สึกสนุกที่ได้ฟังเรื่องเล่าจากปากเล็กๆนั้นจนไม่รู้ว่ามองปากอมชมพูที่เอาแต่พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดนานเท่าไหร่แล้ว

 

จนอาหารมาเต็มโต๊ะก็ยังคงมีเสียงหัวเราะเสียงพูดคุย และก็ถึงเวลาที่ต่างหันต่างอิ่มพลางเขี่ยอาหารไปมาบนจน

 

จุกชะมัด

 

กินเยอะๆมึงอ่ะผอมไปแล้วว่าแล้วมันก็ตักมาให้เขาดูก็รู้ว่าตัวมันอ่ะอิ่ม

 

ไอ้นี่กูบอกว่าอิ่ม เราตักใส่จานแต่ละคนไปมาจนเบื่อ ชานยอลจ่ายเงินค่าอาหารก่อนเราจะเดินออกมาด้านนอก เขาไม่ได้ให้แบคฮยอนเลี้ยงหรอก แต่ก็นั่นแหละ

 

เอ่ากูบอกเดี๋ยวเลี้ยงเอง อ่ะเอาไป มันวิ่งตามออกมาและยื่นเงินให้ แต่ชานยอลก็เลือกเดินต่อไปไม่ได้รับเงิน

 

เอาไปเหอะ กูรวย

 

            ได้ยินแบบนั้นแบคฮยอนก็ยิ่งหมั่นไส้ เลยจบปัญหาด้วยการยัดใส่กระเป๋าตัวเองแบบเดิม

 

 

ลมเย็นๆระหว่างเดินกลับไปที่จอดเร็วด้วยระยะทางค่อนข้างไกลแต่ไม่ได้น่าเบื่อเลย เพราะบรรยากาศดี วิวก็ดี รถเต่าตอนนี้ใช้เป็นที่หลบจากความหนาว เราสลับตำแหน่งกันโดยชานยอลนั่งเบาะคนขับแทนและเรายังไม่ได้เริ่มที่จะออกไปจากจุดนี้

 

ไปอยู่นู่นต่างจากที่นี่มากมั้ยวะ

 

ต่างดิ

 

 

...ไม่มีมึงไง

 

....

 

ไม่ใครกวนตีนได้เท่ามึง ว่าแล้วก็แกล้งโยกหัวอีกคนไปมาจนผมเผ้ายุ่งไปหมด

 

อ..เออแล้วฝรั่งหัวทองคนนั้นอ่ะ ไงไปต่อป่ะ

 

คนไหนวะ

 

อ่ะ มีหลายคนไปอีกไอ้นี่

 

อ่อๆ ไม่อ่ะมันไม่ใช่

 

            แบคฮยอนพยักหน้าแล้วหันมองออกข้างหน้าที่เห็นว่าลมค่อนข้างแรงจนกระทั่งใบไม้พัดปลิวลอยขึ้นมาเต็มไปหมด

 

            และนานหลายทีกับความเงียบและสิ่งที่ตั้งใจจะบอก...ให้อีกฝ่ายรู้

 

ชานยอล...

 

            ชานยอลหันกลับมาตามการเอ่ยเรียกของเพื่อนตัวเองแต่แบคฮยอนมันก็ยังเงียบไปอีก เหมือนมีเรื่องอะไรที่พูดยากเกินกว่าจะพูดออกมา

 

มันอาจดูเห็นแก่ตัวที่กูจะพูด...

 

“…”

 

แต่สัญญาได้มั้ย ความเป็นเพื่อนเราจะไม่เปลี่ยนมึงจะไม่เกลียดกู

 

             ชานยอลมองตามมือขาวที่เลื่อนมากุมมือเขาเอาไว้ ภายใต้ความเย็นเชียบจากมือนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความประหม่าของแบคฮยอน

 

 

มึงไปนานจนกู..

 

 

รู้ใจตัวเองว่ะไม่รู้ทำไมตอนนี้มันหนาวจัง เพราะมันกำลังทำให้เขาตัวชาไปหมดแล้ว

 

 

กูชอบมึงไปแล้ว

 

 

มันเป็นคำสารภาพที่ชัดเจนในสมองของชานยอล ทุกเสียงทุกคำพูดที่ออกมาจากปากของเพื่อน

 

เฮ้ ม..มึงอย่าเงียบดิสัญญาแล้วไง

 

            แบคฮยอนเห็นอีกฝ่ายเอามือลูบผ่านใบหน้าเหมือนคนใช้ความคิด ถ้าไม่ดี...ก็คงแย่น่าดู

 

 

 

ตลกมั้ยแบคฮยอน

 

 

            ตัวแบคฮยอนกำลังชาเมื่อเห็นสายตาแข็งกราวขึ้นจากอีกฝ่าย มันจริงจังเกินไป ...แต่อย่างน้อยก็โล่งใจที่ได้บอกไปหมดแล้ว

 

 

 

...ความรู้สึกที่กูมีกับมึงเองมันก็มากกว่าเพื่อนตั้งแต่วันแรกที่เรารู้จักกันแล้วว่ะ

 

“…”

 

กูคิดจะบอกมึง แต่กูไม่รู้จะเริ่มยังไง

 

 

            พึ่งเคยเป็นกับอาการที่หัวโล่ง ช่วงท้องปั่นป่วนกับคำพูดของเพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี และเขาไม่เคยรู้เลยกระทั่งวันนี้

 

ว..ว่าไงนะ

 

ฮ่ะ มึงสารภาพกับกูก่อนได้ไง

 

...

 

แต่กูชอบมึงจริงๆนะ กูเก็บไว้เก่งมากเลยสินะมึงถึงไม่สังเกตอะไรเลย ชานยอลย้ำออกมาอีกครั้ง

 

...ไอ้บ้า

 

            ร่างของคนที่อยู่ฝั่งคนขับขยับหันข้างเข้ามาหากัน มือที่ถูกแบคฮยอนจับไว้ถูกเปลี่ยนสลับกลับมา รู้ตัวอีกทีมันก็ได้รับความอบอุ่นจากมือใหญ่ที่กอบกุมมันไว้ภายใต้มือที่ใหญ่กว่านั้นแล้ว

 

อยู่โน่นคิดถึงมึงแทบบ้า

 

“…”

 

คิดถึงกูมั้ย

 

พอ...ได้แล้วหน่า

 

ตอบ ใบหน้าของมันเลื่อนเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของเรา

 

ชานยอล !” แบคฮยอนหันหน้าหนีทั้งยังผลักอกมันออกไปให้ไกลแต่ก็สู้แรงควายของมันไม่ได้อยู่ดี

 

 

หึ่ย.. เออๆ เพราะแบบนี้ไงมันถึงทำให้ความรู้สึกกูชัดเจน มึงไม่อยู่ก็โคตรเหงากูก็คิดว่าเดี๋ยวก็หาย จากที่เหงามันกลายเป็นว่ากูโหยหามึง..

 

และก็รู้แล้วว่ามันไม่ได้เหงา มันไม่ได้โหยหามึงอย่างเดียว

 

มันเกิดบางอย่างที่แปลกใหม่ในใจกูอีกแม่ง...มันรักมึง

 

หยุดพูดได้ยัง

 

 

แบคฮยอนถอยตัวออกห่างใบหน้าที่เคลื่อนเข้ามาใกล้จนหลังสัมผัสกับกระจกข้าง มือสั่นๆยกขึ้นดันแผงอกของมันออกไปอีกครั้งพร้อมกับหันไปทางอื่น

 

กูก็เขินเป็นนะเว้ย

 

 

แบคฮยอนไม่อยากเชื่อชานยอลเลยว่านี่คือการกระทำของคนที่กำลังเขิน คนอย่างนี้นะเหรอเขิน ก่อนที่จะหันกลับมามันเกิดรอยยิ้มเล็กๆจากริมฝีปากของเราทั้งคู่ ชานยอลขยับเข้ามาก่อนจะมองใบหน้าเพื่อนสนิทจริงๆจังๆ มันเหมือนเดิมทุกอย่างแต่วันนี้มันดูมีอะไรที่พิเศษมากกว่าทุกวัน

 

 

 

ยังชอบกินอมยิ้มอยู่ใช่ป่ะ

 

ถามทำไม

 

ได้กลิ่นมาจากมึง...หอม

 

“…”

 

เลยอยากจูบ

 

ไม่รู้ว่ามัวแต่ตกใจกับคำพูดของมันไปนานขนาดไหน จนเราสบตากันสายตาที่มันใช้มองมายังแปลกไปเป็นความอ่อนโยนแบบที่เขาไม่เคยเห็น นิ้วชี้มันเลื่อนมาสัมผัสที่ริมฝีปากเขาอย่างไม่ได้มีท่าทีล้อเล่น ก่อนมันจะผละออกไปนั่นทำให้แบคฮยอนประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็ดีแล้วเขายังไม่พร้อม...

 

มันเร็วไป....ใจยังรับไม่ทันแน่ๆ

 

ถ้าเกิดมันเกิดขึ้นจริงเขาต้องหัวใจวายตายแน่ๆเลย

 

 

 

อื้อ...

 

 

ซะเมื่อไหร่

 

 

 

แรงจู่โจมที่เข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวรับกับความนุ่มหยุ่นที่ประทับลงไปบนปากทำให้แบคฮยอนเบิกตากว้าง ชานยอลเม้มไปที่ริมฝีปากค่อยๆให้ปากบางนั้นรับลิ้นของตนเองเข้าไป ความอ่อนโยน โอนอ่อนจนทำให้เผลอไผลไปในอารมณ์เมื่อไม่มีใครยอมผละออกมาหรือรังเกียจสัมผัสที่เกิดขึ้นรวดเร็วเช่นนี้

 

มือเล็กกว่าดึงชายอีกคนพร้อมกำมันแน่นปล่อยให้บทจูบดำเนินไปกระทั่งมือที่เลื่อนมาจับมือเขาที่กำเสื้อแน่นออกสอดมือหนาเข้ามาประสานและกอบกุมกันเอาไว้

 

โชคดีที่ดึกแล้ว...

 

ปาร์คชานยอลเลยฉวยโอกาสได้

 

 

 

 

 

 

                หลายนาทีเลยที่ต่างคนต่างทำตัวไม่ถูกแบคฮยอนบีบมือตัวเองไปมาใบหน้าร้อนผ่าว ชานยอลก็เอาแต่เขินมองออกไปนอกหน้าต่างรถ แก้มและหูแดงทั้งคู่ อากาศที่หนาวก็ดูจะเป็นข้ออ้างไม่ได้ทั้งหมด

 

 

...แฮปปี้เบิร์ทเดย์นะมึง

 

           

ขอให้มึงมีความสุขกับสิ่งที่มึงอยากทำก็ขอให้สำเร็จ

 

            จากที่เงียบๆเสียงเล็กก็เอ่ยออกมาเพราะยังไม่ได้พูดเลย แบคฮยอนไม่ได้มีของขวัญพิเศษ แต่...

 

 

และขอให้เราเป็นเพื่อนกันตลอดไป

 

“…”

 

“…”

 

เพื่อนกูมีให้มึงอยู่แล้วและมันก็จะตลอดไป

 

“…”

 

แต่แฟน...ยังไม่มีเลย

 

ลองคบกันดูได้มั้ยวะ

 

 

มันจะไม่แย่ แบคฮยอนชักทำตัวไม่ถูกมันทั้งเขินทั้งไม่รู้จะตอบยังไงแต่ในใจมันตกลงไปแล้ว

 

กูยังต้องตอบอีกเหรอ ทั้งที่กูบอกชอบมึงก่อนแท้ๆ

 

            ชานยอลระเบิดหัวเราะออกมาไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะทำตัวน่ารักได้มากขนาดนี้ ก่อนจะดึงมันมาใกล้ๆพร้อมกับแบคฮยอนที่เขยิบเอาหัวมาซบลงที่ไหล่กว้าง

 

ไม่มีอะไรให้เลยอ่ะ เขายกมือมาเกาหัวตัวเองแก้เก้อ อันที่จริงตอนนี้ไม่กล้าสบตาชานยอลมันเลยตอนนี้

 

ไม่เป็นไร ชานยอลหันหน้ามายิ้มให้อีกคนเลื่อนไปจับมือเย็นเฉียบของแบคฮยอนขึ้นมา ก่อนจะยกมันขึ้นมาทาบที่อกข้างซ้าย

 

ที่จริงมึงก็ให้มาแล้ว

 

อะไร

 

หัวใจมึงไง สัญญาจะดูแลอย่างดีเลย

 

บ้า..

 

รู้มั้ยแค่มีมึงตอนนี้ก็เป็นของขวัญของที่กูชอบที่สุดแล้ว

 

 

แค่เป็นมึง...แม่ง กูโคตรมีความสุขเลยว่ะแบคฮยอน

 

 

 

 

 

End

 

 

 

สุขสันต์วันเกิดแฟนของด้อม ผู้ชายที่ทำได้ทุกอย่าง

เป็นทุกอย่าง

และ....เป็นแฟนแบคฮยอนด้วย รักพี่

 

(สั้นๆและก็ไม่มีอะไรเลยถือว่าอ่านฆ่าเวลาเนอะฮือ...ที่จริงเป็นของวันเกิดแบคแต่ตอนนั้นไม่ได้ลง เลยสลับกันเอากับแต่งเพิ่มนิดหน่อย555555 ไม่ว่างแต่งเลยแง แล้วพบกันใหม่ค้าบบ)

 

ขอบคุณสำหรับ1000เฟบบบบบบบ เย้

ถามๆอยากอ่านแบบไหนตอนนี้มีสองพล็อตจะมาลงหลังสอบเสร็จ

+ หน่วงมากกด C

+ หน่วงนิดๆ กด B

555555555555555555555555555555555555555555555555555

 

#smileandgoCB

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,054 ความคิดเห็น

  1. #2003 Jennysupat18 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:20
    เขินว่ะ;-;
    #2,003
    0
  2. #1316 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 16:35
    อบอุ่นนนนน
    #1,316
    0
  3. #1279 Niicee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 19:21
    ตกลงเหมือนเดิมคืออะไรงะ;-;
    #1,279
    0
  4. #972 geejajaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 14:26
    น่ารักมากแอบเขินและลุ้นแทนอ่ะ แบคบอกชอบก่อนเขินนนนน
    #972
    0
  5. #824 hunnnielu947 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 16:11
    หวานอบอุ่นกันสุดๆ เพื่อนคู่นี้
    #824
    0
  6. #747 deereastsea (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 09:25
    อบอุ่นท่ามกลางความเหน็บหนาว งึ้ยยย แนวเพื่อนรักเพื่อนี่มนคลาสสิคจริงๆนะ
    อ่านทีไรก็อบอุ่นหัวใจ😗


    #747
    0
  7. #586 CBSEB0461 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 09:41
    เอาแค่Bก็พอ555
    #586
    0
  8. #435 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:39
    ต่างคนต่างก็ใจตรงกัน
    #435
    0
  9. #139 absoluteduos (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 20:19
    แงงงงน่ารักจังเลยยยย ชอบมากๆเลยย //กดBค่ะหน่วงมากๆทำจัยมั่ยค่อยได้5555
    #139
    1
    • #139-1 absoluteduos(จากตอนที่ 12)
      9 ธันวาคม 2560 / 20:20
      เด่ว ลืมดูวันที่กดBไม่ทันแร้ว5555555
      #139-1
  10. #128 tunnx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 23:27
    น่ารักกก /// B ก็พอแล้ววว55555
    #128
    0
  11. #127 คุณโดดีโอ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 19:43
    แง้งงงน่ารัก นึกว่าพี่ชานจะทนไม่ไหวบอกชอบก่อนสะอีก สุดท้ายเป็นแบคบอกก่อน แต่น่ารักมากๆไปกินข้าวร้านเดิม นั่งคุยกัน ดูเป็นเพื่อนที่เรียบง่ายแต่ก็รู้ใจกันอะเพราะงั้นเลยเป็นแฟนที่น่ารักของกันและกันได้แน่นอน /กด B
    #127
    0
  12. #126 _fahcb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 18:37
    B จ้าาาาา
    #126
    0
  13. #125 beautiful-lady (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 16:29
    เอาหน่วงนิดๆแล้วจบดีค่ะ ชีวิตเส้าพอแร้ววว
    #125
    0
  14. #124 ♡lllllll♡ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 15:50
    กดBแล้วกันค่ะ
    ดีจังที่ใจตรงกันนนน ปล.คือเราอ่านในแอพแบบตอนกลางคืนแล้วมองไม่เห็นเลยอะค่ะเพราะว่าตั้งตัวหนังสือเป็นสีดำใช่มั้ยคะ? เราต้องเปลี่ยนเป็นหมดปกติก่อนถึงจะอ่านได้ตลอดเลย รบกวนด้วยนะคะ TT
    #124
    0
  15. #123 Nunchok1669 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 05:42
    กดBจ้ะเราเศร้าอยู่ ต้องการหน่วงนิดๆ5555555555555
    #123
    0
  16. #122 merryxcy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:51
    กดBพอให้นํ้าตาไหล555555แต่แฮปปี้เอนด์ค่า
    #122
    0
  17. #121 Pang_Ko' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:44
    กดCแล้วกันร่างกายต้องการความหน่วง เพราะตอนนี้เบาหวานขึ้นตา
    #121
    0
  18. #120 @parrkk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:42
    เขินนนนนนนน
    #120
    0
  19. #119 Candy Paradise (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:40
    กด B แล้วกันใจหนูบาง
    #119
    0