[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 19 : Chapter 18 A Confused Lioness

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 234 ครั้ง
    16 เม.ย. 60

Chapter 18 – A Confused Lioness แก้คำผิดเบื้ิองต้น

 

 


ส้อมของแพนซี่หล่นกระทบกับจานกระเบื้องเสียงดังเคร้ง ขณะที่หล่อนจ้องมองไปยังนกฮูกสีขาวหิมะซึ่งร่อนลงบนโต๊ะต่อหน้าต่อตา ดวงตาสีอำพันกระพริบปริบๆอย่างน่าขัน มันจิกจะงอยปากลงบนโต๊ะ และกระพือปีกตบลงบนตัวอย่างหงุดหงิด

หล่อนมองนกเจ้าของขนสีขาวราวกับปุยหิมะอย่างระมัดระวัง ดวงตาเบิกกว้างอย่างกังวลเมื่อเห็นปลอกหุ้มข้อเท้านกสีทองอร่ามหุ้มขามันเอาไว้

ของตระกูลพาร์กินสันเป็นโลหะสลักลาย

แต่สำหรับปลอกข้อเท้านกสีทองอร่ามนั้นเป็นการบ่งบอกว่านกฮูกของเจ้าของนั้นถูกแทรกแซงจากสภาเวทย์มนต์ พวกเขาส่งจดหมายมา

แต่บนขานกไม่มีจดหมายแล้ว

“ตายโหง!” แพนซี่สบถ เสียงแค่นออกมาจากไรฟัน ดวงตายังคงจ้องมองไปยังล็อกเก็ตบนปลอกหุ้มขานกซึ่งน่าจะเป็นของผู้เป็นเจ้าของที่แท้จริงของมัน และ พยายามนึกว่าหล่อนเคยเห็นมันที่ไหน ริมฝีปากเม้มแน่นเมื่อความจำของหล่อนดูจะเลือนรางเสียเหลือเกิน

ดวงตาเหลือกลานขึ้น หล่อนร้องเสียงหลงจนนกฮูกหิมะกระพือปีกเหยงๆ

พอตเตอร์ พอตเตอร์เป็นนักเรียนคนหนึ่งที่ใช้นกฮูกหิมะในการรับ-ส่งจดหมาย

หล่อนโขกหัวลงกับโต๊ะเสียงดังขณะกำลังพึมพำออกมาไม่ได้ภาษา

มีใครบางคนรับจดหมายลับสุดยอดตัดหน้าเจ้าของของมันไป และหล่อนไม่รู้เลยว่าคนที่กระทำการอุกอาจแบบนี้เป็นใครกันแน่

.

.

.

เดรโกกลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตตรงข้อมืออย่างระมัดระวังขณะส่องกระจกอยู่ เขาแต่งกายด้วยกางเกงสีเทาเข้มและเสื้อเชิ๊ตสีดำเข้ารูป ราวกับว่าเขากำลังจะเตรียมไปเดตที่ตรอกไดแอกอนมากกว่าไปเดินเล่นในฮอกมี้ดส์

เสื้อคลุมถูกวางพาดไว้บนเตียง เตรียมถูกสวมใส่ทันทีเมื่อแฮร์รี่พร้อมออก

เสียงร้องยานคาง กับเสียงบดของกระดูกดังขึ้น ทำให้มองไปยังเงาสะท้อนของแฮร์รี่ซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังและพบว่าร่างกายของแฮร์รี่กำลังเปลี่ยนกลับไปในรูปของแอนิเมจัส

เดรโกมองตามการเปลี่ยนแปลงของกระดูกสันหลังของแฮร์รี่อย่างช้าๆขณะที่มันยืดขึ้นและจัดระเบียบใหม่ ผมสีดำเงางามคลานไปตามเรียวแขน เรียวขานวลเนียน ดวงตามรกตพบดวงตาสีน้ำแข็งของเดรโกขณะที่มันรีเรียวและโตขึ้นเล็กน้อย การเปลี่ยนร่างเสร็จสมบูรณ์

“พร้อมหรือยัง?”

 เขาว่าขึ้น มองไปยังแพนเตอร์ที่กำลังเหยียดแขนเหยียดขาอ้าปากหาว  เจ้าแมวยักษ์ครางฮือตอบรับแล้วย่างเท้ามาหาเดรโก อุ้งเท้าตบลงตามพรมนุ่ม

เดเมียนวนร่างไปรอบเดรโกแล้วจึงเบียดร่างกายลงมาถูไถกับพ่อมดอีกคนหนึ่ง ดวงตามรกตแพรวพราวเมื่อเบียดศีรษะทุยๆเข้าหาหน้าท้องของคนผมบลอนด์

เดรโกหัวเราะหึในลำคอ ลูบศีรษะอีกด้านของแพนเตอร์ นิ้วมือแทรกไปตามขนนุ่มสีดำ

“เอาล่ะ เอาล่ะแฮร์รี่ ฉันเข้าใจว่าการทำแบบนี้มันเป็นวิถีของแมว แต่ยังไงฉันก็คิดว่านายเล่นใหญ่ไปหน่อยนะ” เขายิ้มมุมปาก ส่วนเจ้าแมวยักษ์ก็ร้องฮือออกมาอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะเดินไปยังประตู หางส่ายไปมาอย่างเกียจคร้าน

คนผมบลอนด์คว้าผ้าคลุมที่ปลายเตียงขึ้นมา โยนมันขึ้นพาดไหล่อย่างงดงาม สุดท้ายจึงเอี้ยวตัวลงปัดหัวรองเท้าหนังมังกรคู่โปรดที่เขาใส่

 “อีกอย่าง มันไม่น่ารักเลยที่นายจะมาแกล้งกัน เมื่อรู้แก่ใจดีว่าฉันแกล้งนายกลับไม่ลง” เขาส่งกระจกอีกครั้ง แล้วจึงก้าวขาไปยังประตูซึ่งเดเมียนกำลังรออยู่อย่างอดทน

มองไปยังมือขาวของเดรโกซึ่งเอื้อมไปจับลูกบิดแล้วค่อยๆเปิดประตูออก หวังให้เจ้าแมวยักษ์เดินตามออกมา เลิกคิ้วขึ้นมาข้างหนึ่งเมื่อมันทำท่าทีลีลา ยอบกายลงขึ้นหนึ่งตบอุ้งเท้าออกไปบนพื้นเหมือนท่าผายมือเชิญเพื่อให้เดรโกออกไปก่อน

 แหม แหม ทำมาเป็นสุภาพบุรุษเดรโกพึมพำ ส่งกระแสจิตผ่านพันธะ ห่อคลุมพลังเวทย์มนต์ของแฮร์รี่ด้วยเส้นกระเวทย์สีเงินของตัวเอง

เขาว่ากันว่าอะไรรู้มั้ยเดรโกเลดี้เฟิร์ส แฮร์รี่หัวเราะร่า เบี่ยงตัวหลบขาที่เหวี่ยงมาอย่างรวดเร็ว ถลาตัวผ่านเดรโก เจ้าแมวยักษ์พุ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่นรวม ตะกายเล็บขึ้นไปบนชั้นหนังสือ หย่อนกายนั่งอย่างผ่อนคลาย

ดวงตาพราวระยับขบขัน ขณะมองเดรโกปิดประตูห้องลงด้วยความงุนงง

.

.

.

เบลส ซาบินี่ เดินวนไปวนมาอยู่เบื้องหน้าไฟสีส้มซึ่งกำลังลุกโชนในเตาผิง ปรายตาไปยังประตูห้องของเดรโกที่ยังคงปิดสนิท ก่อนจะวกกลับมาเดินวนไปวนมาอีกครั้งหนึ่ง

เดรโกบอกกับเขาก่อนหน้าว่าวันนี้พวกเราจะไปซื้อเสื้อผ้าให้แฮร์รี่กัน

เบลสส่ายหน้าเมื่อเขานึกถึงคำพูดของเดรโก

การออกไปซื้อของสำหรับเพื่อนของเขานั้น หมายถึง การใช้เวลาเป็นชั่วโมงๆในการยืนอยู่หน้ากระจกเงา ปล่อยให้ผู้คนชื่นชมในความหล่อเหลา และร่ำรวยของทายาทเพียงหนึ่งเดียวของมัลฟอย

เบลสรู้สึกเหมือนเขาจะปวดหัวขึ้นมาเสียดื้อๆ แต่อย่างน้อยแฮร์รี่อาจจะสร้างความสำราญใจให้กับเขาได้บ้าง

เขาหันหลังกลับไปเมื่อประตูถูกเปิดออก เลิกคิ้วข้างหนึ่งเมื่อเห็นแพนเตอร์เดินออกมาก่อนเดรโก เบลสขำจนแทบล้มเมื่อเห็นเจ้าชายแห่งสลิธิรินหลุดมาดอ้าปากค้างกับคำพูดบางอย่างที่แฮร์รี่พูดก่อนจะง้างเท้าเตะเจ้าแมวยักษ์อย่างว่องไว

แพนเตอร์กระโดดหลบได้อย่างทันท่วงที แล้วรับปีนขึ้นบนตู้หนังสือทันที มันมองไปยังพ่อมดอีกคนอย่างขบขัน

เดรโกปิดประตูลงและเยื้องย่างเข้ามาในห้องนั่งเล่น สวมเสื้อคลุมขณะมองไปยังร่างที่อยู่ชั้นบนสุดของตู้พลางย่นจมูกใส่แพนเตอร์

 “กางเกงสวย” เบลสหัวเราะหึ แย้มยิ้มสนุกสนานขณะมองไปยังกางเกงขายาวที่มีขนสีดำแซมไปทั่วของเดรโก

“บ้าเอ้ย ฉันต้องไปเปลี่ยนกางเกงเดี๋ยวนี้เลย” เดรโกสบถ มองเจ้าแมวยักษ์ผู้ที่พยายามกระพริบตาปริบๆอย่างไร้เดียงสาด้วยความขัดเคือง

“ไม่มีเวลาแล้ว อาหารค่ำจะเริ่มอีกห้าชั่วโมง และเราต้องกลับฮอกวอตส์ก่อนที่ประตูจะปิด” เบลสเอ่ย หันไปมองยังเสียงย่ำเท้าดังเข้ามาในห้องนั่งเล่นจากเด็กๆสลิธิรินกลุ่มใหญ่

ในอ้อมแขนของพวกเขามีเสื้อคลุมและถุงมือวางพาดเอาไว้ขณะกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างสุขสันต์

เบลสกลอกตาเมื่อเห็นใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความคาดหวังของเด็กพวกนั้น

ดวงตาใสแจ๋วจ้องมองผู้เป็นรุ่นพี่ราวกับกำลังรอให้ใครสักคนเอ่ยอะไรออกมาสักอย่าง

 “ฉันไม่เห็นจำได้ว่าไปลงชื่อเป็นพี่เลี้ยงเด็กตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาบ่น กลอกตาเมื่อเห็นหนึ่งในนั้นเริ่มเบะริมฝีปาก

 “ฉันว่าแค่ครั้งนี้คงจะไม่เป็นอะไร” เด็กหนุ่มพึมพำ มองไปยังเดรโกซึ่งสะบัดไม้กายสิทธิ์รอบกางเกงอย่างหงุดหงิดขณะเล่นเกมจ้องตากับเดเมียน

เบลสเบิกตามองดูบทสนทนาไร้เสียงระหว่างเจ้านายและภูติรับใช้ ถอนหายใจเมื่อเดรโกหมุนกายตรวจสอบความเรียบร้อยของกางเกง และ เก็บไม้กายสิทธิ์ของตนลงไปในกระเป๋าเสื้อคลุม ชายเสื้อคลุมสะบัดพลิ้วไหวเมื่อมันกลับมาคงสภาพเดิม

 “ได้ จัดไปอย่าให้เสีย” เดรโกเอ่ย เดินเลยเด็กๆกลุ่มนั้นจนไปถึงทางออก หยุดลงแล้ววางมือบนประตู คนผมบลอนด์หันกลับมาด้วยรอยยิ้มร้ายกาจมองไปยังแพนเตอร์ผู้ที่กำลังเตรียมจะกระโดดลงมาจากชั้นบนของตู้หนังสือ

 “เป็นฉัน ฉันจะระวังตัวนะที่รัก หรือนายอยากจะกลายเป็นแมวแบกของเดี้ยงๆตัวหนึ่ง หืม” เขาประกาศ กดยิ้มมุมปากที่เสียงหัวเราะร่าอย่างสนุกสนานของเพื่อนร่วมบ้าน

เบลสกระตุกยิ้มและปรายตามองแพนเตอร์ซึ่งนิ่งค้างไปแล้ว พวกเขายังไม่ทันได้ออกจากห้องนั่งเล่นด้วยซ้ำ ทว่าตัวเขากลับได้รับความบันเทิงเสียแล้ว เป็นทริปที่น่าสนุกจริงๆนั่นแหละนะ

.

เซเวอร์รัส สเนป หยุดฝีเท้าลงบนขั้นบันไดซึ่งทอดตัวลงสู่บ้านสลิธิริน ยืนนิ่งสงบ เขาหยุดลงและกวาดสายตามองไปโดยรอบ ค้นหาต้นตอของเสียงคำรามต่ำ หันไปอย่างระมัดระวัง ดวงตาสีหมึกก็สบเข้ากับดวงตามรกตพราวระยับของเดเมียน

แพนเตอร์ยืนนิ่ง ดวงตามองไปยังหางซึ่งสะบัดไปมาอย่างนุ่มนวล เขาเอื้อมมือไปหยิบไม้กายสิทธิ์อย่างช้าๆ และนิ่งค้างเมื่อเสียงขู่ครางดังขึ้น สงครามจ้องตายังคงดำเนินต่อไป เซเวอร์รัสมองแพนเตอร์อย่างรังเกียจรังชัง ก่อนจะชักมือกลับมาอย่างอดไม่ได้

          “อยากจะเข้ามาก็เอาเลย พอตเตอร์” เขาคำราม มองไปยังอสูรกายซึ่งยืนอย่างไม่รู้สึกไม่รู้สาเบื้องหน้า เดเมียนอ้าปากหาว เผยเขี้ยวคมก่อนจะงับสันกรามลง ดวงตามรกตมองสเนปอย่างคุมเชิง

เซเวอร์รัสกำลังจะอ้าปากพูดต่อ ทว่าต้องชะงักลงเมื่อเสียงย่ำเท้าดังกังวานขึ้นมาจากบันไดซึ่งต่อจากห้องนั่งเล่น ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อนักเรียนบ้านของเขากว่าครึ่งเดินใส่เสื้อคลุมขึ้นบันไดมา

“เดรโก” เขาเอ่ยเสียงแหบแห้ง เลิกคิ้วมองไปยังกลุ่มคนที่เดินตามหลังลูกทูนหัวของเขามาเป็นกระพรวนซึ่งผิดปรกติวิสัยของเดรโกเป็นอย่างมาก

“เซเวอร์รัส” เดรโกยิ้ม ขยับไปยืนข้างกายของภูติรับใช้ของตน

“พวกเรากำลังจะออกไปซื้อเสื้อผ้า มีอะไรรึเปล่าครับ” เขาเอ่ย วางมือลงบนหัวทุยๆของแพนเตอร์ นิ้วขยุ้มเบาๆตามแนวขนสีดำ

 “ซื้อทำไม?” เซเวอร์รัสเอ่ยถามอย่างขัดใจ ว่ากันตามจริงเดรโกนั้นมีเสื้อผ้าอยู่มากมายแทบล้มตู้ และนั่นหมายถึงเขาไม่จำเป็นต้องซื้ออะไรเพิ่มอีกแล้ว

“ทำไม? เพราะว่าคนเราไม่สามารถมีเสื้อผ้าที่มากเกินไปได้หรอครับ” เดรโกเอ่ย ดวงตาเบิกกว้างกับคำถามแปลกๆของคนเป็นพ่อทูนหัว

“ถูกต้อง แล้วพวกเธอข้างหลังรู้สึกสะดวกใจที่จะคบหากับมิสเตอร์มัลฟอยแล้วหรือไง?” เซเวอร์รัสถาม มองไปยังบรรดาสลิธิรินเบื้องหลัง พวกเขาพยักหน้าแย้มยิ้มไร้เดียงสา แล้วจึงพึมพำคำว่า ใช่ ออกมา เขากวาดสายตาไปตามสีหน้าละเมอเพ้อพกแล้ววกกลับมาที่เดรโก

“ครับ เอาจริงๆแล้วผมแค่ถือของคนเดียวไม่ไหว” เดรโกยักไหล่แล้วรีบเดินไปยังประตู เดเมียนเดินเตาะแตะตามเขาไปข้างๆ เซเวอร์รัสหันกลับมามองบรรดาลูกบ้านของตนที่ไหลตามหลังของหัวหน้าผู้ที่เดินออกไปลิ่วๆของพวกเขาราวกระแสน้ำพัดผ่าน

สะบัดศีรษะไล่ความคิด เขาเดินลงมาตามบันได คำนึงถึงช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการเขี่ยพอตเตอร์ออกไปจากบ้านของเขาซะ เซเวอร์รัสเคี้ยวริมฝีปากใคร่ครวญ เขาเดินเข้าห้องส่วนตัวของตน ขณะปล่อยความคิดไปยังภาพที่เดรโกวางมือลงบนกลุ่มขนสีดำบนหัวของแพนเตอร์ และเสียงครางอืออาอย่างหลงไหลกับสัมผัสของเจ้าแมวยักษ์

หรือบางที่เขาควรจะใคร่ครวญอีกสักนิดก่อนจะไปพูดเรื่องนี้กับใครสักคน

.

.
.

เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ นั่งตรงข้ามกับ เทอร์รี่ บูท ในห้องเรียนว่างเปล่า นิ้วมือเล่นกับเส้นด้ายจากเสื้อคลุมตรงข้อมือที่ลุ่ยหลุดลงมา หล่อนมองไปยังเทอร์รี่อย่างอดทน

 

“ฉันไม่เคยคิดว่า..ฉันหมายถึงฉันไม่เคยเห็นสลิธิรินเป็นแบบนี้มาก่อน” เทอร์รี่พูดพลางเขี่ยไม้กายสิทธิ์บนโต๊ะไปมา “พวกเขาทำตัวเหมือนฝูงหมาป่ากำลังชักจูงลูกแกะให้หลงผิด”

“แต่ฉันมั่นใจว่ามันไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้น” เฮอร์ไมโอนี่พูด ใข้นิ้วคีบไม้กายสิทธิ์ของหล่อนขึ้นมา มันถูกส่งกลับคืนมาด้วยนกฮูกของโรงเรียนเมื่อเช้านี้ โดยมีกระดาษแผ่นเล็กๆใบหนึ่งห่อรอบมันเอาไว้

ตัวอักษรเรียงรายกันออกมาเป็นคำคำหนึ่งซึ่งเขียนพาดไว้บนกระดาษ

เงียบ

เจ้าชายแห่งสลิธิรินอยากให้หล่อนปิดปากให้สนิท และให้ใส่ใจเรื่องของตัวเองซะ ทว่ามันไม่ใช่หน้าที่ของคนเป็นเพื่อนหรอกหรือที่จะต้องพยายามปลดปล่อยให้แฮร์รี่เป็นอิสระ?

“หรอ การถูกพวกสลิธิรินหันไม้ใส่เรามันก็ฟังดูชิลดีเหมือนกันนะ” เทอร์รี่ประชด กลอกตาแล้วกระแทกหลังลงกับเก้าอี้

“ฉันหมายถึง ไม่ควรมีใครถูกอีกคนบังคับให้ผูกพันธะด้วย มันเหมือนสัญญาทาส เราปล่อยให้เดรโกชี้นิ้วสั่งเขาเหมือนเอลฟ์ประจำบ้านไม่ได้” เฮอร์ไมโอนี่ขึ้นเสียง ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะเพื่อแสดงจุดยืนของตน

“เฮอร์ไมโอนี่ ได้โปรดตั้งสติและหยุดก่อน เธอไม่คิดเลยหรือว่าบางทีนั่นอาจจะเป็นความสุขของแฮร์รี่ก็ได้ ดูไม่ออกหรือไงว่าคนคู่นั้นเขามีท่าทีอย่างไร

เขามีน้ำหนักในใจของเดรโกมากแค่ไหนเธอก็คงจะรู้ดี เดรโกรโกรธแทบบ้าที่แฮร์รี่เจ็บตัว” เทอร์รี่เอ่ย มองแม่มดตรงหน้ากำลังอ้ำๆอึ้งๆอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"แต่แฮร์รี่เกลียดมัลฟอยนะ มันแทบจะไม่มีวันที่พวกเขาจะกลายเป็นแบบนี้” เฮอร์ไมโอนี่โอดคร่ำ ปล่อยตัวเองให้จมไปกับความคิดนั้น

 “เธอถามเขาแล้ว หรือว่าเธอแค่สันนิษฐาน? อย่าได้ลืม เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน ก่อนที่เธอจะทำอะไรโง่ๆให้คิดถึงความต้องการของแฮร์รี่ก่อน” เทอร์รี่เอ่ย ยันตัวขึ้นและเก็บไม้กายสิทธิ์เข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม

เขาจากไป ทิ้งเฮอร์ไมโอนี่ให้อยู่ท่ามกลางโต๊ะนักเรียนที่ว่างเปล่าด้วยดวงตาสับสน พยายามโต้เถียงกับตนเพื่อหาจุดยืนให้กับของตัวเองท่ามกลางห้องว่างเปล่า

 “แต่แฮร์รี่ไม่มีทางรักมัลฟอยได้นี่?” ถ้อยคำดังขึ้นท่ามกลางห้องที่ว่างเปล่า มันดังกังวานอยู่ในหัวของเธอซ้ำไปซ้ำมา

เป็นคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบอย่างแท้จริง

 .

.

.

แฮร์รี่นอนเหยียดกายอยู่บนพื้นของร้านเสื้อผ้า วางสายตาไปยังสิ่งที่เขาหลงไหล

เดรโกกลายเป็นนายแบบของเสื้อผ้าที่ทำจากหนังของมังกรอย่างสมบูรณ์แบบ กางเกงหนังฟอกสีแนบไปตามสัดส่วนขาของเขาอย่างงดงามขณะที่เจ้าตัวยังคงยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัวอย่างภาคภูมิ ดวงตาของเดรโกสบเข้ากับดวงตาของแฮร์รี่ในกระจก

เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง จัดท่าทางให้โดดเด่นขณะจ้องมรกตคู่งามเอาไว้

เจอของที่อยากได้แล้วหรือยัง?

เขาส่งกระแสจิตผ่านพันธะออกไป ลอบขำเล็กๆกับความรู้สึกที่แล่นผ่านพันธะมาของอีกคน

 เจอแล้ว กางเกงตัวนั้นเหมาะกับนายมากๆ แต่มันจะออกมาเป็นยังไงถ้าฉันใส่นะ?แฮร์รี่ขำ สะบัดหางไปมามองเดรโกจัดทรงผมของเขาไปพลางๆ

ให้ตายเถอะเรียบแปล้ขนาดนั้นเขายังจะต้องจัดอะไรอีก

เดรโกยิ้มให้กับคำถามของแฮร์รี่ที่ส่งมา กลับไปมองดูเงาที่สะท้อนของตนผ่านกระจกต่อ

พอฉันใส่มันเข้าไป พวกมันก็กรีดร้องชื่อฉันออกมาทันทีเดรโกบ่นติดตลก

ฉันได้ยินเสียงนั้นเหมือนกัน แต่มันเป็นเสียงของเจ้าของร้านกรีดร้องว่าหล่อนจะทำมาหากินอะไรถ้านายเลือกมันไปเกือบหมดแบบนี้ แฮร์รี่ขำ ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เขากำลังจะเดินผ่านกองเสื้อผ้าที่เดรโกเลือกไว้

เจ้าแมวยักษ์หยุดลงมองเบลสผู้ซึ่งทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้และตะไบเล็บฆ่าเวลา เบลามองมาทางเขาและเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถาม

 “เบื่อแล้ว?” เขาพึมพำ มองไปยังทิศที่เดรโกกำลังลองแจ็คเก็ตซึ่งเข้าชุดกับกางเกงที่เขาใส่อยู่ แฮร์รี่พยายามกลอกตาแล้วพยักหน้าในเวลาเดียวกันตอบเบลส ซึ่งทำให้เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะมองเล็บมือสะอาดของเขาต่อ แฮร์รี่เดินไปทั่วร้าน มองไปยังเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนซึ่งเข้าได้ดีกับเดรโก

 “เดเมียน มานี่”

น้ำเสียงของเดรโกดังก้อง เรียกความสนใจจากลูกค้ามากหน้าหลายตา แฮร์รี่คำรามเมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่งมองมาทางเดรโกนานเกินไปแล้ว ย่างเท้าไปยืนข้างเจ้าของคำสั่ง เจ้าแมวยักษ์ตั้งท่าปั้นปึ่งที่สุดใส่หญิงสาวคนนั้น จนเจ้าหล่อนก้าวถอยหลังและเดินออกไปจากร้านทันที

ไม่น่ารักเลยนะเรา เดรโกพูด ส่งแจ็คเก็ตที่เขาเพิ่งลองให้พนักงาน

แฮร์รี่เดินตามหลังเดรโกต้อยๆ เมื่อคนผมบลอนด์ตรงไปยังเค้าท์เตอร์ร้าน และเริ่มร่ายรายการที่เขาเลือกไว้ หยุดดูเพื่อให้มั่นใจว่าเจ้าหล่อนจดไซซ์และสีเสื้อตามที่เขาต้องการหรือไม่

แล้วนี่นายซื้ออะไรให้ฉันบ้าง?

แฮร์รี่งึมงำ ใช้จมูกชนกลางแผ่นหลังของเดรโก

 

 ‘ง่ายๆ ก็ซื้อให้นายทุกอย่างแบบเดียวกันกับฉัน แต่ว่าขนาดเล็กกว่านิดนึง เดรโกรกระซิบ มองหญิงสาวค่อยๆนำรายการสั่งของเขาไปจัดเตรียมเพื่อจัดส่ง เดรโกหันหน้ามาสบกับดวงตามรกต ลมหายใจเป่ารดศีรษะของเขา

แฮร์รี่สัมผัสได้ถึงความรักค่อยๆคืบคลานมาตามกระแสพันธะ

มันทั้งอบอุ่น และ เย็นสบายในเวลาเดียวกัน

แปลก แต่รู้สึกดี

มือของเดรโกลูบผ่านศีรษะของแฮร์รี่ เขาพูดขอบคุณพนักงานสาว และตรงไปหาเบลสทันที

 

 “ขอบคุณพระเจ้า ในที่สุดก็ได้กลับไปกินข้าวสักที” เบลสพึมพำ ลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะรีบเดินไปทางประตูร้าน บอกมือลาพนักงานขายขณะเดรโก และ แฮร์รี่ไล่มาตามหลัง

.

.

.

รอนทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง นิ้วมือกำผมสีแดงอมส้มของตัวเองเอาไว้แน่นขณะอ่านทวนจดหมายที่เฮดวิกส่งมาอีกครั้ง ดวงตาสีซีดของเขาไล้ไปตามตัวหนังสือที่อ่านจนขึ้นใจ ความโกรธแล่นเข้ามาครอบคลุมเมื่อเขาอ่านตัวถึงคำที่สามาถเปลี่ยนช่วงเวลาของเขาทั้งหมดได้

ตอนนี้เด็กหนุ่มนั่งบนเตียงและกำจดหมายนั่นไว้ท่าเดิมตลอดชั่วโมงที่ผ่านมา

ความคิดตีรวนกันไปหมดเมื่อเขาตีความมันออกมา ในขณะที่ศรัทธากำลังทำสงครามกับสามัญสำนึก มันไม่มีทางที่แฮร์รี่จะเป็นเดเมียนไปได้ แฮร์รี่ไม่มีวันเป็นเพื่อนกับเดรโก หรือ ทำร้ายเขาเด็ดขาด

 

คำรามด้วยโทสะ เขาขยำกระดาษใบนั้นเมื่อระลึกได้ถึงคราวที่แพนเตอร์โจมตี กระชับนิ้วมือรอบไม้กายสิทธิ์ขณะคว้าผ้าคลุมของโรงเรียนขึ้นมา และตรงไปยังประตู

เวลามื้อค่ำเช่นนี้เป็นที่แน่นอนว่ามัลฟอยกับเดเมียนจะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน

มีวิธีไหนทำให้มัลฟอยขายขี้หน้าได้ดีกว่าการชี้ว่าเด็กชายผู้รอดชีวิตกำลังจูงจมูกเขาไปมาในร่างแอนิเมจัสให้กลายเป็นทาสสัตว์เลี้ยงหัวปักหัวปำกัน?

 

Tbc

 

Talk

มาแล้ว คือแม่พาไปเที่ยวต่างจังหวัดง่ะ ไม่ได้อยากทิ้งนาน พกคอมมาเลยนะ อัพเน็ตมือถือด้วย น่าสงสารมั้ย ฮึก พรุ่งนี้รายเดือนเราก็หมดแล้ว Orz ตอบเม้นต์ก็ยังไม่หมด ไม่ว่างด้วย งึก น่าจะหลังวันที่สิบแปดไปอะค่ะถึงจะอัพอีกตอน ,_, แต่ไม่น่าใช่วันที่สิบเก้า ฮ่อย

พ่อบอกจะหางานพิเศษให้ทำระหว่างนี้ด้วย กลัวว่าจะได้หายไปเหมือนกัน จะพยายามมาต่อนะคะ ถ้านกงานพิเศษเราคงอัพเหมือนเดิม

ใครสงสัยตอนท้ายๆมั้ยคะ คือเราคิดว่าสภาเวทย์มนต์น่าจะรู้เรื่องแอนิเมจัสของแฮร์รี่แล้วส่งมาเตือนให้ไปลงทะเบียน อันนี้คนเขียนไม่ได้บอกไว้ แต่เราคิดว่าน่าจะใช่เพราะว่าการเป็นแอนิเมจัสต้องลงทะเบียนกับทางการด้วยซึ่งค่อนข้างยุ่งยาก และมีพ่อมดหรือแม่มดที่ลงทะเบียนแอนิเมจัสจริงๆไม่ถึงสิบคน

ถามจริงๆเฮอร์ไมโอนี่แอบปิ๊งไรกะเทอร์รี่ป้ะ อยู่ด้วยกันบ่อยกว่ารอนอีก ขำ

กัปตันเฮิร์มเราชงอีกแล้วค่ะ ต๊าย 

ง่วงมาก บ๊ายบาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 234 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #851 MitsukiCarto (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 23:36
    เฮอร์ม เธอยังชอบรอนอยู่จริงดิ
    #851
    0
  2. #823 nicharipaen04 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:51
    บูท ขอบใจนายที่เตือนสติเกรนเจอร์นะ

    รอน นายบ้าไปแล้ว
    #823
    0
  3. #809 Lostship (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 01:24
    อดะรยบเ-ยยโน้ววว
    #809
    0
  4. #795 Kurokiri (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 23:40
    ตอนแรกไม่ชอบเทอร์รี่นะ แต่ตอนนี้คิดละว่านางทำตัวสมเป็นเรเวนคลอ ส่วนรอน ไปตายซ๊า!
    #795
    0
  5. #754 2H'MIPS (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 15:42
    งงใจรอนมาก
    #754
    0
  6. #730 Hyukky38 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 21:16
    รอนเป็นบ้าไรงะ ไม่น่ารักเลยนะ
    #730
    0
  7. #676 โลลิค่อน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 08:07

    อย่าทำอะไรบ้าๆนะรอน!!!

    #676
    0
  8. #631 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 09:41
    อิร๊อนนนนนนนนนนนน
    #631
    0
  9. #531 Bebeby (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 10:10
    เทอรี่พูดถูก ก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะตัดสินใจทำอะไรก็ควรที่จะถามแฮร์รี่ก่อนว่าเขาต้องการมันมั้ย ถ้าแฮร์รี่มีความสุขที่เป็นแบบนี้ต่อให้มันไม่ยุติธรรมหรือเลวร้ายเท่าไหร่ก็ตามขอแค่แฮร์รี่มีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่เราก็ไม่ควรขัดขวาง
    #531
    0
  10. #505 Corncake (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:28
    อ้าวอิรอน อย่านะเว้ย คู่รักของชั้นเค้ากำลังหวานกันเลย เฮิร์มเอ๊ยแฟนงี้เลิกๆไปเหอะ นิสัยไม่ดีเลย
    #505
    0
  11. #450 lp-ventus (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 08:21
    น่ารักอ่ะ อยู่ด้วยกันแบบสบายๆยิงมุขใส่กันอบอุ่นมาก

    แฮร์รี่เริ่มจะเจอเรื่องซวยๆเข้ามาอีกแล้ว หลายคนรู้และพยายามจะทำมันให้แย่กว่านี้ เฮ่อ
    #450
    1
    • #450-1 mindmiee2(จากตอนที่ 19)
      23 กันยายน 2561 / 04:02
      เบื่อรอนโว้ยยยยย
      #450-1
  12. #429 toki226 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 00:31
    เทอร์รี่ทำดีในพาสนี้ เราจะอภัยให้นาย ห่ะ?
    เอาจริงๆรอนกับเฮิร์มดูเหมือนำมาใช่แฟนกันแล้วอ่ะ ดูเหินห่างกันไงไม่รู้
    #429
    0
  13. #345 the guardian (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 12:21
    อีตารอนนนนนนน อย่ามาทำลายชีวิตคู่น้าาา~ ????????
    #345
    0
  14. #324 Promson_oi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 15:14
    รอนนายนี่มัน..ฮื่มมมม!! ..โอเคๆไม่เป็นไรเรามาสนใจความป๋ากับความ'มีชุดคู่'ของเดรกกับแฮร์รี่ดีกว่า ให้ตายเถอะยิ่งอ่านยิ่งละมุน อ่านไปบิดไป ..แต่ไม่เข้าใจ อะไรคือการที่เอาวีเซิลมาปิดท้าย =w= แต่ก็ไม่เป็นไรสนใจแค่เดรกกับแฮร์รี่ก็พอ >///<
    #324
    1
    • #324-1 Promson_oi(จากตอนที่ 19)
      29 เมษายน 2560 / 15:16
      ย้อนแย้งกว่านี้มีอีกไหมมมม 555
      #324-1
  15. #232 PATPAT69 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 16:28
    รอนจะทำอะไรโง่ๆอีกล่ะ
    ปล. รอค่าาา
    #232
    0
  16. #231 Fangg (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 00:28
    ชอบเรื่องนี้ ภาษาสวยมาก จะรออ่านจนถึงตอนจบเลย สู้ๆนะ😘
    #231
    0
  17. #227 Sayume ♧♣ Jaremy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 01:53
    โอ้ยแอบสงสารเบลสต้องมานั่งรอ2ผัวเมียซื้อของ55555555
    นี่ก็เริ่มคิดว่า3เพื่อนซี้เริ่มจะวงแตก /นี่ก็เริ่มชงตามไรท์

    ไรท์สู้ชีวิตเพื่อรีดเดอร์มากจิร่ำไห้ ทุ่มเทสุดดด
    #227
    0
  18. #226 ผแผน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 00:54
    แบบเดียวกับที่ฉันใช้ แต่ตัวเล็กกว่า /me ทุบอก น้ำตาไหลปี่

    ชั้นนนสัมผัสสสสได้ถึงความรั๊กกกกกกกก TTpTT ) บ้าจริ๊ง ตะเร้กของเดรโก
    #226
    0
  19. #223 machihina (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 21:36
    รอน ความจำสั้นหรอ? อีกอย่างอิตาเดรกรู้แล้ว งี่เง่ามาก รอนเนี่ย
    #223
    0
  20. #222 ` จู ลิ เ ลี ย ต .★ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 20:50
    พี่ชายหยุดผีบ้าเถอะ *ขึ้นปางห้ามญาติใส่รอน*

    โอ๊ยยยยยย รอนนนน เป็นอะไรของแกกกกกกกกก 555555555555 อ่านแล้วปวดประสาทแทน
    #222
    0
  21. #221 10297 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 13:14
    ฉันจะกลับไปดูแฮร์รี่พอตเตอร์โดนไม่ให้ตัวเองเกลียดรอนได้ยังไง555555 เดรกับแฮร์น่ารัก
    #221
    0
  22. #220 S_suika (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 10:27
    ก่อนอื่นเอาอิตารอนไปเก็บเถอะ 

    ฟินเวอร์อะตั้งแต่ก่อนออกไปซื้อของแระ แหมะหยอกล้อกันน่ารักเชียว น้องเมี่ยนรี่ก็มีแอบหึงเล็กน้อ หุหุ 

    ดีๆ จับคู่ให้เฮริม์เลย เพราะรอนนิคงหลุดโลกไปละ 
    เป็นกำลังให้คะ รอได้ๆ   

    #220
    0
  23. #219 เเพนด้าตาขีดเดียว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 09:25
    เดเมียน(เเฮร์รี่)ไม่ผิดนะ รอนเริ่มก่อนไม่ใช่เรอะที่ตรอกไดเเอกรอนอ่ะ รอนทำร้ายเเฮร์รี่ไม่ใช่หรอ? =_=
    #219
    0
  24. #218 waruki (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 08:45
    ตอนหน้านี่รอนจะหาเรื่องอะไรอี๊กกก
    เทอร์รี่น่ารักนะเนี่ย เฮอร์มทำใจเถอะ
    ชอบตรงบอกจะซื้อเสื้อผ้าให้แฮรี่ แต่สรุปเดรโกลองอยู่คนเดียว 5555
    #218
    0
  25. #217 pick-17 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 08:08
    ถ้าแมวคิดจะครองโลก คงไม่มีใครต่อต้านได้ เพราะขนาดพ่อมดยังเป็นทาสแมว(-็เหมียวใหญ่นั่นแหละ ตระกูลเดียวกันไป) 555
    #217
    0