[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 20 : Chapter 19 Pulling the Panther's Tail

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    19 เม.ย. 60

Chapter 19 – Pulling the Panther's Tail แก้คำผิจ้า

 



รอนค่อยๆเดินลงมาจากบันไดของหอคอยกริฟฟินดอร์

ในหัวของเขากำลังขบคิดถึงแผนการบางอย่าง... เป็นแผนการที่จะสามารถเล่นงานคนทั้งคู่เจ็บแสบจนตัวสั่น

เด็กหนุ่มผมแดงล้มเลิกแผนการเดิมของตนที่จะตอกหน้าเดรโก มัลฟอยไปอย่างโต้งๆ

เขายกยิ้ม ดึงไม้กายสิทธ์ออกจากกระเป๋าเสื้อคลุม แล้วสะบัดมันไปมาอย่างคล่องแคล่ว

รอนลงโถงบันไดที่นำทางไปยังโถงอาหารหลัก ก่อนอ้าปากเหวอเมื่อเห็นสิ่งที่ตรงใจ

สิ่งมีชีวิตหัวสีบลอนด์ซีดกำลังเดินอยู่ห่างจากเขาไปไม่ไกลนัก เดรโก มัลฟอย อยู่ตัวคนเดียว รอนหันซ้ายหันขวา เมื่อพบว่าไม่มีใคร เขาก็ยกยิ้มชั่วร้าย พร้อมหักข้อนิ้วของตนดังกรอบ


 “เฮ้ มัลฟอย!

รำแผดเสียงลั่น สาวเท้าไปยังสิ่งมีชีวิตหัวสีบลอนด์ซึ่งหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง

ค่อยๆหันไปทางต้นตอของเสียงนั่น เดรโกเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างสนเท่ ก่อนจะถอนหายใจด้วยท่าทีเหนื่อยหน่ายให้กับคนที่กำลังเดินเข้ามา


 “แหม นี่ไม่ใช่วีเซิลตัวที่ตะเกียกตะกายออกมาจากรูสกปรกที่ฉันเพิ่งเห็นไปเมื่อกี้หรอกหรอเนี่ย?” 

เดรโกแค่นเสียง เอื้อมมือไปทางกระเป๋าเสื้อคลุมที่เขาใส่ไม้กายสิทธิ์เอาไว้ก่อนออกมาจากห้องนั่งเล่นบ้านสลิธิริน

 “ก็เป็นรูจากสมองกลวงๆของแกนั่นไง เฟอร์เร็ต” รอนตอกกลับดึงไม้กายสิทธิ์ออกมา แล้วชี้มันไปยังเจ้าชายแห่งสลิธิริน

มัลฟอยเคลื่อนกายไปตามการขยับของเงารอน แล้วจึงดึงไม้กายสิทธิ์ของตนออกมาด้วยท่าทีขึงขังในท่าเตรียมประลอง

 “เอกซ์เปลลิอามัส!” สองเสียงสอดประสานกังวานในโถงทางเดินว่างเปล่า พวกเขาพยายามที่จะปลดอาวุธของอีกฝ่ายก่อนที่ผู้เป็นอริจะสามารถร่ายคาถาได้ทัน

เสียงปริแตกของไม้ระแนงกั้นระนาวบันไดของฮอกวอตส์ดังขึ้นขณะแสงจากคาถาบนปลายไม้กระทบกันจนไม้กายสิทธิ์ของทั้งคู่กระเด็นออก เสี้ยนขนาดพอดีมือบางส่วนกระเด็นออกมาจากไม้ระแนง พ่อมดทั้งสองมองไปยังมันในท่าทีตื่นตระหนกเล็กๆ

รอนหวังว่าเขาจะไม่โดนเรียกค่าเสียหายภายหลัง

เดรโกมองไปยังไม้กายสิทธิ์ที่กลิ้งหลุนๆไปตามพื้นหิน ทว่ารอนกลับมองไปยังอีกทางหนึ่งซึ่งเสี้ยนไม้กระเด็นออกมาแล้วยิ้มเหี้ยม

คนผมแดง และ ผมบลอนด์หันหน้ามาสบตากัน

 “ต่อให้โดนเรียกค่าเสียหาย แต่สำหรับฉันมันค่อนข้างมีประโยชน์นะเฟอร์เรต” รอนเอ่ย คว้าเสี้ยนไม้ด้วยความเร็วและแทงมันไปที่มัลฟอยผู้ซึ่งมิได้คาดการณ์ถึงการโจมตีทางกายภาพ

เขาซ้ำ เหวี่ยงกำปั้นของตนกระแทกสันกรามมัลฟอย ผลักแผ่นหลังของอีกฝ่ายกระแทกผนัง

ศีรษะของคนผมบลอนด์กระแทกเข้ากับกำแพงหินอย่างจัง เขาทรุดตัวลงกับพื้น รอนยกยิ้มให้กับร่างสะบักสะบอมไม่ได้สติตรงโคนผนัง

หัวเราะในลำคอเมื่อแผนเป็นไปตามคาด เขากระทืบเท้าลงไปที่หน้าท้องของมัลฟอยแล้วจึงสะบัดผ้าคลุมเดินไปยังโถงหลักสำหรับอาหารค่ำของวัน

.

.

เฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเขียนหนังสือของตนในห้องพักส่วนตัว จรดปากกาลงบนกระดาษเบื้องหน้า หล่อนตัดสินใจแล้วว่ามันจะเป็นการดีที่สุดถ้าหากหล่อนจะเขียนจดหมายส่งให้แฮร์รี่ และเดรโก แทนที่การเผชิญหน้ากันด้วยวาจาอีกครั้ง

หล่อนบิดขี้เกียจ กวาดสายตามองจดหมายของตนอย่างทบทวนก่อนจะเผยยิ้มเล็กๆแล้วบรรจงม้วนกระดาษจดหมาย

สำหรับขั้นตอนสุดท้าย เฮอร์ไมโอนี่เอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าใบเล็กของหล่อน แล้วดึงสายริบบิ้นที่เพิ่งซื้อเมื่อวานนี้ออกมา บิดริบบิ้นสามสีเข้าด้วยกันเป็นเกลียวอย่างคล่องแคล่ว พันมันไว้รอบกระดาษที่หมุนเอาไว้ ใช้นิ้วผูกมันเป็นโบว์และจัดแต่งให้มันสวยงามเข้าที่

“ขอให้โชคดีนะตัวฉัน” หล่อนพึมพำเสียงแผ่ว คว้าม้วนกระดาษมาถือในมือ นิ้วเกลี่ยไปตามเส้นริบบิ้นสามสี

สีเขียวสำหรับดวงตาของแฮร์รี่ สีฟ้าของเดรโกร และ สีขาวเป็นตัวแทนของสันติ

เฮอร์ไมโอนี่ยัดจดหมายกระเป๋าชุดคลุมสีดำที่ภายในเป็นสีแดงของกริฟฟินดอร์ ลูบกระเป๋าที่มีจดหมายดุนดันออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะสาวเท้าไปยังประตู

ถอนหายใจขณะเดินออกจากหอคอย เฮอร์ไมโอนี่หวังว่าคนทั้งคู่จะเข้าใจความหมายเกี่ยวกับสีของริบบิ้นที่หล่อนจะสื่อ

.

.

เบลสเดินด้อมๆมองๆอยู่หน้าประตูทางเข้าในบ้านสลิธิริน เขาคิดว่าบางครั้งความมืดมนก็น่ากลัวเหมือนกัน

เป็นเรื่องยากที่สลิธิรินจะเดินคนเดียว ปรกติพวกเรามักจับกลุ่มกันประมาณสามสี่คน อย่างน้อยมันก็จะทำให้รู้สึกปลอดภัย และไม่โดนลอบทำร้ายโดยง่ายจากบ้านหลังอื่น

เขากำลังรอเดรโกกลับมาเพื่อจะได้เดินไปทานอาหารพร้อมกัน

กลอกตาเหนื่อยหน่ายเมื่อท้องร้องเสียงดัง เขาตัดสินใจที่จะกระชับผ้าคลุมแล้วเดินไปยังโถงอาหารคนเดียว

เขายอมไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าทนหิว

เบลสเดินไปตามทางด้วยท่าทีสูงศักดิ์ เขาเดินไปเรื่อยๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบหินดังเป็นจังหวะ

เด็กหนุ่มหยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงครางอย่างเจ็บปวด แฝงตัวเองไปตามเงามืดอย่างเงียบงัน เมื่อเห็นต้นเหตุของเสียงเขาก็รีบปรี่เข้าไป คุกเข่าอยู่ตรงร่างที่คุดคู้อยู่ของเพื่อนตน

เดรโกมีเลือดแต้มอยู่ที่มุมปาก กำลังกุมท้องของตัวเองด้วยความเจ็บปวด เปลือกตาสั่นเทาเมื่อเขาพยายามเพ่งมองคนที่โฉบเข้ามาใกล้  เบลสค่อยๆพยุงเพื่อนของเขาโดยนำแขนของเจ้าตัวพาดไหล่ของตนเอาไว้ ยันตัวขึ้นเพื่อจะได้โอบรอบกายเดรโกได้ถนัด

“ไม้..” เดรโกเอ่ย กัดฟันข่มกลั้นความเจ็บขณะที่ยกปลายนิ้วไปทางไม้กายสิทธิ์ที่ยังคงนอนนิ่งทางด้านหนึ่ง

“ได้ๆ” เบลสตอบกลับ เขาเดินพาเดรโกไปหยิบไม้อย่างทุลักทุเล แล้วนำมันมาใส่กระเป่าให้ ก่อนที่จะค่อยๆแบกร่างของผู้เป็นเพื่อนกลับไปยังห้องนั่งเล่นรวมของสลิธิริน

.

.

แฮร์รี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของเดรโกหน้าเตาผิง เขาแต่งกายสบายๆด้วยกางเกงหนังมังกรที่เดรโกซื้อมาให้ เสื้อสีมรกตรับกับดวงตา ส่วนบริเวณคอยังคงมีปลอกคอสีเงินเจ้าถิ่นเป็นผู้ถือครองกำมสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว เขากวาดสายตาไปตามตัวอักษรซึ่งถูกเขียนอยู่บนกระดาษรายงานในมือ โดยมีปีสองคนหนึ่งกำลังยืนคอยอย่างอดทนข้างๆกาย เฝ้ารอคนแก่กว่าตรวจแผ่นรายงานนี้จนเสร็จ

“มันดีแล้วล่ะ”

แฮร์รี่พูดแผ่ว ยิ้มเล็กน้อยอย่างอ่อนโยนให้แก่สลิธิรินปีสองผู้ที่ยกยิ้มกลับมา “ฉันเปลี่ยนสองประโยคข้างบนใหม่ มันจะได้ลื่นขึ้น” เขาชี้แจง ส่งคืนปากกาขนนกให้แก่ปีสองผู้รออยู่ แล้วรับกระดาษพร้อมปากกาขนนกจากนักเรียนคนใหม่ซึ่งต่อแถวรอเขาให้ตรวจสอบ และช่วยแก้ไขรายงานของตนให้ดีขึ้น

แฮร์รี่มองเด็กปีสองที่แย้มยิ้มไร้เดียงสาอย่างเอื้อเอ็นดู เขาพากระดาษรายงานที่แฮร์รี่เพิ่งแก้ให้ไปอวดแก่เพื่อนซึ่งนั่งล้อมวงกันอยู่อีกฝั่ง แฮร์รี่พิงศีรษะเข้ากับเก้าอี้ หลับตาลงและยกยิ้มให้กับความอบอุ่นซึ่งคืบคลานมาตามกระแสพันธะ เขากระเด้งตัวขึ้นเมื่อความรู้สึกที่สัมผัสได้เปลี่ยนไป ความตระหนก เจ็บปวด กำลังไหลรินออกมาไม่ขาดสายจนใจเขาสั่นหวิว

ดวงตามองไปยังประตูห้องนั่งเล่นรวมที่ถูกเปิดออก เบลสพาร่างของเดรโกที่ได้สติไม่เต็มร้อยเข้ามาอย่างทุลักทุเล

 

 “มีคนทำร้ายเขา!

เบลสตะโกน ขณะส่งร่างของเดรโกให้แฮร์รี่เป็นคนพยุง เลือดจากแผลที่ศีรษะของเดรโกไหลชุ่มบริเวณไหล่ของเสื้อสีเขียวที่แฮร์รี่ใส่

“เบลสเปิดประตูให้ที!

แฮร์รี่สั่ง พาร่างของเดรโกตรงไปยังประตูห้องที่เบลสเปิดออก เบลสเดินเข้าไปก่อนเพื่อจัดที่นอนของเดรโกให้เข้าที 

“บ้าเอ้ย”

แฮร์รี่สบถ เมื่อเขาเห็นแผลตามเนื้อตามตัวของคนผมบลอนด์

 

“แฮร์รี่?” เดรโกพึมพำไม่ได้ศัพท์ เขาค่อยๆปรือตาลงเพื่อหาเจ้าของน้ำเสียงคุ้นเคย

 

“ฉันขอโทษเดรโก ฉันควรจะอยู่ตรงนั้น ฉันควรจะรู้ตัวว่ามีใครพยายามจะทำร้ายนายแบบนี้” แฮร์รี่พูดเสียงแผ่ว กระชับมือของเดรโกแน่นเพื่อให้อีกฝ่ายทุเลาความเจ็บลง

 

“มันไม่ใช่ความผิดของนาย ฉันควรจะรอบคอบกว่านี้ก่อนจะไปไหนมาไหนคนเดียว”

 เดรโกไอโขลก เขากุมมือของแฮร์รี่เอาไว้แน่น ดวงตาสีฟ้าซีดอมเทาพบกับดวงตามรกตสุกใส แฮร์รี่ไม่กล้าแม้แต่จะนั่งลงที่ข้างเตียงด้วยความที่กลัวว่าเขาจะทำให้กระเทือนแผลของเดรโก

“บอกฉันเดรโก ไอ้หน้าไหนที่มันกล้าแตะต้องของของฉัน?” ประโยคสุดท้ายของแฮร์รี่มาพร้อมเสียงคำรามต่ำ เดรโกกัดฟันต้านความเจ็บเมื่อมันค่อยๆคืบคลานออกจากแผลที่ถูกเศษไม้แทงจนถึงปลายนิ้วมือ

 

“เป็นวีเซิล มันเล่นสกปรก จู่ๆก็เข้ามาทำร้ายฉัน”

 

เดรโกแค่นเสียงผ่านไรฟันอย่างเจ็บปวด แฮร์รี่ครางขู่ แยกเขี้ยวใส่เบลสผู้ที่เข้าใกล้คู่พันธะของตนเพื่อดูบาดแผลที่เกิดขึ้น เบลสผงะ เขาถอยหลังแล้วชักมือออกจากร่างของเดรโก พยายามไม่ทำให้แฮร์รี่โมโหไปมากกว่าเดิม

“นี่แหละ ผลของพันธะ” กอยล์เอ่ย ขยับตัวเข้าไปหาเบลสที่ทำหน้าตาเลิกลัก

 

“รอน!” แฮร์รี่คำรามดุดัน หุนหันพลันแล่นจะเดินไปทางประตู

 

“แฮร์รี่!

เดรโกเอ่ยท้วง เขาพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง และดึงแฮร์รี่ให้กลับมาหาตน โชคดีที่แม้แฮร์รี่กำลังจะขาดสติอยู่บ้าง แต่เขาก็ยอมเชื่อฟังเดรโก

เด็กหนุ่มอีกคนเดินกระฟัดกระเฟียดกลับมาทางคนเจ็บแล้วเอ่ยขึ้น

 

“โปรดอย่าห้ามฉัน ครั้งนี้เขาทำเกินไปแล้วเดรโก” ดวงตามรกตวาวโรจน์อย่างอันตรายขณะที่เขามองไปทางคนอื่นๆอย่างขอความเห็น

นักเรียนหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย

 

“ฉันเข้าใจ” เดรโกพูดเสียงแห้ง “แต่ยังไงก็เอาไม้ของฉันไปด้วย” น้ำเสียงเบาหวิวของเขาทำเอาบรรดาสลิธิรินหลายคนเบิกตากว้าง

ไม้กายสิทธิ์สำหรับพ่อมด คือ สิ่งสำคัญที่แตะต้องไม่ได้

การอนุญาตให้ใครใช้ไม้กายสิทธิ์เหมือนกับการมอบหัวใจของเราไว้ในกำมือของคนผู้นั้นโดยปริยาย

 

 “เดรโก..”

เบลสแค่นเสียง ดวงหน้าของเขาฉายความตกใจเอาไว้อย่างปิดไม่มิดกับการกระทำของเดรโก แฮร์รี่ยืนอยู่เงียบๆ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมของเดรโกแล้วหยิบมันออกมา

            “ฉันจะดูแลมันอย่างดี เดรโก” เขาพึมพำ ไล้นิ้วมือไปตาเนื้อไม้เรียบมันของคนผมบลอนด์อย่างทะนุถนอม 

        แฮร์รี่ไม่ใส่ใจคนบางส่วนที่อยู่ในห้อง เขาโน้มตัวไปหาเดรโก จุมพิตริมฝีปากแห้งผากของเขาแผ่วเบา แหวกทางเดินของตน ทิ้งให้คนที่ยืนอยู่มองภาพนั้นตาค้างเป็นทิวแถว

        “เกรกอรี่ วินเซนต์ ไปกับฉัน!

แฮร์รี่คำรามต่ำ หยุดรอคนทั้งสองอยู่หน้ารูปภาพเสมือนจริงสักพัก แฮร์รี่คว้าเสื้อคลุมสีเงินตัวหน้าที่ถูกโยนส่งมาจากวินเซนต์ เขาสวมมันและใส่ฮู้ตไว้ตรงกลางกระหม่อม

“นายจะทำอะไร?” เกรกอรี่พูดเสียงดัง ดวงตาของเขาจับจ้องไปทางเด็กชายผู้รอดชีวิต

“ฉันแค่กำลังจะแสดงมายากลหลอกเด็กสักโชว์ นายทั้งคู่จะต้องไปเรียกสเนปมา”

องครักษ์เจ้าชายของสลิธิรินทั้งสองมองหน้ากันและถอนหายใจ เวลาแฮร์รี่ตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างเขาย่อมทำจนสุดตัว และนั่นหมายถึงอาจจะมีการเจ็บตัวเล็กน้อย

ถ้าแฮร์รี่เป็นอะไรไปเดรโกฆ่าพวกเขาแน่ๆ

 “บางที อาจจะให้ใครคนใดคนหนึ่งในเราทำแทนดีกว่า” วินเซนต์เสนอ วิ่งเหยาะๆไล่ตามหลังของแฮร์รี่มา

“ไม่! มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่จัดการกับรอนได้ คนอื่นไม่เกี่ยว” แฮร์รี่คำรามต่ำ นัยน์ตารีเรียว และคมเขี้ยวของแพนเตอร์ปรากฏขึ้น เขายกศีรษะขึ้ยเล็กน้อยให้จมูกได้สัมผัสถึงกลิ่นประจำกายของเพื่อนเก่า

 “นี่ยังเป็นเวลาอาหารค่ำอยู่รึเปล่า?”

แฮร์รี่ถาม รอยยิ้มค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะมองกลับไปยังคนตัวใหญ่ทั้งคู่ที่กำลังเดินตามมาเบื้องหลัง

“ใช่” เกรกอรี่เอ่ยงึมงำ เขาจับกำแพงหอบหายใจเมื่อพยายามสาวเท้าตามแฮร์รี่ให้ทัน

 

“ยอดเยี่ยมมาก”

รอยยิ้มอำมหิตค่อยๆวาดผ่านใบหน้าของเขาอย่างช้าๆ

.

.

.

เสียงพูดคุยดังไปทั่วในห้องโถงหลัก โต๊ะถูกจับจองใกล้จะเต็มแล้ว นักเรียนจากทั้งสี่บ้านผู้มีวันแสนหนักหนาในการจับจ่ายซื้อของกำลังเติมพลังงานด้วยอาหารบนโต๊ะลงกระเพาะ ขณะพูดคุยคิกคักกับเพื่อนของตน เสียงขบขัน และคำถกเถียงเรื่องสาระพันดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ห้องกว้างในวันนี้นั้นคล้ายกับวันเฉลิมฉลองของการเปิดเทอมวันแรก

บรรดาศาสตราจารย์คอยสอดส่องอยู่ที่โต๊ะเบื้องหน้าเพื่อไม่ให้มีอะไรผิดวิสัยเกิดขึ้น ตามอาถรรพ์ของคืนวันเสาร์

ฉับพลันราวกับว่ามีใครบางคนกดสวิตช์ลงขณะที่ห้องถูกความเงียบเข้าควบคุมกะทันหัน ดวงตาทุกคู่เบิกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นภายในโถงอาหาร เสียงจานชามกระทบโต๊ะดังขึ้นเบาๆตามแรงซึ่งเกิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

รอนหยุดลง อาหารมาถึงปากเขาได้ครึ่งทางแล้ว ดวงตาสำรวจนักเรียนคนอื่นๆที่หยุดฟังเสียงเหล่านั้น เขามองตามสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเพื่อนบ้านคนอื่นๆไปยังประตูห้องโถงซึ่งถูกปิดไว้กำลังสั่นไหวไม่หยุดหย่อน

เขายกส้อมเข้าปาก ทว่าดูเหมือนอาหารจะไม่ได้ตามมาด้วยแต่อย่างใด เมื่อแรงระเบิดของประตูดันขนมปังแผ่นบางออกจากส้อม

.

.

แฮร์รี่หยุดยืนอยู่หน้าประตูของโถงอาหารหลัก เขาสวมฮู้ตขึ้นมาปกคลุมใบหน้าและศีรษะเอาไว้ เขายกมือขึ้นมาแล้วปล่อยเวทย์มนต์ของตนใส่ประตู

ประตูไม้บานใหญ่ยักษ์สั่นเบาๆ และสะท้านรุนแรงเมื่อเขาเร่งเร้าพลังให้มากขึ้น

แฮร์รี่หลับตาลงขณะที่เขาส่งพลังเข้าไปอีก ซึ่งมันมากพอจะทำให้ประตูระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้ถูกแรงของเวทย์มนต์ดันให้กระจายเข้าไปในโถงกว้าง

เด็กหนุ่มยืนอยู่หน้าประตู ปล่อยให้ทุกสายตาของนักเรียน และ บุคลากรของฮอกวอตส์จับจ้องมายังเขาครู่หนึ่งก่อนที่จะก้าวเท้าเข้าไปห้องโถง

เซเวอร์รัส สเนปเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาลุกขึ้นและดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาอย่างกระตือรือร้น ก่อนที่จะมองไปยังทางประตูเบื้องหน้าซึ่งมีสิ่งมีชีวิตไม่ทราบเผ่าพันธุ์กำลังหยุดยืนอยู่

เจ้าสิ่งนั้นสวมเสื้อคลุมสีเงิน ปรกใบหน้าของตนเองเอาไว้ เสื้อคลุมพลิ้วไหวไปตามการขยับกายของเจ้าตัว ซึ่งเกิดจากลมแผ่วเบาที่พัดเข้ามาตามช่องว่างซึ่งไร้ประตูปิดบัง

ดวงตาทอประกายน่าขนลุกนั้นคุ้นเคยสำหรับเขาอย่างประหลาด ดวงไฟสีมรกตคืบคลานตามการย่างก้าวของผู้ที่อยู่ในเสื้อคลุมสีเงิน มันหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะของพวกเขาโดยไม่สนใจไม้กายสิทธิ์สั่นเทาที่ชี้ใส่มันสักนิดเดียว

.

.

เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่หล่อนถืออยู่ นิ้วมือที่กำลังจะเปลี่ยนหน้าหนังสือหยุดลงและค่อยๆปิดมัน หล่อนมองไปรอบๆโถงอาหาร พยายามหาต้นตอเสียงที่ดังขึ้น

ครั้งแรกหล่อนคิดว่าเป็นเสียงอ่านออกเสียงในใจของตนเอง ทว่าเมื่อความเงียบคืบคลานเข้ามา มันจึงทำให้แน่ใจว่าไม่ใช่เธอที่ได้ยินเสียงนั้นคนเดียว

เมื่อทุกสรรพสิ่งตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง หล่อนก็มองไปยังโต๊ะศาสตราจารย์เบื้องหน้า พวกเขาหลายคนยืนขึ้นมาและกระชับไม้กายสิทธิ์ของตนเงียบๆเพื่อเตรียมตัวรับมือกับอะไรก็ตามที่เป็นต้นตอของเสียงนั้น

หล่อนเผลอตัวอ้าปากค้างและผลุบหลบลงไปใต้เมื่อประตูกว้างระเบิดออก เศษไม้เล็กๆจากประตูโปรยลงมาราวกับห่าฝนใส่นักเรียนผู้ซึ่งหลบอยู่ใต้โต๊ะกว้างของโถงอาหาร

ดวงตาของเฮอร์ไมโอนี่เบิกกว้างกว่าครั้งไหนๆ เมื่อรูปร่างของสิ่งมีชีวิตที่คุ้นเคยค่อยๆเดินทอดน่องอย่างช้าๆลึกเข้าไปยังโต๊ะของศาสตราจารย์

แฮร์รี่หยุดตรงหน้าโต๊ะของบรรดาบุคลากรของโรงเรียน เขากวาดสายตามองบรรดาศาสตราจารย์ที่ยืนอยู่รายคน ค่อยๆหันหลังอย่างช้าๆเพื่อมองไปยังบรรดานักเรียน ปลอกคอเงินหมุนจนเกิดเสียงจากเครื่องรางกระทบกันน้อยๆซึ่งมีเพียงสเนปที่สามารถจดจำมันได้ดี

 “ผมคิดว่าเรามีเรื่องที่จะต้องคุยกันนิดหน่อย แต่ก่อนหน้านั้นผมมีปัญหาเล็กน้อยที่ต้องสะสาง” แฮร์รี่โพล่งขึ้นในความเงียบงัน เปิดฮู้ตที่คลุมศีรษะออกโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องด้วยความตระหนกที่ดังก้องในโถงอาหาร

เขายืนหลังตรงอย่างภาคภูมิ กางเกงเข้ารูปอวดเรียวขาสวย ดวงตามรกตงดงามปรากฏนัยน์ตาดำรีเรียวแบบแพนเตอร์ เขี้ยวสีมุกคู่คมเป็นประกายเมื่อเขาเอ่ยปากพูด

ดวงตาทุกคู่จับจ้องไปยังปลอกคอเงินวาวระยับภายใต้แสงเทียนสว่างตาซึ่งลุกโชนอยู่บนเพดานของฮอกวอตส์ กระดิ่งเงินดังกรุ้งกริ้งอย่างสุขสันต์เมื่อแฮร์รี่หันกายกลับไปให้ความสนใจยังโต๊ะของบุคลากรของฮอกวอตส์

ดวงตามรกตจ้องยังไปทิศที่ศาตราจารย์สเนปอยู่

 “ศาสตราจารย์เสนปครับ จะเป็นพระคุณอย่างสูงถ้าหากคุณกลับไปยังหอพักสลิธิรินพร้อมวินเซนต์ และ เกรกอรี่ ตอนนี้มีคนกำลังต้องการคุณอยู่”

นักเรียนหลายคนอ้าปากค้าง บางคนก็ตะโกนออกมาเสียงดัง ความตระหนกเกิดขึ้นอีกครั้งขณะที่พวกเขามองไปยังเด็กชายผู้รอดชีวิตที่ซึ่งอาจจะโดนอะไรทุบหัวมาจึงสามารถพูดกับศาสตาจารย์ประจำบ้านสลิธิรินโดยสุภาพได้

เสียงกระซิบถึงความเกี่ยวพันระหว่างแพนเตอร์เดเมียนของเดรโก และ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ดังขึ้น

ปลอกคอ ดวงตา และเขี้ยวคู่นั้น ทุกอย่างดูจะเชื่อมโยงกันอย่างไม่น่าเชื่อ

เป็นโต๊ะของสลิธิรินที่ขยับก่อน พวกเขาลุกขึ้นจากโต๊ะ และโค้งตัวไปข้างหน้าให้แก่คู่พันธะของของเจ้าชายพวกเขา

ในขณะเดียวกันนักเรียนทั้งโรงเรียนมองไปที่ภาพนั้นอย่างตกใจ วันนี้เกิดเรื่องน่าหัวใจวายหลายอย่างเหลือเกิน ดวงตาของแฮร์รี่ พอตเตอร์ กวาดหาตัวต้นเหตุของเรื่องที่โต๊ะของกริฟฟินดอร์ แฮร์รี่ชะงักเมื่อเขามองเห็นเจ้าของผมสีแดงส้มอย่างรอน

เจ้าของดวงตามรกตแสยะยิ้มร้าย ซึ่งนั่นทำให้ผู้คนที่อยู่ใกล้เขาสามารถชื่นชมความงดงามของคมเขี้ยวได้ถนัดถนี่

 “โรนัลด์ วีสลี่ย์ ฉันขอท้าดวลนายด้วยการประลองของพ่อมด!

น้ำเสียงที่ดังขึ้นในห้องอาหารทำให้ดวงตาทุกคนเบิกกว้างอย่างตระหนก

 

“เธอจะขอท้าดวลด้วยเหตุผลอะไร แฮร์รี่?”

ดัมเบิลดอร์พูดขึ้น ดวงตาสีอ่อนมองลงไปยังแฮร์รี่ ปลายไม้ในมือของเด็กหนุ่มชี้ลงไปบนพื้น

 “ในฐานะของภูติรับใช้ซึ่งผูกพันธะกับเดรโก มัลฟอย มันเป็นหน้าที่ของผมที่จะสะสางปัญหาที่เกิดขึ้นกับเขา วีเซิลทำร้ายคู่พันธะของผมทั้งทางร่างกาย และด้วยเวทย์มนต์

ผมขอใช้สิทธิ์ของผมเพื่อเรียกร้องโอกาสสำหรับแก้ไขเรื่องนี้ตามที่ผมเห็นสมควร”

แฮร์รี่คำราม หรี่ตาลงเมื่อมองไปยังโต๊ะของสลิธิรินที่ยามนี้ว่างเปล่าเนื่องจากนักเรียนของบ้านเดินมารายล้อมข้างหลังเขาเป็นแนวขึ้นวลกลม ผู้ที่สังกัดบ้านงูยกไม้กายสิทธิ์ขึ้น เตรียมพร้อมรับกับการคัดค้านหรือทะเลาะวิวาทซึ่งจะเกิดขึ้นกะทันหันหากมีใครคนหนึ่งปฏิเสธ

 

 “เด็กน้อย ฉันไม่คิดว่านั่นมันจะเป็นทางที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหานี้”

ดัมเบิ้ลดอร์เอ่ย น้ำเสียงของเขาติดจะอ้อนวอน ดวงตามองไปยังการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นทางสลิธิริน

นักเรียนทุกคนมองไปยังบรรดาสลิธิรินที่คอยระวังหลังให้เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์

ใบหน้าของพวกเขากระอักกระอ่วนราวกับว่าฟ้ากำลังจะถล่มลงเสียอย่างนั้น พวกเขาเคยเชื่อมาเสมอว่าผู้ที่หยิ่งผยองอย่างสลิธิรินไม่มีวันจะลงมือเพื่อใครหากพวกเขาไม่ได้รับประโยชน์

ดวงตาของบรรดาบ้านงูวาวโรจน์อย่างแค้นเคือง ทุกคนกำลังอยู่ในท่าเตรียมเปิดศึกได้ทุกเมื่อ

 “ผมจะต้องได้ประลอง อัลบัส ต่อให้ผมต้องล้มคุณเพื่อจะได้มันมาผมก็จะทำ”

 

แฮร์รี่เอ่ยเสียงเนิบนาบ ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาจ่อศาสตราจารย์ที่เขาเคยเคารพรักและเทิดทูนอย่างแน่วแน่ ดวงตามรกตทอประกายลึกล้ำราวกับดวงไฟสีเขียวงดงามกำลังลุกโชนในเตาผิง

 

Tbc


Talk

ชอบชื่อตอน อย่ากระตุกหนวดเสือ

มาวันที่สิบเก้าจนได้ แยส! แดสไรท์มายไทป์!

โดนทำร้ายทำไมไม่ไปห้องพยาบาล สงสัยเบื่อหน้ามาดามพรอมฟีย์ ฮา

ตอนต่อไปใครที่หมั่นไส้รอนรอดูได้เลยค่ะ โฮะ โฮะ /ปิดปากหัวเราะแบบตัวร้าย

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ และ ความเอ็นดูที่มอบให้ เพราะมีพวกคุณเราเลยมีกำลังใจ อย่าทิ้งกันไปไหนนะ กอดดดดดด

ปล. มีคนบอกให้เราแปล The tie that binds us เราไปอ่านมาแล้ว และพบว่าถ้าแปลลงเด็กดีเราอาจจะโดนแบนตลอดชีวิต...

มันเป็น 17+ เนื้อ นม ไข่  คือมาหมด ซึ่งพูดตามตรงเราไม่มีประสบการณ์เขียน Nc มาก่อนเลย ถ้าแปลออกมาแล้วมันอาจจะไม่สวยงาม ฮือ ยังไงเราอาจจะเปิดบทความเรื่องสั้นหลังจากแพนเตอร์ฮาร์ทจบนะคะ รีเควสเรื่องในเม้นต์ก็ได้ค่ะ เราตามอ่านอยู่เน้อ

Peace!  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #852 MitsukiCarto (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 23:55
    คือ.. มันอลังการและประทับใจนะ.. แต่ทำแผลให้หนูเดรกก่อนดีมั้ยคะ เดี๋ยวแผลจะติดเชื้อนะ
    #852
    0
  2. #796 Kurokiri (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 23:49
    แฮร์รี่ โอ้ยยยย แง น่ารักจังที่รัก ถึงหนูจะเก้วกราดกับดัมเบิลดอร์ไปหน่อยก็เถอะ แต่ก็เข้าใจ ทั้งผลกระทบจากแอนิเมจัสและความน้อยใจบวกอารมณ์วัยรุ่น เขาเจอมาหนักเกินคนรุ่นเดียวกันมาก
    #796
    0
  3. #782 Secr3t-Key (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 02:54
    ชอบเฮิร์มนะแต่รำคาญรอน โตไปอย่าแต่งานกับคนพรรค์นี้นะลูก
    #782
    0
  4. #777 Raatty (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 14:51
    ฟิคนี้รอนเป็นตัวร้ายอ่ะ ส่วนแฮร์รี่มาดราชินีมาเต็มร้อยเลยยย
    #777
    0
  5. #755 2H'MIPS (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 18:18
    อิร๊อนนน คือเพื่อนมั้ย งงว่าแฮร์รี่ไปทำอะไรให้ถึงต้องมาแค้นอะไรขนาดนั้น
    #755
    0
  6. #712 01001111_[Opal] (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 21:02
    ความควีนนี้ นายหญิงสุด
    #712
    0
  7. #691 nicharipaen04 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 11:47

    ควีนมากกกก งุ้ยย

    #691
    0
  8. #677 โลลิค่อน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 08:26

    จัดการมันเลยยยยยยย

    #677
    0
  9. #652 Machiro Chan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:07
    ควีนสุดๆ เอาเลยหนู
    #652
    1
    • #652-1 indee-indy(จากตอนที่ 20)
      30 พฤษภาคม 2561 / 12:56
      จัดมันเรย!
      #652-1
  10. #632 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 09:48
    รี่โคตรควีนอ่ะ สุดยอดดด ลุยเล้ยยยย
    #632
    0
  11. #617 Fire Phoenix (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 14:49
    เจ้าหญิงแห่งสลิธีรินชัดๆ สุดยอดมากเลยย อ่านมาสองรอบก็ยังชอบ แต่ว่านะ มาต่อเถอะไรท์~
    #617
    1
    • #617-1 indee-indy(จากตอนที่ 20)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:44
      ขอบคุณค่ะ แง ตัวเองอ่านตั้งสองรอบ ปลื้มใจจังงง
      #617-1
  12. #532 Bebeby (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 10:37
    เดรโกของแฮร์รี่ใครก็ห้ามแตะต้องไม่อย่างนั้นมันต้องตาย ความหวงนี้!
    #532
    0
  13. #506 Corncake (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:39
    นี่ควรชื่อตอนอย่าแตะต้องสามีข้ามากกว่านะ 5555 อิรอนโดนแล้วๆๆๆ ชอบที่การมอบไม้กายสิทธิ์หมายถึงมอบหัวใจ เดรกมอบหัวใจให้รี่แล้ว งือออเขิน
    #506
    0
  14. #478 R-davil (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 23:49
    รับสิรอนอย่าเอาแต่ลอบกัด
    #478
    0
  15. #466 AnPanatda (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 14:46
    แฮรี่มีความเกรี้ยวกราดดดด ชอบบบ
    #466
    0
  16. #451 lp-ventus (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 08:47
    ฮื่อ ขนลุกแล้ววววเปิดตัวแฮร์รี่ได้สะพรึงมาก เกร้วกราดสุดๆไปเลย พันธะและความรักน่ากลัว แฮร์รี่ไม่ฟังคำพูดอัลบัสเลยอ่ะ แต่รอนทำไม่ถูกไม่ควรทำแบบนั้นอ่ะ ใช้ไม่ได้ โดนได้ก็ดี !
    #451
    0
  17. #353 MemorialBlood (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 07:22
    ถ้าเราหาเรื่องเดรโกเมะมาให้แปลไรท์จะแปลไหมคะ!?
    #353
    1
    • #353-1 indee-indy(จากตอนที่ 20)
      14 พฤษภาคม 2560 / 18:08
      ลองแนะนำมาได้ค่ะ ถ้าเราต่อเรื่องนี้จบแล้วจะรับไว้ในพิจารณา อิอิ
      #353-1
  18. #346 the guardian (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 13:00
    แปลได้ดีมากค่ะ ชอบๆ จะแปลจนจบใช่ไหมค่ะ? แปลจนจบเถอะนะ พรีสสส~
    #346
    1
    • #346-1 indee-indy(จากตอนที่ 20)
      14 พฤษภาคม 2560 / 18:10
      อืมมมมม น่าจะจบนะคะ เหลืออีกไม่กี่ตอนเอง เราจะกระชากตัวเองออกจากเตียงมาแปลค่ะ ฮื่อ
      #346-1
  19. #273 donejaija (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 19:17
    อยากอ่าน tmr/hp บ้าง แต่ไม่รู้ว่าเรื่องไหนสนุก ฮาาา~
    #273
    0
  20. #261 MR_Amiss (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 10:17
    สนุกค่า รออออออ
    #261
    0
  21. #259 Nookkeem (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 02:18
    จัดการเลยแฮร์รี่
    #259
    0
  22. #258 Kronos-Hades (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 21:33
    เป็นกำลังใจให้ค่าาาา สู้ๆๆๆๆๆ
    #258
    0
  23. #257 10297 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 18:29
    กรี้ดดดดด ว้ายตายแหล้ววงวว ดีค่ะลูก ดี ปรบมือๆๆๆ
    #257
    0
  24. #256 VarietyGirl (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 17:41
    ฆ่ามานนนน รี่ฆ่ามานน โฮะๆๆๆ รี่เรื่องถูกใจคุณแม่มากค่ะ(แฮรี่เป็นลูกเมื่อไหร่ฟ่ะ)
    #256
    0
  25. #255 For_Flame (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 14:07
    ชอบบบบบบบบ
    อ่านรวดเดียวเลย สนุกมาก
    #255
    0