[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 18 : Chapter 17 Meeting The Slytherins

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    12 เม.ย. 60

Chapter 17 – Meeting the Slytherins

 

 

 

อากาศของเช้าวันนี้เย็นกว่าทุกวัน เย็นจนกระทั่งทำให้นักเรียนหลายคนกระชับเสื้อคลุม และ หมวกบนศีรษะของตน ระหว่างมุ่งหน้าไปยังฮอกส์มี้ด ต้นไม้รอบโรงเรียนบางต้นเริ่มผลัดใบสีแดงฉานของตน เป็นเครื่องหมายของการมาเยือนของฤดูหนาวที่มาเร็วกว่าทุกปี

อย่างไรก็ตาม แพนซี่ พากินสัน ไม่ได้รู้สึกหนาวเย็นเลย ของเหลวสีอำพันที่หล่อนกระดกมันลงคอทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น มันขับไล่ความเย็นยะเยือกก่อนจะสัมผัสถึงผิวกายของหล่อนเอง

แพนซี่นั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องรอนกฮูกทางปีกตะวันตกของฮอกวอตส์เพื่อเฝ้ารอนกฮูกของพ่อปรากฏตัวอย่างอดทน หล่อนนั่งคู้กายจนหัวเข่าติดหน้าอก มือข้างหนึ่งกำแก้วสุราเอาไว้หลวมๆ

กวาดสายตามองไปยังนักเรียนทั้งหลายเบื้องล่าง

เรเวนคลออุ้มหนังสือเล่มเบ้อเร่อไว้ในอก

ฮัฟเฟิลพัฟรวมกันเป็นกลุ่มก้อน พูดคุยกันอย่างออกรส

และ กริฟฟินดอร์ หล่อนเบ้ปากขณะมองไปยังนักเรียนของบ้านที่แสนน่าภาคภูมิใจของ ก็อดดริก กริฟฟินดอร์ วิ่งเล่นไปทั่วเหมือนเด็กไม่รู้จักโต

แพนซี่กระตุกยิ้มมุมปาก ยกแก้วขึ้นในท่าเตรียมดื่มอวยพรอย่างเงียบกริบ ก่อนจะจิบสุราขมปร่าซึ่งพ่อของหล่อนเป็นคนคิดค้น วิสกี้รสร้อนไหลไปตามลำคอขณะหล่อนค่อยๆจิบมัน ดื่มด่ำรสชาติของมันอย่างคุ้มค่าที่สุด

ร่างสีขาวที่พุ่งปรี่เข้ามาทำให้หล่อนละจากแก้วสุรา แล้ววางมันลงบนของหน้าต่างบานยักษ์

นิ้วไล่ไปตามรอยหมึกที่เพิ่งแห้งหมาดๆบนกระดาษ อ่านทวนจดหมายที่หล่อนเขียนเอาไว้อีกครั้งเพื่อให้มั่นใจว่าไม่ให้เนื้อหาตกหล่น แล้วค่อยๆพับมันอย่างประณีตพร้อมเข้าไปประชิดนกฮูกตัวเมียซึ่งกำลังก้มหัวจัดขนตัวเอง

 “แกไปอยู่ไหนมาไอ้นกโง่?”

หล่อนเอ่ย ยื่นมือออกไปจับนกฮูกก่อนมันจะโผบินหนีไป เจ้านกฮูกกระพริบดวงตาสีอำพันของมันปริบๆ ขณะมองผู้เป็นลูกสาวของเจ้านายมันพยายามผูกจดหมายเข้ากับขาของมัน

 “พ่อต้องภูมิใจในตัวฉันมากแน่ๆ”

แพนซี่กระซิบแผ่ว แย้มยิ้มขณะส่งนกฮูกออกไปทางหน้าต่าง เฝ้าดูมันบินเป็นวงกลมตามกระแสลม และกระพือปีกออกไปจากโรงเรียน

ย่างเท้ากลับไปทางขอบหน้าต่างซึ่งหล่อนวางแก้วสุราเอาไว้อย่างสง่างาม ก่อนจะยกมันขึ้นมาจิบและกระดกลงไปรวดเดียว ซึมซับความร้อนที่ไหลลงสู่ลำคอ แพนซี่เก็บแก้วเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม และเดินไปยังบันได

หวังว่าหล่อนจะถึงห้องโดยสวัสดิภาพ ถ้าไม่หัวทิ่มหัวตำไปซะก่อน

.
.
.

แฮร์รี่ปรือตาขึ้นมาพบกับห้องที่มืดมน ค่อยๆยืดแขนออกมาขยี้ตา สะดุ้งเล็กๆเมื่อรู้สึกถึงกล้ามเนื้อที่พาดลงมาที่เอว

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดบนซอกคอทำเอาแฮร์รี่แข็งค้าง ทว่ากลับรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อกลิ่นวานิลลาอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูกอย่างอ้อยอิ่ง

หันร่างในอ้อมแขนกลับไปมองคนข้างๆ เขามองไปยังคนผมบลอนด์ซึ่งวางศีรษะอยู่บนหมอนตรงหน้า เส้นไหมสีอ่อนปรกรอบปลอกหมอนสีดำ ส่งให้เดรโกดูขาวซีดกว่าทุกคราว แฮร์รี่พยุงตัวเองขึ้นด้วยศอกข้างหนึ่ง เกลี่ยเส้นผมที่ปรกบนหน้าผากของเดรโก ไล้ปลายนิ้วผ่านเรียวคิ้วของเดรโกอย่างอ่อนโยน

คนผมดำขมวดคิ้วให้กับรอยคล้ำใต้ดวงตาปิดสนิท คำรามต่ำในลำคออย่างไม่ชอบใจกับสิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่กระทำเมื่อวานนี้เท่าใดนัก

ลูบนิ้วผ่านรอยคล้ำใต้ดวงตาข้างหนึ่ง เขาพยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆ พิงหลังเข้ากับหัวเตียงและ มองไปยังมังกรที่ยังคงหลับใหล

แฮร์รี่ถอนหายใจ มันคงถึงเวลาที่ต้องทำอะไรจริงจังสักที จึงจัดการลากสังขารของตัวเองออกจากเตียง เขายืนมองดูเดรโกแฮร์รี่ยิ้มอ่อนโยน กระชับผ้าห่มให้กับเด็กหนุ่มอีกคนก่อนจะตรวจสอบว่าหมอนใบที่เดรโกหนุนอยู่ไม่ได้ขยับไปไหนเมื่อเขาเปลี่ยนท่านอน

.

 

ขณะนี้เป็นเวลาเก้าโมงกว่าๆของเช้าวันเสาร์ ห้องนั่งเล่นรวมของสลิธิรินเต็มไปด้วยนักเรียนซึ่งกำลังเฝ้าคอยสัญญาณความเคลื่อนไหวจากห้องของเดรโก

บางคนเฝ้ารออย่างอดทน ทำการบ้านจนเสร็จสรรพ และเขียนจดหมายถึงพ่อแม่ ขณะที่คนอื่นเดินไปเดินมา และเล่นเกมเสียงดังโดยหวังว่าเสียงนี้จะเร็ดรอดเข้าไปเพื่อปลุกสิ่งที่หลับใหลอยู่ภายในห้องห้องนั้น

เบลสนั่งอย่างสงบเงียบอยู่บนเก้าอี้ของตน เขากำลังตะไบเล็บ แสร้งทำเป็นไม่สนใจในบทสนทนาที่เกิดขึ้นรอบตัว

ยิ้มมุมปากกับบางเสียงกระซิบ และหลุดขำเมื่อได้ยินเรื่องไม่เข้าท่าบางประการ เขาสงสัยเป็นอย่างมากว่าเหตุใดหลายคนถึงเลือกที่จะรอมากกว่า ไปเดินฮอกมี้ดส์ในวันหยุดที่พวกเขาต่างรอคอย ยื่นมือเรียวออกไป เขาลูบผ่านปุยขนสีหิมะบนศีรษะของน็อกซ์ แล้วจึงไล้มือลงไปลูบหลังของมัน สุนัขป่าครางหงิง สะบัดหางไปมาอย่างยินดีที่ได้รับความสนใจจากผู้เป็นเจ้านายของตัวเอง

 “น็อกซ์เด็กดี” เบลสพึมพำ เอี้ยวตัวไปหยิบแก้วน้ำชาซึ่งถูกวางไว้บนโต๊ะข้างกระดานหมากรุกที่เขาเล่นค้างไว้กับเดรโก ซึ่งเขาเก็บตัวหมากที่กระจัดกระจาย ขึ้นมาวางตามที่มันเคยอยู่ตามความจำอย่างแม่นยำ 

เดินเพียงอีกครั้งเดียว เดรโกจะรุกฆาตเขาทันที ยิ้มมุมปาก เบลสคีบตัวหมากเจ้าปัญหานั้นขึ้นมาก่อนจะชะงักเมื่อเสียงประตูบานที่รอคอยดังขึ้น

แฮร์รี่หลบอยู่หลังประตูบานใหญ่ของห้องเดรโก ดวงตามรกตเบิกกว้างเมื่อเห็นจำนวนของบรรดาสลิธิรินที่อยู่โดยรอบ สูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมทั้งพลังกาย และ เวทย์มนต์ เขาผลักประตูให้เปิดออกเบาๆ เดินเข้าไปยังห้องนั่งเล่น และปิดประตูซึ่งอยู่เบื้องหลัง

 

 “ไง ทำไมทำหน้าทำตาแบบนั้น?” เบลสเอ่ยเป็นคนแรก ยิ้มให้กับแฮร์รี่ผู้ซึ่งใบหน้าแอบขึ้นสีน้อยๆแล้วลูบไปตามผมสีดำยุ่งเหยิงของตน

 “แบบว่า สงสัยจะเดินในร่างแพนเตอร์บ่อยไปน่ะ เลยยังเดินแบบเดิมไม่ค่อยคล่อง” แฮร์รี่พึมพำเสียแห้ง มือลูบไปตามชายเสื้อที่เขายืมมาจากตู้เสื้อผ้าของเดรโก เสื้อเชิ้ตสีมรกตเข้ากับดวงตาของเจ้าตัวทำให้เขาดูภูมิฐานกว่าที่เคยเป็น กางเกงแสล็กสีดำตัวหลวมเกี่ยวอยู่ที่เอว ส่วนชายกางเกงก็ไปกองรวมอยู่บนเท้าของเขา

 “ฟังดูแย่แปลกๆ แต่ก็คงเป็นเรื่องแย่ที่หลายคนอยากจะลองสัมผัสประสบการณ์นั้นเหมือนกัน” เบลสพูดเรื่อยเปื่อย ขณะมองแฮร์รี่พยายามทรงตัวอย่างเก้ๆกังๆด้วยสองขาเดินตรงมายังตน

 “นายอยู่กับเดรโกมากไปแล้ว ฉันพูดจริงๆนะ”

เบลสพึมพำ กลอกตาเมื่อแฮร์รี่ยักไหล่ใส่อย่างไม่ยี่หระ แล้วค่อยๆพยุงตัวนั่งลงบนเก้าอี้ประจำตัวของเดรโก

แฮร์รี่กระแอมไอเมื่อเสียงฮือฮารอบตัวเริ่มดังขึ้น เขากวาดสายตามองไปทั่วห้อง และหยุดลงเมื่อเห็นนักเรียนที่กำลังขึ้นขึ้น

แครบบ์ กับ กอยล์ แยกตัวออกมาจากนักเรียนกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่งแล้วเดินตรงมายังเขา ทั้งคู่หยุดยืนยอยู่เบื้องหน้าไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก ทั้งสองคนมองตากันและยื่นมืออกมา

 

 “วินเซนต์ แครบบ์”

 

“เกรกอรี่ กอยล์”

 “เป็นเกียรติอย่างมากที่ได้พบนายทั้งคู่” แฮร์รี่ตอบรับ ยื่นมือทั้งสองข้างไปจับกับคู่พ่อมดเบื้องหน้า มองดูความวุ่นวายที่คู่พ่อมดตัวใหญ่กระทำ ทั้งคู่เลือกที่จะมายืนข้างหลังเก้าอี้ ประกบซ้าย-ขวา เหมือนดั่งที่คอยคุ้มกันกับเดรโก

ภายในห้องเงียบกริบ ราวกับทุกคนกำลังจะตัดสินใจว่าพวกเขาควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ตรงหน้านี้ต่อ ร่างเล็กของแม่มดคนหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างกระฉับกระเฉง หล่อนเดินไปเบื้องหน้า เรียกสายตาคนทั้งห้องนั่งเล่น หล่อนหยุดยืนไม่ใกล้ไม่ไกลจากเบื้องหน้าของแฮร์รี่

หล่อนมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะแค่นยิ้มบิดเบี้ยวออกมาอย่างอึดอัดใจ

 “ฉันชื่อว่า มาทิลด้า เดียร์เช่อ ยินดีที่ได้พบนาย แฮร์รี่ พอตเตอร์” หล่อนไม่ได้ยื่นมือมาเช่นแครบบ์ และ กอยล์ ทว่ากลับหยิบเอาไม้กายสิทธิ์รูปทรงปราดเปรียวออกมาจากกระเป๋าชุดคลุม

หล่อนนำมันมาวางราบไว้บนมือ คนทั้งห้องยังคงจับจ้องไปยังไม้กายสิทธิ์ไม้นั้น

 

“มันเป็นของยัยเลือดสี..เกรนเจอร์”

หล่อนพูด เสตามองไปทางอื่นราวกับว่าหล่อนทำอะไรผิด แฮร์รี่มองไปที่ไม้นั่น รูปร่างคุ้นตาของมันที่เคยทั้งปกป้อง และ ประลองกันมาก่อน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

 

 “ขอบใจ มาทิลด้า” แฮร์รี่พูดพลางยิ้มบางๆให้กับแม่มดตรงหน้า ขณะที่เขาหยิบไม้กายสิทธิ์มาจากมือของหล่อน เขารู้ว่าหล่อนพยายามอย่างหนักเพื่อไว้ใจเขาอยู่ มันค่อนข้างกะทันหันไปหน่อยเมื่อเราพบว่าคนที่คอยปกป้องเราคือคนที่เราเกลียด จริงมั้ย?

ก่อนที่แฮร์รี่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็ถูกรุมล้อมด้วยบรรดาสลิธิรินเสียแล้ว มือสองข้างถูกดึงไปจับมือทำความรู้จัก ขณะที่เขาพยายามจำชื่อของแต่ละคน และระวังตัวไปในที

แครบบ์ กับ กอยล์ เดินมาเบื้องหน้าเขา เป็นโล่มนุษย์ชะลอการเบียดตัวเข้ามาของฝูงชน และบังคับให้พวกเขาเลือกที่จะเข้ามาทักทายแฮร์รี่แค่ครั้งละสองคน หรือ จะโดนหมัดสอยจนหน้าบวม

แฮร์รี่พบพวกเขาทุกคน ตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีเจ็ด เขาจับมือ และ รู้ชื่อทั้งหมด

ในที่สุดเขาก็ได้มือตัวเองกลับคืนมา เขารู้สึกดีกับคนที่นี่ทุกคน เหมือนกับว่าไม่มีใครที่เป็นพวกตัวแสบเลยสักคน

ส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจเมื่อเขามองไปที่เบลส ผู้ซึ่งทำแค่เพียงกลอกตามอง และยิ้มแหยๆออกมาเท่านั้น แฮร์รี่หัวเราะเมื่อมองไปยังใบหน้าที่แสดงออกมาทุกความคิดของพ่อมดอีกคน เขาหันกลับไปและพบว่าตัวเองถูกคนอีกกลุ่มดึงเข้าบทสนทนาเกี่ยวกับควิดดิชไปเสียแล้ว

.

.

เดรโกตื่นขึ้นมาในห้องเพียงลำพังเขาเผลอเรียกชื่อของคนผมดำออกมา และขมวดคิ้วหงุดหงิดเมื่อไม่ได้รับคำตอบ ลืมตาดูและพบว่าแฮร์รี่ไม่อยู่แล้ว เตียงข้างกายเย็นเฉียบแสดงให้เห็นว่าแฮร์รี่ลุกออกไปเป็นเวลานานพอสมควร

เหลือบมองไปที่ประตู ดวงตาสีน้ำแข็งอ่อนจางเบิกกว้างเมื่อได้ยินเสียงโต้เถียงที่ดังขึ้น เดรโกกระโดดลุกจากเตียง เขาหยิบไม้กายสิทธิ์ของตนขึ้นมา และคว้าเสื้อที่เขาถอดทิ้งเรี่ยราดเอาไว้บนพื้นเมื่อคืนนี้มาสวม

เขาใส่รีบร้อนยัดขาใส่กางเกง ผลักประตูออก ตัวแข็งทื่อแทบจะทันทีเมื่อดวงตาปะทะกับภาพตรงหน้า แฮร์รี่ พอตเตอร์ กำลังอยู่ระหว่างการเล่นเกมแฉสเนป ขณะพยายามสานต่อบทสนทนาเรื่องการใช้ศาสตร์มืดในการปกป้อง

ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาพิงหลังของตัวเองกับขอบประตูแล้วยกมือลูบหน้า ก่อนจะเดินตรงไปยังเตาผิงซึ่งมีเบลสนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรด กำลังนั่งมองกิจกรรมที่เกิดขึ้น โดยมีรอยยิ้มแห่งความสนุกสนานเปื้อนบนใบหน้า

 “เขาทำอะไร?”

เดรโกถาม นั่งลงแล้ววางเท้าไว้เบื้องล่าง ปรายสายตาอ่อนโยนมองไปยังแฮร์รี่ที่วางไพ่ตายของตนเองลงไปแล้วยิ้มอย่างพอใจ มือเล็กรวมไพ่ต่างๆที่กระจัดกระจายในวง จัดการสับไพ่ทั้งสำรับเพื่อเริ่มเกมใหม่โดยมีบรรดาปีสองนั่งห้อมล้อมเขาอย่างตื่นเต้น

 “น่าแปลก ฉันไม่เคยคิดว่ากริฟฟินดอร์จะเข้ากับพวกเราได้ขนาดนี้”

เบลสพูด รินน้ำชาเย็นชืดลงบนแก้วของเดรโก กดยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางไม่พอใจของคนเป็นเพื่อน เขาหัวเราะร่า มองเดรโกที่พยายามดื่มน้ำชาเย็นชืดเพื่อดับกระหาย

 “อดีตกริฟฟินดอร์”

เดรโกพูดเสียงเข้ม วางแก้วชาลงแล้วเบ้ปากใส่มัน คนผมบลอนด์ค่อยๆหลับตา และทิ้งศีรษะลงบนพนักพิงหลังของเก้าอี้

 “เหมือนเป็นการจุดความหวังให้พวกเขาเลยว่ามั้ย? เด็กชายผู้รอดชีวิตจากบ้านคู่อริกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของพวกเขา และ เล่นสนุกกัน

ยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น ไม่ใช่สิ่งที่พ่อ-แม่ของเขาอยากให้เป็น คงดีไม่น้อยที่เด็กๆพวกนี้มีเวลาที่ไม่ต้องคอยอยู่ในเงาของพ่อแม่ตัวเองบ้าง

เบลส และ เดรโก สบตากัน ครั้งหนึ่งพวกเขาทั้งคู่ก็เคยมีความหวัง..

หวังให้พวกเขาเห็น เบลส และ เดรโก ไม่ใช่ เบลส ซาบินี่  และ เดรโก มัลฟอย

และ ดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีคนเข้าใจพวกเขาเพิ่มอีกคนหนึ่ง

เบลสยื่นมือไปหาเดรโกแล้วยิ้มแย้ม เดรโกจับมือของเบลสและบีบกระชับ ราวกับวันเวลาคืนกลับมา วันที่มิตรภาพเริ่มขึ้น

วันที่เบลส มองตัวเขา เป็นแค่เดรโก และ วันที่ตัวเขา มองเบลส เป็นแค่เบลส

แล้วจึงปล่อยมือกันแล้วหันไปให้ความสนใจกับกระดานหมากที่หลงลืม

.

 “รุกฆาต” เขาหัวเราะเบาๆเมื่อเบลสสะดุ้ง ขณะที่มองพ่อมดอีกคนยืนขึ้น และขีดแต้มลงบนเศษกระดาษทางฝั่งชื่อของเขาซึ่งวางไว้ข้างกระดานหมากรุกที่ถูกเล่นไปหลายรอบแล้ว

 

.

“นายเล่นดีขึ้น เอาจริงๆฉันควรจะพูดว่า นายอยากจะโกงต้องมั่นใจก่อนว่านายจะมีกำลังพอ” กระตุกยิ้มขณะเขาเดินกลับไปที่ห้องนอนของตน เดรโกหยุดอยู่ข้างแฮร์รี่ วางมือลงบนกลุ่มผมนุ่มยุ่งเหยิงเบาๆ ก่อนจะลูบผ่านอย่างอ่อนโยน

เดรโกปิดประตู เขาถอนหายใจก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง และวางแขนพาดบนดวงตา

.

.

.

ศาสตราจารย์ เซเวอร์รัส สเนป นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะของโถงใหญ่ ดวงตาของเขาจดจ้องไปยังประตูบานกว้างซึ่งถูกเปิดออก ทำหน้าที่เป็นทางเข้าออกของโถงนี้

ในเช้านี้ยังไม่มีสมาชิกบ้านของเขาสักคนเดียวที่ผ่านประตูบานนี้เลย นั่นทำให้เขารู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าเมื่อคืนพวกเขาอาจจะฉลองกันหนักหน่วงไปหน่อย

เซเวอร์รัสส่ายหัว เขาค่อยๆใช้ส้อมจิ้มออมเล็ตเข้าปาก ไม่สนใจเสียงพูดจ้อของผู้เป็นครูใหญ่ของโรงเรียนซึ่งนั่งถัดจากตน จิตใจของเขายังคงว้าวุ่นเกี่ยวกับเรื่องของ แผลเป็น และความเกลียดชังที่ลูเซียส กับ เขามีต่อเด็กคนนั้น

การใช้คาถาโพรเทโก้ซึ่งยังไม่มีระบุในหลักสูตรการสอน ไม่ว่าจะอย่างไรมันก็ชี้ไปยังนักเรียนเพียงคนเดียวเท่านั้น เป็นนักเรียนที่ตอนนี้หายตัวไปอย่างลึกลับเสียด้วย

ขมวดคิ้ว เขาหันไปขออนุญาตดัมเบิลดอร์เพื่อออกจากห้องโถง ย่างเท้าอย่างสง่างามไปทางประตู เขาชะงักเมื่อได้ยินเสียงอันไม่พึงประสงค์ของ โรนัลด์ วีสลี่ย์ ดังเข้ามาในหู

แย้มยิ้มอย่างชั่วร้ายเมื่อพบเจ้าของเสียงสาปแช่งเข้ามาในห้องโถงทานอาหาร เขาปั้นหน้าขึงขังใส่กริฟฟินดอร์ และ ขึ้นเสียงใส่เด็กผมแดง

 “หักกริฟฟินดอร์สิบแต้ม มิสเตอร์วีสลี่ย์ สำหรับการใช้คำหยาบคายเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีให้กับรุ่นน้อง”

บางครั้งกริฟฟินดอร์ก็ทำให้วันของเขาสดใสขึ้นมานิดหนึ่ง

.

.

.

เดรโกปรือตาขึ้นน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงความนุ่มนวลของนิ้วมือกำลังไหลผ่านเส้นผมของเขา คนผมบลอนด์หันหัวกลับไป เขามองไปยังดวงตาใสแจ๋วของแฮร์รี่ พอตเตอร์ ซึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเขาบนเตียงนอน

 “สิ่งที่นายทนไม่ได้คือการอดทนไม่พูดกับฉันรึไง หืม?” เดรโกยิ้มบาง ยกนิ้วขึ้นเกลี่ยแก้มใสของแฮร์รี่

 “จริงมั้ง คิดถึงเสียงของนายนิดๆตอนออกคำสั่งให้ทำนู่นทำนี่ โคตรบ้าเลย ให้ตาย” แฮร์รี่งึมงำ จ้องลงไปที่เดรโกผู้เหยียดกายอยู่บนเตียง

 “เห็นด้วยเป็นที่สุด” เดรโกประกาศอย่างพอใจ ดวงตาจับจ้องไปยังริมฝีปากสีแดงที่ส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา

 “วันนี้เราจะทำอะไรดีเดรโก” แฮร์รี่พูด ขณะยังคงม้วนผมสีบลอนด์ของเดรโกเล่น

 “ฉันว่าจะไปซื้อของ มัลฟอยผู้ร่ำรวยจะไม่ปล่อยให้นายเดินโทงๆด้วยชุดหลวมๆพวกนั้นเด็ดขาด เข้าใจมั้ย?”

แฮร์รี่กลอกตากับคำตอบของเดรโก และหัวเราเบาๆเมื่อเด็กหนุ่มอีกคนดึงร่างของเขาให้นอนลงข้างกาย นิ้วมือเกี่ยวปลอกคอเงินของแฮร์รี่ซึ่งแวววาวอยู่บนลำคอของแฮร์รี่

 ไม่เอาได้มั้ย ฉันชอบใส่ชุดของนายมากกว่าดวงตาสีซีดของเดรโกวาวโรจน์เมื่อได้ยินเสียงของแฮร์รี่กระซิบมาจากกระแสจิต หมุนวนอยู่โดยรอบจิตของเขา

 มีแค่อย่างเดียวซึ่งเป็นของฉันที่นายจะต้องใส่ แล้วนายก็ใส่มันเรียบร้อยแล้ว ฉะนั้นไม่ว่านายอยากจะได้ชุดไหน ฉันจะซื้อให้เอง เดรโกพึมพำ นิ้วเล่นอยู่กับกระดิ่งซึ่งห้อยไว้กับปลอกคอเงิน เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อแฮร์รี่ดึงกระดิ่งอีกอันซึ่งเขาห้อยเอาไว้เพื่อให้สองร่างแนบชิดกันมากขึ้น

 แน่ใจเหรอ? แฮร์รี่ถาม ดึงเดรโกให้ใกล้เข้ามา ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงมิล เพราะฉันอยากได้เสื้อคลุมสีเงินกับหัวเข็มขัดของนายมากเลย ถอดออกมาทีสิ แฮร์รี่ไล้มือไปตามแผงอกก่อนจะหัวเราะเบาๆเมื่อโดนคนผมบลอนด์งอนิ้วเคาะที่หน้าผาก

 อย่ามาทะลึ่ง!’ เดรโกขึ้นเสียง เขาซุกใบหน้าลงไปในลำคอของแฮร์รี่ กอดกระชับคนผมดำไว้ในอ้อมแขน และพากันจมลงไปในห้วงนิทราอีกครั้ง

.

.
.

รอนนั่งอยู่บนเตียงของเขาในหอคอยกริฟฟินดอร์ กระดาษหลายแผ่น และ หนังสือหลายเล่มวางอีเหละเขะขะไปทั่วเตียง ขณะที่เขากำลังอ่านบทความในควิดดิชรายสัปดาห์

เรียงความของวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ถูกวางทิ้งไว้ข้างๆปากกาขนนกของตน ว่าไปตามจริงวันนี้เขาวางแผนจะไปเดทกับเฮอร์ไมโอนี่ที่ฮอกมี้ดส์วันนี้ ทว่าเจ้าหล่อนยังไม่ลงมาจากหอหญิง

เมื่อเช้านี้รอนมีปัญหาเล็กน้อยกับเพื่อนร่วมบ้านคนหนึ่ง พวกเขามีปากเสียงกันสักพักก่อนจะแยกย้ายไปคนละทาง เขาหัวเสียอย่างมากขณะเดินไปยังโถงทานอาหาร รอนเดินสบถตลอดทาง และพบว่าจู่ๆเขาก็เสียแต้มบ้านเพราะศาสตราจารย์เดินผ่านมาได้ยิน

แน่นอนว่าเป็น ศาสตราจารย์เซเวอร์รัส สเนป เจ้าเก่า

พลิกหน้าหนังสือพิมพ์ เขาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงกุกกักมาจากหน้าต่าง เขาพับมุมกระดาษเอาไว้เพื่อเป็นสัญลักษณ์ คว้าไม้กายสิทธิ์ของตนขึ้นมา และ ชี้มันไปทางสิ่งมีชีวิตบนขอบหน้าต่าง

นกฮูกสีขาวร้องออกมาอย่างตระหนกเมื่อมันเห็นสิ่งที่ปรากฏผ่านหน้าต่างซึ่งไม่ได้ปิดเอาไว้ แล้วจึงค่อยๆเข้าไปเกาะแขนที่ยื่นออกมาของรอน แล้วปล่อยให้เขาพามันวางลงบนโต๊ะเขียนหนังสือของเขา

 “ว่าไง เฮดวิก” รอนพึมพำเสียงเบา ไล้นิ้วชี้ไปตามศีรษะของเจ้านกฮูก นิ้วมือแกะเงื่อนปมที่ผูกกระดาษไว้กับขาที่เหยียดยืดออกมาของเจ้านกฮูกอย่างคล่องแคล่ว

 “ไม่ต้องกังวลไป มันจะถึงมือแฮร์รี่อย่างแน่นอน” รอนหาล้วงมือเข้าไปในลิ้นชักรกๆ หยิบอาหารนกฮูกขึ้นมา และโยนมันไปให้เจ้านกฮูกสีหิมะ ค่อยๆช้อนตัวเฮดวิกขึ้น ปล่อยให้มันได้เกาะนิ้วชี้เขาต่างคอนนก ก่อนจะปล่อยมันกลับไปสู่ท้องนภา

กระตุกยิ้มมุมปากเมื่อสายลมยามบ่ายค่อยๆพยุงปีกนกสีขาวของมันให้สูงขึ้น เขาเปิดกระดาษที่ถูกม้วนเอาไว้ก่อนจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

 

 “ไหนดูซิ ว่า แฮร์รี่ พอตเตอร์ มีอะไรมาส่ง”

 

Tbc

 

Talk:

แปลแต่เช้า กว่าจะเสร็จ โอ้โห เราแทบหัวฟูแข่งกับเฮอร์ไมโอนี่

กับเบลส และ เดรโก นี่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันจริงๆอะ พวกเขามองเห็นตัวตนของกันและกัน ยอมรับในสิ่งที่อีกคนเป็น โฮ ซึ้ง

สเนปก็คือสเนป อยู่ไหนก็หักกริฟฟินดอร์ไว้ก่อน ความสุขของวัน

#เฮียเดรกสายเปย์ #แฮร์รี่นังแมวขี้ยั่ว หร่อนจะพาพี่ฉันใจแตกหรอ ทุบๆๆ ขำ

อ่าวรอน ไม่เผือกดิ

การที่เราลากจุดลงมา คือ เปลี่ยนฉากนะคะ สามจุดคือเปลี่ยนไปเลย ส่วนจุดเดียว คือ Skipเวลา แต่อยู่ในฉากเดียวกัน เตือนความจำเผื่อใครงง

ยังไงก็เข้าช่วงสงกรานต์กันแล้ว ขอให้เล่นน้ำและเดินทางอย่างระมัดระวังนะคะ แต่อากาศร้อนแบบนี้เราแนะนำให้อยู่บ้านดีกว่า ผึ่งพุงตากแอร์ที่บ้านดีกว่า ฮา

เมื่อวานได้กลับเข้าไปเล่นในเว็บไซต์พอตเตอร์มอร์มา จากนานมากๆแล้วที่ไม่ได้เข้าไป มีให้เล่น patronus ด้วย (ช้ามาก ได้ข่าวว่าเขาเล่นไปหมดแล้ว) 

เราเล่นไปเล่นมาได้ Russian Blue Cat นุ้งแมวตะเร้กๆ คิดถึงเดเมียน(ในสายตาของเดรโก)เรื่องนี้เลย ตาเขียวๆเหมือนกันด้วย /ชง




เดเมียนในสายตาเดรโก


เดเมียนในสายตาของคนอื่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

876 ความคิดเห็น

  1. #850 MitsukiCarto (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 23:05
    พวกเธอจีบกันใช่มั้ยเนี่ย-////-
    จดหมายนั่นมาจากยัยเพนซี่แน่ๆเลย!
    เราก็เล่นเหมือนกันค่ะไรท์ ได้ตัวBadger(แบดเจอร์)มาค่ะ
    #850
    0
  2. #822 nicharipaen04 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:42
    แง้งงง เหมาะสมกันมากงุ้ยย เขินอะ เหมือนราชา ราชินี หุหุ

    รอนนอกจสกนิสัยแย่แล้วนายยังขี้เผือกอีก!!
    #822
    0
  3. #806 _pt_phutterkung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 13:02
    ทำไมน้องรี่หื่นจังเลยง่ะ โดนพี่เดรกดีดเหม่งเลย 5555555

    นังรอนแกมัยชอบกินเผือกงั้นหรอ หึหึ
    #806
    0
  4. #776 Raatty (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 22:02
    ทำไมรู้สึกว่ารอนดูร้ายดูเจ้าเล่ห์
    #776
    0
  5. #753 2H'MIPS (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 15:10
    แพนซีทำไรอะ
    #753
    0
  6. #711 Palita_ling_13 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 19:47
    รอนโว้ยยยยยยยยย
    #711
    0
  7. #675 โลลิค่อน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 22:19

    รอนนิสัยไม่ดี!!!

    #675
    0
  8. #630 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 09:34
    บนเตียงนั่นอะไรก๊านนนนนนนนน ฮื่ออ ฟหกกดดดดเาสวงงสาเหกด้// รี่คือนางแมวสวาทมากลูกกกก
    #630
    0
  9. #595 KritchayaDonsing (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 14:34
    ตอนเดรกกับรี่อยู่ด้วยกัน ยิ้มแก้มจะแตกแบบโอ้ยย แม่เอ๊ยโคตรฟิน แต่พอมาอ่านตอนสุดท้ายคืออิรอนนนนนนนนนนน
    #595
    0
  10. #552 Sambonsakura (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 22:14
    รู้สึกเหมือนกันว่าแพนซี่ไม่น่าส่งข่าวดี... แต่เขินมากก ตอนสองคนนี้อยู่ด้วยกัน โอ๊ย ตั้ลลั้ค ส่วนท้ายบทนี่ถึงกับต้องอุทานว่า อิรอน 555555555555555
    #552
    0
  11. #530 Bebeby (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 09:54
    รู้สึกว่าแพนซี่ต้องมีแผนร้ายแน่ๆเลย และตอนนี้รู้สึกว่าแฮร์รี่คือนางแมวยั่วสวาท555ขี้ยั่วมากอ่ะ
    #530
    0
  12. #477 R-davil (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 23:29
    ตายซะโรนัล
    #477
    0
  13. #460 มังกรไงมังกรเอง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 11:45
    รอนแ_งขี้เผือก!!!
    #460
    0
  14. #458 ผู้ผ่านกาลเวลา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 13:37
    มี2คำให้รอน
    .....
    ...
    ..
    เผื(ส)อกว่ะ
    #458
    0
  15. #449 lp-ventus (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 08:03
    เดเมียนในสายตาเดรโกกะคนอื่นนี่ขำมาก 55555 ใช่เลยอ่ะ

    สเนป 55555 ฉันพอใจและมีความสุขที่ได้หักคะแนนบ้านกริฟ

    น่ารักอ่ะ อบอุ่นดีบ้านงูเนี้ย เบลสกะเดรกเป็นอะไรที่ดีงามมากเพื่อนรู้ใจกันมากเลยอ่ะ ชอบจังมองตาก็รู้ใจ

    ส่วนแมวขี้ยั่ว...เหอะ ขี้ซนมากนักต้องโดนจัดการให้เข็ดสักทีสองที แต่เขินมากเลยอ่ะ ฮื่อ -///- ลูบหน้าของอีกฝ่ายจิ้มแก้มเขาบ้าง นี่มันอะไรเนี้ยคู่นี้เขินน่ะ
    #449
    0
  16. #428 toki226 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 00:21
    ฉากบนเจียงนั่นอะไร!!! โอ๊ยยย แม่จ๋า เขินมากกก นี่แอบคิดว่าสเนปน่ารักอ่ะ 55555
    #428
    0
  17. #344 the guardian (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 10:34
    ฉากหยอกล้อกันบนเตียงนั่นมันอะไร!!! ฟินจิกหมอนแตกไปแล้น 555 ทำไรเรื่องนี้รอนดูชั่วร้ายจังว้าาา~
    #344
    0
  18. #323 Promson_oi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 14:55
    ว้าวว เดรกมีความป๋า ส่วนแฮร์รี่มีความอ่อยจริงๆ 555 แหม่..เป็นฉากที่ดีต่อใจ(???)

    แต่รอนกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย นิสัยเสียจริงๆ "นายมันร้ายกาจ..รอนวิสลีย์" เจ็ยมั้ย? คำพูดนี้ของนายแหละ -^-
    #323
    0
  19. #318 pipk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:49
    รี่ขี้อ่อยอะฮือออฉากเขาคุยกันคือดีดดิ้นมากอ่าาาาเดรกมีความป๋ามากอะอยากได้อะไรซื้อเลยฉันรวย
    #318
    0
  20. #317 RE.EVE (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:32
    รอนทำไมต้องดูของที้แฮร์รี่ได้มาด้วยอ่ะ
    #317
    0
  21. #210 FoxL (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 12:55
    มาต่อเร็วๆนะ
    #210
    1
  22. #209 มารี (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 22:12
    ทำไมอ่านแล้วใจมันหวิวๆฉากที่พระนางเค้าคุยกันน้า มันแบบบิดไปหมด อ่านแล้วหน้าร้อนน ฮรือออ มันเขินมากมายย ทำไมต้องอ่อยกันขนาดนี้คร้าาคนอ่านหัวใจจะวายย อ่อยกันไปอ่อยกันมาไม่ใช่สเนปเปิดประตูเข้ามานะ ตูม เป็นโกโก้ครั้นช์5555555
    #209
    0
  23. #208 pick-17 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 15:10
    รี่เป็นอะไรก็ขี้อ่อยอ่ะ เมะอ่อย เคะก็อ่อย อ่อยได้น่า...(เติมเอา) ไปขายอ้อยไหมหนูรี่ //หมั่นไส้ๆๆๆๆ
    #208
    0
  24. #207 pmxax (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 16:11
    ชุ้นสัมผัสได้ค่ะว่ารอนคือคลร้าย 555555555555555555 เราพึ่งเจอฟิคเรื่องนี้เลยอ่านทีเดียวเม้นทีเดียว ชอบภาษามากๆเลย แปลได้สวยมากก ฮือออออ ;_____; เราชอบความสัมพันธ์ของเดรกับแฮร์มากกก ไม่หวือหวาไป อบอุ่นสุดๆ รอนะคะะ! เย้
    #207
    0
  25. #206 kaow9456za (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 07:20
    รี่ขี้อ่อยมากกกกกก นุ้งรี่เราตัวเล็กเสื้อหลวมส่วนขากางเกงไปกองรวมตรงเท้า //เด็กน้อยแฮร์รี่ผู้ขี้อ่อยกับการอ่อยเดรโก // รู้สึกเหมือนมดจะไต่ขาแล้วเลยค่ะ
    #206
    0