[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 17 : Chapter 16 Enter the Snakes Lair

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 243 ครั้ง
    9 เม.ย. 60

Chapter 16 – Enter the Snakes Lair

 

 

 

เฮอร์ไมโอนี่ยกมือเคาะลงบนภาพวาดครึ่งตัวซึ่งเปรียบเสมือนประตูเข้าสู่หอพักของสลิธิริน หล่อนยืนรออย่างอดทนขณะที่พ่อมดในภาพวาดขู่คำรามใส่ แล้วเดินลงไปในทางด้านหลังกลืนหายเข้าไปในความมืดในภาพวาด

ชั่วขณะต่อมาภาพวาดถูกเปิดออก เผยให้เห็นนักเรียนของสลิธิรินคนหนึ่งซึ่งเฮอร์ไมโอนี่คาดว่าน่าจะไม่เกินชั้นปีสาม ผู้ที่มองมาทางพวกเขาอย่างหวาดระแวงก่อนจะผายมือเชิญให้พวกเขาเข้าไป

 

 “เดรโก มีอินทรี และ สิงโตน้อยมาเยี่ยมเยียน”

เจ้าบ้านตัวเล็กพูดแผ่ว เข้าไปอยู่รวมในฝูงชน เฮอร์ไมโอนี่สั่นเล็กน้อยกับคำพูดนั่น กระชับกายสิทธิ์ให้แน่นมือ ผินหน้าไปทางเตาผิงซึ่งมีคนที่เป็นธุระของหล่อนในวันนี้

 

 “มีธุรอะไรไม่ทราบ?”

เดรโกกล่าว ดวงตาสีฟ้าซีดจดจ้องไปยังผู้มาใหม่ ขณะที่มือของเขาก็คอยลูบขนกำมะหยี่ของแพนเตอร์ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆไปพลางๆ เปลวไฟเบื้องหลังสว่างไสวโชติช่วงกว่าทุกครา ทำให้ภาพเบื้องหน้าของหนึ่งมนุษย์ หนึ่งพยัคฆ์แฝงไปด้วยความอันตราย และ สง่างามในเวลาเดียวกัน

 

“เราสองคนมาเพื่อคุยกับมัลฟอย เกี่ยวกับภูติรับใช้ของนาย” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยปาก สูดลมหายใจเข้า และ พยายามเรียกขวัญกำลังใจให้กับตัวเอง

 

“เดเมียนของฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย?” เดรโกถาม เอนกายไปข้างหน้าเล็กน้อย มองตาไม่กระพริบไปยังคู่ของผู้บุรุกระหว่างคืนวันศุกร์หรรษาของพวกเขา

 

 “ฉันมีเหตุผลหลายข้อที่จะยืนยันได้ว่าเขาไม่ใช่สิ่งที่นายยัดเยียดให้เขาเป็น” เฮอร์ไมโอนี่ตอบกลับ เพิกเฉยเสียงครางเตือนซึ่งคืบคลานออกมาจากลำคอของแพนเตอร์

 

“โอ้?” สิ่งที่ตอบกลับคำพูดของหล่อนมีเพียงการเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งบนใบหน้าสง่างามเท่านั้น คนผมบลอนด์ลูบมือไปตามหลังของเจ้าแมวยักษ์ เกาแผงคอที่ลุกชันเป็นการปลอบประโลมให้มันคลายกังวลลง

 

“ใช่ ฉันเชื่อว่าแพนเตอร์นั่น คือ ร่างแอนิเมจัส และฉันเองก็คิดว่าเขาเป็นหนึ่งในนักเรียนของโรงเรียนเราด้วย” หล่อนพูด สะท้านเฮือกเมื่อแววตามรกตของเจ้าสัตว์ร้ายจับจ้องมายังการเคลื่อนไหวของหล่อน

 

 “ฉลาด-- เกรนเจอร์ ฉลาดมาก”

ถ้อยคำที่เค้นออกมาแทบจะไม่ได้ยิน เสียงไม้ปริแตกจากเตาผิงดังขึ้นเบื้องหลังราวกับกำลังรับรู้ถึงอารมณ์ของผู้ที่อยู่ตรงหน้ามัน


“นายไม่เชื่อฉัน?”

เฮอร์ไมโอนี่เปล่งเสียงกลับ ตกตะลึงที่เขาไม่ได้สนใจเรื่องที่หล่อนกำลังบอกเขาเลยสักนิด “งั้น ได้” เพียงพริบตาปลายไม้กายสิทธิ์ของกริฟฟินดอร์หนึ่งเดียวในห้องก็ชี้ไปทางแพนเตอร์ และ ร่ายคาถาใส่มันโดยไม่มีใครทันตั้งตัว

 

“เอ็กซ์เปลลิอามัส!” น้ำเสียงของบรรดาสลิธิรินดังกังวาลสอดประสาน  ไม้กายสิทธิ์หลากหลายรูปแบบของสลิธิรินชี้ไปยังทิศที่กริฟฟินดอร์อยู่

ไม้กายสิทธิ์ของเฮอร์ไมโอนี่กระดอนออกจากมือและกลิ้งหลุนๆไปหยุดอยู่ใต้โต๊ะ

ทว่าไม่มีใครสนใจหล่อนเท่าไหร่นัก นัยน์ตาต่างสีของพวกเขาจับจ้องไปยังกลุ่มขนสีดำสั่นสะท้าน และ เปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์อย่างกะทันหัน

ทุกสายตาเบิกกว้างอย่างตกใจ

เดรโกคว้าผ้าคลุมของตนซึ่งวางพาดไว้บนเก้าอี้ที่เขาเคยนั่ง และใช้มันห่มคลุมร่างของแฮร์รี่ที่กำลังสะท้านจนน่ากลัว ค่อยๆอุ้มร่างเปลือยเปล่าซึ่งถูกห่มคลุมเอาไว้ด้วยเสื้อตัวใหญ่กระชับไว้ในอ้อมแขน ดวงตาของเขาสั่นเทา และเดินตรงไปยังห้องส่วนตัวของเขา

 

“เบลสปิดประตู แครบบ์ กอยล์ เฝ้าหน้าประตูเอาไว้ ห้ามให้ใครเสนอหน้าเข้ามาเด็ดขาด” ในอ้อมแขนยังโอบอุ้มร่างที่สั่นเทาไม่หยุดหย่อนของแฮร์รี่ไว้แนบอก ขณะมองดูคนของเขาจัดการตามคำสั่งให้เสร็จสมบูรณ์

เดรโกรีบปรี่เข้าไปในห้องส่วนตัวของเขา เขาตรงดิ่งเข้ามาที่เตียง โดยมีเบลสเดินตามมาเบื้องหลัง วางร่างของแฮร์รี่อย่างแผ่วเบา เขาดึงผ้าคลุมที่ห่อร่างของแฮร์รี่ออกเพื่อจะได้เห็นดวงตามรกตที่เขาเอื้อเอ็นดูเหลือประมาณ

มีเพียงความเจ็บปวดที่ฉายผ่านดวงตาของแฮร์รี่ ริมฝีปากของคนผมดำเผยอออก เขารีบเร่งเร้าให้เบลสหาน้ำยาที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดเสียงดัง

 

 เร็วเข้า เบลสเดรโกคำราม ไฟโทสะโหมกระหน่ำเมื่อความเจ็บปวดของแฮร์รี่เพิ่มขึ้นเนื่องจากคาถาอันตรายที่ร่ายออกมา เดรโกลูบมือผ่านเส้นไหมสีดำนุ่มนวลเมื่อสีหน้าของแฮร์รี่ไม่สู้ดีนัก น้ำตาเอ่อไหลออกมาจากดวงตามรกตหัวใจของเดรโกปวดหนึบอย่างไม่ทราบสาเหตุ

เดรโกไม่สนใจเสียงสบถของเบลสที่ก่นด่ามาอยู่เบื้องหลังเมื่อเจ้าขวดน้ำยายังไม่โผล่หน้าออกมาสักที เขาจัดท่าทางของแฮร์รี่อยู่ในท่าที่สะดวกสบายเพื่อจะได้ดึงผ้าห่มซึ่งแฮร์รี่นอนทับอยู่ขึ้นมาห่มคลุมเรือนร่างเปล่าเปลือยซึ่งยังคงสั่นด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด

 

“เจอแล้ว!” เบลสตะโกน โยนขวดน้ำยาขวดเล็กใส่มือของเดรโก และเดินหลีกไปอีกทางเพื่อมอบความส่วนตัวให้กับคู่คนที่อยู่ตรงหน้า

 “ขอบใจ” เดรโกตอบ นั่งลงบนเตียงข้างกายแฮร์รี่ และประคองตัวคนเจ็บขึ้นมาแนบอก เขาเปิดจุกขวดยาด้วยฟัน ก่อนจะจ่อมันไปที่ริมฝีปากของอีกคน

“แฮร์รี่” เขากระซิบแผ่ว เสียงเบาจนแทบจนแทบจะไม่ได้ยิน “นายต้องกลืนมันให้ฉันนะเด็กดีไหวรึเปล่า?” เดรโกเฝ้าดูแฮร์รี่ซึ่งพยายามฝืนความเจ็บปวดเพื่อจะพยักหน้าตอบรับเขา

 “ไหว” แฮร์รี่เค้นเสียงรอดไรฟัน มือทั้งสองข้างกุมท้องแน่น

เดรโกค่อยๆจรดปากขวดยาแนบกับริมฝีปากของแฮร์รี่อย่างระมัดระวัง ใช้นิ้วมือคอยลูบคอให้คนในอ้อมแขน เพื่อให้เขากลืนมันเข้าไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วจึงประคองร่างของอีกคนลงบนเตียงอีกครั้งหนึ่ง พร้อมกับกระชับผ้าห่มผืนให้

ผละออกจากร่างของแฮร์รี่ เดรโกลุกขึ้นยืนข้างเตียง มองดวงตามรกตพริ้มหลับลงไปอย่างช้าๆ เนื่องจากความเจ็บได้ทุเลาลงจากน้ำยาที่เขาให้ดื่มกิน


 “เธอตั้งใจเดรโก ตั้งใจมาก”

เบลสกระซิบ เดินมายืนข้างเพื่อนของเขา พยายามอ่านสายตาของเดรโกที่จดจ้องลงไปยังพ่อมดอีกคนซึ่งขดตัวอยู่ในผ้าห่ม.

“ฉันรู้ว่าเธอตั้งใจ จะโทษเธอทั้งหมดไม่ได้ มันเป็นเพราะฉันเอง ฉันสัญญากับเขาว่าจะไม่มีใครทำร้ายเขาได้ แล้วฉันก็ผิดสัญญา” เดรโกพูด เอื้อมมือออกไปเกลี่ยเส้นไหมสีดำนุ่มซึ่งปรกใบหน้าของแฮร์รี่เอาไว้ นิ้วมือลูบแผลเป็นรูปสายฟ้าบนหน้าผากมน

 “ฉันว่าแฮร์รี่ไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก นายควรให้เขาพักผ่อนให้เต็มที่อย่าลืมว่าเรเวนคลอ และ กริฟฟินดอร์ถูกทิ้งให้ยืนเปลี่ยวอยู่ในห้องนั่งเล่นรวม

เราคงไม่อยากให้มีใครเจ็บตัวในถิ่นของเราหรอก จริงมั้ย?”

เบลสเอ่ย วางมือลงบนบ่าของเดรโก พยายามเตือนสติของเด็กหนุ่มผู้เป็นเพื่อนไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่าม เดรโกพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขากลับไปที่เตียง เอี้ยวตัวลงไปจุมพิตบนหน้าผากของแฮร์รี่อย่างแผ่วเบา

 

 “ไม่มีทางอีกแน่นอน”

เขากระซิบแผ่ว ก่อนจะยืนขึ้น เดินตามเบลสออกไปนอกห้องปล่อยให้แฮร์รี่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม

.

.

เฮอร์ไมโอนี่ยืนอยู่ข้างเทอร์รี่ ริมฝีปากสั่นเทาเมื่อมองไปยังประตูที่ถูกปิดไว้ หล่อนไม่คาดฝันมาก่อนว่าคาถาจะส่งผลน่ากลัวเช่นนี้ กุมมือทั้งสองข้างของตัวเอง ขบริมฝีปากและกวาดสายตามองไปรอบห้อง

เบิกตากว้างเมื่อยังคงเห็นบรรดาสลิธิรินหลายคนยังคงนั่งรออย่างอดทนรอบห้อง เฮอร์ไมโอนี่สะท้านเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่แฝงแววความเกลียดชังเอาไว้หลายสายราวกับว่าพวกเขาอยากจะร่ายคาถาแสกเข้าหน้าของหล่อนเต็มทน

 

ไม้ของหล่อนหายไป โดนหยิบขึ้นไปเก็บเอาไว้ขณะที่เกิดเหตุชุลมุนโดยสลิธิรินคนหนึ่ง

ประตูที่หล่อนเฝ้ามองอยู่นานเปิดออกอย่างเงียบๆ เรียกความสนใจจากดวงตาหลายคู่ในห้องนั่งเล่นรวมของสลิธิริน

เดรโก และ เบลสยืนเคียงข้างกัน พวกเขากวาดสายตาสำรวจเพื่อนร่วมบ้านของพวกเขาทั่วห้อง

 “ฉันคงไม่ต้องเตือนพวกเธอซ้ำสองว่าอะไรที่เกิดในบ้าน ก็ให้มันอยู่แค่ในบ้าน เข้าใจมั้ย?” น้ำเสียงเฉียบของเดรโกดังขึ้น เรียกให้นักเรียนทุกคนที่อยู่โดยรอบพยักหน้ารับ

“ยอดเยี่ยม” เขาพึมพำ แล้วจึงมองไปยังพวกแปลกแยกสองคนที่ยังคงยืนอยู่ สลิธิรินทั้งสองผละออกมาจากประตู เขาปิดมันลงอย่างแผ่วเบา เสียงลงกลอนประตูกังวานในความเงียบสงัด

 “ฉันจะอยู่ที่นี่กับ แครบบ์และกอยล์ ให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นตอนที่นายออกไป” เบลสพูด กลับไปนั่งที่เดิมหน้าเตาผิงของตนก่อนเกิดเหตุ และเก็บตัวหมากที่กระจัดกระจายขึ้นบนโต๊ะ เพียงสะบัดมือเท่านั้น แครบบ์กับกอยล์ก็พยักหน้ารับทันทีด้วยความเข้าใจ สองร่างใหญ่เดินกลับไปเฝ้าประตูห้องของเดรโก

เดรโกพยักหน้าให้แก่ความซื่อสัตย์ซึ่งเพื่อนๆมอบให้แก่ตน ดวงตาสีน้ำแข็งเย็นเยียบจดจ้องไปยังผู้ที่บังอาจทำร้ายภูติรับใช้ของเขา

“แกสองคน มากับฉัน”

 เขาสบถ เดินนำหนึ่งเรเวนคลอ และ กริฟฟินดอร์ ไปยังประตูบานใหญ่ แล้วเปิดออก มองไปยังคนคู่นั้นที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงอย่างเสียอารมณ์ ก่อนพวกเขาจะรู้สึกตัวตามเด็กหนุ่มผมบลอนด์โดยรอดใต้ภาพวาดออกไป

เดรโกผินหน้ามองไปทางรูปวาดเสมือนจริงอีกครั้งส่งสัญญาณให้เขาปิดทางเข้าเอาไว้ เสียงประตูปิดลงทำให้สมาชิกบ้านสลิธิรินหันมามอง ก่อนจะกลับไปให้ความสนใจที่เบลสอย่างขอคำอธิบาย

เดรโกเร่งฝีเท้าเดิมไปตามโถงทางเดินซึ่งพาออกห่างจากคุกใต้ดิน ใจของเขากำลังทำงานสองอย่างในเวลาเดียวกัน

อย่างแรก คือ พยายามอย่างมากที่จะยับยั้งไม่ให้ตัวเองชักไม้กายสิทธิ์ออกมา และร่ายคาถากรีดแทงใส่เกรนเจอร์ และ บูท ส่วนอีกอย่างคือพยายามติดต่อแฮร์รี่ผ่านพันธะด้วยกระแสจิต

ความว่างเปล่า ไร้ห้วงอารมณ์ ที่แล่นผ่านพันธะทำให้เขาเป็นกังวลอย่างมาก และพยายามตระหนักถึงข้อเท็จจริงที่ว่าแฮร์รี่กำลังจมดิ่งในห้วงนิทรารมย์อันเกิดจากน้ำยาที่เขาให้ดื่มเข้าไป

คนผมบลอนด์หยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องปรุงยาห้องหนึ่งซึ่งถูกลงกลอนเอาไว้ เขาใช้ไม้กายสิทธิ์เคาะลงไปบนแม่กุญแจ และ กระซิบคาถาอาโลโฮโมร่า ผลักประตูออก ปล่อยให้สิงโตและอินทรีเดินนำเข้าไปก่อนไม่มีวางใจที่จะเปิดช่องโหว่ให้กับคนที่ไม่มีวันเชื่อใจ

 

 “เธอพยายามจะพิสูจน์อะไรยัยเลือดสีโคลน?”

เดรโกเอ่ย ปิดประตูดังปัง และพิงหลังกับประตูมะฮอกกานี ดวงตาสีซีดประเมินคนทั้งสองซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าเขา

 

“ฉ..ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เฮอร์ไมโอนี่พูดติดอ่าง น้ำตาเอ่อคลอขณะก้มหน้ามองไปยังพื้นหินของปราสามฮอกวอตส์ ในใจนึกหวาดกลัวกับสายตากราดเกรี้ยวของพ่อมดซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าหล่อน

 

 “ไม่ได้ตั้งใจ? แหม ดีจริง เอางี้มั้ยล่ะ ฉันน่าจะฆ่าเธอให้ตายไปซะตอนนี้ และบอกเซเวอร์รัสว่า โอ้ ศาสตราจารย์ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจหืม เธอคิดว่ามันฟังเข้าหูบ้างมั้ยล่ะ?”

เดรโกคำราม ไม้กายสิทธิ์ยังคงอยู่ในมือของเขา พยายามไม่ให้ตัวเองร่ายคำสาปออกมาและกลับไปต่อปากต่อคำกับอีกฝ่าย

 

“ฉันศึกษาคาถานี้มาแล้ว ใช้เวลาเป็นชั่วโมงๆกับหนังสือเกือบสิบเล่ม และไม่มีหนังสือเล่มไหนบอกว่ามันจะส่งผลกระทบ หรือสร้างความเจ็บปวดให้แก่แอนิเมจัสขณะตอนที่มันถูกบังคับให้เปลี่ยนกลับ” เฮอร์ไมโอนี่พูดออกมาอย่างใจเย็น เบิกตากว้างเมื่อเดรโกทำท่าจะพุ่งเข้ามา หล่อนจึงหลบเข้าไปยืนข้างเทอร์รี่

 

“ฉันเองก็อ่านมันเหมือนกัน ไม่มีเล่มไหนบอกเลยว่าแอนิเมจัสจะรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเขากลับคืนร่างมนุษย์” ดูเหมือนเทอร์รี่จะเพิ่งหาเสียงของเขาเจอ ขยี้เส้นผมของตาขณะพยายามเผชิญหน้ากับคุณชายสลิธิรินผู้กราดเกรี้ยว

 

“เพราะแกทั้งคู่มัน คือ พวกงั่งปัญญาอ่อนที่เชื่อมันทุกอย่างที่อ่านมา เป็นเพราะแฮร์รี่ผูกพันธะกับฉันตอนที่เขาอยู่ในร่างแอนิเมจัส มันเลยทำให้เกิดการแทรกแซงเงื่อนไขของพันธะเดิมๆ มันซับซ้อนขึ้น และทรงพลังมากขึ้นเมื่อได้ผูกพันธะกับพ่อมดที่มีพลังเวทย์มนต์แข็งแกร่งคนหนึ่งอย่างแฮร์รี่

คาถาที่เธอร่ายมันจะไปแทรกแซงกับเวทย์พันธะที่มีความละเอียดอ่อนและซับซ้อน ซึ่งเรื่องที่แน่นอนยิ่งกว่าอะไรทุกอย่างคือเวทย์มนต์นั่นมันจะส่งผลมาถึงฉัน

แฮร์รี่ กับ ฉันเราผูกพันกันด้วย เลือด เวทย์มนต์ และ วิญญาณ เธอไม่สามารถบังคับให้อีกคนเปลี่ยนร่างกลับไปได้ ในเมื่ออีกคนยังไม่มีร่างแอนิเมจัส ซึ่งก็คือฉัน!

มันเลยเป็นเหตุผลที่ว่ากระแสเวทย์มนต์ที่แทรกแซงเข้ามาถูกส่งกลับไปให้แก่แฮร์รี่เพียงคนเดียว ทำให้พันธะต่อต้านกับเชื้อโรคที่ถูกสาดมาจากคนหน้าโง่บางคนที่มีผมฟูจนคนของฉันได้รับอาการบาดเจ็บ และต้องใช้เวลาเป็นวันๆในการรักษาตัว

ทีนี้ เธอพอจะเข้าใจรึยัง หรืออยากจะให้ฉันวาดรูปอธิบายด้วยมั้ย?” เดรโกคำราม ไฟโทสะโหมกระหน่ำ เมื่อเขาพยายามข่มกลั้นความสะอิดสะเอียนเพื่ออธิบายเกี่ยวกับพันธะระหว่างเขาและภูติรับใช้ซึ่งไม่สามัญ

  

“ฉ.. ฉันลืมคิดไป” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบ น้ำตาเอ่อไหลออกมาจากดวงตา ขณะที่เดรโกขยับกายกลับไปและยืนอยู่ตรงหน้าหล่อน

 

“แหม นี่มันเยี่ยมไปเลยไม่ใช่รึไง? เธอลืมคิดไป จินตนาการตามฉันนะ เลือดสีโคลนผู้ชาญฉลาดแห่งกริฟฟินดอร์ลืมคิดไป ว้าว ตกใจจนเนื้อเต้นเลย ดูสิ” เดรโกเหยียดยิ้มบิดเบี้ยว หุนหันไปทางประตูห้อง ตั้งใจจะกลับไปที่ห้องส่วนตัวของเขาเพื่อตรวจดูแฮร์รี่ก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้น

 

 “มัลฟอย?”

เฮอร์ไมโอนี่เรียกไล่ตามหลังของพ่อมดผู้กำลังจากไป “ขอเราไปดูแฮร์รี่ที ได้โปรด” หล่อนมองไปยังแผ่นหลังของเขาอย่างเปี่ยมไปด้วยความหวัง เมื่อเขาหยุดลงแล้วปรายตากลับมามอง

 

“ฉันจะถามแฮร์รี่ให้ ถ้าเขาอยากให้ไปเยี่ยม เพราะเธอจะไม่มีทางได้เฉียดใกล้ตัวเขาเด็ดขาดเว้นเสียแต่เขาอยากจะเจอเธอเอง” เดรโกพูดจบ เขาก็เดินกลับบ้านสลิธิรินทันที ปล่อยให้คนทั้งคู่ยืนอยู่กลางห้องเรียนที่ไร้ผู้คน

.
.

.

เบลสกำลังรอคอยการกลับมาของเดรโกอย่างอดทน ดวงตาตรวจสอบบรรดาเพื่อนราวมบ้านผู้กำลังนั่งรออย่างเงียบกริบราวกับงูซุ่มอยู่ในพงหญ้าเฝ้ารอคอยการกลับมาของจ่าฝูง

เสียงถอนหายใจซึ่งมาพร้อมกับคนที่พวกเขากำลังรอคอย ทำให้บรรดาสลิธิรินชะเง้อมองไปตรงทางเข้าบ้านของพวกเขา.

เดรโกยืนนิ่ง เอามือลูบหน้าแล้วขยี้ศีรษะอย่างเหน็ดเหนื่อย มองไปทางประตูห้องส่วนตัวของเขา แครบบ์ และ กอยล์ยังคงยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้น ดวงตาถลึงมองไปยังทุกคนที่เฉียดเข้าใกล้

 

 “เดรโก นั่นใช่ แฮร์รี่ พอตเตอร์ หรือเปล่า?”

สลิธิรินคนหนึ่งถาม ดวงตาสำรวจพ่อมดซึ่งผลักประตูเข้ามาอย่างระมัดระวัง

 

 “ใช่ใช่นั่นแหละเขา แฮร์รี่ พอตเตอร์ ผูกพันธะภูติรับใช้กับฉันเมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมา” เดรโกตอบ น้ำเสียงของเขาอ่อนล้า มองไปยังปฏิกิริยาตอบสนองของเพื่อนร่วมบ้านแต่ละคนอย่างสำรวจ เสียงกระซิบกระซาบดังกระหึ่มอย่างว่องไว กระจายเป็นวงกว้างราวกับไฟลามทุ่ง

 

“สิงโตในรังงู ไม่อยากจะเชื่อ”

 

“สรุปว่าเขาอยู่ร่วมกับเราตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา?”

 

“ดีเหลือเกินที่เขาไม่ฆ่าเรา ซัลลาซาร์อวยพร!

 

 “ยังไงเขาก็เป็นกริฟฟินดอร์อยู่ดี”

 

 “โปรดอย่าลืมว่ากริฟฟินดอร์ที่พวกเธอพวกถึงใช้เวลาทั้งอาทิตย์เพื่อคุ้มครองพวกเธอเอง อาทิตย์นี้พวกนายโดนรังแกรึไงกัน? หรือโดนต่อยมั้ย? ไม่มีเลย

นั่นเป็นเพราะแฮร์รี่ พอตเตอร์เลือกที่จะปกป้องเธอ ทั้งๆที่เขามีโอกาสจะ ทำร้าย หรือ ฆ่าพวกเธอเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เขาไม่ทำ ถูกมั้ย?” เบลสประกาศ กวาดสายตามองปฏิกิริยาตอบสนองของคนอื่นๆซึ่งมีให้กับคำพูดของเขา


ซึ่งหลายคนแทบจะพยักหน้ารับโดยทันที

 

“ให้เราเยี่ยมเขาได้มั้ย เดรโก?” ปีหนึ่งคนหนึ่งพูดโพล่งขึ้นมา เขาดูตื่นเต้นเล็กน้อยที่จะมีโอกาสจะได้พูดคุยกับแฮร์รี่ พอตเตอร์คนดัง

“แน่นอน แต่ไม่ใช่วันนี้ นายมีโอกาสได้เจอเขาทั้งเทอม ปีหนึ่ง และเมื่อเขาพร้อม ฉันสัญญา ดังนั้นจงอดทนไว้” เดรโกตอบกลับ เดินไปทางประตูแล้ววางมือลงบนลูกบิด เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องและปิดมัน

ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของร่างที่นอนขดอยู่บนเตียง

มือข้างหนึ่งของคนผมดำซุกอยู่ใต้คาง ส่วนอีกข้างขดอยู่ใต้หมอนรองศีรษะ หลังจากที่เดรโกแน่ใจว่าแฮร์รี่หลับลึกแล้ว ถอนหายใจ รู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่กี่ชั่วโมงก่อน และสิ่งที่เขากระทำลงไป

เขาเดินออกไปบอกแครบบ์ กับ กอยล์ ว่าให้กลับไปห้องของตัวเองได้แล้ว ค่อยๆลงกลอนประตูอย่างระมัดระวัง เดรโกคลานขึ้นเตียงแล้วทิ้งตัวลงข้างๆแฮร์รี่ เอื้อมแขนกอดกระชับร่างอบอุ่น และวางหน้าผากลงบนเส้นผมสีดำสนิทยุ่งเหยิง ก่อนที่จะจมดิ่งลงไปในห้วงนิทรารมย์ด้วยหัวใจอันหนักอึ้ง

.
            .

.

เฮอร์ไมโอนี่เดินเท้าอย่างเอื่อยเฉื่อยกลับไปยังหอคอยกริฟฟินดอร์ ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องที่เหนือความคาดหมาย ซึ่งหลุดออกจากการคำนวณของหล่อน

หล่อนไม่เคยพิจารณาเรื่องที่ว่าพ่อมดสองคนผูกพันกันด้วยเวทย์พันธะภูติรับใช้ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เคี้ยวริมฝีปากขณะปีนกลับไปยังบันไดขั้นสุดท้าย และหยุดลงที่รูปภาพของสุภาพสตรีอ้วน

 

“สายไปหน่อยมั้ยสำหรับปาร์ตี้ สาวน้อย?” หล่อนหยอกล้อ ดวงตามองไปยังใบหน้าวุ่นวายของเฮอร์ไมโอนี่

“ฉันเกลียดหมอฟัน” เฮอร์ไมโอนี่พึมพำรหัสเข้าบ้าน ไม่ได้ตอบกลับหล่อนแต่อย่างใด แล้วก้าวเท้าเข้าห้องนั่งเล่นรวมทันที

ปาร์ตี้ ฉันรอดชีวิตจากอาทิตย์แรกของการเปิดเทอม ของกริฟฟินดอร์ยังคงคึกคัก หล่อนรู้ได้เลยว่าสลิธิรินจะไม่มีงานเลี้ยงฉลองอะไรในคืนนี้

เพิกเฉยเสียงเรียกของรอน และเสียงชนแก้วอย่างสนุกสนาน ซึ่งรบกวนให้สมองของหล่อนวุ่นวาน รีบตรงเข้าไปในห้องแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้

ดึงเศษกระดาษซึ่งเหลือใช้ออกมา หล่อนเขียนคำมากมายลงไปบนมัน ก่อนจะแตะปากกาขนนกลงบนริมฝีปาก

 

เดรโก มัลฟอย, แฮร์รี่ พอตเตอร์ และ เดเมียน

แฮร์รี่ พอตเตอร์ เกลียด เดรโก มัลฟอย

ในทางกลับกัน เดเมียน ชอบ เดรโก มัลฟอย

และ เดรโก มัลฟอย ห่วงใย เดเมียน

 

ความสัมพันธ์อะไรกัน

นี่ไม่ได้หมายความว่า แฮร์รี่ พอตเตอร์ รัก เดรโก มัลฟอย หรอกหรือ?

หล่อนหลับตา วางปากกาขนนก และทิ้งตัวลงบนเตียง จ้องมองไปยังผ้าดาดเพดานสีแดง-ทอง ขณะจมอยู่กับความคิดตัวเอง

.

.

.

เซเวอร์รัส สเนป นั่งอยู่ในห้องส่วนตัวของตน หนังสือหลายเล่มถูกกางทิ้งไว้ วางระเกะระกะไปทั่วโต๊ะเบื้องหน้า ถ้วยชาถูกหลงลืมจนเย็นชืดอยู่อีกฝั่งของโต๊ะที่เปรอะไปด้วยฝุ่น เขากวาดสายตาไปบนตัวอักษรของหนังสือเล่มอื่นๆซึ่งเกี่ยวกับพันธะภูติรับใช้ และ ความพยายามทำลาย หรือ แก้ไขมัน

ผู้เป็นศาสตราจารย์ทุบโต๊ะ ปิดหนังสือและเหวี่ยงมันข้ามห้องด้วยโทสะ หนังสือหล่นตุ้บลงบนหีบใบใหญ่ เนอร์ว่าลุกขึ้นและเดินไปหาเขา วางศีรษะลงบนมือของผู้เป็นนาย ขณะเซเวอร์รัสมองไปยังเปลวไฟที่โชติช่วงอยู่ในเตาผิง

ดิ่งลึกเข้าไปในความคิดของตน

พันธะซึ่งผูกพันด้วยชีวิต และ ความตายระหว่างพ่อมดหรือแม่มด กับ สัตว์ที่ได้รับเลือกให้บรรจุเวทย์มนต์ในตัวนั้นยิ่งคู่พ่อมดและภูติรับใช้ผูกพันธะด้วยกันนานเท่าไหร่ ความแข็งแกร่งของพันธะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น 

หากพยายามที่จะทำลายพันธะนี้ลงไป อาจทำให้เกิดอัตราเสี่ยงในการเสียชีวิต รวมถึงสภาวะทางจิตอาจได้รับการกระทบกระเทือนอย่างถาวรจากการทำลายพันธะลงไป


นี่ลูกทูนหัวของเขาเอาตัวไปข้องเกี่ยวกับอะไรกันแน่?

 

Tbc

 


Talk

มีคนทายถูกว่าเป็นเฮิร์มเยอะมาก ฟฟฟฟฟฟ บางคนนี่สันนิษฐานไปถึงเทอร์รี่ซึ่งนั่นก็ถูกอีก แต่ไม่ค่อยมีบทเลยอะ อ้ำๆอึ้งๆ

รี่เจ็บตัวอีกแล้ว โถ พ่อคุณ ตั้งแต่เปิดเรื่องมาเจ็บไปกี่ครั้งแล้ว

เฮอร์ไมโอนี่เป็นกัปตันเรือของเราใช่รึเปล่าคะ 55555 แอบชงนะเนี่ยท้ายๆ

 ตอนนี้เยอะมาก ค่อนข้างรุนแรง ปรกติมันสิบหน้า ครั้งนี้คนเขียนเล่นใหญ่มาก สิบสองหน้า / me หมดแรงจะก้าวเดิน

เรากังวลเรื่องคำผิดและประโยคที่ยังงงๆอะค่ะ มีคนแจ้งเอาไว้ในคอมเม้นต์ อยากจะแก้ให้มันสมูทขึ้น

ดังนั้นเลยอยากจะถามทุกคนว่าจะเป็นอะไรมั้ยถ้าเกิดเราขอปิดตอนแล้วแก้ อาจจะใช้เวลาสักอาทิตย์ เพราะค่อนข้างเยอะ หรือ จะให้เราอัพจนจบก่อนแล้วค้างไว้สักอาทิตย์สองอาทิตย์ ให้คนอ่านกันแล้วค่อยปิดตอน เพราะกลัวว่าจะเสียอรรถรสกัน ._. งืม

ขอบคุณสำหรับทุกเม้นต์ และกำลังใจเน้อ เราขอบคุณทุกคนมาก สุขสันต์วันอาทิตย์สีแดยงงงงง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 243 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #849 MitsukiCarto (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 22:41
    อย่าแยกพวกเขาออกจากกันนะป๋า~
    #849
    0
  2. #775 Raatty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 21:47
    สุดท้ายคนที่คิดว่าเป็นเพื่อนก็ลงมือทำร้ายเพื่อนอีกคน แล้วที่ว่าส่งผลกระทบต่อจิตใจนี่ในแง่ไหนกันน้าาา
    #775
    0
  3. #674 โลลิค่อน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 19:46

    ไม่เป็นไรนะแฮร์รี่

    #674
    0
  4. #629 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 09:26
    เค้านอนกอดกันนนน กรี้ดดดด
    #629
    0
  5. #583 The Killer Princess (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 10:17
    ใครว่าเดรกทำ ลูเซียสทำต่างหาก @บรรทัดสุดท้าย
    #583
    0
  6. #551 Sambonsakura (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 22:03
    รู้สึกตะหงิดๆที่เฮอรฺเขียนลงกระดาษ แต่โดยส่วนตัวเฮอร์เป็นผู้หญิงฉลาดที่เรายอมรับมาก เพราะงั้นในภายหลังน่าจะเผาหรืออาจจะทำลายกระดาษใบนั้นก่อนที่กริฟฟินดอคนอื่นจะพบมัน?
    #551
    0
  7. #529 Bebeby (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 09:25
    เดรกดูแลแฮร์รี่อย่างดีขนาดนี้นี่ก็เป็นคำตอบที่แน่ชัดแล้วว่าพวกเค้ารักกัน
    #529
    0
  8. #504 Corncake (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 14:52
    เธอรู้สึกถึงรักรึเปล่า งุ้ยยยเดรกปกป้องได้เท่มากมีมานอนกอดด้วย ตายๆๆๆชั้นเขินมากแล้วนะ 
    #504
    0
  9. #343 the guardian (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 10:13
    ชอบก็บอกเลย ชอบก็บอกเลย เฮ้!!!! ชูว้าบ ชูว้าบ~ 55555#ข้ามเม้นนี้ไป
    #343
    0
  10. #182 ผแผน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 15:08
    เดรโกห่มผ้าให้แฮร์รี่ เดรโกอุ้มแฮร์รี่ เดรโกนอนกอดแฮร์รี่ แง่มแงงงง ถ้าบอกว่ามันเป็นแค่โบรแมนซ์ระหว่างผู้ทำพันธะด้วยกันฉันจาสาปคุณ มัลฟอย555555 ชอบก็บอก รักก็พูด หยั่มมาใช้คีย์เวิร์ด

    ปล.แอบขำตอนเฮอร์ไมโอนี่เขียนสมการความรัก55555555555 โอยมันช่างซับซ้อนซ่อนเงื้อนนนนน
    #182
    2
    • #182-1 The Eyebrowed Gentleman★(จากตอนที่ 17)
      28 เมษายน 2560 / 01:17
      มีปุ่มกดไลค์ไหมคะ ขอกดพันที ฮือ 55555555555
      #182-1
    • #182-2 Promson_oi(จากตอนที่ 17)
      29 เมษายน 2560 / 14:29
      กดด้วยคนค่ะ -///-
      #182-2
  11. #180 Nookkeem (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 21:38
    อัพจนจบแล้วค่อยแก้เถอะไรต์
    #180
    0
  12. #179 MiNt565 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 13:08
    อยากจะอ่านต้นฉบับนะคะ แต่ความโง่ไม่เอื้ออำนวย5555
    #179
    0
  13. #178 mojikyung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 09:40
    ลองอ่านต้นฉบับละคือ โง่มาก5555555 ไม่เข้าใจเลย ???????????????? รอนะคะไรท์ สู้ๆค่ะ
    #178
    0
  14. #177 machihina (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 09:06
    รอนะคะ =?= //นั่งอ่านต้ยฉบับแบบงูๆปลาๆรอ
    #177
    0
  15. #176 llHarukunll (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 02:51
    ในที่สุดก็ถึงช่วงที่ทำใจมาเนิ่นนาน 555555555555555555555555555555555
    ตอนอ่านแล้วคิดภาพแฮร์รี่ตัวบอบบาง ตัวเล็กกว่าเดรก หน้าหวานๆ เราสารภาพเลยว่า เราตะโกนกู่ร้องในใจ "โวลเดอร์มอร์-ช่วยเสกคาถากรีดแทงใส่เราที!!!!!!" แต่ก็ต้องอ่านต่อ เพราะอยากรู้5555555555
    #176
    0
  16. #175 Bloody Lily (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 01:23
    อัพจนจบก่อนเถอะได้โปรด เราติดงอมแงมมาก
    #175
    0
  17. #173 White Petunia44 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:23
    -อัพให้จบก่อนค่ะ เรากลัวค้าง T-T
    -โกรธเกรนเจอร์ได้มั้ยเนี่ย ทำไมไม่คิดให้ดีๆก่อนนนน ตอนนี้ชาวบ้านงูเท่มากเลยค่ะ พี่เดรกและเบลสเท่มาก หล่อมาก เดรกอ่อนโยนมาก เขินแรง -////-
    #173
    0
  18. #172 Sayume ♧♣ Jaremy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:20
    อยู่นึ่งๆก็เจ็บตัวได้.... โอ้ชีวิต / ยังไงก็ได้จ้ารอได้5555
    #172
    0
  19. #171 VarietyGirl (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:41
    รอตอนต่อไปมากกก อ่านแล้วติดงอมแงมเลยอ่ะ
    #171
    0
  20. #170 S_suika (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:02
    นู๋รี่เจ็บตัวอีกแล้ว อ้าวป๋าเนปหาวิธีทำลายพันธะหรา ไม่ยอมนะ ๆๆ
    #170
    0
  21. #169 nusiw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 20:21
    สงสารหนูรี่ของพี่เดรก ???????????? แนะนำให้ต่อจนจบก่อนแล้วค่อยรีอัพค่ะ คนอ่านจะได้ไม่สดุด ให้คนแปลกลับไปอ่านทวนเรื่องแล้วแก้ไขในส่วนที่อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆ ในส่วนนี้ถ้ามีคนช่วยอ่านทวนและชี้ในจุดที่ควรแก้จะดีกว่าอ่านแก้เองนะคะ โดยรวมแปลได้ดี เรียบเรียงได้ดีมากแล้วสำหรับคนที่ไม่ได้ทำเป็นอาชีพค่ะ แค่มีบางจุดที่อ่านแล้วอาจจะงงหน่อยๆ แก้ไขนิดนึงก็ผ่านฉลุยแล้ว

    เอาใจช่วยนะคะ สู้ๆค่ะ รอตอนต่อไปอยู่น้าาา ????????
    #169
    0
  22. #168 kaow9456za (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 18:29
    อัพให้จบก่อนค่ะ รี่เจ็บตัวบ่อยมากเลยง่า
    #168
    0
  23. #167 ` จู ลิ เ ลี ย ต .★ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 18:19
    รออัพให้จบก่อนดีกว่าค่ะ กลัวค้าง แง

    แต่มันดีมากเลยเมอร์ลิน ฮืออออออ *ขูดจอ* ทำไมกัปตันเรือมาทำร้ายน้องรี่คะะะะ แต่กัปตันเก่งมาก ไขสมการฟามรักของสองคนนั้นออกด้วย!(....) ความผูกพันนี่พัฒนาจนเป็นความรักแล้วมันจะฟินสุดขั้วอย่างนี้นี่เอง ปกติเจอฟิคที่รักกันไวมาก พอมาเรื่องนี้ ร้ำตาจะไหลเลยค่ะ โฮฮฮ

    สู้ๆนะคะไรท์เตอร์!
    #167
    0
  24. #166 09fg (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 18:13
    อัพให้จบก่อนคะตอนไหนเฮร์มจะตายคะอย่ากให้ตายเร็วๆ
    #166
    0
  25. #165 ChubbyOwl (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 18:05
    เบลสปิดประตู! แล้วเดรโกก็เดิยเข้าไปทางประตูที่เบลสเปิดให้... WHAT!!? งงค่ะท่าน งงมากเลยเมอร์ลิน ฮือออ
    แต่ชอบตอนนี้นะคะ เห็นเดรกโกห่วงมากมายแล้วรู้สึกดี อ๊ายยย รังงูนี่น่ารักมากค่ะ เป็นเด็กดีมากเลยแต่ล้ะคน
    #165
    2
    • #165-2 indee-indy(จากตอนที่ 17)
      9 เมษายน 2560 / 18:19
      คือบรรทัดก่อนหน้าจะเห็นว่าเดรโกตรงมาที่ห้องของเขาอะค่ะ ทีนี้เรากลัวคนอื่นอ่านไม่เข้าใจเลยปรับเล็กน้อย ยังไงก็ขอบคุณที่บอกจุดจับสัตว์ประหลาดให้นะคะ ฮือ
      #165-2