[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 9 : พ่อสื่อ Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 481 ครั้ง
    30 ส.ค. 61

**โปรดอ่านที่ท้อคตอนที่แล้วด้วยนะขอรับ**


จินหายโง่ได้แล้ว

 

 

________________________________________________________________________________

 

               อิเซเฟลหันกลับมามองจ้องเขาด้วยดวงตาสีรัตติกาลนิ่ง มีเพียงเขาที่ต้องแหงนหน้าขึ้นเพื่อสบตากับอีกฝ่าย ด้วยความสูงที่แตกต่างทำให้อิเซเฟลดูเหนือกว่าเขาทุกประการ พระเจ้าช่างลำเอียงเสียจริง และเขาเกลียดความสมบูรณ์แบบของอิเซเฟล            เขารีบลุกยืนขึ้นเพื่อลดระดับความแตกต่างกวาดตามองไปตามร่างกายที่เปียกชุ่มด้วยความอิจฉา ในขณะที่อิเซเฟลยังมองมาอยู่เหมือนเดิม

              

 

“เหตุผล?

 

“ฉันเป็นคนยากจน ไม่เคยสมหวังอะไรซักอย่าง ทุกข์ยากมาตลอด” ภายในหนึ่งเดือนที่เขาอยู่ในโนอาห์ เขากลับได้หนี้ก้อนใหญ่ หนึ่งพันห้าร้อยเหรียญให้กับโรงแรม และเจ็ดร้อยห้าสิบเหรียญสำหรับฮิวจ์

 

“ปฏิเสธ” อิเซเฟลตอบอย่างไม่ใยดี

 

“ทำไม?” แม้ไม่ได้คาดหวังให้อิเซเฟลเห็นด้วยแต่ก็อดหงุดหงิดไม่ได้กับคำตอบที่ได้รับ

 

“คนที่มีชีวิตเต็มไปด้วยความยากจนและความทุกข์ลำบากคงไม่ได้มีน้ำมีนวลอย่างนี้หรอก”

 

หลังจากพูดแทงใจดำเฟยฉางแล้ว อิเซเฟลก็กลับมาว่ายน้ำต่อ ที่เขาทำทุกวันนี้ก็ตามประสงค์ของพระเจ้า แต่ด้วยความสัตย์ซื่อพระเจ้าไม่ได้ช่วยเขาได้ทุกอย่าง

 

______________________

 

เขาขึ้นมาจากสระอีกครั้งหลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ซึ่งเฟยฉางยังคงอยู่ที่ขอบสระ

 

“ฉันจะไม่เปลี่ยนความคิด”  น้ำหยดตามพื้นที่เขาเดินออกมา เฟยฉางเดินตามเงียบๆ อิเซเฟลไม่สนใจคนที่อยู่ด้านหลังเดินต่อจนมาถึงห้องตัวเอง ชั้นนี้มีลักษณะส่วนตัวต่างจากชั้นอื่นๆ นอกจากสระว่ายน้ำแล้วห้องนอนของอิเซเฟลยังมีกลิ่นอายเฉพาะตัวที่เฟยฉางเห็นแล้วต้องบอกว่า อืม.. สมกับอิเซเฟล

 

“ฉันมาที่นี่เพื่อขอให้นายช่วย” เฟยฉางรีบพูดตอนที่เห็นอิเซเฟลจะเข้าห้องน้ำ

 

“ฮิวจ์เป็นที่ปรึกษานาย”  เมื่อเห็นว่าไม่มีทางอื่นเฟยฉางเลยพาตัวเองไปยืนขวางหน้าประตูห้องน้ำ

 

“แต่ฉันคิดว่านายน่าจะอ่านมันได้ดีกว่า” เฟยฉางนึกขอโทษฮิวจ์อยู่ในใจ

 

อิเซเฟลก้มมองหนังสือที่อยู่ในแขนของเฟยฉาง “นี่นายคิดว่าฉันจะอ่านหนังสือของพวกมนุษย์ล่องหนได้ดีว่ามนุษย์ล่องหนงั้นหรือ?

 

“ใช่ เพราะฉันคิดว่านายฉลาดมากๆ” เฟยฉางคิดว่าถ้าอิเซเฟลปฏิเสธเขาจะกระโดดเกาะเอวอีกฝ่ายเป็นลูกลิงไม่ให้เข้าไปอาบน้ำ เขาพร้อมที่จะกระโจนใส่ถ้าอิเซเฟลตอบปฏิ -

 

“ก็ใช่”

 

“เอ่อ..” เฟยฉางชะงัก “ดีมาก! โอเค ฉันจะรออยู่ข้างนอกนะ” เขารู้สึกผิดหวังนิดหน่อยที่ไม่ได้สัมผัสกล้ามท้องนั่น บางทีมันอาจจะคล้ายๆกับที่นอนของ Simmons Mattresses (TL ; เป็นแบรนที่นอนแห่งหนึ่งนะขอรับ ) แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางที่จะรู้ได้ ผิดหวังชะมัด

 

               เฟยฉางได้ยินเสียงน้ำที่ไหลอยู่ในห้องอาบน้ำเขาจึงเดินสำรวจรอบห้องของอิเซเฟล  ที่นี้แม้จะมีรูปแบบเดียวกันกับห้องอื่นๆ แต่โทนสีไม่เหมือนกัน ผ้าม่านสีขาว ผ้าปูที่นอนสีดำ ตู้เสื้อผ้าสีขาวและสีดำสลับกัน แม้แต่โคมไฟที่ปิดอยู่ยังเป็นสีขาวหิมะ ห้องทั้งห้องตกแต่งอย่างเรียบง่ายและน่าเบื่อ เหมือนวิธีการพูดของอิเซเฟล

 

มาคิดดูแล้วนะ ถ้าจินเอาดอกกุหลาบของเขามาบริจาคให้ซักสองสามดอก คงจะทำให้ห้องนี้มีสีสันขึ้นมาหน่อยก็ได้

 

ประตูห้องน้ำเปิดออกและอิเซเฟลในชุดสูทก็เดินออกมา ด้านหลังมีควันลอยฟุ้งจากเครื่องทำน้ำอุ่นที่เจ้าตัวใช้

 

“นายแขวนชุดสูทไว้ในห้องน้ำ?” ไม่รู้หรือไงว่าจะทำให้สูทชื้น

 

“ไม่”

 

“แต่นายใส่...” เฟยฉางชี้ไปที่ตัวของอิเซเฟล  อิเซเฟลจับมือและทันใดนั้นชุดเครื่องแต่งกายที่ถูกรีดอย่างประณีตก็ปรากฏในมือของเขา ทุกอย่างหยุดชะงัก บางทีถึงเวลาที่เฟยฉางจะละทิ้งความคิดในแบบมนุษย์ได้แล้ว

 

“อยากถามอะไร” อิเซเฟลเก็บเสื้อผ้าเข้าที่ เฟยฉางเปิดหนังสือเล่มที่เขาได้อ่านแล้วชี้ไปที่สัญลักษณ์ตัวหนึ่ง

 

“ตัวนี้หมายความว่า ‘the’ หรือเปล่า?” ถึงเวลาแล้วที่เขาจะปลุกความสามารถพิเศษให้ตื่นขึ้น

 

อิเซเฟลเหลือบไปมองก่อนจะตอบกลับ “นั่นคือสัญลักษณ์ มีความหมายคล้ายๆกับจุดสิ้นสุดของนาย”

 

“....” เฟยฉางถอนหายใจด้วยความผิดหวัง “นายทำให้มันซับซ้อนเกินไป...”

 

____________________________________________________________

 

               นอกเหนือจากน้ำเสียงโทนเดียวของอิเซเฟลแล้ว เขาสอนได้ดี เฟยฉางรู้สึกพอใจกับความใจเย็นของเขา ในความเป็นจริงแล้ว เฟยฉางแค่นั่งเฉยๆและฟังอิเซเฟลอ่านแปลทุกอย่าง จนเจอข้อมูลหนึ่งที่ทำให้สนใจ

 

“สิ่งที่นายบอกก็คือการมีอยู่ของมนุษย์หมาป่า แท้จริงนั่นเป็นโรคชนิดหนึ่งที่ทำให้เขากระหายเลือดและเนื้อของมนุษย์เมื่อเห็นพระจันทร์เต็มดวง”

 

“ใช่”

 

“แล้วทำไมถึงไม่มีใครรักษามันได้?” เฟยฉางถาม “โลกนี้ไม่มีความสัมพันธ์กับที่อื่นหรอ? ทำไมนายไม่ขอให้พระเจ้าทำอะไรซักอย่างละ? แทนที่จะต้องตื่นตัวทุกครั้งที่เห็นพระจันทร์เต็มดวง ก็ทำให้พระจันทร์เป็นทรงสี่เหลี่ยมสิ”

 

ใบหน้าของอิเซเฟลบิดเบี้ยวหลังจากได้ยินที่เขาพูด เฟยฉางยิ้มแห้งๆ

 

“ล้อเล่น ฉันแค่ล้อเล่นเฉยๆ อย่าไปตัดพระจันทร์เป็นก้อนเหลี่ยมนะ เดี๋ยวนักบินอวกาศจะหลุดออกไป”  

 

“....”

 

“โทษที มุขของฉันคงแป้ก”

 

“...”  บางทีเขาควรจะหยุดพูด

 

“วันนี้พอแล้ว” ในที่สุดอิเซเฟลก็พูดและปิดหนังสือส่งกลับมาให้เฟยฉาง

 

“แล้วพรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่” เฟยฉางกล่าวอย่างไม่เต็มใจนะ เขาเดินตรงไปที่ประตูก่อนจะคิดอะไรบางอย่างได้

 

“เดี๋ยวนะ ถ้าฉันจำไม่ผิด วันพรุ่งนี้เป็นวันพระจันทร์เต็มดวงไม่ใช่หรอ แล้วมนุษย์ป่าที่มาเช็คอินวันนี้...” เฟยฉางค่อนข้างมั่นใจว่าเขาเป็นมนุษย์คนเดียวในโนอาห์

 

“ใช่” อิเซเฟลตอบอย่างเฉยชา

 

“พวกเขาอยู่ตั้งห้าวัน”

 

“ใช่”

 

“ฉันเริ่มคิดว่าเรื่องตัดดวงจันทร์เป็นทรงสี่เหลี่ยมเป็นความคิดที่ดีแล้วละ” เฟยฉางกล่าวทั้งน้ำตา

 

อิเซเฟลเพียงจ้องด้วยสายตาว่างเปล่า “นายจะไม่เห็นดวงจันทร์ที่นี่ นั่นคือเหตุผลที่พวกเขามาเข้าพักทุกเดือน”

 

ตกอยู่ในความเงียบเพียงครู่ เฟยฉางก็เริ่มได้สติ


“ทำไมมึงไม่บอกเรื่องนี้ตั้งแต่แรก!? ราตรีสวัสดิ์!!

(TL ; คนแปลใช้คำว่ามึง บีคอส เพราะว่า เฟยฉางในภาษาอังกฤษใช้คำว่า ฟักแฟงแตงโมมานะขอรับ รวมทั้งใช้ You!!! ซึ่ง you ถ้ากระแทกเสียง คำว่านาย คุณ จะกลายเป็นมึงทันที )

 

___________________________________

 

เฟยฉางไม่คิดจะให้อิเซเฟลช่วยเหลืออะไรอีก เขาตัดสินใจที่จะให้อันโตนิโอ้ช่วยอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้แทน เพราะยังไงเขาก็ควรจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ใช่ไหม? อันโตนิโอ้โผล่ออกมาพร้อมกับถามเฟยฉาง

 

“นายอยากตายหรือไง? ไม่ยอมพูดอะไรแต่จ้องฉันอยู่ได้”

 

เฟยฉางถอยหลังทันที “อย่าบอกนะว่านาย..”

 

“ฮ่าๆ เขาเป็นคนไข้ในโรงบาลน่ะ” เสียงหัวเราะเยาะดังมาจากด้านหลัง เป็นจินนั่นเอง เมื่อเฟยฉางเห็นว่าเขาไม่มีทางหนีแล้วเลยยืนนิ่ง

 

“ทำไมชอบมาจากด้านหลังตลอดเลย?

 

“เพราะนายไม่เคยสังเกตอะไรเลยต่างหาก” จินตอบเสียงห้วย

 

“...ฮิวจ์อยู่ไหน?

 

“ถามทำไม”

 

“เขาเป็นที่ปรึกษาฉัน และฉันมีเรื่องที่ต้องถามเขา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนด่าจินว่า ถามอะไรโง่ๆ

 

“น่าเสียดาย แต่ตอนนี้เขาเหนื่อยมาก หึหึ นายต้องรอพรุ่งนี้แล้วละ” เฟยฉางรู้สึกอายขึ้นมาเมื่อคิดออกว่าฮิวจ์เหนื่อยจากอะไร ไม่ว่ายังไง จินกับฮิวจ์ก็ดูเป็นคู่รักที่ดีกว่า อาซาและดรัค

 

“นายยังจำได้ไหมว่าฉันพูดอะไรตอนที่เราเจอกันครั้งแรก?

 

“ไม่ ฉันจำได้แต่ว่ามีมือปลาหมึกที่พยายามเลื้อยบนตัวฮิวจ์”

 

“ดีมาก ฮิวจ์เป็นของฉัน” เฟยฉางกรอกตามองจินและหันหลังเดินออกมา เขาไม่ใช่เด็กอนุบาลที่ไม่รู้อะไรเลยดังนั้นเขาเลยไม่สนใจการโอ้อวดเป็นเด็กๆของจิน

 

“นายคิดยังไงกับอันโตนิโอ้”

 

“นอกเหนือจากเรื่องที่ดวงจันทร์มีผลกับเขาแล้ว ก็ไม่มีอะไร” เขายังรู้สึกแปลกๆกับเรื่องนี้ แม้จะปลอดภัยภายในโนอาห์นี่ก็เถอะ

 

“แล้วอีกหน่อยนายก็จะมีความรู้สึกบางอย่างกับเขา”

 

“รู้สึกบางอย่าง?” จินพยักหน้ายิ้มเย้ย

 

“ถึงฉันจะกล้ากินเนื้อของมนุษย์หมาป่าได้ แล้วใครจะเป็นคนทำอาหาร?” อันโตนิโอ้เป็นพ่อครัวคนเดียวของที่นี่

 

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันหมายถึงนายอาจจะอยากผลักเขาลงแล้วทำกับเขา...อืม...” เฟยฉางเบิกตามองจินเหมือนเห็นตัวประหลาด

 

“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง?” จินพูดเสียงฉุนๆ

 

“มันเป็นการแสดงออกปกติหลังจากได้ยินสิ่งที่นายพูด”

 

“โอเค ก็ได้ ถ้านายกลัวว่าเขาจะบ้าคลั่งเหมือนโรคพิษสุนัขบ้า ลองพิจารณาเดียสิ” จินเห็นเฟยฉางนิ่งไปเมื่อพูดถึงเดียเลยเอ่ยต่อ

 

“หึหึ ฉันไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าจะเห็นนายมีปฏิกิริยากับเดีย”

 

“นายกำลังโน้มน้าวให้ฉันสมัครเป็นสมาชิกกลุ่มเกย์?

 

“อะไรนะ?

 

“ทำไมนายถึงพยายามให้ฉันเป็นแบบนั้นด้วย ได้ค่าสมัครสมาชิกหรอ? ฉันน่าสงสารมากนะเพราะมีหนี้สินจำนวนมากที่แบกไว้อยู่ ถ้าอยากได้ค่าสมาชิกนายมาหาผิดคนแล้ว”

 

“ใครบอกว่าฉันจะขายบัตรสมาชิก? ฉันแค่ช่วยนายมองหาสิ่งที่นายควรมีในหนึ่งปีที่โนอาห์” เฟยฉางจะได้อยู่ห่างๆจากฮิวจ์ของเขาเสียที นี่จริงจังนะ ปกติแล้วมนุษย์ที่เหยียบเข้ามาในที่นี้จะมีที่ปรึกษาหนึ่งคน แต่ฮิวจ์ไม่เคยรับใครมาก่อน ทำไมต้องมารับคนนี้?

 

“ฉันบอกว่าฉันไม่ใช่เกย์”

 

“หืม? นายกำลังบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเดีย?” จินพูดออกมาเป็นจังหวะกับที่เดียเดินเข้ามาในห้องโถง  ความเงียบเกิดขึ้น จินเริ่มรู้สึกอึดอัด

 

“ฉันมั่นใจว่าฉันเคยคิดอยากย่างเดีย” เฟยฉางตอบ


____________________________________________________________


ผิดพลาดหลายอย่างจริงๆขอรับ ตอนนี้แก้คำผิดเรียบร้อยแล้วนะขอรับ หากพวกท่านเจอตรงไหนเพิ่มโปรดบอกข้าน้อยด้วยนะขอรับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 481 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #385 AsClub (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 12:54
    จินอย่ามาสร้างเรือแข่งกับท่านซีอีโอได้ไหม
    #385
    0
  2. #366 บิลเลียส (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 20:17
    พ่อคุณ จากอยากจับเค้ากดก็แถเป็นจับเค้าย่างเนี่ยนะ
    #366
    0
  3. #364 Byunpulloy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 00:14
    โบ๊ะบ๊ะอีกแล้ว
    #364
    0
  4. #351 小现在 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 23:54

    นายมีขีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้ได้ไง

    #351
    0
  5. #337 你我 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:58

    นนังน้องตายแหงมๆ นินทาซึ่งๆหน้้้!า

    #337
    0
  6. #277 Lormielis (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 05:11
    คำพูดเธอช่างร้ายกาจทุกประโยคเฟยฉาง
    #277
    0
  7. #110 Konrafah (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 17:12
    ขำาาาเฟย 555
    #110
    0
  8. #73 RyomasU (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 07:00
    เฟยโคตรเกรียนอะ แต่ชอบโมเม้นเซลเฟยจังเลยยย
    #73
    0
  9. #63 MaliLa 111 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 04:08
    นายเอกช่างหยาบคาย ขำมาก
    #63
    0
  10. #41 minggg- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 00:55

    อยาก ย่าง เดีย? ฮะ?

    #41
    0
  11. #15 flyris (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:42
    โอเค หัวเราะจนสำลักละ
    #15
    1
    • #15-1 Hakuja.(จากตอนที่ 9)
      1 กันยายน 2561 / 16:15
      เฟยฉางเป็นความเกรียนที่ข้าน้อยโดนใจมากขอรับ 555
      #15-1