[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 8 : ความชำนาญ Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,883
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 527 ครั้ง
    30 ส.ค. 61

ขยันหมั่นเพียร

 

_______________________________________________________________________________________

 

สิ่งดีๆที่เกี่ยวกับงานคือเขาไม่จำเป็นต้องเดินไปทั่วล็อบบี้เพื่อคุยกับลูกค้า นอกจากแขกรับเชิญแล้วเฟยฉางแทบไม่ต้องทำอะไร แต่สิ่งไม่ดีคือ เขาไม่รู้ว่าจะทำอะไรตอนที่ว่าง ไม่ว่าจะอินเตอร์เน็ตหรือทีวีก็ไม่มีให้ดู คนคุยด้วยก็ไม่มี ถ้าเฟยฉางทำได้ได้เขาอยากหาบริษัทมาติดตั้งอินเตอร์เน็ตกับโทรศัพท์ที่นี่ แน่นอนมันจะดีกว่านี้ถ้าพวกนั้นช่วยเขาออกจากที่นี่ได้

 

เฟยฉางเดินเอื่อยๆมาถึงห้องก็พบกับฮิวจ์ที่ยืนอยู่พร้อมกับหนังสือเต็มแขน เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลทองส่งยิ้มมาให้อย่างอ่อนโยน บางทีฮิวจ์น่าสนใจกว่าเดียตั้งเยอะ เพราะฮิวจ์ไม่โง่ขนาดแกะกระดุมตัวเองยัดร่องพื้นอย่างเดีย

 

“วันนี้เป็นยังไงบ้าง?” ฮิวจ์ถามอย่างห่วงใย

 

“ก็ดี” เฟยฉางตบอกตัวเอง “นับจากนี้มนุษย์หมาป่าจะเป็นเพื่อนสนิทรายที่สองของมนุษย์ ต่อจากมนุษย์ล่องหนน่ะนะ”

 

ในฐานะที่เขาเป็นตัวแทนของมนุษย์เพียงผู้เดียวในเรือ เขาเลยไม่กล่าวในนามของมนุษยชาติ เขายังคงสงสัยอยู่ว่าตัวเองได้เป็นทูตหรือเปล่า? ถ้าใช้เขาจะกลายเป็นข้าราชการระดับสูงเชียวนะ

 

“นี่คือข้อมูลที่นายต้องการสำหรับแขกที่เคยเข้าใช้บริการที่นี่” ฮิวจ์ส่งหนังสือมาให้เขา

 

“นี่เป็นรายชื่อทั้งหมดที่เคยมาหรอ?” เฟยฉางรีบรับหนังสือมาถือไว้ เขาตื่นเต้นที่จะได้เรียนรู้ข้อมูลพวกนี้ นับตั้งแต่เริ่มทำงานในโรงแรมเขามักจะเรียกดูฐานข้อมูลลูกค้า บางครั้งก็พบเรื่องราวแปลกประหลาดจนเขาได้ปลดปล่อยจินตนาการ

(TL; ข้าน้อยคิดว่าท่านเฟยฉางชอบกินเผือกมากขอรับ )

 

               ตัวอย่างเช่น คนคู่หนึ่งกำลังโต้เถียงกันในห้องและเปลือกกายอยู่ ผ้าม่านภายในเปิดกว้างแถมห้องนั้นยังอยู่ตรงข้ามกับห้องหนึ่งของโรงแรม มีข้อมูลการร้องเรียนจากลูกค้าและยังระบุตำแหน่งเวลาไว้อย่างชัดเจน เฟยฉางยังไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับเขาอย่างไร แขกต้องการให้เขาไปหยุดการทะเลาะกันภายในห้องนั้นหรือยังไง?

 

ฮิวจ์ส่ายหัว “ไม่ใช่ นี่เป็นเพียงช่วงสิบปีที่ผ่านมา ถ้านายต้องการเอกสารทั้งหมดคงต้องมีห้องโถงไว้สำหรับเก็บข้อมูล”

 

อืม..ก็จริง นี่เป็นโรงแรมที่เก่าแก่ที่สุดในโลก

 

“ฉันว่านายควรจัดเก็บข้อมูลพวกนี้ลงระบบดิจิตอลนะ” แม้ไม่มีอินเตอร์เน็ตแต่เขายังสามารถวาดรูปเรือเล่น ทุ่นระเบิด หรือเล่นไพ่คนเดียวได้นะ

(TL ; หมายถึงเกมส์ที่ติดมากับเครื่องนะขอรับ )

 

“ทำไมละ?

 

“เพราะนายจะได้ไม่ลืมข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับแขกที่ผ่านมา แถมยังเรียกดูข้อมูลต่างๆได้สะดวกด้วย”

 

“แต่ฉันจำได้หมดแม้ไม่มีคอมพิวเตอร์นะ” คำตอบนั้นทำเฟยฉางตกใจ

 

“....นายแน่ใจนะว่านายทำงานที่นี่มาสามพันปีแล้ว?

 

“อืม”

 

“และนายจำทุกคนได้ภายในสามพันปีที่ผ่านมา!?

 

“ฉันจำแขกที่มาพักที่นี่คนแรกได้ ฉันเข้าไปทำความสะอาดห้องเขาและเขาชื่อว่า อาลามูน”  ฮิวจ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

 

“ทำไมชื่อมนุษย์หมาป่าทั้งหมดถึงเกี่ยวข้องกับดวงจันทร์?

 

“เพราะการต่อสู้ของมนุษย์หมาป่า ทำให้แทบจะสูญพันธ์ไปแล้วครั้งหนึ่ง จนมีฮีโร่มาช่วยชีวิตพวกเขา แล้วเรียกว่าเซเลน่า กระต่ายแห่งดวงจันทร์ ดังนั้นเพื่อเป็นการรำลึกถึงพวกหมอดูเลยตั้งชื่อให้โดยการเพิ่มคำว่ามูนเข้าไปแบบนี้”

 

เซเรน่า? ภาพหญิงสาวสวมใส่เครื่องแบบที่มีเสื้อคลุมสีดำที่ประกาศชื่อดวงจันทร์ก่อนต่อสู้ทุกครั้ง อืม...ยากที่จะจินตานาการว่า คนอย่างอันโตนิโอ้ต้องคุ้มครองเธอ

 

“นายโอเคนะ?” ฮิวจ์ถามเมื่อเห็นทางทางแปลกๆจากเฟยฉาง เขาพยายามเลิกคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วถามต่อ

 

“โรงแรมนี้มีวีไอพีไหม?

 

“มีสิ ลอร์ดลูซิเฟอร์ ลอร์ดคาอิน น่ะ แต่มันค่อนข้างยากที่จะเข้าพบพวกเขา”

 

โอ้โห มนุษย์เหล่านี้เป็นตำนานทั้งหมด แค่ได้ฟังชื่อเฟยฉางก็อยากจะพบเขาแล้ว

 

“ทำไมพวกเขาถึงไม่มาละ?

 

“เพราะสหภาพ โนเวม (Novem) ไม่มีการประชุมมานานแล้ว”

 

“กลุ่มโนเวม? เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับ การต่อต้านเพื่อการปลดปล่อย?

 

“นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” ฮิวจ์ถามด้วยความประหลาดใจ

 

“อาซาพูดถึงเรื่องนี้กับเจ้าหัวหมูดรัค”


“การต่อต้านเพื่อการปลดปล่อย เป็นกลุ่มที่ขัดแย้งกับ
NU พวกเขาคัดค้านสนธิสัญญาเพื่อสันติภาพที่รวบรวมเก้าโลกไว้ด้วยกันในปัจจุบัน พวกเขาไม่เชื่อว่า สวรรค์และนรกจะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างสันติ เช่นเดียวกับแวมไพร์และมนุษย์ล่องหนที่ไม่ควรอยู่ด้วยกัน”

 

ความเงียบเกิดขึ้นเมื่อเฟยฉางหันไปมองยังต้นเสียง เขาพบจินที่สวมมงกุฎสีม่วงในมือมีช่อกุหลาบถือไว้ ผมสีทองของเขาเป็นประกายอยู่ใต้แสงไฟ

 

“ไอ้พวกนี้มันก็แค่สร้างกลุ่มขึ้นมาเพื่อหลอกลวงหาค่าสมาชิกจากกลุ่มที่หลงผิดเข้าไปเท่านั้น ยังไงก็ตามพวกมันยังมีกฏที่บอกให้เรียกคนว่าไอ้โง่ แทนคำว่า บิชชี่ เพียงเพื่อล่อมนุษย์หมาป่าให้เขาร่วม” จินพูดถากถาง

( TL ; เติมชี่เข้าไปเพื่อไม่ให้กลายเป็นคำหยาบจนเกินไปนะขอรับ ไม่อาจหาคำแปลได้จริงๆ ต้องขอประทานอภัย )

 

“ถ้าอย่างนั้น นายควรถูกเรียกว่า บิชชี่ หรือ ไอ้โงละ?

 

“นายรู้ไหมว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่บอบบางที่สุดในโนอาห์” จินพูดเสียงรอดไรฟัน

 

“ก็ใช่ เพราะงั้นทุกคนถึงต้องดูแลฉันไง” เฟยฉางพูดด้วยสีหน้าเป็นปกติ จินรู้สึกทึ่งกับความหน้าด้านของเขา แต่ใครสน?

 

เฟยฉางมองไปที่ทั้งคู่ก่อนจะพูดว่า ”ขอให้สนุกนะ ฉันจะเข้าไปดูเอกสารในห้อง” เฟยฉางพูด


“เกรงว่าฉันต้องทำแบบนั้นกับนาย” ฮิวจ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

 

“หะ?” หน้าของจินซีดเผือดราวกับเสื้อของตนเอง

 

“ทำไมนายมองไม่เห็นข้อมูลละ?” ฮิวจ์ถามเฟยฉางที่สุ่มเปิดหน้ากระดาษไปมาก่อนจะหยุด

 

“ทั้งหมดได้รับการบันทึกไว้ในภาษาของมนุษย์ล่องหน”

 

เฟยฉางหันไปมองจินเชิงขอโทษ มือของจินกำแน่นที่กุหลาบบดขยี้กลีบของมันจนเละ  ความรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทอดทิ้ง

 

“อย่ารวบกวน” ฮิวจ์หันไปกล่าวกับจินแล้วเดินเข้าไปในห้องเฟยฉาง

 

“รบกวน!? นายจะไปทำอะไรในนั้น? แถมห้องก็เล็ก มันคับแคบเกินไปนะ” จินร้องครวญครางเอาแขนกั้นประตูขวางทางเอาไว้ไม่ยอมขยับตัวไปไหน

 

“ห้องของฉันก็ดีเหมือนกัน ฉันมีพจนานุกรมที่ห้อง” เฟยฉางถูกฮิวจ์ดึงให้ตามมา ในขณะที่จินก็เดินตามตูดมาเป็นเงา

 

“นายจะทำอะไร?” ฮิวจ์หยุดเดินหันไปถาม

 

“กำลังจับตามอ..เอ้ย ดูการศึกษาของเขาไง” พอเห็นสีหน้าที่มืดครึ้มของฮิวจ์เขาก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที

 

เฟยฉางกลืนน้ำลายเมื่อเห็นหน้าจิน นักปราชญ์เคยกล่าวไว้ว่า คนฉลาดควรรู้ว่าเมื่อไหร่ควรถอย โชคดีที่เขามีตัวเลือกมากมายให้เลือกได้

 

“อ..อันที่จริงฉันมีเรื่องจะคุยกับอาซา” เฟยฉางพูดติดอ่างพร้อมกับถอยหลังออกไปสองสามก้าวอย่างไม่รู้ตัว “บางทีอาซาอาจจะแปลให้ฉันได้ ฮะๆ..”

 

“อาซาไม่เข้าใจภาษาของเราหรอก แต่นายไปถามเดียหรืออิเซเฟลก็ได้” เมื่อเห็นรอยยิ้มยินดีบนใบหน้าจิน ฮิวจ์ก็ได้แต่ถอนหายใจ

“โอเค” เฟยฉางเก็บหนังสืออย่างดีและหันหลังเดินหนีออกมา

 

“เดียอาจจะไปขโมยผลไม้อยู่ในคลังสินค้า และ อิเซเฟลว่ายน้ำอยู่” จินตะโกนบอกตามหลัง

 

สระว่ายน้ำ? เฟยฉางหันกลับมาถาม “แล้วสระว่ายน้ำอยู่ตรงไหน?

 

_______________________________________________________________________________________________________

 

               นี่มันไม่ใช่สระว่ายน้ำแล้วมันคือทะเลสาบ เฟยฉางนึกในใจทันทีที่ปีนบันไดขึ้นมาถึงสามสิบชั้นและเห็นมัน เขาพยายามมองหาจุดดำๆบนพื้นน้ำ แต่อย่างน้อยตรงนี้มันก็มีจุดสิ้นสุดละนะ เพราะเขาเห็นกำแพงที่ฝั่งตรงข้าม

 

เฟยฉางนั่งลงที่ขอบสระและเริ่มเปิดดูเอกสารอีกครั้ง มันเป็นภาษาของพวกล่องหน เขามองเห็นแต่เห็นเป็นวงกลม วงรี – วงรีขนาดใหญ่และเล็ก วงรียาว และบางอันยังมีรูปวงรีผสมกันอีก หลังจากดูมาระยะหนึ่งที่เฟยฉางเห็นบ่อยที่สุดเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ที่มีวงกลมสีวงเล็กๆอยู่รอบๆ

 

“นี่ต้องเป็นคำว่า ‘the’ แน่ๆ” อนาคตอันสดใสเขาอาจจะกลายเป็นนักภาษาศาตร์ก็ได้

 

ความคิดของเขาถูกขัดเมื่อเห็นกลุ่มผมดำสีดาวโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ตัวของอิเซเฟลเปียกไปหมดเขาเดินบนน้ำมาทางเฟยฉางที่นั่งอยู่ เฟยฉางถอนหายใจ คงไม่ใช่พระเยซูเสียแล้วที่เดินบนน้ำได้

 

“นายมาหาฉันหรือ?” หยดน้ำกลิ้งลงมาจากเส้นผมไล่ไปตามหน้าอกลงหน้าท้องที่ขึ้นกล้ามหกลูก เขารู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก แม้จะมีปีกไก่สองปีกข้างหลังเฟยฉางก็มองข้ามมันไป  เขาวางมือแปะบนหน้าท้องตัวเอง นี่มันไขมันชัดๆ

 

“แขกมีปัญหาหรือเปล่า?” อิเซเฟลถามอีกครั้ง เฟยฉางรีบละสายตาออกจากกล้ามอกและหน้าท้องของอิเซเฟล

 

“ฉันต้องจ่ายเงินเพื่อใช้สระไหม?

 

“พนักงานไม่ต้อง แต่ลูกค้าต้อง” อา...นี่สินะสิทธของพนักงาน มันดีอย่างนี้นี่เอง

 

“แต่นายต้องซื้อชุดว่ายน้ำเอง” เฟยฉางนึกถึงเสื้อผ้าในตู้ของตัวเอง มันมีแต่ชุดที่เหมือนกันกับชั้นใน

 

“ฉันชอบว่ายน้ำ” แม้ว่าฮิวจ์จะจ่ายเงินครึ่งหนึ่งให้เขาแล้ว แต่ยอดก็ยังคงเยอะอยู่ เขาไม่สามารถใช้เงินเกินความจำเป็นได้

 

“ฮิวจ์ช่วยจ่ายหนี้ให้คุณ”

 

“ใช่ ฉันรู้แล้ว” เหรียญทอง 18k ย้อนเข้ามาในความคิด

 

“รู้ไหมว่าเท่าไหร่”

 

“...เอ่อ?

 

“หนึ่งพันห้าร้อยเหรียญทอง เต็มจำนวน”

 

“ทำไม?” อิเซเฟลยังคงเงียบ

 

เฟยฉางรู้สึกร้อนไปทั้งกระบอกตา เขาเคยรู้สึกหงุดหงิดกับพนักงานทุกคนที่นี่ เพราะเขาถูกลักพาตัวมา แต่ตอนนี้ฮิวจ์คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขา ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจการดูแลของฮิวจ์เลยแม้แต่น้อย แถมยังจะหนีตลอดเวลา แต่ตอนนี้เฟยฉางไม่คิดจะทำแบบนั้นอีก

 

อิเซเฟลกำลังจะลงไปในสระอีกครั้งแต่เฟยฉางตะโกนหยุดไว้ก่อน “ฉันขอเพิ่มเงินเดือน!"


เขาจะชดเชยเงิน 750 เหรียญทอง18k นั่นได้ยังไง? 


_________________________________


ต้องขออภัยท่านนักอ่านทั้งหลายที่ในประโยคสุดท้ายข้าน้อยเปลี่ยนหลายหนเหลือเกิน เนื่องจากต้นฉบับใช้คำที่ค่อนข้างเข้าใจยากและผู้รู้ที่เป็นที่ปรึกษาของข้าน้อยก็เพิ่งจะนำความมาแถลงให้ข้าน้อยกระจ่าง ต้องขออภัยพวกท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยขอรับ /// คาราวะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 527 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #358 MNOKK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 14:53
    เฟยเฟยปากจัดมาก ชอบ55555555555555
    #358
    0
  2. #336 你我 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:53

    ฉฉางเฟยเว้ยยยย โอ้โหเกรียนสุดในเรื่องแล้วน้องเอ้ย

    #336
    0
  3. #276 Lormielis (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 22:28
    น่ารักกกกก
    #276
    0
  4. #72 RyomasU (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 06:53
    มีใครไม่แปลกบ้างเนี้ยยยย แต่ว่าฮิวน่ารักจังเลยย ความคิดเฟยก็ร้ายกาจเหมือนเดิม เมื่อไรพระนายจะชอบกันน๊าาา
    #72
    0
  5. #62 MaliLa 111 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 04:03
    ขอบคุณที่แปชค่ะ
    #62
    0
  6. #40 minggg- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 00:53

    พิมพ์ผิดหรือเปล่าคะ


    และ "เปลือย" กาย?

    จินตนาการ

    #40
    0