[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 49 : ยินยอมแบบน่าสงสัย Parrt 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    15 ม.ค. 63


Translated by Tracy

 

อะไรจะเลวร้ายไปกว่าการมีเพื่อนไม่ดี? และผลที่ตามมา

 


…..


ในตอนที่สบตากันหัวใจของเฟยฉางแทบกระดอนออกนอกอก เขาเห็นความสับสนอยู่บนใบหน้าของอิเซเฟล ก่อนเจ้าตัวจะเดินไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียงและหยิบหนังสือออกมานั่งอ่านที่โซฟาด้านหน้าเขา ราวกับว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือกระดาษในมือเท่านั้น


เฟยฉางจ้องมองอย่างสงสัย หนังสือเล่มนั้นดีกว่าเขาหรอ? คล้ายกับเขากำลังถูกเหยียบย่ำหัวใจ ความสงบในห้องเริ่มทำให้เจ็บปวด ความเงียบก่อนหน้ายังดีกว่าเสียงกระดาษที่พลิกไปมาเสียอีก


และที่แย่ที่สุดคือ การที่เขาเปลือยกายนอนหงายอยู่บนเตียงแต่กลับไม่ได้รับความสนใจจากอีกคนเลยสักนิด ตอนนี้แม้ร่างกายจะไม่หนาวเหน็บ แต่ในใจของเขาเย็นเหยียบ


อีกฝ่ายยังคงอ่านอะไรสักอย่างอยู่จนเฟยฉางอดไม่ได้ที่จะสงสัย กระดาษนั่นมันคืออะไร? เขาพยายามอย่างมากที่จะจ้องให้อิเซเฟลรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาบ้าง แต่สิ่งที่เห็นกลับกลายเป็นความหล่อเหลาของอีกฝ่ายแทน ใบหน้าที่นิ่งเรียบดูผ่อนคลายลงเมื่ออยู่ใต้แสงไฟสลัว ภาพที่ไม่ควรจะชัดเจนกลับเด่นชัดในสายตาของเฟยฉาง


ความเงียบอันยาวนานค่อยๆล่องลอยหายไปสู่ความสงบ ดวงตาของเฟยฉางปิดปรือลงเตรียมหลับฝัน แต่ในตอนที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นเตียงด้านข้างก็ยุบลง เฟยฉางสะดุ้งลืมตาขึ้นมาเขาก็เจอเข้ากับความมืดที่โอบคลุมภายในห้อง หลังจากนั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรอีก ในใจของเขาตอนนี้อยากจะลุกไปเปิดไฟมาก แต่ในเมื่อเขาขยับไม่ได้จึงยอมหลับตานอนไป


.......


เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเฟยฉางตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองขยับได้แล้ว และที่สำคัญคือเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังคลานออกจากหลุมศพ แขนและขาหนักอึ้ง ใช้เวลาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงได้เขาถึงลุกขึ้นนั่งสำเร็จ อิเซเฟลไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว จากจำนวนเอกสารเมื่อคืนนี้ก็สรุปได้ว่าอีกคนคงยุ่งมาก


จู่ๆภาพเมื่อคืนก็ปรากฏขึ้นมาเรียกความร้อนผ่าวบนใบหน้าของเขาได้ดี เฟยฉางพยายามปัดความคิดของตัวเองทิ้ง แต่ว่า..เขาก็ยังสงสัยว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายรู้สึกยังไง เขาอ้วนไปหรอ? เฟยฉางจับหน้าท้องตัวเองพร้อมกับคิดอย่างหนัก ตั้งแต่มาอยู่นี่เขาก็ผอมลงตั้งเยอะแล้วนะ แล้วเมื่อคืนเขาก็..นอนโป๊ขนาดนั้น หรือว่าเขาเล็กไป? เฟยฉางยกผ้าห่มขึ้นดู เขามั่นใจว่าตัวเองอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน หรือว่า..หมอนั่นใหญ่กว่า?


เขาควรหยุดความคิดที่ไม่เข้าท่านี่ลงแต่อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้ ทำไมเขาถึงไม่มีกล้ามเนื้อหรืออะไรที่ดึงดูมั่งนะ เฟยฉางม้วนตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มก่อนจะพึมพำขึ้นมา


“พระเจ้า ฉันกำลังจะตายเพราะความอายนี่แหละ!


“ผ้าห่มกับผ้าปูที่นอน แปดร้อยดอลลาร์” เฟยฉางชะงักตัวเย็นเหยียบ ค่อยๆมุดออกจากผ้าห่มและดันตัวขึ้นพิงกับหัวเตียง


“ทำไมไม่เคาะประตู”


“เพราะฉันมีกุญแจ” อิเซเฟลตอบกลับ


เออวะ..ห้องของอิเซเฟลนี่หว่า เฟยฉางตั้งใจจะลุกขึ้นจากเตียงก็นึกได้ว่าตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่


“เอ่อ..เมื่อคืนขอโทษนะ”


“หือ?” ไอ้เวร...ทำไมต้องทำเป็นไม่รู้เรื่อง เฟยฉางกลืนความข่มขื่นลงคอ


“จริงๆแล้วมันไม่ใช่ความผิดของฉันทั้งหมดสักหน่อย...”


เฟยฉางเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอย่างละเอียด บอกเหตุผลของจินและอันโตนิโอ้ ทั้งยังพูดกำชับว่าแท้จริงแล้วมันเป็นเพราะจินนั่นแหละ ไอ้เนรคุณ ไอ้กระปู๋เฮงซวยมันใช้เวทย์มนต์กับเขา และอันโตนิโอ้ที่ทำให้เขากลายเป็นเหยื่อ


คำวิจารณ์ถึงอันโตนิโอ้นั้นไม่ได้รุนแรงมากนัก ในขณะที่ชาร์มาลถือเป็นผู้ชมคนหนึ่งโดนเฟยฉางด่าทอด้วยความโกรธอย่างรุนแรง เพราะหมอนั่นมันถอดเสื้อผ้าเขาโดยไม่ถามความเห็น แถมยังเอาพรมมาห่อเขาอีก สาบานได้เลยว่าชื่อหมอนั่นจะอยู่อันดับแรกในรายชื่อคู่แค้น


อิเซเฟลฟังคำบอกเล่าพวกนั้นก่อนจะพูดออกมา

“โอ้..”


“ฉันว่านายน่าจะรู้ว่าฉันไม่มีทางไปไหนมาไหนโดยไม่ใส่กางเกง” อิเซเฟลเลิกคิ้ว เฟยฉางลอบสำรวจร่างกายอีกฝ่ายแล้วเห็นหยาดน้ำตามลำตัว คงไปว่ายน้ำมา


“ 1ต่อ1 ฉันหมายถึงมันไม่ผิดอะไรที่จะเปลือยกาย อ๊ะ ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึงถ้าไม่ใช่ฉันที่เปลือย แต่..แต่การโป๊ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีนะ!” หลังจากพูดคำว่าเปลือยกายซ้ำไปซ้ำมาหลายหน เฟยฉางก็ต้องเม้มปากเมื่อรู้สึกว่าตัวเองชักพูดอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว


“มีคนใช้เวทย์มนต์กับนาย” อิเซเฟลพูดขึ้น


“ใช่ พวกเขาแหละทำ!” เฟยฉางตอบพร้อมกับพยักหน้า


“อ่อ..เออใช่ มันไม่ใช่เรื่องดีใช่ไหม? นายล้างคาถาได้หรือเปล่า” คล้ายกับอิเซเฟลเห็นการแจ้งเตือนบางอย่างกระพริบอยู่ในหัว


“ได้”


“แล้วทำไมนายไม่ทำมัน!” แม้แต่อิเซเฟลก็ปล่อยให้เขากลายเป็นเหยื่องั้นหรอ? ความหายนะเมื่อคืนนี้แท้จริงแล้วเกิดจากคนทั้งสี่นี่ใช่ไหม เฟยฉางมองอิเซเฟลอย่างสิ้นหวัง ตอนแรกคิดว่ามีเพียง จิน อันโตนิโอ้ และชาร์มาลเท่านั้น ที่แท้ก็ยังมีอิเซเฟลอีกคน.. โลกนี้มันโหดร้ายเกินไปแล้ว คนดีๆมีเพียงในตำนานใช่ไหม?


เฟยฉางกัดผ้าห่มด้วยความรู้สึกโกรธและเสียใจ เขายอมไปเป็นขอทานดีกว่าถ้ารู้มาว่าที่นี่แล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง


“นายยังไม่ตื่น” อิเซเฟลบอกเหตุผล


“แต่นายทำก่อนที่ฉันจะหลับก็ได้นี่” ริมฝีปากของเฟยฉางสั่นระริก


“แล้วค่อยปล่อยให้นายหนี?”


“..นายก็แค่..ให้ยืมเสื้อผ้าหน่อยได้ไหม?”


“ไม่” ได้ยินอิเซเฟลตอบแบบนั้นเฟยฉางก็ทิ้งตัวลงนอนเตียง


“ฉันยืมผ้าห่มได้ไหม?”


“ไม่”


“ทำไม”


“เพราะฉันต้องใช้” เฟยฉางใช้หลังมือกดรอยยิ้มของตัวเองไว้


“ผ้าม่านละ”


“ไม่”


“ทำไม”


“เหตุผลเดียวกัน” ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรที่จะช่วยให้เขาหยุดยิ้มได้เลย เขามองไปที่อิเซเฟลก่อนพูดต่อ


“งั้น..ผ้าเช็ดตัวนาย” อิเซเฟลกำลังจะอ้าปากตอบแต่เฟยฉางพูดแทรกทันที


“ถ้านายไม่ให้ยืมฉันจะเขียนชื่อนายลงไปบนนั้น”


“...ปากกาอยู่ไหนละ?” อิเซเฟลถามหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ตอนแรกเฟยฉางคิดว่าตัวเองคงไม่ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว แต่อิเซเฟลกลับเข้าไปในห้องน้ำและออกมาพร้อมกับผ้าขนหนู


“มันจะปิดอะไรได้เนี่ย” มันเล็กมาก เล็กเกินกว่าจะปิดทั้งหน้าและหลังของเขา


“มันพอที่จะปิดหน้านายไว้”


โนอาห์อาร์คไม่ใช่เรื่องดีที่จะมาอยู่เลยจริงๆ เขาอยากจะกำจัดทุกคนทิ้งให้หมดแต่เขาไม่มีแม้กระทั่งกล้ามเนื้อ ดังนั้นต่อให้โกรธอีกฝ่ายแค่ไหนเขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี


“หรือ...” อิเซเฟลเอ่ยขึ้นขัดความคิดของเฟยฉาง

“แลกเปลี่ยนกับวันลาประจำปี”


นี่เขาคิดไปเองหรือเปล่าว่าอิเซเฟลเหมือนกับเจ้านายที่โรงแรมเก่าเขา


“ดี! ฉันจะใช้ผ้าเช็ดตัวนี่ซับเลือดนาย” เฟยฉางโกรธจัด เขาลุกขึ้นยืนใช้ผ้าขนหนูปิดที่เป้าของตัวเองก่อนจะก้าวถอยหลัง ในขณะที่อิเซเฟลยืนกลอกตาและยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรออกมา เฟยฉางก็พุ่งตัวไปข้างหน้ากระชากผ้าขนหนูอิเซเฟลออก ตั้งใจจะวิ่งหนีออกไปนอกห้องก็ต้องหยุดลงเมื่อโดนแขนโอบเข้ารอบลำตัวและเท้าที่ลอยจากพื้น


“เป็นเทวทูตนี่มันดีจริงๆ” เฟยฉางบ่นเมื่อเห็นแขนเสื้อบนแขนที่โอบรอบตัวเขาไว้


“ทำไมฉันทำให้เสกเสื้อผ้าให้ตัวเองไม่ได้บ้างนะ?” ยังไม่ทันได้พูดอะไรอีกผ้าเช็ดตัวก็สะบัดขึ้นมาบดบังการมองเห็นของเขา และยังไม่ทันได้จัดระเบียบตัวเองอิเซเฟลก็พาเขาดิ่งลงจากชั้นสามสิบ ปีสีดำกางออกคล้ายกับร่มชูชีพ เฟยฉางไม่ใช่คนกลัวความสูงแต่เขากลัวคนอื่นเห็นไอ้จ้อนเขา! เขาพยายามที่จะพยุงผ้าไว้ให้ปกปิดของลับจนกระทั่งเท้าเหยียบลงบนพื้น


“เฮ้อ” เขาถอนหายใจพร้อมกับผู้ปมผ้าขมหนูใหม่


“นายมีทักษะดีนี่” เขาเลียริมฝีปากที่สั่นระริกก่อนยกนิ้วกลางให้กับคำชมนั้น


เสียงกลอนประตูดังก้องภายในห้องโถง ประตูห้องนอนของเฟยฉางเปิดออกพร้อมกับจินที่ยืนยิ้มอยู่หน้าประตู


........................... 

เห็นสัญญาณอะไรที่แปลกๆไหมขอรับ.. 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #313 Lormielis (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 13:35
    สงสารและตลกมาก5555
    #313
    0
  2. #252 fighting writeee♡ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 19:59
    ไม่อยากให้เค้าลาบ่อยๆล่ะซี่~
    #252
    0
  3. #245 Kn_nann (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 17:03
    ดูออก ดูออก!!!
    #245
    0
  4. #244 suriyakarn (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 15:06
    จินเจ้าคนเล วววววว
    #244
    0
  5. #243 For me.👑🍁 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 14:53
    เนียนนนนน ฉันล่ะอยากจะแหมมมมไปให้ถึงแดนสวรรค์
    #243
    0
  6. #242 Sigmar F (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 14:28
    โอ้เเขิลลลลลลล อยากให้น้องนอนด้วยก็บอกกกกกก
    #242
    0