[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 48 : ตอบโต้ Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    14 ม.ค. 63

เก็บเกี่ยวผลผลิต

.............

 

เฟยฉางเลิกดิ้นรนทันที ตอนนี้เขาไม่ต่างจากลูกแกะที่รอเชือด ไม่คิดว่าจินจะใช้วิธีโหดเหี้ยมแบบนี้ วางแผนที่จะเปิดเผยทุกอย่างด้วยการยอมพังไปด้วยกัน


“ได้ยินทุกอย่างเลยไหม?” จินหันไปถามอันโตนิโอ้


“ใช่” แววตาของอันโตนิโอ้ยามมองเฟยฉางอ่านไม่ออก จินเลิกคิ้วกับท่าทางนั้น


“แล้วนายจะทำไง?” อันโตนิโอ้มองร่างเฟยฉางที่ลอยอยู่กลางอากาศโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เฟยฉางเหมือนว่าตัวเองกำลังประสบกับวาระสุดท้ายของชีวิตจึงรีบพูด


“ฉันไม่มีทางเลือกเลยต้องทำอย่างนี้ หากไม่ทำตามที่จินขู่ อื้อ!!” ทันทีที่จินชี้นิ้วไปที่ปากของเฟยฉาง เขาก็ไม่สามารถอ้าปากพูดอะไรออกมาได้อีก


“โทษที นายพูดมากเกินไปน่ะ” จินพูดด้วยรอยยิ้ม เฟยฉางตวัดสายตามองอย่างเกลียดชัง ก่อนจะหันมามองอันโตนิโอ้อย่างคนรู้สึกผิดและขอความเมตตา อันโตนิโอ้อ่านสายตานั้นออกจึงพูดขึ้น


“เขาเป็นเพียงผู้สมรู้ร่วมคิดใช่ไหม?”


“ในเมื่อนายเอาคืนคนทำไม่ได้ ก็หันมาจัดการผู้สมรู้ร่วมคิดจะเป็นไรไป” จินตอบด้วยใบหน้าเฉยชา


อย่าไปฟังที่จินพูดนะ! อย่าได้ทำอย่างนั้น เฟยฉางครวญในใจ เจ้าหนี้ไม่ควรละเลยลูกหนี้สิ! อันโตนิโอ้เงียบไปและคิดตามคำพูดของจิน แน่นอนว่าคำพูดนั้นมันทำให้เขาเอนเอียงตาม


“พวกนายเล่นอะไรกันน่ะ เล่นด้วยสิ” ชาร์มาลโผล่มาจากด้านหนึ่งของทางเดิน เขาเดินมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉาบบนหน้า ในตอนแรกเฟยฉางรู้สึกถึงความหวังขึ้นมาแต่มันก็มอดดับภายในพริบตา เมื่อเห็นชาร์มาลมองจินกับอันโตนิโอ้ด้วยแววตาชื่นชมและเลื่อมใส


“นี่..นี่จิน ส่วนนี่..นี่อันโตนิโอ้ ว้าว... พวกนายเล่นอะไรกันขอผมเล่นด้วย แต่ก่อนอื่น ขอผมจับมือหน่อยได้ไหม?”


“ไม่!” จินรีบเอามือไขว้หลังหลบพร้อมกับถอยออกมาทันที เฟยฉางพยายามจะดิ้นอยู่กลางอากาศเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ ส่วนอันโตนิโอ้ค่อยๆชักมือที่เปียกชุ่มน้ำลายกลับมาอย่างช้าๆ ทั้งใบหน้ายังนิ่งเรียบ แต่คิ้วขมวดแน่น  ชาร์มาลเช็ดปากตัวเองอย่างมีความสุข


“ตกลงพวกนายทำอะไรกันอยู่ ขอร่วมด้วยคน” อันโตนิโอ้ไม่สนใจเสียงของชาร์มาลเขาเงยหน้าขึ้นมองเฟยฉางก่อนเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา


“หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ทำอะไรก็ต้องได้อย่างนั้น” หัวใจของเฟยฉางด่ำดิ่งทันที จินปรบมืออย่างชอบใจ


“เป็นความคิดที่เยี่ยมมาก แต่กับใครดี?” เขาพูดจบก็เงยหน้ามองเฟยฉาง “อยากเลือกเองไหม?”

เฟยฉางทำเพียงถลึงตาและเม้มปากแน่น


“อาซาเป็นไง เขาดูใหญ่ไปทุกส่วนดี ตอนที่นายอยู่ในอ้อมแขนหมอนั่นอาจจะรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก็ได้นะ” เฟยฉางส่ายหัวดิก


“หรือเลย์ตัน? ฉันบอกได้เลยว่ามันจะง่ายขึ้นทันที เพราะเขาไม่ค่อยมีสมอง อยากให้ฉันช่วยผลักดันไหม?” จินยื่นทางเลือกอื่น และเฟยฉางก็ยังคงส่ายหัวไม่ยอมรับ


“อิเซเฟล” อันโตนิโอ้พูดขึ้น และคำพูดของเขาทำให้คนทั้งสามชะงักทันที


“จริงด้วย! นี่แหละ ฉันก็อยากจะบอกอยู่นะว่ามาตรฐานนายสูงไป แต่เพราะเราเป็นเพื่อนกัน ดังนั้นไม่ว่าเพื่อนจะบอกอะไรฉันก็จะทำตาม...หากทำไม่สำเร็จและถูกฆ่าตายไปก่อนฉันจะช่วยเผากระดาษไปให้แล้วกัน แต่ถ้าสำเร็จถึงตอนนั้นเราค่อยมาฉลอง!” จินหันไปบอกอันโตนิโอ้ก่อนจะพูดประโยคหลังกับเฟยฉางอย่างตื่นเต้น


ฉลองกับตูดแกสิ! เฟยฉางสติหลุดออกจากร่างไปแล้ว


“เอ๊ะ? พวกนายเล่นเกมส์ส่งของกันหรอ?” ชาร์มาลที่ฟังอยู่นานก็สรุปออกมา จินยิ้มรับก่อนจะเอ่ยถาม


“นายมีข้อเสนออะไรไหมเด็กน้อย” ชาร์มาลส่ายหัวแทนคำตอบ


“ไม่เป็นไร เรายังมีตัวการใหญ่อยู่” จินว่าแล้วปลดเวทย์มนต์ที่ปิดปากเฟยฉาง ประโยคแรกที่เฟยฉางพูดคือ


“ชาร์มาล นายอย่าลืมนะว่าใครเป็นคนพานายมาที่นี่ และนายจะมากัดมือพี่เลี้ยงของนายไม่ได้ อย่าทำตัวเหมือนพวกแวมไพร์!


“พวกเราแค่ร่วมทางด้วยกันเฉยๆ” ชาร์มาลตอบ


“....”


“ถึงนายไม่อยู่ที่นั่น ฉันก็ต้องนั่งรถม้ามาที่นี่อยู่แล้ว แต่ถ้านายไม่ได้ฉัน นายคงกลับมาที่นี่ไม่ได้”


“....” เฟยฉางพูดไม่ออก เขาอยากจะระเบิดหัวตัวเองทิ้งเสียตอนนี้


“แล้วก็..” น้ำเสียงของชาร์มาลแสดงความตื่นเต้นออกมา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหล


“จินกับอันโตนิโอ้คือไอดอลของฉัน! ไอดอลเลยนะ! ต่อให้พวกเขาสั่งให้ฉันไปกระโดดหน้าผา ฉันก็จะไปกระโดด กระโดดให้สามหน้าผาเลยด้วย!


“...” นี่เป็นผลของการหลงใหลในตัวไอดอลของนายใช่ไหม


“มันไม่ได้ยากอะไร วิธีก็ง่ายดาย” อันโตนิโอ้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ทั้งจินและชาร์มาลหันไปสนใจเขาทันที


ง่ายๆ ? เขาจะทำอะไร หรือว่า...โอ้ ไม่นะ ขอบคุณมากอันโตนิโอ้ แต่ฉันไม่ต้องการ! ให้กระโดดหน้าต่างออกไปตอนนี้ยังดูเป็นเรื่องง่ายกว่าอีก ชาร์มาลพุ่งเข้ามาหาเขาแล้วถอดเสื้อผ้าเขาออกอย่างรวดเร็ว


“นี่ การได้นอนร่วมเตียงกับอิเซเฟลไม่ใช่เรื่องแย่นะ! นี่ถือว่าเป็นการใช้แต้มบุญที่สะสมมาตลอดช่วงสามชีวิตด้วยซ้ำ!


ช่างเป็นการสิ้นเปลืองชีวิตตลอดสามช่วงเหลือเกิน ทำไมฉันต้องมาอยู่ที่นี่ด้วย... เฟยฉางคร่ำครวญกับตัวเองก่อนสังเกตเห็นจินที่ถือพรมสีชมพู หมอนั่นเอามาจากไหน?


“เราต้องห่อสินค้าก่อน” ชาร์มาลจับพรมมาห่อตัวเฟยฉางจนเห็นเพียงแค่เท้าเท่านั้น


“...นายแน่ใจหรอว่านี่จะดึงดูดอิเซเฟลได้” ดวงตาทั้งสองคู่หันไปมองใบหน้าที่กำลังกลอกตาไปมาของจิน


“ร่างกายเขาไม่มีประโยชน์อะไรเลย”


“อันโตนิโอ้จะเอาอิเซเฟลมาที่ห้องพักได้ไง?”


“ไม่รู้ เราทำได้แค่รอ”


พวกเขาพากันเดินไปถึงชั้นสามสิบ โดยที่เฟยฉางถูกแบกอยู่บนไหล่ของชาร์มาลราวกับกระสอบมันฝรั่ง เดินไปได้ครึ่งทางก็พบกับฮิวจ์


“จิน? ฉันตามหานายตั้งนาน” ฮิวจ์หรอ? เหมือนเห็นแสงสว่างท่ามกลางความมืด เฟยฉางกำลังจะอ้าปากเรียกจินก็ร่ายมนต์ปิดปากเขาอีกครั้ง จินรีบวิ่งไปรวบตัวฮิวจ์ไว้ในอกเพื่อบังทุกอย่างไว้


“นายไม่เหนื่อยหรือไง ทำไมไม่พักผ่อน”


“คนที่เหนื่อยต้องเป็นนายสิ ฉันเป็นห่วงนะ” ราวกับรู้ว่าชาร์มาลกำลังจ้องมองมาอย่างสนใจ จินจึงรีบอุ้มฮิวจ์ขึ้นทันที


“งั้นเรากลับไปนอนกัน”


“แต่...” ชาร์มาลพยายามท้วง


“ฉันเชื่อว่านายจัดการได้” จินขัดจังหวะการพูดนั้นและรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์ก่อนหน้านี้มันคือความอัปยศของเขาอย่างหนึ่ง เพราะงั้นไม่อยากให้เรื่องนี้ลอยไปเขาหูใคร ชาร์มาลหันมามองเฟยฉางที่จ้องมาพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า


“เฮ้อ นายนี่น่าสงสารนะ” เขาถอนหายใจ ที่จริงเขาก็สนุกอยู่หรอกแต่พอเห็นดวงตาที่แวววาวฉ่ำน้ำตาของเฟยฉางแล้วใจก็หล่นวูบ เฟยฉางกัดฟันแน่น หมอนี่ไม่ได้เป็นเพียงคนพูดมากแต่ยังเป็นไอ้เวรในกล่องแพนโดร่าที่โยนความหวังของเขาทิ้ง!


เมื่อชาร์มาลเดินมาถึงห้องของอิเซเฟล ทันทีที่เปิดประตูห้องออกหัวใจของเฟยฉางก็เต้นกระหน่ำ ชาร์มาลยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันมาดึงพรมออกจากตัวเขา


“ฉันว่าความงดงามโดยธรรมชาติจะดีกว่า”


ความงดงามแบบธรรมชาติบ้านเตี่ยแกสิ! ชาร์มาลกวาดตามองเขาอย่างคร่าวๆหลังจากวางเขาลงบนเตียงของอิเซเฟลเรียบร้อย ก่อนจะหยิบพรมไปพับ


“แล้วนายจะต้องขอบคุณฉัน”


โอ้..แน่นอน ฉันจะแสดงความกตัญญูให้สมน้ำสมเนื้อเลยทีเดียว เฟยฉางเก็บความแค้นไว้ในใจ


“ฉันไปก่อนนะ ขอให้คืนนี้เป็นคืนที่ดีของนาย อ้อ โชคดีละ!” ชาร์มาลกล่าวเสร็จก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมปิดประตู


หัวใจของเฟยฉางในตอนนี้ฟีบแบนและห่อเหี่ยว อยากจะอ้าปากรั้งอีกคนไว้ก็ทำไม่ได้ ความเงียบและความมืดภายในห้องทำให้เขาฟุ้งซ่าน วิตกกังวลไปทุกรูปแบบ และทุกอย่างก็หยุดลงเมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น เลือดในกายของเขาเดือดพล่าน อีกคนจะแสดงออกมายังไงเมื่อเห็นเขา จะโยนเขาออกไปหรือฆ่าเขากันละ?


เป็นไปได้ไหมว่าอีกฝ่ายจะมองเขาอย่างชอบใจ? ความคิดนี้ถูกโยนทิ้งไปทันที ฉันฝันกลางวันอยู่หรือไง! เฟยฉางในตอนนี้ทั้งเหนื่อยและง่วงนอนมากแต่เมื่อได้ยินเสียงย่ำเดินมาถึงหน้าประตูแล้ว เขาก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นเป็นเท่าตัว ดวงตาทั้งสองข้างจับจ้องไปที่ประตูเขม็งจนกระทั่งมันเปิดออกเกิดเป็นแสงสว่างจ้าจนเขาต้องหลับตาลง อยากจะลุกออกไปจากตรงนี้แต่ก็ไม่มีผล เขาจึงได้แต่นอนหงายค้างอยู่ตรงนั้น


เสียงเดินหยุดอยู่กลางห้องครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนทิศทางไปยังห้องน้ำ เฟยฉางลอบถอนหายใจอย่างเบาใจ แต่ความกลัวของเขาไม่ได้หายไป มันเพิ่มขึ้นทุกขณะเมื่อเวลาผ่านไป เสียงของฝักบัวดังผ่านประตูห้องน้ำมา สิ่งที่ปรากฏในหัวของเฟยฉางคือภาพของหยดน้ำที่ไหลผ่านใบหน้าขั้นประติมากรรมชั้นยอดและไหลลงมาถึงหน้าท้องที่เป็นลอน ก่อนจะ...


เดี๋ยวนะ เดี๋ยวๆๆๆ แม้ว่าอีกคนจะเป็นเทวทูตที่งดงาม แข็งแกร่ง และ...อืม..เฟยฉางสูดหายใจลึกพยายามสงบใจตัวเอง ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อเขาไม่สามารถสลัดภาพในหัวออกไปได้เลย


เสียงของฝักบัวเงียบลง เฟยฉางที่จับจ้องอยู่หน้าประตูห้องน้ำก็ต้องสะดุดลมหายใจเมื่ออิเซเฟลก้าวออกมา

....................................................


เอาละขอรับ จะเกิดสิ่งใดขึ้นกันละทีนี้....  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #341 你我 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:10

    ออันโตน่าสงสารมากอะยอมรับเลยว่าน้องทำกับพี่หมาป่าแรงไป เห้อม

    #341
    0
  2. #327 buanaknam (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:16
    โอ่ย ระทึกแท้
    #327
    0
  3. #312 Lormielis (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 13:30
    พวกนี้มันแกล้งกันแรงเกินไป55555
    #312
    0
  4. #241 TamanegiJa (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 20:30
    ขอให้ได้ขอให้โดน55555555
    #241
    0
  5. #239 Kn_nann (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 16:57
    น้องโว้ย5555555
    #239
    0
  6. #238 ภัสสร ดวงจินดา (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 15:43
    ค้างงงง
    #238
    0