{EXO FIC} ขอนไม้ END

ตอนที่ 3 : Part II เจ็บที่ต้องทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.พ. 60

,


II

,

,

,

เซฮุนปล่อยร่างรุ่นพี่ลงบนเตียงนุ่ม เขาเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้วพราะข้ออ้างสาระพัดที่หยิบยกมาเพียงต้องการอยากใกล้ชิดแบคฮยอนบ้าง ร่างโปร่งทรุดตัวลงที่ข้างเตียงนั่งมองหน้าเรียวได้รูปของแบคฮยอนอย่างไม่รู้เบื่อ ถ้าเพียงคนตัวเล็กลืมตาขึ้นมาตอนนี้คงได้พบกับความนัยน์มากมายจากตาคม  

“อือ.. แบคฮยอนพลิกตัวตะแคงเข้าหาเซฮุนอย่างไม่รู้ตัว ตากลมเปิดปรือขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆแต้มอยู่บนริมฝีปาก เซฮุนชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะส่งยิ้มกลับให้คนตัวเล็ก

“.... ก...”  เซฮุนสงสัยกับเสียงงึมงำคล้ายพูดอะไรของอีกฝ่ายเลยเอียงหน้าเข้าไปใกล้เผื่อจะได้ยินชัดขึ้น แต่ไร้เสียงอะไรออกมานานจนเซฮุนมั่นใจว่าแบคฮยอนไม่พูดอะไรแล้ว จึงหันกลับมามองใบหน้าเล็กอีกครั้ง เขาลืมไปว่าตัวเองในตอนนี้อยู่ใกล้อีกฝ่ายแค่ไหน ในใจเริ่มส่งสัญญาณอันตราย

ใกล้ไปแล้ว .... ใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอจากลมหายใจร้อนของแบคฮยอน ถึงอย่างนั้นเซฮุนก็ไม่อาจละสายตาออกมาได้ ตาคมที่ไล่มองไปทุกส่วนสัดของใบหน้าหยุดนิ่งที่ริมฝีปากบาง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ภาพตรงหน้าเริ่มใกล้เข้าเรื่อยๆจนมองเห็นแต่เพียงขนตางอนที่ปิดอยู่ แต่แล้วริมฝีปากที่เกือบจะได้สัมผัสกันก็ต้องชะงัก

“..ชาน...ยอล”  เพราะอยู่ใกล้กันแค่นี้ทำให้ได้ยินสิ่งที่แบคฮยอนเพ้อออกมาชัด เซฮุนหลับตาลงสองมือของเขากำแน่นด้วยความเจ็บปวด.. เซฮุนถอยตัวออกดึงผ้าห่มหนาขึ้นคลุมร่างของแบคฮยอนจนเหลือแค่ส่วนหัว ตาคมมองคนไร้สติอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

เจ็บปวด และคงต้องเจ็บแบบนี้อีกต่อไป  - เซฮุน

 

แบคฮยอนมาเรียนด้วยอาการไม่สู้ดีนัก เมื่อเช้าหลังจากตื่นขึ้นมาก็พบกับอาการปวดหัวรุนแรงจนแทบจะระเบิด แต่เพราะข้อความของเซฮุนตอนเช้าทำให้เขาโอเคขึ้นหน่อย

 

เข้าๆแบบนี้ผมคิดว่าพี่กำลังรู้สึกเหมือนจะตายแน่ๆ มีเครื่องดื่มแก้แฮงค์อยู่ในตู้เย็นของพี่ ผมซื้อไว้ให้แล้ว ดื่มมันด้วยนะครับ      เซฮุน

 

บางครั้งก็เคยสงสัย ว่าเจ้านี่มันเป็นพี่หรือน้องเขากันแน่แต่ก็เอาเถอะ การที่อีกฝ่ายทำแบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแย่อะไรรู้สึกว่าตัวเองโชคดีด้วยซ้ำไป

โทรศัพท์ถูกยกขึ้นมาดูเวลาอีกครั้ง เขานัดเจ้าเซฮุนไว้ที่โรงอาหารเพราะเลิกเรียนพร้อมกัน ทันทีที่อาจารย์ปล่อยร่างบางก็รีบสาวเท้าไปที่โรงอาหารทันที แต่ยังไม่ทันถึงเขาก็ต้องชะงักกับภาพตรงหน้า

อดีตคนรักเดินกับใครซักคนที่ดู... สนิทสนมกัน... แบคฮยอนขบริมฝีปากตัวเองยืนมองด้วยแววตาสั่นระริก..

 

โหยหา คิดถึง เจ็บปวด ..

 

ทุกความรู้สึกำลังประดังประเดเข้ามาหา เขาจึงพยายามหายใจเข้าออกช้าๆ  แต่ช่วงจังหวะที่กำลังพยายามจะทำให้ตัวเองสงบ ชานยอลก็ก้มลงหอมแก้มคนตัวเล็กนั่น ความจุกแน่นแล่นขึ้นกลางอกจนเขาต้องยกมือขึ้นกำขยุ้มเสื้อไว้

 

นี่ใช่ไหม.. นี่ใช่ไหมเหตุผลที่ทิ้งกันไป..

 

ภาพที่เห็นเริ่มพร่าเลือนด้วยน้ำตาเสียงสะอื้นเล็กๆดังหลุดออกจากปากบางอย่างสุดจะกลั้นก่อนทุกอย่างตรงหน้าจะถูกบดบังด้วยใครซักคน แบคฮยอนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงแผ่นหลัง

และเขาก็จำได้ดี ว่านี่คือ ... เซฮุน

“อย่ามองเลยพี่.. ถ้ามองแล้วต้องเจ็บ.. อย่ามองมันเลยครับ”

“.....ฮึก...เซฮุน..” มือเล็กยกขึ้นวางบนแผ่นหลังของอีกฝ่ายก่อนขยุ้มเสื้อกำไว้ราวกับต้องการที่ยึด เซฮุนยืนกำหมัดตัวเองแน่นยิ่งเขาได้ยินเสียงร้องไห้อย่างเจ็บปวดเท่าไหร่ ใจเขาเจ็บยิ่งกว่านั้น

“ผมจะเป็นคนที่อยู่ตรงนี้กับพี่เอง” ประโยคสั้นๆจากปากของเซฮุนทำให้แบคฮยอนโถมตัวเข้ากอดแนบหน้ากับแผ่นหลังปล่อยเสียงร้องออกมาหนักกว่าเดิม เซฮุนเม้มปากเงยหน้าขึ้นมองฟ้าให้น้ำตาที่ไหลคลอขึ้นมากลับลงไป  

ไม่มีใครยินดีที่จะได้ยินเสียงร้องไห้จากคนที่เรารัก ไม่มีใครยินดีที่จะเห็นคนที่เรารักเสียใจเพราะคนอื่น แต่ทุกสิ่งทุกอย่างใช่ว่าจะมีทางเลือกให้มากนัก แม้ใจที่มีตอนนี้มันจะพังไปแล้วก็ตาม

 

แบคฮยอนร้องไปสักพักใหญ่ๆก็ยอมถอยออกจากแผ่นหลังของร่างสูงตรงหน้า ใช้แขนเสื้อยกขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าตัวเองแล้วก้มหน้ามองพื้น

“เสื้อนายเปียกหมดเลย ฮึก”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็แห้ง แต่พี่โอเคขึ้นแล้วใช่ไหม?” แบคฮยอนพยักหน้าแทนคำตอบ เขารู้สึกดีขึ้นมากราวกับอีกฝ่ายช่วยยกความเจ็บปวดนั้นออกไป  แต่แบคฮยอนไม่รู้หรอกว่าความเจ็บปวดของเซฮุนที่มีตอนนี้มันหนักหนาแค่ไหน.. แบคฮยอนจะไม่มีวันรู้เลย..

“ปะ งั้นไปล้างหน้าล้างตาหาข้าวกินกันดีกว่า ท้องผมนี่ร้องจ้อกๆ” พอเซฮุนพูดถึงของกินท้องของแบคฮยอนก็ส่งเสียงประท้วงขึ้นมาบ้าง ทั้งคู่หันมองหน้ากันก่อนหัวเราะเสียงดังราวกับเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น

 

ขอบคุณนะ ที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดกัน ขอบคุณนะ ที่อยู่ข้างๆกันเสมอ แบคฮยอน

 

 

“พี่ชานครับ” เสียงเรียกจากคนรักทำให้ชานยอลหลุดจากภวังค์หันมองคยองซูด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของคนตัวเล็กฉาบไปด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจ

“ว่าไงครับตัวเล็ก”  มือใหญ่กอบกุมมือเล็กไว้เพราะตรงนี้เป็นที่ที่มีคนเยอะ เขาไม่สามารถจะโอบกอดคนรักได้เหมือนยามอยู่สองคน คยองซูเม้มปากไม่รู้ว่าตัวเองควรถามไปดีไหมว่าเมื่อกี้ชานยอลมองแบคฮยอนทำไม.. ทั้งๆที่เดินอยู่กับเขาแท้ๆ

“พี่..”

“หืม..” ชานยอลเลิกคิ้วขึ้นรอฟังคนรักพูด แต่คยองซูตัดสินใจที่จะเก็บมันไว้แล้วส่ายหัวเบาๆ ขอดูไปอีกสักพัก บางทีชานยอลอาจจะมองเฉยๆก็ได้

“ไม่มีอะไร ผมแค่ .. หิวอะ”  แกล้งส่งเสียงหัวเราะออกไปป ทำราวกับไม่รู้สึกอะไร ไม่ใช่แค่หลอกพี่ชานหรอก เขากำลังหลอกตัวเองด้วยเช่นกัน

“โถ่เอ้ย เจ้าตัวเล็ก แก้มย้วยแล้วนะ” มือใหญ่บีบแก้มนุ่มส่ายไปมาก่อนจะแทนที่ด้วยจมูกและปากตัวเอง ชานยอลหอมแก้มเล็กฟอดใหญ่ก่อนโอบที่ไหล่บางเมื่ออยู่ในที่ลับตา เรียกกำปั้นเล็กๆของคยองซูได้ถนัด

“พี่! เดี๋ยวคนอื่นเห็นหรอก”

“ไม่มีใครซักหน่อย ขอหอมอีกข้างหน่อยสิ” ชานยอลยื่นหน้าเข้าไปหวังจะหอมอีกข้างแต่โดนมือเล็กดันหน้าไว้เสียก่อน เลยได้แต่ส่งเสียงจุ๊บๆไปบนฝ่ามือนุ่มแทน

“ไอ้บ้า” เขาชักมือกลับก่อนรีบจ้ำไปที่โรงอาหารทั้งหน้าแดงหูแดง ชานยอลหัวเราะแล้วรีบวิ่งตาม

“ฮ่าๆ รอพี่ด้วย”

 

.

.

“จะกินอะไรอะพี่ ผมไปซื้อให้ พี่จองโต๊ะ” เพราะเป็นโรงอาหารกลางคนจึงค่อนข้างเยอะ ถ้าไม่จองที่ไว้ละก็ไม่มีที่นั่งแน่ๆ แบคฮยอนกวาดตามองร้านอาหารต่างๆอย่างใช้ความคิด

“พี่เอา... ราเมนแล้วกัน” มือเรียวยื่นเงินให้แต่เซฮุนไม่รับเดินไปทันที จะลุกขึ้นตามไปก็กลัวที่หาย กลับมาค่อยให้แล้วกัน เขาพับธนบัตรใส่กระเป๋าเสื้อไว้เพื่อง่ายต่อการหยิบ รออยู่ไม่นานเซฮุนก็กลับมาพร้อมกับราเมนสองถ้วย แบคฮยอนรีบยื่นเงินคืนทันที

“ผมเลี้ยงพี่เอง” เซฮุนดันมือเล็กนั้นกลับ ช้อนตะเกียบถูกวางพาดบนขอบถ้วยเรียบร้อย เหลือแค่กินเท่านั้น

“เฮ้ย ได้ไง งั้นเอาอย่างนี้ พี่ซื้อน้ำให้เอง รอนี่นะ” แบคฮยอนรีบพูดรวบรัดแล้วลุกขึ้นจากที่นั่งตรงไปร้านน้ำทันที เจ้าเด็กนี่จะมาเลี้ยงกันได้ยังไง เขาแก่กว่านะ แบคฮยอนยืนรอต่อแถวตาก็กวาดมองเมนูไปเรื่อยๆจนถึงคิวตัวเอง

น้ำแดงสองแก้วอยู่ในมือด้วยความรีบจังหวะที่หันกลับมาเขาชนเข้ากับใครซักคนจนตัวเองล้มลง พร้อมกับอีกฝ่ายที่ล้มลงเช่นกัน

“คยองซู! เจ็บไหม?” เสียงคุ้นเคยทำให้แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนหน้ามาที่โรงอาหารนี้ หลังจากที่ร้องไห้กับเซฮุนไป เขายังคิดว่าตัวเองต้องร้องไห้อีกซักกี่ครั้งกันนะถ้าเจออดีตคนรัก แต่ตอนนี้เขากลับไม่รู้สึกอยากร้องไห้เลยสักนิด

“นี่นายเดินยังไงน่ะแบคฮยอน นายจงใจใช่ไหม”   คำถามชวนหาเรื่องของชานยอลทำให้คยองซูต้องดึงเสื้อคนตัวสูงไว้

“ผมไม่ระวังเองพี่ชาน” ถึงแม้คยองซูจะพูดแบบนั้นแต่ชานยอลก็ยังมองหน้าแบคฮยอนด้วยความรู้สึกหลายอย่าง วูบนึงที่แม้แต่คยองซูก็มองเห็น นั้นคือความรู้สึกโหยหา คิดถึง จึงทำได้แต่เม้มริมฝีปากตัวเอง แบคฮยอนพอเห็นอะไรแบบนั้นก็เลือกที่จะเบนสายตาหนีพอดีกับหันไปเจอเซฮุนเลยเผยยิ้มออกมา

 

เซฮุนที่รออยู่ซักพักก็ได้ยินคนเรียกชื่อแบคฮยอนเสียงดังจึงรีบลุกจากที่นั่งตรงเข้าไปหา พอดีกับอีกฝ่ายที่หันมาเจอรอยยิ้มเล็กๆนั้นทำเอาใจของเขากระตุกเหมือนกัน แต่ห็นหน้าคู่กรณีปั๊บเขาก็ขมวดคิ้วฉับ ความสุขเล็กๆเมื่อครู่หายไปหมดเลย

“พี่เจ็บตรงไหนไหม” เซฮุนจับแขนหมุนดูตัวแบคฮยอนพร้อมกวาดตามองไปทั่วลำตัว พอไม่เห็นแผลตรงไหนเขาก็หันกลับไปมองชานยอล ทั้งคู่จ้องตากันแบบไม่พอใจ แน่นอนว่าเซฮุนไม่พอใจที่ชานยอลทำให้แบคฮยอนเสียใจ แต่ชานยอลละมันเพราะอะไร เซฮุนได้แต่สงสัยในใจ

“ไม่เป็นไรเซฮุน ขอโทษด้วยนะที่เดินชนนาย” แบคฮยอนเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเอ่ยขอโทษก่อนพร้อมกระตุกเสื้อเซฮุนเอาไว้

“ผมก็เหมือนกันครับพี่ ขอโทษนะครับ” ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อ คยองซูก็โดนชานยอลลากออกมาแบบไม่บอกไม่กล่าวแถมยังบีบต้นแขนเขาแรงเสียจนเจ็บไปหมด

“พี่ชาน.. ผมเจ็บ” ชานยอลยังคงทำหน้าถมึงทึงไม่ได้ยินเสียงของคนรัก พาเดินออกมาไม่มีทีท่าจะว่าหยุดง่ายๆ

“พี่ชาน.. ผมเจ็บ!” ชานยอลเหมือนจะรู้สึกตัวแล้วปล่อยแขนร่างเล็กออก คยองซูน้ำตาคลอเบ้ามองหน้าคนรักด้วยความเจ็บปวด

“ที่พี่เป็นแบบนี้.. เพราะพี่แบคฮยอนหรอ” ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถปัดมันทิ้งได้อีกต่อไป คยองซูเลือกที่จะถาม น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย

“พูดอะไรน่ะคยองซู”

“ที่พี่เป็นแบบนี้... เพราะหึงพี่แบคฮยอนใช่ไหม” เหมือนคำถามนั้นจี้เข้าตรงจุด ชานยอลชะงักค้างหัวใจเขาเต้นถี่ ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับ..

 

 

บางทีก็สงสัย ว่าเสียงของตัวเองเคยไปถึงพี่บ้างไหม คยองซู

อยากย้อนเวลากลับไป อยากแก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาด - ชานยอล

.

,

,

,


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้ยาวกว่าตอนที่แล้วอีกแต่ว่า... ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่เลย

พยายามอย่างยิ่งยวดแล้วขอรับ !

ยังไงก็ฝากติชมกันด้วยนะขอรับ !

ทิศเหนือ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #12 SCIMO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 10:35
    ฮืออออสงสารฮุนอะ เจ็บปวดแทนน้อง
    ชานยอลนี่นะ ตัดสินใจไปแล้วก็อย่ามาเสียดายทีหลังสิ!
    #12
    0
  2. #3 ben_z2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:29
    งือออ~~ สงสารเซอุนอ่ะ
    #3
    0