{EXO FIC} ขอนไม้ END

ตอนที่ 4 : Part III เสียงที่ไปไม่ถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.พ. 60

.


III

.

.

ทั้งคู่ยืนจ้องกันอยู่แบบนั้นก่อนที่ชานยอลจะเบนสายตาหนี แน่นอนว่าทุกอย่างในใจของเขายอมรับมันหมดแล้ว ความหึงหวงอะไรพวกนั้น

ยังรัก..แต่กลับไม่เคยรู้ตัว ตอนที่คบกันอยู่ชานยอลรู้แค่ว่า ยิ่งนานยิ่งพบกับความน่าเบื่อซ้ำซากเลยหยุดความสัมพันธ์ระหว่างแบคฮยอนไป และการตัดสินใจคบกับคยองซูไม่ใช่ว่าเขาไม่รัก แต่เมื่อเทียบกับความรักที่มีกับแบคฮยอนแล้ว มันช่างต่างกันเหลือเกิน

 

“พี่ขอโทษ”  ขอโทษที่รู้ตัวช้า ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ชานยอลพูดต่อในใจถึงอย่างนั้นตาคมก็มองคนตัวเล็กอย่างรู้สึกผิดสุดหัวใจ น้ำตาที่ยังไม่มีทีท่าจะหยุดก็เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างต่อเนื่องจนไหลอาบแก้มขาวเป็นสาย เสียงสะอื้นฮึกฮักของคยองซูทำให้ชานยอลรู้สึกร้าวในอกไม่น้อย

“พี่ทำ..ฮึก.. แบบนี้ได้ไง... ท..ที่ผ่านมามันคือ...ฮึก.. อะไร!

“พี่รักคยองนะ... แต่...พี่ก็ยังรักแบคฮยอนอยู่” ยิ่งพูดมันยิ่งทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยลงกว่าเดิม กลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ คยองซูส่ายหัวพร้อมเดินถอยหลังออกมาเพิ่มระยะห่างระหว่างกัน สองมือเล็กป้ายไปมาบนหน้าเพื่อเช็ดความเปียกชื้นที่ไหลออกมาไม่หยุดหย่อน

“คยองซู..”

“ผ..ผม ฮึก..  จะปล่อยพี่... พี่จะไปไหน..ฮึก.. ก..ก็ไป” ประโยคที่ควรจะดีใจเมื่อคยองซูพูดแต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ความลังเลในอกทำให้คนตัวโตทำได้แค่ยืนนิ่งๆ ไม่เดินหนี ไม่เข้าหา ในสายตาเขาตอนนี้คนที่น่าสงสารสุดคือคยองซู..

และต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดก็คือเขาเอง ถ้าเขาทิ้งไปมันถูกแล้วหรอ มันถูกแล้วจริงๆหรอ แล้วมั่นใจได้หรือว่าแบคฮยอนจะยอมกลับมาคบกัน เพราะข้างๆกายอดีตคนรักนั้นมีเซฮุนอยู่

บางที เขาอาจต้องพยายาม...

“คยองซู.. ให้โอกาสพี่ได้ไหม” เมื่อเขาถาหาโอกาส คยองซูหยุดเช็ดน้ำตาไปชั่วขณะ ยอมรับว่าแปลกใจเพราะคิดไว้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องไปแน่ๆ

“พี่..จะพยายามเลิกรักแบคฮยอน..”

“จริงๆนะ..”

“จริงสิ” คำตอบของชานยอลและรอยยิ้มนั้น ทำให้คยองซูยอมละทิ้งทุกอย่าง เพียงเพื่อให้ได้รัก.. ให้ได้รับความรัก .. แม้ใครๆอาจจะว่าเขาไม่ฉลาดก็ตาม แต่นี่คือแบบในความรักของเขา ไขว่คว้า ได้มา ให้โอกาส แม้จะริบหรี่แค่ไหน แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่บอกเลิกจริงจัง เขาคงจะบ้าให้อภัยครั้งแล้วครั้งเล่าแน่ๆ

 

.

.

.

“พี่ไปเที่ยวกันไหม” เมื่อคืนเซฮุนนอนคิดทั้งคืนว่าจะทำยังไงให้คนตัวเล็กรู้สึกดีขึ้น แม้จะผ่านมาแล้วเป็นเดือนแต่ทุกครั้งที่เขาเห็นแบคฮยอนอยู่คนเดียว ตากลมคู่สวยก็ยังฉายแววเศร้าตลอด อยากแบ่งเบาเหมือนที่เคยทำ

“เที่ยวหรอ ที่ไหนละ” แบคฮยอนละสายตาออกจากหนังสือในมือ เอนตัวพิงกับหลังกว้างเซฮุนเอี้ยวหน้ากลับมามองแล้วยิ้ม

“ทะเล”

ความสนิทของพวกเขาสองคนไม่ได้ดูคลุมเครือเพียงแต่แบคฮยอนไม่รู้ตัวจริงๆ ว่าตอนนี้เขาสนิทกับเซฮุนไปมากกว่าเดิมแค่ไหน และเซฮุนก็ไม่เคยพูดอะไรออกมานอกจากปล่อยไว้แบบนั้น ทำแบบที่อยากทำมาตลอด

ถ้าเปรียบเซฮุนเหมือนกับอะไรซักอย่าง แบคฮยอนคงให้เป็นขอนไม้.. ในตอนที่เขาใกล้จะจมและมองไม่เห็นอะไรนอกจากทะเลกว้าง ขอนไม้ท่อนหนึ่งที่แข็งแรงก็เข้ามาให้เขาได้เกาะพยุงตัวอย่างทันท่วงที

ทุกครั้งที่มีโอกาสได้พูด เขามักจะขอบคุณคนตัวสูงเสมอ ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้

 

อันที่จริงแบคฮยอนก็ไม่ได้ตื่นเต้นกับการไปเที่ยวเท่าไหร่หรอก ... แต่วันหยุดที่เซฮุนควรได้นอนอยู่บนเตียงตื่นสายได้ตามใจกลับมีมนุษย์ร่างบางมาเขย่าปลุกจนต้องลุกขึ้นมานั่งมึนอยู่บนเตียง

“เซฮุนอา.. ไปซื้อของที่จะไปเที่ยวพรุ่งนี้กันเถอะ” รอยยิ้มกว้างสว่างไสวทำเอาใจเซฮุนกระตุก เขายอมแล้ว ยอมจริงๆ

“พี่ไปรอข้างนอกก่อน ขอเวลาผมอาบน้ำแต่งตัวห้านาที” เซฮุนปิดปากหาวอีกครั้งแล้วสะบัดผ้าห่มลุกจากที่นอน แบคฮยอนพยักหน้ารีบพาตัวเองออกไปด้านนอก ตากลมกวาดมองไปทั่วห้องหนุ่มโสดมันค่อนข้างรกนิดหน่อย แบคฮยอนทำตาเป็นประกายแล้วกำหมัดทุบลงฝ่ามือตัวเอง เดี๋ยวพี่จะเก็บของให้เองน้อง เขาพึมพำก่อนจะเดินเก็บพวกข้าวของเครื่องใช้ให้เป็นระเบียบ

 

กว่าเซฮุนจะออกมาแบคฮยอนก็นั่งดูการ์ตูนอยู่หน้าชุดโฮมเทียร์เตอร์เรียบร้อยแล้ว คิ้วเข้มเลิกขึ้นมองข้าวของที่ถูกเก็บเข้าชั้นหมด ในสาขาวิชาที่เขาเรียนมันต้องตัดแปะโมเดลตลอด ไหนจะงานที่ต้องทำจนดึกดื่นเลยไม่ทันได้เก็บของ ริมฝีปากหยักเผยยิ้มน้อยๆ การที่แบคฮยอนมาทำแบบนี้ใจของเขาสั่นไม่น้อยเลยละ

“อะแฮ่มๆ เสร็จแล้วขอรับนายหญิง” เสียงล้อเลียนของร่างสูงทำให้แบคฮยอนทำท่าจะปารีโมตโทรทัศน์ใส่ เซฮุนรีบพาตัวเองหนีพร้อมเสียงหัวเราะ

 

.

.

“พี่อยากได้หมวก” ทันที่เหยียบเข้ามาในห้างใหญ่ก็มองเห็นร้านหมวกอยูไหม่ไกล แบคฮยอนเป็นคนชอบหมวกมาก เขาสะสมอยู่หลายใบจนแทบจะไม่มีที่เก็บแล้ว  แต่ก็ยังอยากได้ตากลมหันมองคนด้านข้างมันมีประกายวิบวับบางอย่างทำเอาเซฮุนใจเต้นผิดจังหวะ

“ครับ... พี่เดินนำไปก่อนเลย” พอได้ยินแบบนั้นแบคฮยอนก็วิ่งหน้าตั้งไปที่ร้านหมวกไม่ได้หันกลับมามองเลยว่าเซฮุนเป็นยังไง ร่างสูงยังคงยืนอยู่ทีเดิมมือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดหน้าตัวเอง อาการของแบคฮยอนเมื่อกี้ใช่อ้อนหรือเปล่า ให้ตายเถอะ จะให้ผมหลงพี่ไปถึงไหนกัน ..

“เซฮุน ใบนี้ดีโอเคไหม จริงๆพี่ก็ชอบใบนี้ด้วยนะ แต่งบเดือนนี้หมดแล้วอะ..” พอเซฮุนตามมาถึงร้านคนตัวเล็กกว่าก็รีบถือหมวกมาให้ดู แบคฮยอนทำท่าลังเลแล้วเงยหน้ามามองเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น คนตัวสูงถึงกับหลุดหัวเราะออกมา

“เอาแบบนี้ไหม พี่ซื้ออันนั้น ผมซื้ออันนี้  จ่ายเลยนะครับ” เซฮุนดึงใบที่ตัวเองจะซื้อออกจากมือเล็กแล้วรีบส่งให้พนักงาน

“อ้าว.. พี่ไม่เอานะเซฮุน” แบคฮยอนหน้าตื่นกลัวอีกคนซื้อของให้ ถึงจะสนิทกันมากแค่ไหนแต่ของที่ค่อนข้างมีราคาเขาเกรงใจ

“ใครว่าผมจะให้พี่ ผมจะใส่เองต่างหาก ขอบคุณที่เลือกหมวกให้นะครับ” เซฮุนพูดด้วยเสียงกลั้วหัวเราะแล้วรีบหันหลังจะเดินหนี แบคฮยอนทำตาโตใส่หมวกใบสีดำในมือถูกปาไปที่หัวคนขี้แกล้งอย่างจัง

“ผมเอาใบนี้ครับ!” แบคฮยอนหันไปบอกพนักงานแล้วเดินหนี เซฮุนหันกลับมาหยิบหมวกบนพื้นส่งให้พนักงาน มือก็คลำหัวตัวเองปอยๆ

“แกล้งแฟนแบบนี้ไม่ดีนะคะ ป่านนี้งอนไปถึงไหนแล้ว” พนักงานสาวรับหมวกไปแล้วพูดขึ้น เซฮุนรีบโบกมือปฏิเสธ

“ไม่ใช่ครับ นั่นรุ่นพี่เฉยๆ” พนักงานยังคงยิ้มเหมือนรู้ทันก่อนนำหมวกไปคิดเงิน แบคฮยอนก็ไม่ได้หนีไปไหนไกล เดินดูรองเท้าร้านข้างๆรอจ่ายเงินค่าหมวกอยู่เหมือนกัน

คิดแล้วเจ็บใจ เจ้าเซฮุนแกล้งกันได้ ปากเล็กขมุบขมิบไปตามเรื่องราวของคนขี้งอนพอดีกับเซฮุนเดินมาหา ตากลมตวัดมองค้อนอย่างน่าหยิก

.

.

“โอ้ย.. พี่ชาน.. ผมเจ็บ..” ชานยอลรีบคลายแรงบีบที่ฝ่ามือเล็ก คยองซูหันมองไปตามสายตาของชานยอลแล้วเม้มปาก

อีกแล้ว.. แบบนี้อีกแล้ว.. มีที่ที่ให้ไปตั้งมากมาย แต่ก็ยังต้องมาเจอ ทั้งๆที่ความรักของเขากำลังจะดีขึ้นแล้ว..

“พี่ขอโทษนะครับ เราเดินไปทางนั้นกันดีกว่านะ” ชานยอลยกมือขึ้นโอบไหล่เล็กก่อนบังคับเดินให้เปลี่ยนทิศทางไปคนละที่กับแบคฮยอนและเซฮุนอยู่  ตาคมยังเจือไปด้วยความไม่พอใจ โมโห และโกรธ แต่ก็ทำได้เท่านั้น เพราะไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์อะไรเลย สันกรามนูนขึ้นจากแรงขบกัดคยองซูเงยหน้ามองคนรักด้วยความเจ็บปวด สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บกว่ามือที่โดนบีบ ก็คือการที่ได้รู้ว่าในใจคนรักไม่ได้มีแค่ตัวเอง

 

“อยากทานอะไรครับเรา” ชานยอลถามเสียงอ่อน พยายามเลิกสนใจกับภาพที่เห็นก่อนหน้า การหยอกล้อของสองคนนั้นเขาเห็นเต็มตา และเจ็บจุกจนเกินจะบรรยาย

ตอนนี้เขามีคยองซู ชานยอลพร่ำบอกตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ตลอดเดือนกว่าๆที่ผ่านมาเขาและคนรักค่อนข้างมีความสุขเพราะไม่ได้เห็น ไม่ได้พบอะไร การมาเจอในวันนี้ เหมือนหัวใจมันจะบอกให้เจ้าของรับรู้ ว่ายังไม่ลืม

“อืม.. อาหารญี่ปุ่นแล้วกันครับ ผมอยากกิน” คยองซูเปิดยิ้มกว้างแม้สายตาที่มองสบลงมาจะไม่ได้ทำให้รู้สึกดี แต่เข้าใจว่าชานยอลกำลังจะพยายาม และไม่ว่ายังไงเขาก็จะพยายามเข้าไปนั่งอยู่ในใจนั้น เพียงคนเดียวเช่นกัน

“โอเคเลย ปะ ร้านนั้นคนกำลังโล่งเลย” สองร่างพากันเดินเข้าร้านอาหารจับจองทีนั่งติดชิดกระจก อาหารจำนวนหนึ่งถูกสั่งโดยคนแก้มป่อง ก่อนคยองซูจะเงยหน้าขึ้นมองชานยอล

“พี่..เอาอะไรไหมครับ?”

“พี่ยังต้องสั่งอีกหรอ แก้มย้วย” สรรพนามใหม่ของคยองซูทำให้เจ้าของชื่อถลึงตามองคนรักแบบเคืองๆ ก่อนจะก้มลงงึมงำคนเดียว รายการอาหารถูกส่งคืนให้พนักงานแล้วตัวเองก็หยิบโทรศัพท์มาดูโปรแกรมหนังในช่วงเวลานี้

“ผมอยากดูหนัง” คยองซูไม่ได้เงยหน้ามอง เพียงแต่บอกให้อีกฝ่ายรับรู้ นิ้วเรียวก็เลื่อนหน้าจอขึ้นไปเรื่อยๆ

“อืม..”

“ไปด้วยนะพี่ชาน”

“อืม..” ผิดปกติเขาคิดแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นมอง ชานยอลในเวลานี้ไม่ได้สนใจตัวเองอยู่แต่กลับมองออกไปด้านนอก ปลายสายตาไม่ใช่ใครที่ไหน แบคฮยอน..

ฟันคมขบลงบนกลีบปากตัวเอง เจ็บใจ เจ็บปวด ทำไมยังต้องทำร้ายกันแบบนี้  ในเวลานี้ตัวคยองซูเริ่มจะพาลไปหมดทุกอย่างเพราะความเสียใจ

 

ชานยอลเองที่เห็นคนรักดูโทรศัพท์อยู่เลยหันออกไปมองด้านนอก ไม่คิดว่าจะได้พบกับสองคนนั้น สองคนที่ไม่อยากเจอที่สุด ตอนที่ข้อมือเล็กนั้นโดนจับกุมโดยคนอื่นที่ไม่ใช่เขา มันโกรธจนอยากจะลุกไปผลักออก ตอนที่แบคฮยอนกำลังยิ้มหัวเราะให้กับอีกฝ่าย เขาอยากจะเข้าไปกระชากแล้วชกหน้าไอ้นั่นซักทีแรงๆ

“กลับกันเถอะ...” เสียงสั่นเครือของอีกฝ่ายทำให้ชานยอลต้องหันมามอง ตากลมโตเคลือบไปด้วยน้ำตาเพราะเขา.. เขาอีกแล้ว ชานยอลอยากหลุดจากปัญหาบ้าๆพวกนี้ ทำไม ทำไมเขายังต้องรู้สึกกับแบคฮยอน อยากกลับไปหา ทำไม..

“พี่ขอโทษ”

“พี่ไม่ควรขอโทษ แต่พี่ควรทำให้มันจบซักที..” คยองซูพูดจบก็ลุกออกจากร้านไป ชานยอลไม่ได้ตามเขาหันไปมองแบคฮยอนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะ

 

รู้แล้ว.. เสียงของผมไม่เคยไปถึงพี่เลย - คยองซู

ถ้าหลับไปขอคืนดี จะยอมกลับมารักกันเหมือนเดิมไหมนะ... แบคฮยอน.. - ชานยอล 


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้หวาน หวาน ขม ขม ปนกันไปนะขอรับ 

ต้องขออภัยแฟนคลับชานยอลด้วย..

เนื่องจากเขียนเรื่องนี้ให้ชานยอลร้ายน่าดู 

แต่คนทุกคนมีโอกาสที่จะผิดพลาด และแก้ไขข้อผิดพลาดกันทุกคนนะขอรับ

ทิศเหนือ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #13 SCIMO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 10:44
    สงสารคยองอะ พี่ชานใจร้ายมาก;-;
    ไม่ให้กลับไปนะ ฮุนกับแบคกำลังไปได้ดีแล้วฮืออ
    #13
    0
  2. #4 ben_z2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:30
    ติดตามค่ะ! รอน้าาา
    #4
    1
    • #4-1 ทิศเหนือ.(จากตอนที่ 4)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:51
      ขอบคุณค้าบบ
      #4-1