มันตราแห่งคมมีดที่กรีดผ่านกาลเวลา

ตอนที่ 4 : หนึ่งชะตากรรม สองผู้ก้าวผ่าน ความโกรธเกรี้ยวแห่งปรารถนาของราชินี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 มิ.ย. 54

 

 

(องก์ที่3)

 

หนึ่งชะตากรรม สองผู้ก้าวผ่าน

ความโกรธเกรี้ยวแห่งปรารถนาของราชินี

 

 

 

รู้สึก ถึงสัมผัสอันแผ่วเบาอ่อนโยนไล้ตามพวงแก้มราวกับจุมพิตของปีกผีเสื้อ ในสติคาบเกี่ยวระหว่างความจริงและความฝันคือโลกเร้นลับที่สัมปชัญญะกระจัดกระจาย..............

 

เพทรามองเห็นบุรุษชรานั่งอยู่บนบัลลังก์ทอง เหยียดตามองลงมายังเธอราวธุลีดิน ไร้คำพูด ราวกับสิ่งนั้นถูกกลืนหายไปในลำคอที่สั่นระริก เพทรากลั้นใจแม้แต่เสียงเธอก็ไม่อาจปล่อยให้มันสั่นพร่าได้ ไม่เช่นนั้นใจเธอคงแหลกสลาย

 

เสด็จพ่อ  เอ่ยเรียกทั้งน้ำตา

 

เฮือก! เพทราผวาลืมตาขึ้น รู้สึกถึงสัมผัสที่ยังคงอยู่ตรงใบหน้า ราชินีไล่มองตามปลายนิ้วนุ่มนวลท่อนแขนบอบบางและใบหน้างามหมดจดไร้ซึ่งอารมณ์ 

 

เนเฟอร่า........

 

เนเฟอร่าจ้องมองราชินีนิ่ง

 

ฝันร้ายหรือ? ” เธอละมือจากใบหน้านั้นแผ่วเบาเจ้าร้องไห้

 

ชั่ววินาทีหนึ่งเพทราอยากหยุดช่วงเวลานี้ไว้ ให้ปลายนิ้วของเนเฟอร่ายังคงปลอบโยนเธอ ทว่าเธอผลักความปรารถนาที่อบอุ่นนั้นออกฝังมันลงและปิดตาย เธอส่ายหน้า ตอบอย่างไม่หยี่หระ

 

ฝันดี.......ดีมากจนข้าจำได้ว่าข้ามาทำอะไรที่นี่

 

เนเฟอร่าไม่ถามต่อเธอเอื้อมมือไปหยิบห่อผ้าจากโต้ะไม้ด้านหลังพร้อมส่งมันให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียง เจ้าชายเคฮ์เฟรนฝากมาให้เจ้า

 

สิ่งที่อยู่ในนั้นสะท้อนประกายสีรุ้ง เพทรารู้ทันทีว่ามันคืออะไร เธอรับมาวางแนบอก ยิ้มน้อยๆทั้งที่คราบน้ำตายังคงติดอยู่ปลายหางตา

 

เจ้าเคยบอกว่านี่คือสมบัติแห่งเทพ หรือเทพเจ้าจะให้เจ้านำมันมามอบให้ข้า? ”  ราชินีถามเรื่อยๆทำลายความเงียบชั่วอึดใจ

 

เจ้าไม่ร้อนรนเลยด้วยซ้ำว่าข้าพาเจ้ามาที่ไหน ท่าทางจะไม่ใช่มนุษย์ธรรมดากระมัง

 

เราคือผู้รับใช้แห่งเทพ ทุกสิ่งล้วนตามพระประสงค์  เนเฟอร่าเอ่ย ย้อนนึกถึงดวงตาของเทพแห่งคนตาย

 

งั้นเทพเจ้าก็ประสงค์ให้ความปรารถนาของข้าเป็นจริงเช่นนั้น? แล้วเจ้าล่ะ เนเฟอร่า? ”

 

ราชินีถามหยั่งเชิง มือยังกุมมีดสั้นแน่น จ้องมองข้ารับใช้แห่งเทพไม่วางตา รอคำตอบจากริมฝีปากสีชมพูน่ารักนั้น

 

เนเฟอร่าค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ตาประสานตา

 

ข้ามีหน้าที่เฝ้าดูและช่วยให้เจ้าสมปรารถนา...ทุกสิ่ง เธอเอ่ยหัวใจเต้นระรัว แววตาของเทพอนูบิสวาบเข้ามาในความคิดอีกครั้ง แววตาของสุนัขสีดำข้างกายพระองค์ แววตาของเพทรา หลอมรวมกลืนกินเธอ

 

พิสูจน์สิ   ราชินีเอ่ยรวดเร็วราวสายฟ้าฟาดทำลายภวังค์นั้น เธอลุกขึ้นนั่งหยิบยื่นปลายมีดจรดหน้าอกของเนเฟอร่า  

 

ตอนนี้ ข้าปรารถนาให้คมมีดลิ้มรสเลือดเจ้า   เธอยิ้ม

 

เนเฟอร่าไม่ลังเล หญิงสาวผู้ผ่านกาลเวลามาคณานับ ผ่านความสูญเสียสุดหยั่ง เรื่องเพียงเท่านี้หาได้สั่นคลอนจิตใจของเธอไม่ นักเดินทางแห่งแสงขยับตัวแนบชิดคมมีดนั้นปล่อยให้มันล่วงล้ำ บุกรุกร่างกายของเธอ น่าแปลกสัมผัสแรกทำให้ผิวเนื้อของเธอเจ็บแปลบแต่ด้านชา เธอรู้ว่ามันจะตามมาด้วยเจ็บปวด

 

แต่แล้วเนเฟอร่ารู้สึกถึงแผ่นเหล็กเย็นเยียบที่ถูกถอนออกช้าๆ รู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆที่ไหลริน จากนั้นริมฝีปากของเพทราจุมพิตทรวงอกเธอแผ่วเบา ราชินีพึมพำคาถาที่เนเฟอร่าไม่เข้าใจ เพียงรู้ว่าความเจ็บปวดที่ควรจะมีบัดนี้จางหายไป

 

ข้าเชื่อเจ้า   ราชินียิ้มอ่อนหวาน

 

 ‘เป็นมนตรารักษาอย่างที่คิดจริงๆเพทรารำพึงในใจแล้วเธอก็หันไปหาเนเฟอร่า มือข้างที่ว่างรวบหลังหญิงสาวทำลายระยะห่างระหว่างทั้งสอง ราชินีเงยหน้ามองนักเดินทางแห่งแสง ถามอ่อนโยน

 

เจ้าพบครอบครัวเคฮ์เฟรนแล้วหรือยัง เพทราแนบใบหน้าลงบนทรวงอกนั้น ชื่นชม ผลการรักษาของตนเอง แนบใบหูฟังเสียงหัวใจ เพลิดเพลิน

 

เนเฟอร่าขมวดคิ้วแล้วพยักหน้า รับรู้ถึงความลังเลแต่เธอก็ตอบ มารดาและน้องสาวของเขา...ยังเยาว์นักไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ

 

เพทรายิ้มรับคำตอบนั้น พอใจเจ้ารู้จักพวกนางก็ดีแล้ว เพราะข้ามีงานให้เจ้าทำ

 

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

หน้ากองไฟที่ดับมอด ควันไฟจางๆ และกลิ่นไหม้ของถ่านไม้ยังคงกรุ่น แสงยามเช้ารำไรทำให้อากาศเริ่มอบอุ่น ในมุมมืดใต้ต้นไม้เจ้าชายเคฮ์เฟรนกำลังนั่งพันแผลที่แขนให้ตนเองเงียบๆ ผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มเลอะไปด้วยโคลนซึ่งบัดนี้เริ่มแห้งกรอบ ใบหน้าของเขาบวมช้ำ มุมปากยังคงมีรสเลือดไม่จางหาย เสื้อผ้าที่เคยเรียบร้อยกลับยุ่งเหยิงเปื้อนไปด้วยโคลนและหญ้า เขาถอนใจเบาๆ

 

โอ เจ้าชายท่านโดนปล้นมาหรืออย่างไร และสิ่งแรกที่ถูกชิงไปก็คงเป็นความสง่างามของท่าน ฮะ ฮะ

 เสียงหยอกล้อแว่วมาจากด้านบน เมื่อเคฮ์เฟรนเงยหน้าก็พบเพทรายืนบังแสงไว้จนมิด เงาร่างสีดำของนางทำให้ตาของเขาพร่าลง

 

ขอโทษ   เจ้าชายก้มหน้าลง เขาเอ่ยราวกับเด็กสำนึกผิด

 

เพทราเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจคุกเข่าลงตรงหน้ามือหนึ่งประคองใบหน้าเคฮ์เฟรนมาสบตาเธอ

 

ท่านทำอะไรผิดรึ บอกให้ข้ารู้หน่อย   เธอขำ

 

ข้าขอให้เมอร์เซ็ทช่วยรักษาเจ้า แต่ดูหน้าเจ้าสิ….” เขากวาดสายตาไปบนใบหน้างามที่ยังมีรอยช้ำจางๆของเพทรา เสียงสลดลงอีก ถอนใจเฮือกใหญ่  เมอร์เซ็ท ไม่ได้ใจดีหรืออ่อนโยนแต่อย่างน้อยข้าก็ไม่คิดว่าเขาจะทำร้ายเจ้า

 

ราชินีระบายลมหายใจนึกขำ ท่านอย่าบอกนะว่า ที่ท่านมีสภาพเช่นนี้เพราะไปหาความเรื่องที่เมอร์เซ็ท ตบ ข้า

 

เธอย้ำราวกับเด็กช่างฟ้อง แต่เมื่อเห็นใบหน้าเคฮ์เฟรนสลดลงอีกราวกับลูกหมาถูกดุ เธอจึงเปลี่ยนเรื่อง

 

ข้าไม่ติดใจแล้วล่ะ ดูหน้าท่านตอนนี้สิดูไม่ได้ยิ่งกว่าข้าเสียอีก   เธอปัดผมเคฮ์เฟรนเบาๆ เราหายกันนะ

 

เคฮ์เฟรนเผยรอยยิ้มออกมา มันน่ารักจนเพทราหัวใจเต้น

 

เมอร์เซ็ทดูไม่ได้พอๆ กับข้าแหละ ฮ่าฮ่าฮ่า   เจ้าชายหัวเราะ ตอนที่เขารู้ว่าเมอร์เซ็ททำรุนแรงกับหญิงสาว เขาโกรธจัดอย่างห้ามไม่ได้ เป็นฝ่ายตะบันหน้าเพื่อนรักก่อน จากนั้นทั้งสองคนก็ฟัดกันจนเกือบรุ่งสาง สะบักสะบอมทั้งคู่

 

สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง   เพทรานั่งลงข้างๆ เคฮ์เฟรน เอียงคอถามน่าเอ็นดู

 

อ้อเจ้าหมายถึงทหารอียิปต์น่ะเหรอ แย่นิดหน่อยข้าขอความช่วยเหลือไปทางเผ่าอื่นแล้ว คิดว่าจะส่งสารไปเจรจา แล้วก็อพยพเด็กกับผู้หญิงออกไปทางด้านใต้ของเนเคนสักระยะ   คำว่าแย่นิดหน่อยของเคฮ์เฟรน เพทรารู้ดีว่ามันคือแย่มากต่างหาก เธอศึกษาเรื่องในช่วงเวลานี้มาอย่างดี

 

ราชินีกุมมือเคฮ์เฟรนไว้กล่าวด้วยเสียงห่วงใยจริงจัง เคฮ์เฟรนท่านเป็นเจ้าชายอียิปต์นะ เรื่องนี้ฟาโรห์ควรจะช่วยท่านถึงจะถูก แต่ดูสิสักนิดก็ไม่มี

 

เคฮ์เฟรนอึ้ง พยักหน้ายอมรับความเป็นจริงง่ายๆ  ท่านพ่อคงไตร่ตรองดีแล้ว ท่านเลือกอียิปต์สำคัญเป็นที่หนึ่ง

 

เพทราเม้มปากแน่น เลือกที่จะทอดทิ้งลูกอย่างนั้นรึ

 

เธอโกรธ พาลนึกถึงกษัตริย์ชราบนบัลลังก์ทองในความฝัน “ เจ้าควรจะโกรธแค้น เคฮ์เฟรน

 

เคฮ์เฟรนกลับยิ้มบางๆให้เพทรา ยิ้มนั้นเหงาหงอย เขาลูบหัวเธอเบาๆ

 

เจ้ายังเด็ก ยังไม่เข้าใจโลกอีกมากเพทรา สำหรับข้าไม่มีเวลาเพื่อโกรธแค้นใคร ข้ามีหน้าที่ที่ต้องปกป้องเนเคนแห่งนี้

 

เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจเพทรา เมื่อไม้อ่อนไม่ชอบก็คงต้องเจอไม้แข็ง เธอคิดหมายมาดถ้าเจ้าสำคัญแผ่นดินกว่าจิตใจตนเองนัก เจ้าก็จงพลีทุกสิ่งเพื่อมันเถอะ!

 

อียิปต์ทำผิดต่อเจ้าหรือเพทรา   เคฮ์เฟรนถาม เจ้าเคยพูดไว้

 

อียิปต์กำลังชดใช้ให้แก่ข้า เจ้าชาย   ราชินีเอ่ยทรนง

 

เคฮ์เฟรนมองเพทรา ห่วงใย แม้จะเจอกันเพียงไม่นาน เขากลับรู้สึกผูกพันจนแม้แต่โกรธเคืองเพื่อนรักที่ทำร้ายนาง เขาปวดแปลบในใจเมื่อเพทราฉายแววตาอันแห้งผาก เย็นชา อยากให้เธอมีความสุขเหลือเกิน..........เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร

 

คืนนี้เราจะอพยพพวกเจ้าออกจากเนเคน แม่และน้องสาวข้า เจ้า แล้วก็เนเฟอร่า ควรจะไปด้วยกันเคฮ์เฟรนเอ่ยเรียบๆ

 

แล้วเจ้าจะสู้จนตัวตายเพื่อปกป้องเนเคน? ”  เพทราถามประชดประชัน

 

เจ้าห่วงข้าหรือ   เคฮ์เฟรนเผยรอยยิ้มเมื่ออีกฝ่ายยังทำสีหน้าเคร่งเครียดเขาจึงกล่าวต่อไม่ต้องกังวลข้าจะไปส่งพวกเจ้าจนถึงจุดปลอดภัย

 

ความเงียบยังคงเป็นคำตอบ 

            นี่มีดของเจ้างามมากเลยนะ ข้าเองก็ชอบมีดเหมือนกันเจ้าอยากดูของสะสมของข้าไหม   เคฮ์เฟรนถาม ลุกขึ้นยืนพร้อมยื่นมือให้เพทรา

 

อืม เอาสิ   เธอยิ้มนึกยินดีที่จะได้ชื่นชมบรรดามีดสั้นทั้งหลาย เธอปล่อยใจล่องลอยก่อนวางมือบนอุ้งมือที่รออยู่เบาๆ

 

ตอนนี้ข้าเล่นสนุกกับเจ้าก่อนก็ได้ รอราตรีมาถึงจะมีเรื่องสนุกกว่ารออยู่ เพทรารำพึงกับตนเองไม่หวังให้เจ้าชายได้ยิน

 

 

สูงขึ้นไป เมอร์เซ็ทกำลังจ้องมองทั้งสองด้วยแววตาครุ่นคิด เขายืนอยู่บนหน้าผาด้านบน แสงแดดที่เริ่มระอุทำให้ไม่มีใครสังเกตเงาดำที่หลบอยู่ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เขาก้มหน้าลงด้านล่างก่อนส่ายหน้าระอา.............

 

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

วิ่ง วิ่ง วิ่ง

 

วิ่งวนเวียนหนีไม่มีสิ้นสุด เคฮ์เฟรนหอบหายใจเหลียวหลังไปมองมารดาที่โอบประคองน้องสาวของเขาในอ้อมกอด เด็กน้อยผู้เป็นดังแสงสว่างสาดส่องเนเคน เสียดายเธอเกิดมาท่ามกลางไฟสงคราม จากนั้นสายตาไล่ตามไปยังหญิงสาวที่วิ่งตามมา คนที่เขาสัญญาว่าจะคุ้มครองอย่างปลอดภัย

 

บัดนี้พวกเขาโดนดักซุ่มไล่ล่า การอพยพนี้ควรจะเป็นความลับแต่ขบวนของเขาถูกโจมตี เคฮ์เฟรนแบ่งกำลังทหารเป็นกลุ่มย่อย สั่งให้แยกย้ายและหาทางไปยังจุดนัดพบทางใต้ เขาไม่ต้องการให้มีการปะทะเพราะคนส่วนใหญ่ในกลุ่มมิใช่ทหารแต่เป็นชาวบ้านธรรมดา

 

เคฮ์เฟรนนึกสบถในใจ ค่ำนี้พวกเขารอเนเฟอร่าที่หายตัวไปทั้งวันนานเท่าไรนางก็ไม่กลับมา เมอร์เซ็ทเสนอตัวที่จะไปตามหาเนเฟอร่า ในขณะที่เขาจำต้องพากลุ่มคนเริ่มออกเดินทาง ป่านนี้ทั้งสองจะเป็นเช่นไร? เจ้าชายกังวล

 

ท่านเคฮ์เฟรน ท่านเคฮ์เฟรน ทางนี้ขอรับ   เจ้าของชื่อสะดุดกับเสียงเรียกหันมองไปทางต้นเสียงก็เห็นทหารของตน เขาจึงพากลุ่มวิ่งไปสมทบ ด้านหน้ามีเพียงทหารชาวเนเคนสองนาย

 

ดีจริงๆที่เจอท่านเคฮ์เฟรน พวกเรากำลังแย่เลย   ทหารคนหนึ่งกล่าว

 

เกิดอะไรขึ้น แล้วชาวบ้านที่ข้าสั่งให้พวกเจ้าพาไปด้วยล่ะ? ”  เคฮ์เฟรนถามสงสัย

 

พวกนางอยู่ด้านหน้านี้เอง เมียข้าก็อยู่ในกลุ่มด้วยนางกลัวมาก   ทหารอีกคนตอบเสียงลำบากใจ

 

กลัว? กลัวอะไรรึ? ”  เคฮ์เฟรนถามสงสัย เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรแปลกๆ ด้านหน้าเป็นป่าไม้ไหววูบ ความมืดที่มืดมิดจนน่าอึดอัดเข้าครอบคลุม โชคดียังพอมีแสงจันทร์รำไร

 

เมื่อเคฮ์เฟรนเดินพ้นป่า เขาก็ต้องหยุดชะงัก คมหอกนับสิบจ่อตรงมาทางกลุ่มของเขา แม้เป็นเพียงเงารางๆแต่การแต่งกายนั้นบ่งบอกว่าเป็นทหารอียิปต์

 

พวกเจ้าพาพวกนางหนีไปข้าจะถ่วงเวลาให้เอง   เขากระซิบเบาๆกับทหารทั้งสอง มือเอื้อมไปคว้าด้ามดาบในมือมั่น ทว่าเขากลับโดนโจมตีที่ท้ายทอยจนต้องล้มลง

 

อะไร....   เจ้าชายถูกทหารเนเคนของตนลอบกัดทางด้านหลัง เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของมารดา แต่ก่อนที่จะตั้งสติได้ ทหารทั้งคู่เข้าจับกุมแขนซ้ายขวาของเขาแน่น

 

เราพาท่านเคฮ์เฟรนมาตามสัญญาแล้ว เจ้าปล่อยพวกนางได้แล้ว   ทหารที่มีภรรยาบอก

 

ทันใด คบเพลิงถูกจุดสว่างไสวขึ้นเบื้องหน้า เจ้าชายจึงมองเห็นทุกสิ่งได้ชัดเจน บรรดาผู้หญิงและเด็กรวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ ทหารเนเคนอีก3-4คน รวมไปถึงคนสองคนที่เขาคำนึงถึงในตอนแรก ทั้งคู่ถูกกันไว้เบื้องหลัง เมอร์เซ็ทถูกมัดมือไขว้หลังร่างกายสะบักสะบอมเหมือนโดนซ้อม ในขณะที่เนเฟอร่ายืนนิ่งเงียบโชคดีที่ไม่ได้ถูกทำร้าย เคฮ์เฟรนมองเมอร์เซ็ทเป็นห่วงขณะมองเนเฟอร่าโล่งใจ

 

ท่าทางเราจะติดกับนะเคฮ์เฟรน   เพทราเดินตามเข้ามาไม่แสดงความหวาดกลัวสักนิด นางยื่นมือไปประคองแม่ของเขา เพทราปลอบ  ท่านป้าไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ถ้าจะฆ่าพวกมันคงทำไปนานแล้ว

 

ทหารอียิปต์พร้อมอาวุธครบมืออีกกลุ่มล้อมเข้ามาจากด้านหลังจนแผ่กระจายล้อมวงโดยรอบ พวกมันหน้าตาดุดันไม่เอ่ยปากพูดแม้แต่นิด ตอนนี้ชาวเนเคนทั้งหลายติดกับราวกับเหยื่อในบ่วงนายพราน

 

เคฮ์เฟรนหนีไป!   เมอร์เซ็ทยังมีแรงตะโกนบอกก่อนถูกทำให้เงียบลงด้วยด้ามหอกของทหารคนหนึ่ง ผิดกับเนเฟอร่าที่ยังนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

 

เจ้าชายเชิ้อสายอียิปต์ยังคงงุนงง พยายามลำดับเหตุการณ์ความคิดแว่บหนึ่งแล่นผ่านเข้ามา เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะผลักมันออกไป

 

ท่านเคฮ์เฟรน อย่างที่พวกเราทุกคนรู้สงครามครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะท่าน ดังนั้นมันควรจะจบลงที่ท่าน...   ทหารที่หิ้วปีกเจ้าชายคนนึงกล่าวเย็นชา

 

พวกเราถูกพวกมันจับได้แต่พวกมันยื่นข้อเสนอ หากส่งตัวท่านมันจะปล่อยชาวเนเคนไป   ทหารอีกคนเสริม

 

เคฮ์เฟรนเบิกตากว้าง สิ่งที่เขาคิดกลายเป็นจริง เขาถูกขาย โดยคนของเขาเอง!

 

หึหึ ฮ่า ฮ่า...... ฮ่า ฮ่า ฮ่า.......

 

เคฮ์เฟรนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเริ่มดังขึ้น ดังขึ้นจนทุกคนในที่นั้นได้ยินจนทั่ว มารดาของเขาเหมือนจะพยายามเข้ามาปลอบใจ แต่เธอที่อุ้มลูกแบเบาะอีกคนในมือ เกรงว่าหากเข้าไปทารกจะได้รับอันตราย

 

ทุกคนเลยรึ.....ทุกคนในที่นี้ ต้องการแลกชีวิตข้าเพื่อเนเคน? ”  เคฮ์เฟรนถามเสียงของเขาเจ็บปวดราวคนที่ถูกมีดกรีดลงกลางใจ

 

เพทราเห็นเคฮ์เฟรนล้มลง คาดเดาได้ว่าชายหนุ่มคงรอคอยคำตอบอย่างคาดหวังเหลือคณานับ หรือไม่ก็สิ้นหวังเป็นที่สุด เธอปรายตามองชาวเนเคนโดยรอบเหยียดหยามอย่างจริงใจ

 

หญิงบางคนก้มหน้าซบลงกับฝ่ามือ พวกเธอเคยรักเคารพเจ้าชายมาแต่ไหนแต่ไร ทหารหลายคนเบือนหน้าหนีพวกเขาเคยเทิดทูนเคฮ์เฟรนยิ่งกว่าใคร ทว่าเมื่อต้องเลือกพวกเขาเลือกที่จะรักษาชีวิตตนเองไว้

 

เมอร์เซ็ทไมได้ขายเจ้า ไม่งั้นเขาคงไม่อยู่ในสภาพนี้   เนเฟอร่าอึดอัดจนทนไม่ได้ เสียงเธอเบาหวิว เธอไม่แม้แต่จะหันไปมองเมอร์เซ็ท นักเดินทางแห่งแสงรู้สึกเวทนาเจ้าชายจับใจ

 

ดูสิเคฮ์เฟรนเจ้าผู้ทำทุกอย่างเพื่อแผ่นดินที่เจ้ารัก กลับถูกทรยศอย่างร้ายกาจโดยคนพวกนี้   เพทราเอ่ยกังวาน เสียงเยียบเย็นนั้นทำให้ผู้คนหวาดผวา น่าแปลกทหารอียิปต์กลับไม่สนใจที่จะห้าม

 

ดูสิ ข้าทายไว้ไม่ผิด จงโกรธแค้นเถอะเคฮ์เฟรน โกรธแค้นชะตาของเจ้า โกรธแค้นผู้คนที่ทรยศเจ้า เพทราคิดพร้อมจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเจ้าชาย เธอเห็นหยาดน้ำสีใสไหลลงมาเงียบๆ เพทราอดไม่ได้ที่จะพอใจ ข้าเตือนเจ้าแล้ว

 

เคฮ์เฟรนรู้ดี เขาจะปล่อยให้ความอ่อนแอเข้าครอบงำจิตใจไม่ได้ ทว่าความมืดสีดำเริ่มกลืนกิน ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นเอ่อล้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาโกรธ เขาคลั่ง เขาถูกทรยศ!

 

เพทราเดินมาเบื้องหน้าของเคฮ์เฟรนเธอก้มลงพูดกับเขาอ่อนโยนราวกับมารดาปลอบประโลมบุตร

 

จงชิงชังเถิด เจ้าสมควรเป็นเช่นนั้น สาปแช่งชะตากรรมของเจ้า   เพทราพอใจที่เคฮ์เฟรนกำลังจะถูกทำลาย

 

เป็นเช่นข้าเถิดราชินีรำพึง

 

อ้ากกกกกกก  เคฮ์เฟรนตะโกนตอบรับอย่างเจ็บปวด ในที่สุดเขาลืมตาขึ้น จ้องมองตรงไปอย่างแน่วแน่

 

เราผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกันราชินียิ้ม แววตาไหววูบ

 

ฮะ ฮะ ฮะ ดีแล้วเคฮ์เฟรน ละทิ้งคนพวกนี้ซะ ข้าสามารถช่วยเจ้าได้นะ ขอเพียงเจ้าละทิ้งความเมตตาที่มีต่อพวกมัน   เพทราหัวเราะอย่างผู้ชนะ

 

จงโกรธแค้นและทำลายมันราชินีหัวใจเต้นระรัว

 

เธอพร้อมที่จะอ้าแขนรับเจ้าชายผู้แตกสลาย ทว่าแววตาบริสุทธิ์ของเคฮ์เฟรนที่จ้องมองมาทำให้เธอชะงัก

 

 

 

ข้าโกรธแค้น ข้ายอมรับ แต่ถ้าคนของข้า อยากให้ข้าแลกชีวิตเพื่อเนเคน ข้ายินดีที่จะทำ เจ้าชายประกาศอย่างองอาจ

 

สายฟ้าฟาดลงกลางใจเพทราอีกครั้ง เมอร์เซ็ทส่งเสียงพึมพำ ในขณะที่เนเฟอร่ากำมือทั้งสองแน่น ชาวเนเคนก้มหน้าไม่กล้าสบตาเจ้าชายของพวกเขา มารดาของเคฮ์เฟรนร่ำไห้ ทหารอียิปต์จ้องมองเงียบงัน

 

เพทราพินิจมองเคฮ์เฟรน

 

เธอยิ้ม

 

เธอถอนใจ

 

รอยยิ้มเริ่มบิดเบี้ยว เธอหัวเราะบ้าคลั่ง เหมือนบางสิ่งขาดสะบั้น

 

เธอหอบ

 

ดี ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะสังเวยตนเองเพื่อคนที่ทรยศเจ้าข้าก็ไม่มีธุระกับเจ้าแล้ว เจ้าชาย   ราชินีตะโกนเสียงลั่น เสียงนั้นสั่นเครือกว่าที่เธอคิด แน่นอนด้วยโทสะ

 

เนเฟอร่าเจ้าเฝ้าเมอร์เซ็ทไว้ ห้ามมันเข้ามาขวางเด็ดขาด   เพทราชักมีดสั้นออกมาอย่างมุ่งร้าย ทันใดทหารอียิปต์ทำความเคารพองค์ราชินีโดยพลัน พร้อมเพรียงราวตุ๊กตาชักใย ในขณะที่พวกมันยังหันคมหอกเข้าสู่ชาวเนเคน

 

เคฮ์เฟรนมองหน้าเพทราและเนเฟอร่าสลับกันอย่างไม่เชื่อสายตา

 

พวกเจ้า........เขากล่าวไม่อยากจะเชื่อความจริงตรงหน้า

 

เจ้าไม่ควรเชื่อใจข้าแต่แรกแล้ว เคฮ์เฟรน 

 

ราชินีเพทราหัวเราะเยือกเย็น นางยังคงหัวเราะดังก้องสะท้อนป่าเงียบสงัดราวกับปีศาจไพร

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

57 ความคิดเห็น

  1. #53 yaos (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:05
    สงสารเจ้าชาย ฮือๆๆๆๆ แงๆๆๆ เพทราใจร้ายยยยยย
    #53
    0