มันตราแห่งคมมีดที่กรีดผ่านกาลเวลา

ตอนที่ 5 : มันเริ่มจากความรัก รักที่แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นหยั่งรากลึกกลายเป็นความชิงชัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    7 ม.ค. 53



(องก์ที่4)

มันเริ่มจากความรัก

รักที่แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นหยั่งรากลึกกลายเป็นความชิงชัง

 

 

 

            เฝ้าส่งเรือทองคำลำน้อยลอยลับ ฟาโรห์ชราผู้เสด็จสู่อ้อมกอดแห่งเร สุริยะเทพ สิ่งที่เหลือไว้มีเพียงความว่างเปล่า บัดนี้แสงทองจับขอบฟ้า ดวงตาของเจ้าหญิงเพทราพร่าเลือน ว่างเปล่าเท่านี้หรือที่ท่านมอบให้ข้า ราชบัลลังก์ที่ว่างเปล่า พระบิดา’ ….

 

         

            ราชินีเพทรายังคงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เธอหลับตาลงครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนไปจ้องมองแน่วแน่ นัยน์ตาสีดำดังห้วงน้ำลึกราวกับบ่อโคลนไร้ก้นบึง

 

เจ้าชาย   เธอเอ่ยเหยียดตามองเคฮ์เฟรน  รู้ไหมว่าพระบิดาของ พวกเรา ใจร้ายนัก

 

            เจ้าต้องการชีวิตข้าหรือเพทรา เจ้าก็เป็นหนึ่งบรรดาพี่น้องที่ต้องการกำจัดข้า? ”  เคฮ์เฟรนถามงุนงง เขานึกสงสัยมาก่อนว่าเพทราสง่างามเกินจะเป็นสามัญชน แต่การพบกับเธอนั้นมหัศจรรย์ ความรู้สึกที่มีให้เธอนั้นก็ พิเศษเกินกว่าจะสานต่อความสงสัย

 

            เพทรากลับหลับตาลงระบายยิ้มน้อยๆ จากนั้นเธอกวาดตามองรอบด้าน มองเนเฟอร่าที่กำลังบัญชาการทหารอียิปต์ควบคุมตัวเมอร์เซ็ท มองชาวเนเคนที่หวาดกลัว ได้ยินเสียงพวกมันอ้อนวอนต่อเทพเจ้า ราชินีหันกลับมามองยังมารดาของเคฮ์เฟรน จ้องมองทารกในอ้อมกอดนั้นแน่วแน่

 

            เจ้าสำคัญตัวผิดไปแล้วเคฮ์เฟรน   เพทราพูดโดยไม่สนใจเจ้าชายสักนิด มือข้างขวาที่พันไว้ด้วยผ้าลินินกระชับมีดแห่งกาลเวลาแน่น มืออีกข้างที่ว่างเปล่ายกขึ้นเป็นคำสั่ง ทหารอียิปต์คนหนึ่งแย่งทารกจากมารดาแล้วประคองเด็กน้อยนั้นมุ่งมาทางราชินี มันคุกเข่าลงข้างหนึ่งสองแขนยกเด็กน้อยนั้นขึ้นเบื้องหน้า

 

            มารดาของเคฮ์เฟรนกรีดร้องดิ้นรนพยายามจะไขว่คว้าลูกของนาง ทว่าไร้ผล ทหารอียิปต์อีกคนจับนางไว้แน่น เคฮ์เฟรนมองแม่ของตนเองตะเกียกตะกาย เขากลืนน้ำลายฝืดคอ สีหน้าเคร่งเครียด

 

เพทรา เจ้าต้องการอะไร!  เขาขึ้นเสียง พยายามสะบัดทหารเนเคนที่กุมตัวเขาอยู่ แต่บัดนี้พวกมันก็ดังเช่นตุ๊กตาเหล็กไร้ชีวิต แรงมหาศาลยึดแขนทั้งสองของเขาไม่สามารถขยับตัวได้

 

            บรรยากาศประหลาดเข้าครอบคลุม ชาวเนเคนทั้งหลายเหม่อลอย ไร้ชีวิตชีวา ไร้การต่อต้าน ราวกับล่องลอยอยู่ในอีกมิติหนึ่ง

 

            น้องสาวต่างบิดาของเจ้าจะเติบโตขึ้นอย่างงดงาม กล้าหาญ เป็นที่ชื่นชม   เพทราเอ่ยเสียงใสทว่าเธอจ้องมองทารกด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวราวกับมองสิ่งน่าขยะแขยง

 

จนวันหนึ่ง หลังจากที่เจ้าและแม่ของเจ้าตายไปแล้ว เคฮ์เฟรน น้องสาวของเจ้าจะเป็นผู้นำแห่งเนเคน เพทราใช้ปลายมีดแหวกผ้าที่ห่อทารกออก มองเห็นนัยน์ตาใสแจ๋วไร้เดียงสา

 

            เพทราเจ้าพูดอะไร....เคฮ์เฟรนถามหวั่นใจ

 

            ข้ากำลังจะบอกว่าข้ารู้อนาคตของเจ้า เพราะข้ามาจากอนาคตอย่างไรล่ะ เพทราตอบตั้งใจกลั่นกรองคำพูดทุกคำ

 

ราวๆ40ปีนับจากนี้ ด้วยมีดสั้นที่สามารถกรีดผ่านกาลเวลาเล่มนี้ราชินีชื่นชมมีดในมือ

 

            เนเฟอร่าจ้องมองกิริยาของทั้งสองแต่แรก เธอรู้แล้วว่าบัดนี้เธออยู่ที่ไหน ในอดีต.... คำถามคือทำไม? นักเดินทางแห่งแสงพยายามมุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่เพทรา เธอปฏิเสธที่จะชายตาไปยังทารกนั้น อย่างไรเสียหน้าที่ของเธอคือเฝ้าดูและช่วยเหลือเพทรา

                   

รู้หรือไม่ อียิปต์ยามนี้มิได้ผลัดเปลี่ยนฟาโรห์ บิดาของเจ้ายังอยู่ดีเคฮ์เฟรน มันเป็นคนสั่งประหารเจ้า!   เสียงเพทราแหบแห้ง ตะคอก น้องสาวของเคฮ์เฟรนสะดุ้ง หวาดกลัว ร้องไห้จ้า

 

เรื่องนั้น..............เคฮ์เฟรนเหมือนจะเอ่ยแต่กลับเงียบเสียงลงราวกับยอมรับบางสิ่ง

 

เจ้าเหมือนจะรู้แต่ไม่อยากจะยอมรับสินะ เจ้าเก่งกล้าเกินไป ฉลาดเฉลียวเกินไป เป็นอันตรายเกินไป   เพทราเสริม  

 

เจ้ารู้แต่ไม่ยอมโกรธแค้น เพราะเจ้าอ่อนแอเจ้าจึงไม่ยอมสู้! ”  เธอเอ่ยเกรี้ยวกราด

 

วันนี้เจ้าจะตายที่ตรงนี้เคฮ์เฟรนตามชะตาของเจ้า ข้าเสนอทางเลือกแล้วแต่เจ้าไม่ยอมรับมัน   เพทราพูดทั้งๆที่ลมหายใจหอบถี่รัวเร็ว เสียงของเธอแหลมสูงแข่งกับเสียงทารกที่หวาดกลัว

 

แต่ว่ามันก็เป็นเพียงอดีต...ข้าหมดความสนใจในตัวเจ้าแล้ว   เพทราหันไปหาทารก เธอกดปลายมีดลงบนหน้าอกใต้ห่อผ้านั้นแผ่วเบา

 

มารดาเคฮ์เฟรนเริ่มกรีดร้องไม่ได้ศัพท์ ส่วนเขากลืนน้ำลายลงคอ พยายามดิ้นรนอีกครั้ง

 

อย่า.....   เขาเอ่ยเบาหวิว

 

เด็กน้อย เด็กน้อยเจ้าจะเติบใหญ่ เป็นที่รัก เป็นที่รักของฟาโรห์  เพทราเอ่ยราวขับลำนำ

 

เมื่อเจ้าเป็นราชินี เจ้าจะมีบุตร บุตรของเจ้าจะเป็นที่รักด้วยหรือไม่? ”  เพทราหัวเราะขมขื่น

 

ไม่ ไม่ เจ้าจะตายวันที่เจ้าให้กำเนิดบุตร แล้วบุตรของเจ้าจะเป็นที่ชิงชัง   ทารกตรงหน้าหยุดร้องไห้แล้วอาจเป็นเพราะเสียงขับกล่อมของเพทรา เด็กน้อยกระพริบตาใสบริสุทธิ์ เพทรามองน้ำตาซึม เธออนุญาตตนเองแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น

 

เป็นที่ชิงชัง.......  เสียงเธอหายไปในลำคอ

 

เนเฟอร่ารู้สึกเหมือนมีลมร้อนพัดอยู่ในหู เสียงของเพทราสั่นคลอนใจเธอนัก  

 

คงไม่ใช่ว่า......นักเดินทางแห่งแสงกอดอก เล็บจิกในผิวเนื้อจนเป็นรอยช้ำ เธอเงยหน้ามองท้องฟ้ารำพึง ท่านอนูบิส

 

ไร้การตอบสนอง เธอกวาดตาเข้าไปในพงไพรมองหาเฮรู ไร้วี่แวว สุดท้ายเธอรู้สึกถึงความอึดอัด เมอร์เซ็ทจ้องมองเธอเขม็ง

 

เพทราเว้นช่วงหายใจก่อนเอ่ยบุตรของเจ้าจะได้เป็นราชินี เป็นราชินีบนบัลลังก์ทองแห่งอียิปต์สืบไป

 

เพทรา !

 

 คราวนี้เนอเฟอร่าเป็นฝ่ายร้อง เสียงเธอสั่นเครือใบหน้ากระตุกริมฝีปากเริ่มสั่นระริก เด็กคนนี้เป็น...

 

แม่ของข้าเอง   เพทราแทรกประโยคไม่ยี่หระ ข้ามาที่นี่เพื่อกำจัดนาง

 

โอท่านอนูบิส นี้หรือคือสิ่งที่ท่านต้องการ ให้ข้าช่วยบุตรประหารมารดานัยน์ตากลมโตของเนเฟอร่าคลอไปด้วยน้ำตา มันร้อนผ่าวระรื้นขึ้น น้ำตาที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ทำความรู้จักกับมันอีกหลังจากผ่านกาลเวลามายาวนาน

 

เพทรายกมีดสั้นในมือขึ้น เธอกำมันแน่นจนข้อนิ้วเป็นสีขาว ราชินีจ้องมองทารก มองมารดาที่เธอไม่เคยพบหน้า นึกถึงสายตาชิงชังของบิดา เธอกัดฟันแน่นมันกระทบกันสั่นระริก

 

อย่า!   เคฮ์เฟรนแทรกเสียงหลง ทหารเนเคนยังคุมตัวเขาไว้แน่นราวกับรูปปั้น

 

เพทราถ้าเจ้าฆ่านางเจ้าจะไม่ได้เกิดมานะ เขารู้แล้วว่าหญิงสาวเป็นใคร สิ่งที่เพทราต้องการเขาไม่สามารถปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้ เจ้าชายดิ้นรนด้วยแรงทั้งหมด

 

เพทราหันมาทางเคฮ์เฟรนจ้องมองเลื่อนลอย ไร้ประโยชน์ทหารเหล่านี้ล้วนอยู่ภายใต้มนต์ของข้าและด้วยความช่วยเหลือของเนเฟอร่าต่อให้เจ้าดิ้นจนแขนขาหลุด พวกมันก็ไม่ปล่อยเจ้าหรอก

 

นักเดินทางแห่งแสงผู้ถูกกล่าวถึงรู้สึกอยากจะสลายไปจากที่ตรงนั้นไม่ถูกต้องสิ่งนี้ไม่ถูกต้องเธอกรีดร้องในใจ

 

หยุดมันเนเฟอร่า เจ้าหยุดมันได้คลายมนต์สะกดของเพทราซะ   เมอร์เซ็ทที่นิ่งเงียบมาตั้งแต่ต้นเอ่ยเสียงเครียด เขาจ้องมองเนเฟอร่าเขม็ง คิ้วขมวดเข้าหากัน

 

ไม่ได้   เนเฟอร่าตอบเสียงเบาหวิว นี่เป็นลิขิตแห่งเทพ เป็นหน้าที่ของข้า  เธอเอ่ยราวกับจะย้ำให้ตนเองได้ยิน เม้มปากแน่น

 

เจ้าเด็กดื้อ หน้าเจ้าเศร้าโศกเสียปานนั้น เจ้ายังคิดว่าเรื่องนี้สมควรเกิดขึ้นแล้วรึ   เมอร์เซ็ทขึ้นเสียง เทพเจ้าต้องการให้เจ้าเป็นเช่นนี้รึ เป็นตุ๊กตาที่ถูกชักใย เจ้ายังมีความคิดหรือไม่!

 

ฮะ ฮะ นางเป็นข้ารับใช้ถ้าไม่ฟังคำสั่งแล้วนางจะเป็นอะไร   เพทราแทรกเย้ยหยันเธอเงื้อมือขึ้นสูงจนสุด เงาของคมมีดสีรุ้งเป็นประกายใต้ดวงจันทร์

 

ท่านเรฟา!เนเฟอร่าเรียกหาที่พึ่งสุดท้ายในใจ สายตาของเมอร์เซ็ทยิ่งกดดันเธอจนมุม

 

แกว้ก!

 

เสียงเฮรูสะท้อนไปทั่วบริเวณทำลายปราการสุดท้ายในใจของเนเฟอร่า เธอเรียกคทาแห่งเทพขึ้นมาวาดไปข้างหน้าเร็วรวด เธอสูดหายใจลึกกลั้นเสียงสะอื้น

 

ไม่ได้ ถึงจะต้องขัดประสงค์ของท่านอนูบิส ข้าก็ปล่อยให้สิ่งนี้เกิดขึ้นไม่ได้  ข้ารับใช้แห่งเทพประกาศก้อง

 

อากาศโดยรอบคทานั้นรวมตัวกันกลายเป็นลมเย็นสายหนึ่งหมุนวนรวดเร็วก่อนระเบิดกระจายออกโดยมีเนเฟอร่าเป็นศูนย์กลาง ปัดเป่ามนตราสะกดผู้คนในนั้นสิ้น

 

ว้ากกก  วินาทีนั้นเคฮ์เฟรนสะบัดหลุดจากการเกาะกุมด้วยแรงที่มหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ หัวใจเต้นแรง เขาคว้าตัวเพทราก่อนที่เธอจะแทงมีดลง กอดราชินีไว้แน่น

 

คราวนี้ราชินีเป็นฝ่ายดิ้นรนบ้าง

 

ไม่มมมมมมมม!! เธอตะคอกจ้องมองทารกเบื้องหน้า อีกนิดเดียว นิดเดียวเท่านั้นเธอคำรามในใจ

 

ทหารอียิปต์และผู้คนโดยรอบเหมือนได้สติคืนมากึ่งหนึ่ง พวกเขารู้สึกเหมือนเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงความฝัน

 

หยุดเพทรา หยุด   เคฮ์เฟรนเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มคลั่ง  เจ้าจะไม่ได้เกิดมานะ ทำไมเจ้าต้องอยากทำร้ายแม่ของตัวเอง   เขาปลอบ

 

ถึงยังไงวันนึงนางก็ต้องตายอยู่แล้ว แค่ตายเร็วขึ้นหน่อยจะเป็นไรไป! ”  เพทราตอบกระชากเสียง

 

ข้าไม่ได้อยากเกิดมา จะให้ข้าเกิดมาเพื่ออะไร เพื่อเป็นที่ชิงชังงั้นรึ   ข้อมือเพทราสั่นระริกเธอยังกำมีดสั้นไว้แน่นแต่มันไม่สามารถขยับได้เพราะเคฮ์เฟรนล็อคมือของเธอไว้

 

            ไม่ ไม่ใช่ ข้าดีใจที่ได้พบเจ้า   เคฮ์เฟรนรวบตัวเพทราแน่นขึ้นอีกกระซิบข้างใบหู ปล่อยมือจากมีดเถอะ

 

เขาวิงวอนแต่เพทราไม่ตอบสนอง  ข้ารู้แล้วว่าทำไมเราถึงหลงใหลในสิ่งเดียวกัน เพราะมีดเป็นที่พึ่งเดียวของเจ้าใช่ไหม

 

เขาเงยหน้ามองฟ้าก่อนเอ่ย  เสด็จพ่อคงทิ้งเจ้าไว้ในสวนนั้น ข้าจำได้ มันมีสระบัวที่แสนงดงาม ข้ากอดมีดสั้นไว้แนบอก สัมผัสผิวน้ำเย็นเยียบ มันเป็นคืนเดือนมืด หลายครั้งที่เราต้องเอาชีวิตรอดจากสัตว์ร้าย มีเพียงมีดสั้นเล่มเดียวเท่านั้นที่เจ้าพึ่งพาได้ เคฮ์เฟรนกล่าวขมขื่น ครั้งนี้เสด็จพ่อทำเกินไป เจ้ายังเด็กนัก

 

เพทราหยุดดิ้น ระลึกถึงความโหดเหี้ยมของพระบิดา

 

เจ้ารู้?   เธอรำพึง

 

เคฮ์เฟรนยิ้มอ่อนโยน  ข้าเกิดก่อนเจ้านะลืมไปแล้วรึ ข้ารู้มันเริ่มจากความรัก รักที่แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นหยั่งรากลึกกลายเป็นความชิงชัง

 

ทำไมเจ้าไม่โกรธแค้น!   เพทราถามต้องการคำตอบถึงที่สุด

 

เคฮ์เฟรนคลายวงแขนเปลี่ยนมารัดร่างเพทราไว้หลวมๆ จงอยู่ต่อไป เมื่อเจ้าได้สัมผัสความรัก เมื่อเจ้าระลึกได้ถึงการมีชีวิตอยู่ เจ้าจะเข้าใจถึงความหมายที่เจ้ากำเนิดขึ้นมา

 

ตัวข้าตอนนี้อยู่เพื่อแผ่นดินของแม่ เจ้าเป็นราชินีแห่งอียิปต์เพทรา จงอยู่เพื่อแผ่นดินของเจ้า เขาเหลียวไปทางเมอร์เซ็ทวูบหนึ่ง หากไม่ได้พบเพื่อนแท้เช่นนี้เขาก็หวั่นใจเหลือเกินว่าจะเป็นอย่างเพทรา

 

พวกมันทรยศเจ้า!

 

เพทราร้องย้ำความเป็นจริงเธอรวบรวมกำลังทั้งหมดผลักเมอร์เซ็ทออก เธอรู้มนต์สะกดของเธอจะไร้พลังหากเธอไม่ตั้งสมาธิ ทว่าเธอไม่สนใจพุ่งเข้าไปหาทารกในอ้อมแขนทหารอียิปต์

 

ทหารอียิปต์พลันรู้สึกตัว มันคำรามลั่น สัญชาติญาณทำให้มันปกป้องทารกในอ้อมกอดก่อนเงื้อมือคว้าดาบมาโจมตีหญิงสาวที่ดูราวกับปีศาจร้ายตรงหน้า

 

ฉั่วะ!  เสียงดาบฟันผ่านเนื้อมนุษย์แต่เพทรากลับไม่เจ็บปวด เธอถูกโอบอุ้ม เคฮ์เฟรนพุ่งเข้ามารับดาบแทนเธอ ตระกองกอดเธอไว้ทนุถนอม

 

ไม่ !   เพทราโกรธเกรี้ยวส่งเสียงลั่น เจ้ามันโง่! โง่งม! เคฮ์เฟรน!

 

หมดสิ้นสายใยสุดท้ายแห่งมนต์สะกดเพราะเพทราไม่เหลือสมาธิอีกต่อไป ผู้คนโดยรอบได้สติ ชาวเนเคนหวั่นไหวนายน้อยของพวกเขาล้มลงเลือดเจิ่งนอง ทหารอียิปต์มีปฏิกิริยากับชื่อของเคฮ์เฟรน พวกมันตั้งสติระลึกถึงคำสั่งของฟาโรห์

 

เจ้าชาย! ฆ่าเจ้าชาย! ”  มันร้อง กรูเข้ามาอย่างรวดเร็ว

 

ปล่อย   ราชินีตะคอกเจ้าชาย พยายามยิ่งยวดที่จะเข้าไปทำร้ายทารกอีกครั้ง เธอดิ้นด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ทว่าเคฮ์เฟรนพลิกตัวเธอกลับมา เขาปฏิเสธความเจ็บที่สีข้าง คว้ามีดสั้นแห่งกาลเวลาไว้แน่นพยายามยื้ดยุดมันมาจากมือของเพทราไม่สนใจว่าตนเองกำใบมีดไว้จนมันกรีดเฉือนฝ่ามือ

 

วินาทีนั้นทั้งคู่ย้อนกลับไปเห็นภาพสะท้อนของตนเองจากร่างของอีกฝ่าย

 

เพทราที่โกรธแค้น มองเห็นเพทราที่กำใบมีดไว้แน่นมองอย่างอ่อนโยนกลับมา

 

เคอ์เฟรนที่อ่อนโยน จ้องมองเคฮ์เฟรนที่โกรธแค้น พยามยามปลอบประโลม

 

แล้วความรู้สึกทั้งหลายก็ไหลวนราวน้ำเชี่ยวกราด ความอ่อนโยนของเคฮ์เฟรนไหลเข้าสู่เพทรา ความเคียดแค้นของเพทราไหลเข้าสู่เคฮ์เฟรนโดยมีมีดสั้นแห่งกาลเวลาเป็นสื่อกลาง

 

ทั้งสองหลับตาลงโหยหาบางสิ่ง ประทับริมฝีปากปล่อยให้น้ำตาไหลพราก อบอุ่นเหลือเกินราวกับวิญญาณจะหลอมรวมเป็นหนึ่ง

 

แต่แล้วสายฟ้าก็ฟาดผ่านร่างทั้งสอง ให้เกิดความรู้สึกรังเกียจ ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บปวด ราวกับสิ่งที่ทั้งสองกระทำนั้นไม่ถูกต้อง เป็นอาเพท เป็นบาป เป็นความผิด เป็นเรื่องที่ไม่สามารถล่วงล้ำได้ มีบางสิ่งไม่ถูกต้อง

 

ราวกับกาลเวลากำลังกรีดร้อง มีดสั้นแห่งกาลเวลาเปล่งประกายเจ็ดสีอีกครั้ง เสียงอากาศที่ถูกแหวกออกบาดผ่านหู ประกายแสงเจ็ดสีเริ่มทะลักทลายออกมาจากรอยปรินั้น สะกดทุกผู้คนให้เงียบงัน

 

เคฮ์เฟรนรู้ ถึงเวลาแล้วที่เพทราต้องไป กลับไปยังอนาคตของเธอ เขาเหลือบตามองทหารอียิปต์โดยรอบเขาไม่สามารถปกป้องใครได้แล้วในตอนนี้ เขาเหลียวมองเนเฟอร่า ขยับริมฝีปากส่งยิ้มจริงใจ

 

ขอบคุณ

 

เจ้าชายผลักราชินีออกจากอ้อมกอดเบาๆ  

 

ข้ารักเจ้า นับแต่วินาทีแรกที่เห็นข้าก็รู้ว่าข้าต้องรักเจ้า   เขาเอ่ยอ่อนโยนสัมผัสใบหน้างามด้วยปลายนิ้วเปื้อนเลือดแผ่วเบา

 

เพทราตะลึงเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะนิยามความรู้สึกนี้ว่าอย่างไร รู้เพียงว่าเธอโหยหาเคฮ์เฟรนเหลือเกิน ทว่าลำแสงสีรุ้งยึดร่างของเธอไว้ เธอเหลียวมองเมอร์เซ็ทเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหันมาเผชิญหน้ากับเคฮ์เฟรน

 

ข้า....รักเจ้า....เช่นกัน   ราชินีเอ่ยขมขื่น ดวงตาร้อนผ่าว

 

เมอร์เซ็ทฟังบทสนทนาของทั้งสอง เขาจ้องมองทั้งคู่เงียบๆ เหมือนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย เขาสะบัดตัวจากทหารอียิปต์ หันมายิ้มให้เนเฟอร่าซึ่งบัดนี้กำลังถูกแสงสี้รุ้งกลืนกินเช่นกัน

 

เจ้าทำได้ดีมาก เนเฟอร่าน้อย

 

เนเฟอร่าหลับตา ความกังวลทั้งหลายเหมือนถูกปัดเป่าไปเมื่อได้ยินเสียงของเมอร์เซ็ท ทำไมเธอรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้เหลือเกินนะ จิตใจสงบลง เธอรู้สึกได้เฮรูกำลังบินมาหาเธอ  กลับกันเถอะเฮรู

 

แล้วแสงสีรุ้งก็กลืนกินนักเดินทางจากอนาคตทั้งสามโดยพลัน ภาพสุดท้ายที่เพทราเห็นคือรอยยิ้มแสนอ่อนโยนของเคฮ์เฟรน เธอพยายามดิ้นรนคว้ามือไปข้างหน้าร้องเรียกน่าสงสาร  เคฮ์เฟรน  

 

ทว่าไร้ผล แสงเจ็ดสีเจิดจ้าบาดนัยน์ตาทำลายประสาทรับรู้ลง...

 

 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

ดิ่ง ดิ่ง ดิ่ง

 

ดำดิ่งลงสู่ห้วงน้ำลึก หายใจไม่ออก อึดอัด ดวงตาแสบระคาย หูอื้อ น้ำเย็นเฉียบไหลทะลักท่วมปอด

 

เคฮ์เฟรน!  

 

เพทราร้องก้อง เสียงนั้นโศกเศร้าจนน่าสงสาร แล้วร่างของเธอถูกดึงขึ้นสู่ผิวน้ำ เนเฟอร่านั่นเอง! นักเดินทางแห่งแสงฉุดเพทราขึ้นมาจากบึงน้ำ กอดราชินีไว้แน่นราวกับพยายามปลอบประโลม

 

ดอกบัวในสระน้ำนั้นไหวเอน ผิวน้ำใสสะอาดแตกกระจายออกเป็นวงคลื่นแล้วคลื่นเล่า เพทราสั่นอยู่ในอ้อมกอดของเนเฟอร่าราวกับลูกนกปีกหัก เสื้อผ้าของทั้งสองเปียกชุ่มผิวเนื้อแนบเนื้อแลกความอบอุ่น เนเฟอร่าลูบหลังเพทราแผ่วเบามืออีกข้างประคองศีรษะที่สั่นเทา

 

เคฮ์เฟรน  เพทราร้องไห้ราวกับเด็กน้อยร้องหาแม่ พร่ำเรียกชายหนุ่มไม่ขาด เธอกอดเนเฟอร่าไว้แน่นหาที่ยึดเหนี่ยว ความเย็นชาพังทลาย

 

เคฮ์เฟรน……” 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

57 ความคิดเห็น

  1. #54 yaos (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:21
    น่าสงสารเจ้าชายจัง เศร้าๆๆ
    #54
    0