My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 12 : Chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 พ.ค. 57



Chapter 11 




 

แสงอาทิตย์ยามสาย สาดส่องผ่านกระจกบานใส สายลมพัดพากลุ่มเมฆไปตามแรงลม ใบไม้ลู่ไหวน้อยๆ คล้ายหยอกล้อ

 

ล็อคนั่งมองบรรยากาศภายนอกร้านผ่านกระจกบานใส ในมุมส่วนตัวของเจ้าของร้าน มุมที่มีโต๊ะยาวที่มีพื้นที่มากพอจะวางของ มีเก้าอี้ไม้สีขาวหนึ่งตัว เพียงเท่านี้ล็อคก็จมจ่ออยู่ตรงนี้ไปได้อีกทั้งวัน

 

คนตัวโตมักใช้มุมนี้เป็นห้องทำงานชั่วคราว เมื่อใดที่ต้องการสมาธิในการทำเอกสารบัญชีของร้าน ล็อคจะเข้าประจำที่มุมนี้ทันที

 

เสียงเพลงอันไพเราะ คลอเบาๆ สร้างบรรยากาศสดใสให้กับร้าน  ล็อคไล่สายตามองพนักงานแต่ละคนของร้าน

 

โต้งกำลังยกไอศกรีมมาเสิร์ฟลูกค้าสาวกลุ่มใหญ่ ล็อคแอบเห็นว่าลูกค้าคนหนึ่งในโต๊ะ พยายามยัดกระดาษอันเล็กๆใส่มือโต้ง แต่โต้งปฏิเสธไม่รับท่าเดียว คงเห็นท่าไม่ดี โต้งเลยรีบขอตัวไปทำความสะอาดโต๊ะอื่น ลูกค้ากลุ่มนั้น หันมาร้องว่าเสียดายกันใหญ่ ล็อคเดาว่าที่เธอพยายามยัดใส่มือโต้ง คงไม่พ้นเบอร์โทรศัพท์ หรือ เฟสบุ๊ค หรือไลน์ อะไรพวกนั้น

 

สายตาคมเหลือบมองไปยังที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ พนักงานตัวเล็กกำลังยิ้มหวานให้ลูกค้าที่รอเช็คบิล มือบางรับ-ส่งบิลและเงินสดอย่างคล่องมือ เอ่ยขอบคุณลูกค้า เมื่อลูกค้ากำลังจะก้าวออกจากร้านไป

 

ล็อคอมยิ้มน้อยๆกับภาพที่เห็น

 

ทันใดนั้น เผลอคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืน….

 

เดียร์ไปทำอะไรมา?

 

ที่ที่ล็อคไปเจอเดียร์ มันไม่ใช่ใกล้ๆเลย

 

ถ้าเดียร์ไม่สะดวกใจที่จะบอก ก็จะไม่คาดคั้น

 

แต่ลึกๆ อย่างไรเสีย ล็อคก็อดเป็นห่วงคนตัวเล็กไม่ได้จริงๆ ไม่อยากให้เดียร์ทำงานในวันแบบนี้ด้วยซ้ำ แต่เดียร์ในตอนเช้าที่ล็อคเจอ แทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นคนเดียวกันกับเดียร์ ที่ล็อคเจอเมื่อคืน

 

เห็นเดียร์ร่าเริงแบบนี้ก็ดีแล้วนะ

 

“มองขนาดนี้ เดี๋ยวมันก็ท้องหรอก” เสียงทุ้มของพนักงานตัวโต ดังอยู่ไม่ไกล เจ้าของร้านยังไม่มีทีท่าว่าจะได้ยิน สายตาหวานเชื่อมยังถูกส่งไปให้พนักงานอีกคนของร้าน

 

โต้งส่ายหน้าน้อยๆ ตั้งใจเดินเข้าไปใกล้เจ้าของร้านอีก มองงานที่อยู่ในมือเจ้าของร้าน อดทักไม่ได้ “หัวใจเต็มหน้ากระดาษแล้วพี่ล็อค”

 

ล็อคเพิ่งได้สติเดี๋ยวนั้น เงยหน้าสบตากับพนักงานตัวโตที่อยู่ใกล้ๆ  เห็นโต้งชี้มาที่กระดาษที่อยู่ในมือ  ล็อครีบก้มมองตามที่โต้งบอก ดวงตาคมเบิกกว้างกับสิ่งที่เห็น

 

หัวข้อของกระดาษแผ่นนั้นมีคำว่า บัญชีประจำวัน บนตัวหนังสือที่ถูกพิมพ์มาอย่างดี มีรอยปากกาวาดเป็นรูปหัวใจ เต็มหน้ากระดาษ

 

“วาดรูปสวยนะพี่” โต้งยิ้มแซวส่งท้าย รีบหอบถ้วยไอศกรีมเปล่า หนีฝ่าเท้าล็อคทันที

 

โต้งเดินหนีเจ้าของร้านไปยังที่ประจำของตัวเอง

 

อ่างล้างจาน เรียกว่าที่ประจำไหมนะ?

 

เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านดังขึ้น

 

เดียร์ที่ประจำอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เอ่ยต้อนรับทันที

 

“สวัสดีครับ …2 ที่นะครับ?” เดียร์กำลังจะเดินไปคว้าเมนู ผายมือเชิญลูกค้าไปนั่ง แต่ทั้งสองคนพากันยืนนิ่ง ยิ้มน้อยๆมาให้เดียร์

 

“พวกเรามาสมัครงานน่ะครับ” หนึ่งในสองคนนั้นเอ่ยขึ้น

 

เดียร์เผลอตาโตไปชั่ววินาที มองคนสองคนตรงหน้าอีกที

 

เมื่อกี๊พูดว่า ครับเป็นผู้ชายหรือ?

 

รับสมัครพนักงานชายไม่ใช่หรือ….

 

ครับ ถ้างั้นรบกวน เชิญตามผมมาทางนี้เลยครับ”

 

เดียร์เดินนำผู้มาใหม่ทั้งสองคน ไปยังมุมส่วนตัวของเจ้าของร้าน

 

“พี่ล็อค มีคนมาสมัครงานแล้วนะ” เดียร์เดินไปเคาะโต๊ะเจ้านายเบาๆ  ล็อคเงยหน้ามองทันที สายตาคมมองตามมือบางที่ผายไปทางด้านหลัง คนตัวโตเผลอขมวดคิ้วน้อยๆ ยื่นหน้าไปกระซิบกับเดียร์เบาๆ  “เรารับพนักงานชายไม่ใช่หรือ?”

 

เดียร์เผลอกระแอมน้อยๆ กระซิบตอบเจ้าของร้านไปคืน “ผมว่าผู้ชายนะพี่ล็อค” เดียร์รีบผละออกไป ยิ้มหวานให้กับว่าที่พนักงานใหม่ทั้งสองคน ก่อนกลับไปเฝ้าแคชเชียร์เหมือนเดิม

 

ตอนแรก ล็อคแทบไม่ให้เดียร์ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ แคชเชียร์พี่ล็อคก็จะทำ ไหนจะช่วยโต้งเสิร์ฟไอศกรีม ทำความสะอาดโต๊ะ แต่เดียร์มาทำงาน จะให้นั่งอยู่เฉยๆก็น่าเบื่อแย่สิ กว่าเดียร์จะกล่อมพี่ล็อคได้ ใช้เวลาอยู่พอสมควร ในที่สุดก็ได้ประจำแคชเชียร์ แต่มันก็ออกจะน่าเบื่อไปหน่อย ถ้าไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นเลย เดียร์เลยแว้บไปที่อ่างล้างจาน แว้บไปเสิร์ฟไอศกรีม แว้บไปทำความสะอาดโต๊ะ สรุปคือ เดียร์ทำงานเหมือนเดิมนั่นล่ะ ล็อคจะว่ายังไง เดียร์ไม่สนหรอก

 

….ถ้าจะตัดเงินเดือนเพราะทำงานเกิน มันก็ออกจะเกินไปหรือไม่ทำงานแล้วได้เงินเท่าเดิม มันก็ออกจะแปลกๆอยู่นาทำงานแล้วก็ทำให้มันคุ้มเงินหน่อย….

 

“ใครวะ?” โต้งเอ่ยทักทันทีที่เดียร์เข้าประจำที่

 

“มาสมัครงานน่ะ” พอเดียร์ตอบปั๊บ โต้งก็ถามต่อปุ๊บ

 

“เรารับพนักงานชายไม่ใช่หรือวะ?”

 

เดียร์หันไปยิ้มแหยๆให้เพื่อน “กูก็ไม่รู้ว่ะ แต่พี่เขาพูดครับนะ”

 

“ทอมหรือ?” โต้งยังคงถามต่อไป เดียร์เห็นโต้งกำลังล้างถ้วยไอศกรีมอยู่ เหมือนมันพูดกับอ่างล้างจานมากกว่าพูดกับเดียร์ แต่ถึงอย่างนั้นเดียร์ก็ยังใจดีต่อบทสนทนา

 

“ไม่รู้ว่ะ” เดียร์หันมาจัดเคาน์เตอร์ ยังไม่มีลูกค้าเข้า ยังไม่มีลูกค้าออก เดียร์นั่งนิ่งๆ มองกลุ่มลูกค้ารอบๆร้าน หากใครต้องการอะไรเพิ่ม เดียร์พร้อมจะบริการให้

 

“สองคนนั้นเป็นผู้ชายนะ เหมือนเดียร์ไง” เสียงทุ้มดังอยู่ใกล้ๆ

 

เดียร์เห็นเงียบไปนานแล้ว เกือบลืมไปเลยว่าตามอยู่ตลอด

 

เดียร์หันไปขมวดคิ้วน้อยๆให้ธาตุอากาศข้างๆ กระซิบเบาๆ “น่ารักขนาดนั้นน่ะนะ ผู้ชาย?”

 

วายุพยักหน้าน้อยๆ ยิ้มหวานให้คนตัวเล็ก “ผมถึงได้บอกว่าเหมือนเดียร์ไง” รอยยิ้มไม่ได้จางหายไปจากใบหน้าคมแม้แต่น้อย

 

เดียร์เห็นอย่างนั้น อดไม่ได้ที่จะยู่หน้าน้อยๆใส่ร่างสูง

 

“ฉันหล่อโว้ย หล่อน่ะหล่อ รู้จักไหม?” เดียร์ได้แต่ส่งค้อนไปทางสายตา สะบัดหน้าหนีร่างสูงที่เอาแต่จ้องหน้าเดียร์

 

วายุอมยิ้มเล็กๆ ส่ายหน้าน้อยๆ กับความมั่นใจของเดียร์

 

“โน่น ดูโน่น สาวโต๊ะนั้นยังมองฉันเลย เห็นไหม?”

 

คนตัวเล็กเหลือบมองไปทางโต๊ะลูกค้าสาวกลุ่มใหญ่ หญิงสาวในโต๊ะมองเดียร์แล้วก็หันไปกรี๊ดเบาๆกัน

 

เดียร์ยิ่งได้ใจ ทำทีเป็นหันไปมองโต๊ะอื่น แต่ไม่วายยังแอบส่งยิ้มเล็กๆให้สาวๆกลุ่มนั้น

 

วายุเห็นอย่างนั้นแล้วอยากเก็บเดียร์ใส่กระเป๋าจริงๆ

 

ไม่ได้รู้เลยใช่ไหม ว่าท่าทางแบบนั้นมันน่ารักขนาดไหน

 

วายุเหลือบมองไปอีกมุมของร้าน เห็นลูกค้าชายประมาณ 3-4 คน มองเดียร์เป็นตาเดียว วายุขมวดคิ้วฉับ

 

“ช่วยโต้งล้างถ้วยไอศกรีมไป” วายุเอ่ยนิ่งๆ  ยังไม่ทันที่เดียร์จะตอบอะไร เสียงใสๆของคนตัวเล็กก็ร้องขึ้นเบาๆ วายุมองตามสายตาคนตัวเล็ก  เห็นน้ำล้างจานกระเซ็นเต็มพื้น

 

“เป็นอะไรรึป่าววะมึง?” เดียร์ค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆเพื่อน  โต้งได้แต่ยิ้มแหยๆมาให้

 

“โทษทีว่ะ มือลื่น” เดียร์ควานหาไม้ถูพื้น ตั้งใจจะเดินกลับมาทำความสะอาด แต่ทว่า คนตัวเล็กมัวแต่หาไม้ถูพื้นจนไม่ทันระวังน้ำที่นองอยู่เต็มพื้น

 

คนตัวเล็กก้าวเท้าออกไป พลันรู้สึกว่าแรงเสียดทานมันน้อยลง

 

“เฮ้ย!” เสียงใสร้องลั่น ร่างกายเอนหลังไปสี่สิบห้าองศาแล้ว อีกไม่กี่องศา แผ่นหลังจะแนบพื้น คนตัวเล็กหลับตาแน่น

 

พลัน คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่กลางอากาศ

 

ท่อนแขนอบอุ่น ประคองร่างของเดียร์ไว้ได้ทัน ก่อนที่เดียร์จะร่วงลงพื้น

 

เดียร์เข้าใจว่าคงเป็นโต้ง เพราะแถวนี้ มีแค่โต้งอยู่คนเดียว  แต่ลืมอะไรไปหรือเปล่า….

 

เดียร์แง้มดวงตาน้อยๆ พลัน ดวงตาใสเบิกโพลง มองผู้ที่เข้ามารับร่างของเดียร์ไว้

 

“วายุ!” เดียร์ร้องเบาๆ เผลอมองไปทางโต้ง มันอ้าปากค้างไปแล้ว  เดียร์รีบผละออกจากอ้อมแขนนั้นทันที

 

คนตัวเล็กเดินช้าๆ เข้าไปหาไม้ถูพื้น ปล่อยให้โต้งอ้าปากค้างไปสักพัก  ทำความสะอาดพื้นให้เรียบร้อย ให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดอุบัติเหตุเหมือนเมื่อกี๊

 

เดียร์มองวายุที่เอาแต่อมยิ้มส่งสายตาไม่รู้ไม่เห็นมาให้ คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนมีควันออกหู หมั่นไส้นัก ไอ้ท่าทางทะเล้นแบบนั้น

 

คนตัวเล็กหันไปสนใจเพื่อนตัวโตที่แข้งค้างไปแล้ว

 

“โต้ง” เรียกเบาๆ เข้าไปสะกิดที่แขน ดีที่มันไม่ถืออะไรไว้ในมือตอนมันตกใจ

 

เดียร์ไม่เห็นเพื่อนมีปฏิกิริยาตอบสนอง เดียร์ชกเบาๆไปที่อกเพื่อน และดูเหมือนจะได้ผล โต้งไอเบาๆ ลูบอกตัวเอง

 

“มึงมะ มึง….” โต้งชี้หน้าเดียร์ เหมือนว่าเดียร์เป็นผีมาหลอกมัน

 

“เออ กูเอง ทำไม?” เดียร์ท้าวเอวน้อยๆ พยายามเรียกสติเพื่อน ต้องให้มันชิน

 

“มึงทำได้ยังไง มึงจะถึงพื้นแล้วนะ กูกำลังจะเข้าไปรับมึง แต่กูโดนผลักออกมา” ประโยคของโต้ง ทำให้เดียร์หันไปมองตัวต้นเหตุทันที รายนั้นเอาแต่อมยิ้มมีเลศนัยอยู่นั่น

 

“เออ….’เขาช่วยกูเอง ไม่มีอะไรหรอก”

 

โต้งเบิกตากว้างกับคำว่า เขาของเพื่อนตัวเล็ก

 

เขาตามมึงมาด้วยหรือวะ? นี่กูอยู่กับ เขาของมึงมาตลอดเลยหรอเนี่ย ” โต้งรู้สึกอยากจะกลั่นน้ำตาลูกผู้ชายออกมาจริงๆ

 

ถึงจะรู้ว่าเพื่อนมีความสามารถพิเศษ แต่มันก็ยังไม่ชิน แล้วเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ก็ไม่ได้ทำให้โต้งรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด ….คิดแล้วอดขนลุกไม่ได้

 

“เอาน่า กูบอกมึงไว้ จะได้ชิน เขาไม่ทำอะไรมึงหรอก”

 

เดียร์ตบบ่าเพื่อนปุๆ คนตัวเล็กกำลังจะผละหนี โต้งรีบจับแขนเพื่อนไว้แน่น “เขาไม่ทำอะไรกูแน่นะ”

 

“แน่สิ ไว้ใจได้”เดียร์บีบมือเพื่อนแน่นๆ ยิ้มน้อยๆให้เพื่อนตัวโต

 

โต้งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลับไปล้างถ้วยไอศกรีมต่อ

 

มีลูกค้าเข้าร้าน เดียร์ตั้งท่าจะออกไปรับ แต่เพื่อนที่เดียร์เข้าใจว่าล้างถ้วยไอศกรีมอยู่ รีบถลามาขวางเดียร์ทันที

 

“เดี๋ยวกูไปเอง ฝากล้างที่เหลือหน่อยนะ” โต้งถลาไปคว้าเมนู เข้าไปรับลูกค้าทันที  เรื่องอะไรจะอยู่คนเดียว

 

เดียร์เห็นท่าทางเพื่อนแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ หันมามองตัวต้นเหตุ

 

“ไปล้างที่เหลือเลย” เสียงใสสั่งธาตุอากาศข้างๆ

 

วายุไม่ได้ว่าอะไร ยอมไปล้างถ้วยไอศกรีมที่เหลืออยู่

 

คนตัวเล็กเห็นอย่างนั้นก็ชะงักไปนิด

 

วายุหยิบจับสิ่งของได้ แต่ไม่เคยโดนตัวเดียร์ได้

 

แล้วทำไมวายุถึงโดนตัวเดียร์ได้

 

เหตุการณ์ในคืนนั้นก็ด้วย

 

ทำไม?” คนตัวเล็กพึมพำเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่ร่างสูงที่อยู่หน้าอ่างล้างจาน

 

เดียร์คงคิดอะไรเพลินไปหน่อย เผลอแป๊บเดียว วายุล้างถ้วยไอศกรีมเสร็จแล้ว

 

เดียร์เห็นโต้งถือไอศกรีมถ้วยใหม่ไปเสิร์ฟลูกค้า

 

เฮ้ย! แล้วอย่างนี้มันจะเห็นตอนวายุล้างถ้วยไอศกรีมหรือเปล่า?

 

“ไม่เห็นหรอก ผมล้างเสร็จก่อนโต้งจะเข้ามาอีก”

 

วายุพูดเหมือนรู้ว่าเดียร์คิดอะไรอยู่

 

เดียร์ขมวดคิ้วน้อยๆ

 

“ถ้วยมันเหลือใบเดียวเอง” ว่าจบ ร่างสูงก็ประกบเดียร์ไม่ห่าง เหมือนเดิม  เดียร์พยายามไม่สนใจ แต่ถึงกระนั้น เสียงของวายุ ยังคงลอยเข้ามาให้ได้ยิน

 

“ผมชอบเวลาที่ผมโดนตัวเดียร์ได้นะ” อีกครั้ง ที่วายุพูดเหมือนรู้ว่าเดียร์คิดอะไรอยู่

 

วายุยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไปหน้าใส นึกอยากได้กลิ่นหอมๆของคนตรงหน้า

 

รอให้กลับเข้าร่างได้ก่อนนะ

 

คนตัวเล็กเผลอกลั้นหายใจ วายุเอ่ยต่อทันที

 

….ทำให้ผมรู้ว่า ตัวเดียร์นุ่มมากแค่ไหน” ว่าจบ ร่างสูงค่อยๆถอยห่างออกจากใบหน้าใส  ยืดตัวตรง มองคนตัวเล็กที่อ้าปากค้าไปเรียบร้อยแล้ว

 

คนตัวเล็กอยากจะตะโกนให้ลั่นร้าน แต่ทำได้เพียงกำมือแน่น

 

ไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคอย่างนี้จากร่างสูง

 

“ฉวยโอกาสเรอะ!  ทั้งความคิด ทั้งร่างกาย มันจะมากไปแล้วนะวายุ!” เดียร์กัดฟันกรอด แค่นเสียงลอดไรฟัน พยายามไม่ให้เสียงมันดังจนเกินไป

 

วายุเพียงแค่ยิ้มหวานให้คนตัวเล็ก

 

“ผมไม่ได้อ่านความคิดเดียร์ได้ขนาดนั้นนะ เดียร์คิดอะไร ก็ออกมาทางสีหน้าหมด แต่ฉวยโอกาสทางกายนี่….” วายุหยุดไปพักหนึ่ง มองปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก  คนตัวเล็กฟึดฟัดขึ้นมาทันที

 

….นับว่าเป็นปฏิกิริยาที่น่าพอใจ วายุไม่รอช้าที่จะเอ่ยต่อ

 

“ผมไม่ปฏิเสธ

 

 

 

 

 

# My dear

 

 

 

ฮัดช่า…. มาแล้ว ^^

ไม่มีคอมเม้นเพิ่ม แต่ก็จะยังลงต่อไป  T T …

อยากแต่งให้จบอ่าแต่รู้สึกท้อจังเลยค่ะ T T

จะพยายามทำให้จบเรื่องให้ได้ค่ะ ฮึ้บๆ ^^

 

ตอนนี้แอมกำลังสนใจวง B.A.P อยู่ค่ะ ><

หลงน้องเจลโล่เข้าให้ คึคึคึ

จะพยายามไม่เอาเวลาที่เขียนนิยายไปดูน้องโล่นะคะ ^^’’

แค่นี้ก็เข็นนิยายลำบากแล้ว  T T

 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ ^_^

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #43 sukanyaza (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 13:10
    จำไม่ได้อีกอ่ะ เริ่มต้นจีบใหม่เลยน่ะวายุ
    #43
    0
  2. #25 Ice lemon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 11:25
    กริ้ดดดด วายุรุกจังเลยยยย >\\< น่ารักอ่าาา อยากให้เดียร์ยิ้มบ่อยๆจัง ^^
    #25
    0
  3. #9 ชายในฝันอยู่ในนิยาย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 12:54
    วายุเริ่มรุกแล้วจริงๆด้วยล่ะ แหย่เดียร์ตลอดเลย เดียร์ยิ้มได้ดีแล้วจ้า
    ไรท์อัพต่อเรื่อยๆนะ รออ่านอยู่จ้า อย่าท้อนะ
    #9
    0