My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 11 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 พ.ค. 57



Chapter 10 

 

  

รถยนต์คันหรู แล่นเข้าจอดหน้าหอพักนักศึกษาชาย ในเวลาตีหนึ่ง

 

วายุประคองร่างเดียร์ขึ้นไปจนถึงห้องพัก

 

คนตัวโตใช้เวลาเคาะประตูห้องไม่นาน ประตูก็ถูกเปิดออก

 

พู่กันกำโทรศัพท์มือถือไว้ในมือแน่น ทันทีที่เปิดประตูแล้วพบเดียร์และล็อคมาด้วยกัน  พู่กันรี่เข้าไปประคองเดียร์ทันที

 

พู่กันตกใจ ทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่ ลนลานจนล็อคต้องเตือนให้พู่กันตั้งสติดีๆ

 

“เดียร์เป็นอะไรครับ?” พู่กันถามคำถามนี้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็จำไม่ได้ ล็อคได้แต่ถอนหายใจแรงๆ ล็อคเองก็ไม่มั่นใจนัก

 

เดียร์ขอตัวเข้าไปอาบน้ำ พู่กันและล็อคได้แต่มองตามอย่างเป็นห่วง

 

วายุคอยตามเดียร์อยู่ไม่ห่าง ตามเข้าไป แม้แต่ในห้องน้ำ

 

คนตัวเล็กไม่หันมาตวาดวายุเหมือนทุกครั้ง

 

วายุเฝ้ามองจนเดียร์เริ่มเปลื้องผ้า ร่างสูงจึงตัดสินใจผละออกไป

 

วายุออกมาสมทบกับพู่กันและล็อคที่อยู่ในห้องนั่งเล่น

 

“เดียร์ไม่รับโทรศัพท์ผมเลยครับ”  พู่กันพูดด้วยสีหน้าวิตก  “โทรไปกี่ครั้งก็ไม่รับ เดียร์ไม่โทรมาบอกอะไรผมด้วย”

 

“ที่ที่เดียร์ไป ไม่ใช่แถวนี้ พี่สงสัยว่าเดียร์ไปทำอะไร” วายุเสนอความคิดของตัวเองบ้าง

 

“แล้วเดียร์ไปทำไม พี่ล็อค เดียร์เป็นอะไร?” พู่กันพูดด้วยน้ำเสียงวิตกไม่ต่างจากตอนแรกนัก คนตัวเล็กหารือกับล็อคไปพักใหญ่ ตัดสินใจโทร.หาเพื่อนตัวโตกลางดึกเลย

 

ทันทีที่พู่กันโทร.หาโต้ง เพื่อนตัวโตก็รุดมายังห้องพักของเดียร์และพู่กันทันที

 

ภาพที่โต้งเห็นคือ พู่กันนั่งโอบไหล่เดียร์อยู่ที่โซฟา

 

ได้ยินพู่กันบอกเดียร์ว่าให้ไปนอนพักผ่อน แต่เดียร์เอาแต่ส่ายหน้า พึมพำว่าไม่อยากนอนคนเดียว

 

“งั้นเดี๋ยวเราไปนอนด้วย” พู่กันว่าพลางประคองเพื่อนตัวเล็กให้ลุกขึ้น พาเดินเข้าห้องนอนไป

 

โต้งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างไม่เข้าใจ

 

“เดียร์ยังไม่พูดอะไรเลย” ล็อคหันมาบอกโต้งที่ยืนมองอยู่

 

โต้งเดินมานั่งที่โซฟา นั่งอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน

 

ล็อคกับโต้งนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบ

 

จนกระทั่งพู่กันเดินออกมาจากห้องนอน

 

“เดียร์หลับไปแล้วครับ คงเหนื่อยมาก” พู่กันเดินมานั่งข้างๆโต้ง

 

ทั้งสามคนตกลงจะเริ่มคุยเรื่องเดียร์

 

“เดียร์ไม่ได้ลางาน นอกจากตอนนั้นที่บอกว่าจะไปโรงพยาบาล”

 

ล็อคเริ่มพูดก่อน โต้งนิ่งไปเล็กน้อย คิดตามที่ล็อคพูด ก่อนจะพูดขึ้นบ้าง

 

“วันก่อน เดียร์บอกว่าจะไปหาหมอผี”

 

ประโยคของโต้งทำเอาพู่กันกับล็อคหันมามองโต้งเป็นตาเดียว

 

“หมอผี? ทำไมเดียร์ต้องไปหาหมอผี?” เป็นล็อคที่ถามขึ้นมา

 

พู่กันคิดตามที่โต้งพูด

 

หมอผีจะเกี่ยวอะไรกับเรื่องผีที่มาขอให้เดียร์ช่วยหรือเปล่า?

 

เขาขอให้เดียร์ช่วย” เดียร์ว่าพลางมองไปรอบๆห้อง

 

ถ้าพู่กันเป็นเดียร์ ก็คงจะมองเห็นวายุที่นั่งฟังบทสนทนานั้นอยู่ไม่ไกล

 

โต้งตาโต อุทานลั่น “เออใช่! อาจจะเกี่ยวกันก็ได้นะเว้ย”

 

บทสนทนาของโต้งและพู่กัน ทำเอาล็อคขมวดคิ้วมุ่น

 

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ล็อคถามออกไปในที่สุด

 

พู่กันกับโต้งหันไปสบตากันเล็กน้อย

 

ไหนๆเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้วนะ

 

พู่กันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจเล่าเรื่องของเดียร์ให้ล็อคฟัง

 

“เดียร์มองเห็นผีได้ครับ”

 

หลังจากนั้นคือเรื่องเล่าที่มาจากปากของโต้งและพู่กัน

 

เล่าถึงตอนที่ย้ายหอมาที่ห้องนี้ และล่าสุดคือเรื่องที่เดียร์บอกว่าจะไปหาหมอผี

 

ล็อคนั่งฟังอยู่เงียบๆ ขมวดคิ้วพลาง ถามพลาง

 

“อย่างนี้ วิญญาณที่ว่านั่น ก็อยู่ในห้องนี้?”

 

ล็อคถามพลางมองไปรอบๆห้อง

 

“ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นครับ” เป็นพู่กันที่เป็นคนตอบออกไป

 

“ทั้งหมดนี่คือเรื่องที่เราเดากัน เอาไว้รอฟังจากปากเดียร์ดีกว่า”

 

โต้งเป็นคนจบการสนทนานั้น

 

ทั้งสามคนคุยกันจนเกือบตีสี่

 

ล็อคขอตัวกลับไปก่อน กำชับพู่กันว่าถ้าเดียร์ตื่นแล้วให้โทร.หา

 

ส่วนโต้ง ได้สิทธิ์ยึดโซฟาเป็นที่นอนไป

 

พู่กันเดินกลับเข้าไปในห้องนอน

 

ลมหายใจสม่ำเสมอของเดียร์ ทำให้พู่กันสบายใจขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยเดียร์ก็ได้พักผ่อน

 

ถึงจะไม่รู้ว่าเดียร์ไปเจออะไรมาบ้าง แต่เดียร์ที่พู่กันเห็นตอนนั้น

 

เหมือนไม่ใช่เดียร์เลย

 

“ให้เดียร์ช่วย ก็ดูแลเดียร์ด้วยนะ” พู่กันพึมพำเบาๆ ก่อนซุกตัวลงไปในผ้าห่ม

 

เหมือนพู่กันรู้ว่าวายุอยู่ในห้อง

 

ใช่วายุอยู่ในห้อง

 

ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้เดียร์ จ้องมองคนตัวเล็กหลับตาพริ้ม

 

ใบหน้าคมโน้มลงไปใกล้หน้าผากเนียน

 

วายุเผลอหลับตาแน่น ชะงักไปเล็กน้อย

 

ไม่แน่ใจว่าครั้งนี้จะสัมผัสคนตัวเล็กได้หรือไม่

 

วายุลืมตาอีกครั้ง โน้มใบหน้าลงไปใกล้หน้าผากเนียนมากขึ้น

 

พลันสัมผัสอุ่นอยู่ที่ปลายจมูก

 

วายุตัดสินใจประทับริมฝีปาก ลงใบบนหน้าผากเนียน  ก่อนค่อยๆผละออกมาช้าๆ

 

วายุนั่งอยู่ข้างๆเดียร์อย่างนั้น …. จนกระทั่งรุ่งเช้า

 

 

พู่กันต่อสายโทรศัพท์หาล็อคทันทีที่ตื่น

 

เดียร์ตื่นเช้ากว่าพู่กัน  พู่กันตื่นตอนเดียร์อาบน้ำ

 

พู่กันกระวีกระวาดควานหาโทรศัพท์มือถือแทบไม่ทัน

 

รอจนเดียร์ออกมาจากห้องน้ำ

 

สังเกตว่าสีหน้าเพื่อนตัวเล็กดีขึ้นกว่าเมื่อคืน

 

“มึงโอเคป่ะวะ?” พู่กันเลียบๆเคียงๆถามดู

 

เดียร์หันมายิ้มให้พู่กันน้อยๆ “กูสบายดีน่า”

 

พู่กันมองเพื่อนตัวเล็กที่เดินไปจากห้องนอน เห็นอย่างนั้น พู่กันก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง ถึงจะใช้เวลาชั่งใจอยู่นานก็เถอะ

 

“เดียร์ จะไปไหน?” เสียงทุ้มๆของวายุดังขึ้น

 

คนตัวเล็กหันไปตามที่มาของเสียง เห็นวายุยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง

 

วายุรู้สึกว่าเดียร์มองมาด้วยสายตาที่แปลกไป

 

ไม่แน่ใจว่าสายตานั้นแปลว่าอะไร

 

“ไปทำงาน” เดียร์ว่าพลางเดินไปต้มโจ๊กคัพ

 

วายุปราดเข้ามาประชิดตัวทันที

 

“ไปทำงานไหวหรือ?  พักผ่อนดีกว่า เรื่องงานน่ะ….

 

“ไม่ทำไม่ได้ วายุ มันคืองาน”

 

คนตัวเล็กเดินหนีไปกดน้ำร้อนใส่ถ้วยโจ๊ก

 

ถึงวันนี้จะเป็นวันอาทิตย์ แต่ไม่ใช่วันหยุด

 

วันนี้ไม่มีเรียน แต่มีงานต้องทำ

 

คนตัวเล็กเดินหนีวายุออกไปนั่งที่โซฟา เปิดโทรทัศน์ให้มีเสียงอื่นแทรกเข้ามาบ้าง

 

วายุเดินตามเดียร์มาติดๆ

 

“เมื่อวาน….ขอบคุณนะ” เดียร์พึมพำเบาๆ

 

วายุชะงักไปเล็กน้อย  จู่ๆเดียร์ก็เอ่ยขึ้นมา  …. ทันใดนั้น จุดยิ้มน้อยๆค่อยๆเผยบนใบหน้าคม

 

“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ ขอบคุณที่เดียร์ทำเพื่อผม แล้วก็ขอโทษขอโทษที่ผม..

 

“มันผ่านไปแล้ววายุ” เดียร์ไม่รอให้วายุพูดจบ คนตัวเล็กรีบขัดขึ้นทันที “เก็บไว้เป็นบทเรียน” เดียร์เงยหน้า สบตากับวายุ

 

คนตัวเล็กส่งยิ้มน้อยๆให้ร่างสูง

 

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงนะ เรื่องแค่นี้ ฉันไม่เก็บไปคิดให้เสียสุขภาพจิตหรอก” ว่าจบก็หันไปตักโจ๊กเข้าปาก

 

วายุได้ยินอย่างนั้นก็ได้แต่หัวเราะลั่น

 

สายตาคมมองคนตัวเล็กอย่างพึงพอใจ

 

เห็นเดียร์กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ วายุก็ดีใจ

 

ชอบที่เดียร์เป็นแบบนี้จัง….

 

 

ช่วงสายของวันนั้น เจ้าของร้านไอศกรีมมาทักทายแต่เช้า

 

เดียร์เปิดประตูรับด้วยความตกใจ

 

แว้บแรก คิดว่าพี่ล็อคจะมาว่า ที่เดียร์ไปทำงานสาย

 

เผลอหันไปมองนาฬืกาที่ข้างฝา

 

ยังไม่เวลาไปทำงานเลย….

 

พอคนตัวเล็กเห็นล็อคส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ เดียร์เริ่มเข้าใจ

 

“วันนี้เดียร์ไม่ต้องไปทำงานนะ” ล็อคนั่งคุยกับเดียร์ที่โซฟา

 

ส่วนพู่กันกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารเช้า  ปล่อยให้เจ้านายกับลูกน้องคุยกันไป

 

ล็อคเอาแต่ปลอบด้วยถ้อยคำสารพัด เดียร์ได้แต่ยิ้มน้อยๆไปให้

 

“ผมไม่เป็นอะไรจริงๆครับพี่ล็อค” เดียร์ย้ำไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

 

ถ้าเดียร์ไม่ไปทำงาน จะมีเงินไหมล่ะนี่

 

“เดียร์ยังไม่สบายอยู่นะ” เสียงทุ้มส่งความห่วงใยมาให้

 

แต่เดียร์ก็ยังเป็นเดียร์

 

วายุที่นั่งอยู่ข้างๆยังอดคิดไม่ได้เลยว่า เดียร์น่ะดื้อ

 

ในที่สุดความดื้อของเดียร์ก็เป็นผล

 

ล็อคยอมให้เดียร์ไปที่ร้านได้ แต่ต้องไม่ทำงานหนัก

 

วายุสังเกตจากท่าทางของเดียร์แล้ว คนตัวเล็กคงไม่อยู่เฉยๆแน่

 

แค่ตอนนี้เดียร์ไปทำงานได้ ถ้าไปถึงร้าน คงวิ่งวุ่นทำงานเหมือนทุกครั้งนั่นแหละ

 

 

เดียร์มาถึงร้านไอศกรีมตอนที่ร้านเปิดแล้ว

 

โต้งกำลังวิ่งวุ่นเช็ดโต๊ะ เช็ดเก้าอี้

 

เดียร์เหลือบไปทางหน้าร้าน เห็นป้ายรับสมัครพนักงานแปะไว้อยู่

 

“อยู่แค่แคชเชียร์นะ”ล็อคย้ำอีกครั้ง ก่อนจะเดินนำเดียร์เข้าไปในร้าน เดียร์เดินตามพลางยิ้มอยู่คนเดียว

 

อยู่แค่แคชเชียร์น่ะน่าเบื่อออก

 

“ไอ้เดียร์!!!”  โต้งร้องลั่น ทักทายเพื่อนตัวเล็กที่เดินเข้ามาในร้าน

 

เดียร์รี่ตรงเข้าไปหาเพื่อนตัวโตทันที

 

คนตัวเล็กกระโดดตบหัวเพื่อน ทักทายเพื่อนไปทีหนึ่ง

 

“ตบหัวกูทำไมเนี่ย?” โต้งโยนผ้าขี้ริ้วในมือทิ้ง มือหนาลูบหัวตัวเองป้อยๆ เดียร์มองอย่างสะใจ

 

“หมอผีที่มึงแนะนำมาแม่ง โคตรห่วย” เดียร์ว่าพลางส่ายหน้าน้อยๆ “มันเป็นหมอเถื่อนเว้ย” คนตัวเล็กคอยสังเกตปฏิกิริยาของโต้ง

 

แล้วก็เป็นอย่างที่เดียร์คิด โต้งดูตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

 

“มึงไปหาหมอผีมาแล้วจริงๆหรือวะ!” โต้งเผลอคิดไปถึงสภาพเดียร์เมื่อคืน “มัน..ทำอะไรมึงหรือเปล่าวะ?”

 

แววตาเดียร์มีแววหม่นเศร้าไปเล็กน้อย แค่เล็กน้อยเท่านั้น คนตัวเล็กกลับมามีแววตาสดใสดังเดิม

 

“มันจะทำหรือไม่ทำ ตอนนี้กูก็ไม่เป็นอะไรแล้วนี่ สบายใจได้”    คนตัวเล็กยืดแขนไปตบบ่าเพื่อนปุๆ

 

“เพราะ เขาให้ช่วยใช่ไหมวะ? มึงถึงต้องตามหาหมอผีแบบนี้”

 

เท่าที่โต้งได้ยินมาจากพู่กันมันน่าจะเป็นอย่างนั้น

 

เดียร์ชะงักไปเล็กน้อย คนตัวเล็กกัดริมฝีปากล่างแน่น

 

“กูเต็มใจช่วย เขา’… กูไม่รู้จะทำยังไงแล้วนี่หว่า” เดียร์ว่าพลางเหลือบไปมองวายุ เห็นร่างสูงยืนอมยิ้มน้อยๆอยู่ไม่ไกล

 

“มึงคงไม่ตามหาหมอผีคนอื่นแล้วนะ?”  โต้งว่าพลางส่งความเป็นห่วงไปให้เพื่อน ผ่านทางสายตา

 

เดียร์ถอนหายใจแรงๆ “กูไม่เอาแล้วหมอผีอะไรเนี่ย เสียเวลา ทำงานดีกว่า”

 

ว่าจบ คนตัวเล็กกลับหลังไปประจำเคาน์เตอร์ทันที

 

โต้งมองตามอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ดีแล้ว

 

วายุเดินตามเดียร์ไปติดๆ “เดียร์แน่ใจนะ ว่าไม่เป็นไร”  ร่างสูงถามย้ำอย่างไม่เชื่อในคำพูดของเดียร์

 

….ไม่คิดว่าเดียร์จะเข้มแข็งขนาดนี้

 

“คิดอะไรมาก เรื่องที่เกิดไปแล้ว มันกลับไปแก้ไม่ได้นี่ ถ้ามัวแต่ยึดติดกับอดีต แล้วเราจะอยู่กับปัจจุบันยังไง?” เดียร์พูดเบาๆ  ล็อคเดินออกไปหน้าร้าน เดียร์เลยกล้าพูดเบาๆได้บ้าง

 

วายุยังไม่ละสายตาไปจากคนตัวเล็ก

 

เดียร์ก้มๆเงยๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์ ตั้งหน้าตั้งตาจัดของให้เข้าที่

 

“ฉันไม่ไปหาหมอผีอีกแล้ว” เดียร์ลุกขึ้น ยืนจ้องหน้าวายุบ้าง

 

วายุอมยิ้มน้อยๆ ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าใส

 

“ต่อไป..ถึงตาผมแล้วนะ”

 

 

 

# My dear

 

 

 

ตอนที่ 10 แล้ว ^^

 

พยายามไม่ดราม่าสุดๆ   ^^’’

ดูแลสุขภาพดีๆด้วยนะคะ  ตุนอาหารไว้เยอะๆ ก่อนเซเว่นปิดนะคะ

ด้วยความเป็นห่วงกระเพาะอาหารของทุกคน ^^’’

 

 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ ^_^

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #47 sukanyaza (@nooaedekza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 14:07
    จบง่ายๆ
    #47
    0
  2. #24 Ice lemon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 20:18
    เหมือนทุกอย่างดีขึ้น ^^ ถึงเดียร์จะยังดื้อแต่ก้โอและ รับฟังกันบ้างก้ดี

    เอาเลยวายุลุยโลดดด

    มีผิดเล้กน้อยนะ ตรงใส่ชื่อคน เหมือนเขียนผิดจาก้พุกันเป้ยเดียร์ หรือล้อคเป้ยวายุแทน
    #24
    0
  3. #8 PRanG Thai Circle (@mapringgang) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 18:47
    อ้ากกกกกกก
    สงสารเดียร์น้า แต่ก็แบบสงสารวายุด้วยที่เหมือนเดียร์ยังไม่ค่อยสนใจและก็จับตัวเดียร์ไม่ได้
    หลายอารมณ์ 55555
    #8
    0