ความลับของต้าเกอ [KaiYuan] [TFBoys feat. TNT]

ตอนที่ 5 : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ก.ย. 63


Chapter 5

 

ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวัน ฉันออกมาหาข้าวเที่ยงกินที่โรงอาหารกับหลินหยู

ฉันเป็นแฟนคลับของหวังจวิ้นข่ายไปแล้ว ฉันเล่าให้หลินหยูฟังว่าฉันเห็นและได้ยินอะไรมาบ้าง หลินหยูก็ดูเข้าใจ

“หยวนเกอเห็นร้านข้าวที่เปิดใหม่ตรงนั้นมั้ย น่ากินมาก”

คำเรียกชื่อทำให้ฉันหันขวับ

เป็นติงเฉิงซิน หวังหยวน และหลิวเย่าเหวิน นั่งที่โต๊ะข้างๆ

“ผมก็คิดอย่างนั้นติงเกอ วันหลังพวกเราไปลองร้านนั้นกัน” อันนี้เป็นเสียงของหลิวเย่าเหวิน

ทั้งสามคนนั่งถัดจากโต๊ะที่ฉันกับหลินหยูนั่งอยู่

ฉันเห็นเย่าเหวินมองติงเฉิงซินคล้ายส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง แต่ติงเฉิงซินไม่ได้สนใจสัญญาณนั้น

หลิวเย่าเหวินถอนหายใจ จู่ๆ ติงเฉิงซินก็กระตือรือร้นชวนคุย

เย่าเหวินก้มกินข้าวสลับกับเงยมองรุ่นพี่อีกสองคนเงียบๆ

เท่าที่ดู เหมือนว่าหลิวเย่าเหวินจะเป็นนักเรียนที่เพิ่งเข้ามาปีแรก แต่อยู่ชมรมเดียวกันก็เลยสนิทกัน

ส่วนคนอื่นๆ เหมือนจะเข้าเรียนที่นี่ก่อนเย่าเหวินปีหนึ่ง

ฉันมองติงเฉิงซินที่พยายามชวนหวังหยวนคุย ในขณะที่หลิวเย่าเหวินเคี้ยวข้าวหนุบหนับเงียบๆ

ไม่ใช่สิ เหมือนว่าหลิวเย่าเหวินหาจังหวะแทรกไม่ได้มากกว่า แล้วตอนนั้นเองหวังหยวนก็ลุกไปซื้อขนม ทั้งโต๊ะจึงมีเพียงติงเฉิงซินและหลิวเย่าเหวิน

“ติงเกอ” เย่าเหวินโอดครวญ ติงเฉิงซินถอนหายใจ

“ข่ายเกอจ้างนายด้วยอะไร?” ติงเฉิงซินจ้องหน้า หลิวเย่าเหวินยู่หน้า

“บอกมาเร็ว”

เย่าเหวินมีท่าทีอิดออดแต่ก็ยอมบอก

“ข่ายเกอจะนัดย่าเซวียนให้”

“อะไรนะ?” ติงเฉิงซินเบิกตากว้าง

“โหย ติงเกอ ก็ย่าเซวียนสนิทกับข่ายเกออ่า ติงเกอก็ต้องให้ผมช่วยข่ายเกอเป็นการตอบแทนบ้าง นะๆ”

ติงเฉิงซินถอนหายใจ สักพักหวังหยวนก็เดินกลับมา

คราวนี้ติงเฉิงซินกินข้าวเงียบๆ หลิวเย่าเหวินยิ้มกว้าง คล้ายตัวเองกำลังจะได้ปฏิบัติภารกิจสำคัญระดับประเทศ

“หยวนเกอ วันหยุดนี้ไปไหนหรือเปล่าครับ?”

ฉันได้แต่ส่งกำลังใจให้เย่าเหวินในใจ ฉันกับหลินหยูนั่งอยู่ตรงนั้นต่ออีกสักพักก็ลุกออกไปจากโรงอาหาร

 


ช่วงบ่ายวันนี้ไม่มีงานในห้องเรียน ส่วนใหญ่เป็นงานเอกสาร

ฉันต้องเอาเอกสารไปให้อาจารย์โหยวจ่างจิ้งที่ตึกคหกรรมลงลายเซ็น

ฉันทำธุระเสร็จก็เดินกลับมาทางเดิม แน่นอนว่าฉันได้ชิมทาร์ตไข่ไปหนึ่งชิ้นจากฝีมือของลูกศิษย์อาจารย์จ่างจิ้ง

ตอนนั้นเองฉันได้ยินเสียงโครมครามดังออกมาจากห้องทำอาหาร ถึงแม้จะเป็นเรื่องปกติของห้องนี้ที่จะมีเสียงดังเล็ดลอดออกมา แต่ฉันก็อดเหลือบมองไม่ได้ แล้วฉันก็เห็นหวังจวิ้นข่ายอยู่ในนั้น ช่วงนี้ฉันสนใจเรื่องราวของหวังจวิ้นข่ายเป็นพิเศษเลยอดหยุดดูไม่ได้

ตอนนี้คงเป็นเวลาว่างของพวกเขา เลยมีเวลาเข้าชมรม

“ต้าเกอ ระวัง!” หม้อใส่ของร้อนวางลงบนโต๊ะเฉียดหวังจวิ้นข่ายไป

เฮ่อจวิ้นหลินที่เป็นคนถือหม้อมาเมื่อกี้ปรี่ไปดูหวังจวิ้นข่าย หมุนตัวหวังจวิ้นข่ายหารอยแผล

ฉันเห็นหม่าเจียฉีกำลังทอดอะไรสักอย่างอยู่หน้าเตาแก๊ส ย่าเซวียนกำลังปอกมันฝรั่งอยู่ไม่ไกล ติงเฉิงซินกำลังต้มอะไรสักอย่างอยู่ มีหลิวเย่าเหวินนั่งอยู่ข้างๆ คุยกันท่าทางเคร่งเครียด เฮ่อจวิ้นหลินกำลังตักซุปจากหม้อใส่ถ้วย เหยียนฮ่าวเฉียงกำลังล้างหม้อและชามที่ใช้แล้ว จางเจินหยวนกำลังหั่นผักอยู่ใกล้ๆ กับอี้หยางเซียนซีที่หันเนื้ออยู่

กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยอยู่ในอากาศช่างชวนให้ฉันเดินเข้าไป แต่ไม่ได้ ฉันก็แค่อยากรู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรไมได้อยากกินสักหน่อย

“อ้าว อาจารย์” เสียงนี้ หวังจวิ้นข่าย

คุยกับฉันเหรอ?

“พวกผมทำเสียงดังรบกวนอาจารย์หรือเปล่าครับ?” หวังจวิ้นข่ายถามด้วยน้ำเสียงตระหนก

ฉันโบกมือปฏิเสธพัลวัน

“เปล่าๆ พวกเธอตามสบายเลย พอดีเดินผ่านเฉยๆ น่ะ ทำอะไรกันอยู่เหรอ? กลิ่นหอมดี”

ฉันมองไปรอบๆ ห้อง ทุกคนกล่าวทักทายฉัน

ฉันพูดคุยต่อไม่นานก็เดินออกมา

โดนจับได้ซะแล้ว เขินชะมัด

 




วันนี้ฉันมีงานในห้องเรียนของอาจารย์ลู่หาน  ฉันมาช่วยเตรียมอุปกรณ์การสอน แล้วก็วันนี้อาจารย์มีสอบเก็บคะแนนในห้องเรียน ฉันจำเป็นต้องช่วยคุมสอบ

หลังจากที่อาจารย์ลู่หานแจกข้อสอบ นักเรียนทุกคนก็เริ่มทำข้อสอบ

ฉันยืนอยู่ทางด้านหลังห้อง คอยสังเกตนักเรียน ว่าไม่มีการทุจริตเกิดขึ้นระหว่างการสอบ

แต่ว่า

เหมือนฉันเห็นความผิดปกติในห้องนี้

อาจารย์ลู่หานตรงไปยังเป้าหมายก่อนที่ฉันพุ่งตัว

คนที่ดูแปลกไปคือหวังจวิ้นข่าย เขามีท่าทางไม่ค่อยดีระหว่างทำข้อสอบ อาจารย์ลู่หานประคองหวังจวิ้นข่ายที่เอาแต่ก้มหน้าเดินไปทางประตู อี้หยางเซียนซีตั้งท่าจะลุกตาม ฉันเผลอเบนสายตาไปทางหวังหยวนโดยไม่รู้ตัว ท่าทางหวังหยวนเหมือนนักเรียนคนอื่น ทั้งตกใจ และสงสัย

“การสอบวันนี้ขอให้เป็นโมฆะ” อาจารย์ลู่หานหันมาบอกก่อนประคองหวังจวิ้นข่ายออกไปจากห้องเรียน

ฉันที่เพิ่งได้สติจึงย้ำคำกล่าวของอาจารย์ลู่หานอีกครั้ง

อี้หยางเซียนซีวิ่งออกจากห้องไปเป็นคนแรก









To Be Continued...











นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น