ความลับของต้าเกอ [KaiYuan] [TFBoys feat. TNT]

ตอนที่ 6 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.ย. 63


Chapter 6

 

ฉันเดินกลับมาที่ห้องทำงานของอาจารย์ลู่หาน อีกฟากของทางเดินคืออาจารย์อู๋อี้ฝานที่ข้ามตึกมาอีกแล้ว

อาจารย์อู๋อี้ฝานเดินเร็วๆ หายเข้าไปในห้องทำงานของอาจารย์ลู่หาน

ทันใดนั้นอี้หยางเซียนซีก็วิ่งแซงฉันไป ก่อนหยุดที่หน้าห้องของอาจารย์ลู่หานอี้หยางเซียนซียืนเคาะประตูห้องสักพักจึงมีคนมาเปิดประตู แต่ดูเหมือนเซียนซีไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป อี้หยางเซียนซีเดินกลับมาทางเดิม เขาหยุดโค้งให้ฉันเล็กน้อยก่อนเดินสวนไป

ฉันมองตามหลังด้วยความสงสัย

หวังจวิ้นข่ายน่าจะอยู่ที่ห้องพยาบาลนะ ทำไมเซียนซีถึงมาที่นี่?

ฉันตรงไปยังห้องทำงานของอาจารย์ลู่หาน เคาะประตูขออนุญาต คนที่มาเปิดประตูคืออาจารย์ลู่หาน

“ผมขอโทษด้วยนะครับ ตอนนี้ยังไม่สะดวกจริงๆ ผมขอเวลาสักพักนะครับ”

อาจารย์ลู่หานพูดเร็วๆ ฉันลอบมองเข้าไปในห้อง เห็นหวังจวิ้นข่ายนั่งก้มหน้าอยู่บนเก้าอี้ มีอาจารย์อี้ฝานคุกเข่าอยู่ใกล้ๆ เหมือนกำลังคุยกันอยู่

ฉันรับคำอาจารย์ลู่หานก่อนเดินกลับออกมา

หวังจวิ้นข่ายไม่ได้ไปห้องพยาบาล

เซียนซีไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปหาจวิ้นข่าย

ทำไมกันนะ?

ฉันเดินกลับออกมาทางเดิม คงต้องไปนั่งเล่นที่โรงอาหารหรือไม่ก็สนามฟุตบอลสักพัก

 



วันนี้ฝนตก ตอนนี้ฉันต้องไปหาอาจารย์หานเกิงที่เป็นหัวหน้าคณะศึกษาศาสตร์ มีเอกสารที่ต้องให้อาจารย์หานเกิงเซ็นชื่อ

ฉันเดินกางร่ม กอดเอกสาร เดินไปตึกคณะศึกษาศาสตร์ ก่อนจะไปถึงห้องของอาจารย์หานเกิงด้านใน  ต้องเดินผ่านห้องซ้อมดนตรีของคณะนี้ตรงทางเข้าตึกก่อน ฉันลอบมองเข้าไปในห้องซ้อมดนตรี เหมือนว่ามีนักเรียนกำลังใช้ห้องซ้อมดนตรีอยู่ ทายสิว่าฉันเห็นใคร

ใช่แล้ว หวังจวิ้นข่าย

หวังจวิ้นข่ายอยู่ในห้องนี้

เขากำลังเล่นเปียโนอยู่

ฉันเคยได้ยินว่าหวังจวิ้นข่ายเก่งหลายด้าน ด้านตนตรีเองก็คงไม่แพ้กัน

เก่งจริงๆ แฮะ

ฉันสังเกตท่าทางของจวิ้นข่าย เขาดูปกติ อาการป่วยคงดีขึ้นแล้ว

 



ฉันเอาเอกสารไปให้อาจารย์หานเกิงเซ็นชื่อเสร็จก็เดินกลับออกมาทางเดิม

ลอบมองเข้าไปในห้องซ้อมดนตรีขณะเดินผ่าน ฉันเห็นหวังจวิ้นข่ายยังอยู่ในห้องนั้น

ฉันยืนมองฝนที่ยังตกไม่หยุด หยิบร่มที่วางไว้มาถือ ลังเล

ฉันต้องเดินกลับไปห้องทำงาน แต่ตอนนี้ฝนตกแรงกว่าตอนมา และลมพัดแรงกว่าเดิม ถ้ากางร่มเดินไปตอนนี้ทั้งตัวฉัน ทั้งเอกสารคงต้องเปียกแน่ๆ

ฉันทำใจเย็น ยืนรอ จนตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันยืนนิ่งมานานมากแล้ว แต่ฝนยังไม่ซาลงแม้แต่น้อย ฉันเริ่มชั่งใจว่าจะกางร่มฝ่าพายุหรือจะไปหาที่นั่งรอฝนซาดีๆ

เสียงเปียโนที่หวังจวิ้นข่ายเล่นอยู่ดังคลอมาเรื่อยๆ เคล้าเสียงฝนและเสียงลม

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นจนรู้สึกว่าเสียงเปียโนหายไป

ฉันยอมถอยไปตั้งหลักรอฝนซา จังหวะหันหลังกลับ ฉันเห็นหวังหยวนเดินตรงมา และหวังจวิ้นข่ายที่ชะงักเท้าอยู่หน้าห้องดนตรี

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ

เรื่องที่หวังจวิ้นข่ายแอบชอบหวังหยวนนั้นฉันพอเข้าใจ แต่ฉันรู้สึกว่ามันมีอะไรที่แปลกกว่านั้น

หวังจวิ้นข่ายที่อยู่หน้าห้องกำมือแน่น ท่าทางไม่ค่อยดี เขาหายใจแรง

ฉันเห็นท่าไม่ดีเลยจะเข้าไปหาหวังจวิ้นข่าย แต่เจ้าตัวก็รีบวิ่งพรวดหนีไปซะก่อน

ดูเหมือนหวังหยวนจะยังไม่ทันเห็นจวิ้นข่าย

ฉันวิ่งตามทางที่หวังจวิ้นข่ายวิ่งไป

ตลอดทางที่จวิ้นข่ายวิ่งผ่านไป ไม่มีใครสังเกตอาการผิดปกติของเขาเลยเหรอ?

เขาอาจจะมีอาการกำเริบ หรือหมดสติอยู่ที่ไหนสักที่ก็ได้

ฉันขมวดคิ้ว ไม่เห็นวี่แววของหวังจวิ้นข่าย!

หายไปไหนของเขากัน

ฉันขอความช่วยเหลือจากใครได้บ้างตอนนี้?

อาจารย์ลู่หาน ใช่ ฉันต้องบอกอาจารย์ลู่หาน

กำลังจะโทร.หาอาจารย์ลู่หาน ฉันก็เห็นอาจารย์ลู่หานเดินมาทางตึกคณะศึกษาศาสตร์พอดี

ฉันวิ่งไปหาอาจารย์ลู่หานด้วยความร้อนใจ แต่อาจารย์ลู่หานกลับเดินไปอีกทาง เดินตากฝนด้วย แล้วตอนนั้นเองอาจารย์ลู่หานก็เดินกลับออกมาพร้อมใครอีกคนที่ฉันกำลังเป็นห่วงอยู่

อาจารย์ลู่หานประคองหวังจวิ้นข่าย เดินเข้าไปหลบฝนในร่มที่ใกล้ที่สุด

ฉันกำลังจะวิ่งเข้าไปก็โดนรั้งไหล่ไว้ ฉันเอี้ยวตัวหันไปมอง

อาจารย์อี้ฝาน?

“ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมกับอาจารย์ลู่หานจัดการเอง” อาจารย์อี้ฝานยิ้มให้ฉัน

ฉันสบตากับอาจารย์อี้ฝาน เหมือนเขารู้ทุกอย่าง เหมือนเขาเห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้น และเหมือนจะรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่

ฉันรับคำ ยอมเดินกลับออกมา

ตอนนี้ฝนเริ่มซาแล้ว ฉันหยิบร่มมากางแล้วเดินออกจากตึกคณะศึกษาศาสตร์

แต่ก็ต้องเหลียวหลังกลับมามอง ถึงจะมองไม่เห็นจวิ้นข่ายก็เถอะ

อาจารย์ลู่หานกับอาจารย์อี้ฝานอยู่ด้วย คงไม่เป็นอะไรแล้วนะ

 








To Be Continued...




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น