ความลับของต้าเกอ [KaiYuan] [TFBoys feat. TNT]

ตอนที่ 4 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ก.ย. 63


Chapter 4

 

วันนี้สั่งอะไรดี? ในคาเฟ่มีอะไรขายบ้างนะ? ขนมปัง คุกกี้ ไอศกรีม ชา กาแฟ

“อาจารย์รับอะไรดีครับ?” หวังหยวนออกมารับออเดอร์หลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์

วันนี้เป็นวันหยุดของฉัน ไม่คิดว่าหวังหยวนจะทำงานพิเศษวันหยุดแบบนี้ด้วย

ฉันรอรับเครื่องดื่มที่สั่ง เมื่อได้แล้วจึงเดินไปหาที่นั่งในร้าน

วันนี้ฉันมีนัดกับหลินหยูว่าจะไปซื้อเสื้อผ้ากัน พวกเราจะเจอกันที่นี่ก่อนค่อยไปห้าง

ตอนนี้หลินหยูยังไม่มา

ประตูร้านเปิดออกก่อนลูกค้าจะเดินเข้ามา คนที่เข้ามาไม่ใช่คนที่ฉันกำลังรอ แต่เป็นเด็กหนุ่มสุดฮอตที่เด็กสาวหลายคนปลาบปลื้ม

ฉันหรี่ตามอง

ฉันว่าฉันพอจะเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว

“อ้าว จวิ้นข่าย เซียนซี” หวังหยวนยิ้มแย้มมาจากหลังเคาน์เตอร์

ฉันเห็นหวังจวิ้นข่ายหน้าแดงอีกแล้ว ไหนดูซิว่าวันนี้จะคุยอะไรกัน

หวังจวิ้นข่ายหยิบคุกกี้ช็อกโกแลตหนึ่งถุงวางหน้าเคาน์เตอร์ หวังหยวนทำหน้าที่แคชเชียร์ก่อนยื่นถุงคุกกี้ที่จวิ้นข่ายชำระเงินแล้วคืนให้ แล้วหวังจวิ้นข่ายก็เดินออกจากร้านไป อี้หยางเซียนซีอ้าปากค้าง รีบเดินตามเพื่อน

สักพักประตูทางเข้าก็เปิดออกอีกครั้ง หลินหยูก็ยังไม่มา แต่คนที่มาคือหวังจวิ้นข่ายและอี้หยางเซียนซี อีกครั้ง

หวังหยวนร้องทักอีกครั้ง

หวังจวิ้นข่ายมองหน้าหวังหยวน ขยับปากอมลมแล้วก็อ้าปา แล้วก็อมลม มือก็คว้าคุกกี้ช็อกโกแลตตรงชั้นด้านข้างมาอีกหนึ่งถุง ชำระเงินเสร็จก็เดินออกไปจากร้าน ฉันเห็นอี้หยางเซียนซีถอนหายใจ

อี้หยางเซียนซีลากหวังจวิ้นข่ายเข้ามาในร้านอีกครั้ง พร้อมคุกกี้ช็อกโกแลตสองถุงในมือหวังจวิ้นข่าย

เมื่อจวิ้นข่ายกำลังจะคว้าคุกกี้ถุงที่สาม เสียงของอี้หยางเซียนซีก็ดังขึ้น

“พอ”

หวังจวิ้นข่ายเดินไปที่ประตูร้าน  อี้หยางเซียนซีที่คงรำคาญเลยจับตัวเพื่อนให้มายืนหน้าเคาน์เตอร์ที่หยังหยวนยิ้มเหรอหราคอยอยู่

“พวกนายจะสั่งเครื่องดื่มอะไรหรือเปล่า?”

หวังจวิ้นข่ายเลียริมฝีปากก่อนเริ่มคุย

“ฉัน... ฉันเอาช็อกโกแลตร้อน” สั่งของตัวเองเสร็จก็หันถามเซียนซีที่ยืนดึงหน้าอยู่ข้างๆ หวังจวิ้นข่ายเลยสั่งช็อกโกแลตร้อนสองที่ เสร็จแล้วก็จูงมือเซียนซีหาที่นั่งในร้าน

“ทำไมไม่พูด?” เสียงอี้หยางเซียนซีดังขึ้นด้านหลังฉัน พวกเขาเดินมานั่งทางโต๊ะด้านหลัง

“ก็ไม่กล้านี่หว่า เห็นหวังหยวนยิ้มแล้วโคตรเขิน”

อื้ม ฉันว่าฉันเข้าใจอะไรเยอะขึ้นเลยแฮะ

“ช็อกโกแลตร้อนสองที่มาแล้ว” เสียงสดใสของหวังหยวนดังเข้ามา

“อ้อ จริงสิ จวิ้นข่าย เสื้อแขนยาวของนายที่ฉันยืมมาวันก่อนเดี๋ยวคืนให้พรุ่งนี้นะ”

“อ้อ อื้ม ได้สิ”

ชานมไข่มุกฉันหมดแก้วแล้ว หลินหยูก็เข้ามาในร้านพอดี

 

 

ฉันเลิกงานแล้ว กำลังเดินไปสถานีรถไฟใต้ดิน กะว่าจะไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินตอนกลางคืน หลินหยูกลับไปกับแฟนก่อนแล้ว เพราะอย่างนี้ฉันถึงอยากมีแฟนบ้าง ถ้ามีแฟนฉันอาจไม่ต้องไปเที่ยวคนเดียวแบบนี้ก็ได้

ตอนนี้ฉันกำลังยืนรอรถไฟ แล้วฉันก็ได้ยินเสียงคนคุยกันด้านหลัง แน่นอนว่าแถวนี้คนเยอะ และไม่รู้ว่าใครต่อใครที่คุยกัน แต่เสียงที่ฉันบังเอิญตั้งใจฟังโดยไม่รู้ตัวนี้ คือเสียงของหวังจวิ้นข่าย เหมือนตอนนี้ฉันจะเข้าถึงเสียงของหวังจวิ้นข่ายได้เร็วกว่าเสียงอื่น เหมือนตอนนี้หวังจวิ้นข่ายไม่ได้อยู่คนเดียว

“ก็คือวันก่อนฉันไปคาเฟ่คนเดียว”

ฉันว่าฉันพอจะเดาได้ว่าจวิ้นข่ายพูดถึงคาเฟ่ไหน

“แล้วฉันก็ให้หวังหยวนไปแล้ว”

“ให้ยังไง?” ฉันจำได้ว่าอันนี้เป็นเสียงของหม่าเจียฉี

“ฉันเขียนเบอร์โทร. ไว้บนโพสอิทแล้วก็สอดเข้าไปกับเงินตอนจ่ายเงิน”

เหมือนว่าเสียงของทุกคนจะเงียบไป รถไฟฟ้ายังไม่มา ฉันยืนรอเงียบๆ

“โคตรไม่เนียนเลยต้าเกอ”  อันนี้เป็นเสียงเฮ่อจวิ้นหลิน

“ปกติแสกนจ่ายเงิน แต่อยู่ๆ มาจ่ายเงินสด แถมยังแนบกระดาษอีก ทำไมไม่แสกนคิวอาร์โค้ดขอคอนแท็คหยวนเกอไว้” หลิวเย่าเหวินพูดรัวเร็ว

“ก็ไม่กล้าขอตรงๆ นี่หว่า” หวังจวิ้นข่ายพูดเสียงอ่อย

รถไฟมาแล้ว

ถ้าฉันเป็นหวังหยวน ฉันจะทำยังไงนะ

หวังหยวนจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่านะ ว่ามีใครคนหนึ่งกำลังทำตัวไม่ถูกเพราะความน่ารักของเจ้าตัว

 




To Be Continued...

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น