The Diary Of Varia Quality.

ตอนที่ 8 : นามิโมริวิทยา 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    17 ก.ย. 61

     นับจากวันเปิดเรียนวันนี้ก็ย่างเข้าสู่เดือนที่สองแล้ว และเป็นประจำที่ทุกโรงเรียนต้องทำกันนั่นก็คือ.... กิจกรรมรับน้องของม.ปลาย!!!! และแล้ววันนี้ก็เป็นวันแรกที่จะเริ่มมีการรับน้องแล้วด้วย หลังจากที่รุ่นพี่ม.ห้า ต้องแอบๆซ่อนๆเอาของขวัญเล็กๆน้อยๆไปใส่ไว้ในล็อกเกอร์ หรือใต้โต๊ะของน้องรหัสมาเป็นเดือนๆ ก็ถึงวันที่จะให้รุ่นน้องได้เป็นฝ่ายตามหาพี่รหัสของตัวเอง และให้ของขวัญเป็นการตอบแทนสิ่งที่ผ่านๆมา โดยกิจกรรมทุกอย่างนั้นจะเป็นม.ห้าและม.หกช่วยกันจัดเตรียม ถึงส่วนมากจะเป็นหน้าที่ของนักเรียนม.ห้า แต่นักเรียนม.หกที่ได้เป็นพ่อแม่รหัสก็สามารถลงมือช่วยและให้คำปรึกษาเหล่ารุ่นน้องได้ โดยที่ปีนี้โรงเรียนได้อนุมัติให้ไปเข้าค่ายละลายพฤติกรรมและรับน้องกันที่....อ๊ะ บอกไปก็ไม่สนุกสิ เอาเป็นว่าไปเข้าค่ายที่ภูเขาที่ต่างจังหวัดห้าวันสี่คืนแล้วกัน

ฟุ่บ~

"เตรียมของเสร็จรึยัง" สควอโล่ร้องถามอีกสองคนที่พักอยู่ในบ้านเช่าหลังเดียวกัน
"ครับ~ รุ่นพี่สควอโล่ดูรุ่นพี่โกคุเดระสิครับ" ฟรานเดินลงบันไดมาพร้อมกระเป๋าสัมภาระของตนสองสามใบ 
"แกจะว่าฉันหอบของไปเยอะรึไง" โกคุเดระตามลงมาพร้อมกระเป๋าคาดเอวสองใบ กระเป๋าย่ามหนึ่งใบ กระเป๋าเป้ขนาดใหญ่และกระเป๋าลากอีกอย่างละใบ
"ก็เยอะจริงนั่นแหละเว้ย แกหอบของไปหมดบ้านเลยป่าววะ" สควอโล่ถามโดยที่หันมามองตัวเองและฟราน ที่มีกระเป๋าเป้คนละสองใบ กับกระเป๋าใส่มือถือและกระเป๋าตังค์อีกคนละใบ
"ก็ของมันเยอะเองนี่หวา ไหนจะของขวัญให้น้องรหัสอีก" โกคุเดระพูดแก้ตัว
"แล้วจะไปยังไงวะ ลำพังมอเตอร์ไซค์ฉันกับแกก็อัดกันจะตายห่าน"
"งั้นผมไปกับรุ่นพี่สควอโล่แล้วกัน ส่วนรุ่นพี่โกคุเดระก็หอบสัมภาระพวกผมไปให้ด้วย"

     พูดจบสควอโล่และฟรานก็คว้ากุญแจ แล้วรีบวิ่งออกไปนอกบ้านทันทีโดยไม่รอคำตอบจากเจ้าตัว โดยที่ไม่ลืมแพ็คจองสัมภาระต่างๆใส่มอเตอร์ไซค์อีกฝ่ายให้อย่างเรียบร้อย แล้วซิ่งออกไปรอที่โรงเรียนก่อนเลย

"อ-อ-ไอ้..." โกคุเดระอ้าปากค้างกับเพื่อนและน้องนักหักเหลี่ยมโหดแบบไม่มีเวลาตั้งตัว "ไอ้พวก...เฮรี้ยนนนนนนน~!!! ทำกับกุแบบนี้เลย?!"

     ถึงบ่นไปก็มีแต่สายเปล่า รีบๆหอบของไปให้พวกมันแล้วไปโรงเรียนดีกว่า เดี๋ยวจะไปไม่ทัน ตกรถกันพอดี ว่าแล้วโกคุเดระก็รีบปิดล็อกบ้านอย่างเรียบร้อยแล้วขับมอเตอร์ไซค์ของตนไปที่โรงเรียนทันที โดยที่ระหว่างขับไปก็นึกแผนเซอร์ไพส์น้องรหัสสลับกับแผนแก้แค้นไอ้สองตัวที่โยนภาระมาให้เขาแบบซึ่งๆหน้า

เอี๊ยด~

     ในลานจอดรถมอเตอร์ไซค์ข้างโรงเรียน โกคุเดระรีบลงจากรถพลางหอบของวิ่งไปที่จุดรวมเช็กชื่อนักเรียนก่อนออกเดินทาง

"ไอ้พวกชั่ว! มาเอากระเป๋าพวกเมิงไปดิ๊!!! หนักเว้ย!" ใช้ให้ตรูเอามาให้แล้วยังไม่ยอมรอรับของของตัวเองอีก จิตใจจะใช้งานตรูให้ได้เลยหรอวะ
"มาพอดีเลยครับ พวกผมขนเอาเครื่องดนตรีจากห้องชมรมไปด้วยแล้ว คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ?" ฟรานพูด
"เอาไปทำไมวะ" โกคุเดระถามพลางโยนของให้อีกสองคน
"ก็เอาไปเล่นที่ค่ายไง เราต้องประกาศศักดิ์ดาให้พวกรุ่นน้องมันรู้ แล้วลากมาเข้าชมรมแมร่งให้เรียบ" สควอโล่เอ่ยเจตนารมณ์ออกมาพร้อมจัดเก็บสัมภาระของตนและเพื่อนไปวางรวมกับของคนอื่นๆ
"เออๆๆ แล้วแต่พวกคุณเมิงจะทำเหอะ ไปเช็คชื่อกับครูแล้วรีบขึ้นรถกันดีกว่า" โกคุเดระคว้าไม้กลองจากมือรุ่นน้องมา
"ถ้างั้นผมไปรวมกับคนในห้องก่อนแล้วกันครับ" ฟรานเอ่ยพลางทำท่าจะก้าวออกไป

     ยังไม่ทันได้ไปไหนก็มีร่างของหนุ่มเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนชี้ฟูดูนุ่มนิ่มวิ่งหอบมาหาพวกเขา สึนะไม่ลืมที่จะยิ้มและกล่าวทักทายรุ่นพี่อีกสองคนที่ยืนอยู่

"อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นพี่" เขาพูดพลางหอบหายใจอย่างหนัก
"เออ หวัดดี" สควอโล่ว่าพลางวาดผมขึ้นมัดเป็นหางมากับหนังยางผ้าหลวมๆ
"แกพักเหนื่อยก่อนก็ได้ พวกฉันไม่ค่อยถือเรื่องมารยาทหรอกน่า" โกคุเดระเองก็หยิบกระเป๋าใส่ของส่วนตัวขึ้นสะพายบ้าง
"มีอะไรรึเปล่าครับ?" ฟรานถามเพื่อนร่วมห้อง
"พอดีว่า... ผมขอ....."

ตัดภาพมาที่รถบัสอีกคัน

"นั่งอัดๆกันหน่อยไม่ได้รึไงวะ -____-***" เสียงอาจารย์หนุ่มดังขึ้น
"จารย์อัดกันจนจะเป็นปลากระป๋องตราสิบแม่ครัวแล้วมั้งเนี่ย! มาเพิ่มอีกไม่ได้แล้ว!!!" เสียงนักเรียนดังลงมาจากในตัวรถ
"ให้ตายสิฟร่ะ ตูน่าจะลาออกไปเลี้ยงลูกอยู่บ้านให้มันรู้แล้วรู้รอด" โคโรเนลโล่บ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะมองไปที่นักเรียนในห้องอีกหกเจ็ดคนที่ยืนรอขึ้นรถอยู่ "พวกแกไปขึ้นกับห้องอื่นไป รถมันเต็มแล้วฉันขี้เกียจขึ้นไปเคลียร์"
"ได้จารย์" ชายคนหนึ่งตอบรับก่อนจะหันไปถามอีกคนที่ยืนอยู่รั้งท้ายกลุ่ม "บอสครับ เราจะเอายังไงกันต่อดีครับ"
"....." 

     ท่านหัวหน้าแก๊งไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงหันหน้าไปจ้องกลุ่มที่ยืนคุยกันอยู่ที่รถบัสอีกคัน ร่างโปร่งมัดรวบผมขึ้นเป็นหางม้าสูงในชุดไปรเวท บนไหล่มีกระเป๋าสะพายข้างสีดำ และกีต้าร์คู่ใจที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างดี โดยที่เจ้าของร่างนั้นกำลังฉีกยิ้มร่าอย่างร่าเริงในกลุ่มเพื่อน แซนซัสตวัดนัยน์ตาสีชาดไปจ้องเด็กหัวสีน้ำตาลอ่อนพลางขมวดคิ้วมุ่นจนแทบเป็นปม ไอ้สวะนั่นอีกแล้ว.... มันต้องการอะไรกันแน่ เขาคิดในใจ พร้อมกับเจ้าตัวคนที่รู้สึกตัวว่าถูกจ้อง สึนะหันมาสบตากับแซนซัสก่อนจะนิ่งไปวูบหนึ่ง ในระหว่างที่ทั้งคู่สบตากัน เหมือนกับรอบข้างได้หยุดนิ่งลง สายตาที่แสดงออกถึงความไม่ไว้วางใจถูกแสดงออกมาจากทั้งสองฝ่ายอย่างปิดไม่มิด ทั้งยังเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างที่เหมือนกับว่าพวกเขากำลังพยายามจะเขม่นกันอยู่

"ใกล้ได้เวลาแล้ว พวกผมไปก่อนนะครับ" สึนะกล่าวกับรุ่นพี่ทั้งสอง ก่อนจะหันมาช่วยฟรานถือของ
"เคๆ ไว้เจอกันที่ค่าย" โกคุเดระฉีกยิ้มอย่างอารมณ์ดี

     เมื่อเห็นกลุ่มที่ยืนคุยกันอยู่แยกออกไปขึ้นรถบัสของใครของมัน แปซนซัสก็ฉุกคิดขึ้นได้ เขาหันไปสั่งการลูกน้องของตน พลางถือเอาของสำคัญติดตัวไปด้วย

"พวกแกสองคนไปรถคันนั้น แล้วจับตาดูไอ้เด็กสองคนนั้นไว้ อย่างให้มีพิรุธ แกสามคนไปตามไอ้สวะยามาโมโตะมา แล้วบอกให้มันขึ้นรถคันนั้น แล้วแกมากับฉัน" 

     สิ้นเสียงสั่งการลูกน้องของเขาก็แยกย้ายกันไปเป็นกลุ่มตามคำสั่งอย่างขันแข็ง ก่อนที่แซนซัสจะมุ่งหน้าไปยังรถบัสคันหนึ่ง

บนรถของม.ห้า สายศิลป์-ภาษา

"เห้ยๆ เอาขนมมากินดิ"
"แกๆ ลองฟังเพลงนี้ดูสิของวงK-popที่หล่อมากๆดลยนะ"
"เกม! จ่ายมาๆไม่รู้ซะแล้วว่าตูมันเทพเจ้าสมสิบแห่งชมพูทวีป"
"เห้ยพวกที่นั่งอยู่ด้านล่างน่ะอย่าเล่นไพ่นะเฟ้ย ถ้าจับได้พ่อจะจับเจี๊ยนแม่งให้หมดเลย"

     เสียงเจื้อยแจ้วของคนในรถทั้งจากนักเรียน และอาจารย์ประจำชั้นสุดโหด รีบอร์นนั่งไล่รายชื่อนักเรียนของตนเสร็จก่อนจะหันไปเอ็ดพวกเด็กที่แหกปากเล่นกันในแต่ละกลุ่มอย่างเอือมๆ พวกเด็กหลังรถที่ยังไม่ออกลาย นอนงีบบ้างก็เสียบหูฟังฟังเพลงกันอยู่นั่นเอง

"คอร์ดนี้...เอานิ้ววางไว้ตรงนี้" สควอโล่ที่ตกอยู่ในโลกส่วนตัวเสียบหูฟังนั่งซ้อมกีต้ากือยู่คนเดียว โดยที่ข้างๆกันมีเพื่อนมือกลองที่นอนงีบฟังเพลงอยู่
"เห้ย! ไอ้สควอโล่... เมิงไปนั่งเล่นตรงอื่นดิ ง่วงนอนว่ะ" โกคุเดระบ่นกระปอดกระแปด
"เอ้า?! ไอ้นี่....ไปก็ได้วะ" สควอโล่หันซ้ายหันขวามองหาที่ว่างๆนั่ง จนสายตาไปสะดุดกับที่ว่างที่หนึ่ง เขาจึงเดินเข้าไปถามอีกคนที่นั่งอยู่ด้านใน "มีคนนั่งป่าววะ?"
"ยังไม่มี แต่ก็อาจจะมีอ่ะนะ^^" คำถามกวนๆชวนให้งงกว่าเดิมดังขึ้นจากชายหนุ่มผมสีเข้ม
"เฮ้ย?! ไอ้ย-" ยังไม่ทันได้แหกปากเจ้าตัวเจ้าของชื่อก็รีบคว้าอีกฝ่ายมาอุดปากไว้ทันที
"เสียงดังทำไมเล่า! เดี๋ยวเมียฉันก็ตื่นพอดี" ยามาโมโตะยิ้มร่าพลางลดระดับเสียงลง
"เมิงมาทำอะไรที่นี่วะ?! พวกเด็กใหญ่อย่างเมิงแม่งไม่ได้มาเฉยๆแน่ จะมากวนตรีนอะไรพวกก-"
"ชู่ว~ เอาน่าๆใจเย็น รถของห้องฉันมันเต็มเลยย้ายมานั่งคันนี้น่ะ พวกห้องฉันอีกสองคนมันก็เล่นสมสิบอยู่ด้านล่างนู่น" ยามาโมโตะอธิบาย 
"....." ถ้าไว้ใจมันคงโง่เต็มทีแล้วแหละ "เมิงก็ลงไปเล่นไพ่ด้านล่างสิวะ หลบ!จะซ้อมกีต้าร์"
"ครับๆ ไปก็ไป" ยามาโมโตะลุกออกมาให้สควอโล่ครอบครองที่นั่งทั้งสองเพียงคนเดียว
"แมร่งไม่น่าไว้ใจเลย" สควอโล่พึมพำกับตัวเองอย่างมีอคติ  "ช่างเหอะ เสียเวลาชีวิตเปล่าๆ"

     ในขณะที่โกคุเดระตกอยู่ในความฝันที่ตัวเองสร้างขึ้น ยามาโมโตะ ทาเคชิเจ้าพ่อแห่งความเนียนก็แทรกตัวเข้าไปนั่งข้างอีกคนอย่างแนบเนียนสมชื่อ นัยน์ตาสีลูกวอลนัตก็จ้องมองไปยังดวงหน้าที่หลับพริ้มสวมหูฟังเปิดเพลงคลอฟังไปพลาง เส้นผมสีควันบุหรี่ประบ่าถูกมัดรวบขึ้นครึ่งหัว แว่นตากรอบหนาสีดำที่อีกฝ่ายสวมอยู่เอียงเล็กน้อย ยามาโมโตะค่อนข้างชื่นชมการแต่งตัวแบบสุดโต่งของคนตรงหน้าเหลือเกิน แขนสองข้างที่เต็มไปด้วยกำไลหนัง และปลอกแขนสีดำ ไหนจะแหวนอีก จิตวิญญาณพังค์ร็อคของโกคุเดระค่อนข้างสะท้านโลกเลยทีเดียว

"พอหลับแล้วก็ไร้พิษสงเลยนะ" ยามาโมโตะพูดเบาๆ "อย่างนี้ต้อง~ มิวสิคเฟสติวัลอัดหู!" สุดท้ายแมร่งก็มาเพื่อกวนเบื้องล่างอยู่ดี....

.
.
.
.
.
"รถบัสม.หกก็เต็มสินะ.... เออหาที่นั่งเอาเองแล้วกัน ตอนนี้กำลังครึกครื้นจนน่ารำคตอนเลย" รีบอร์นเอ่ย ก่อนที่รุ่นพี่ม.หกสองคนจะเดินขึ้นมาหาที่นั่ง
"โว้โอย!!! โควาเซ~ โคหวาเซ๊~ หน่านี่โม้ คาโมโคว้าชีเทยาเร จามาซูรุโมโนมินนา โว้วโอ้!!!" เสียงแหกปากพลางดีดกีตาร์จังหวะร็อคดังระงมอย่างกับเสียงไซเรนรถดับเพลิง
"ใครก็ได้เอารองเท้าไปอัดปากมันที ฉันจะเพิ่มคะแนนจิตพิสัยให้" รีบอร์นว่า
"โหจารย์! เสียงมันแค่หลงนิดหน่อยเอง รวมๆแล้วก็ดีออก" เสียงหนึ่งดังขึ้นคัดค้าน
"อาจารย์ยังไม่เคยเห็นตอนไอ้สควอมันนั่งซ้อมคนเดียวอ่ะดิ เวลามันฮัมเพลงไม่ก็ร้องเสียงเบาๆ โคตรเพราะ!"
"ไอ้สควอโล่มันน่าจะเป็นโรคตื่นคนนะ เวลาได้ร้องต่อหน้าคนมากๆเมื่อไหร่ แหกปากร้องเพลงตลอด เสียงจะหลงก็ไม่แปลก"
"....."

     ร่างโปร่งของสควอโล่ที่วิญญาณนักร้องเข้าสิง กระโดดขึ้นไปยืนบนเบาะพร้อมกับแหกปากร้องเพลงอย่างภาคภูมิ พลางดีดกีตาร์ในขณะที่อีกฝั่งมีโกคุเดระที่ลุกออกจากความฝันอันหอมหวาน มาคว้าไม้กลองแล้วใช้เบาะนั่งเป็นกลองมาตีเสริมรสชาติ พร้อมกับแหกปากร้องเพลงตามไปด้วย เรียกว่าเป็นคอนเสิร์ตฟิตเจอร์ริ่งขนาดย่อมๆ ถึงทั้งสองคนจะอยู่วงเดียวกันก็เถอะ

"......." จะเอากลับบ้าน....

     แซนซัสมองดูรอยยิ้มสนุกสนานบนหน้าของสควอโล่เป็นภาพแบบสโลโมชั่น นัยน์ตาสีน้ำแข็งค่อยๆเหลือบมามองทางเขาอย่างช้าๆ เจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลหัวใจกระตุกวูบเมื่อนัยน์ตาสีเลือดของตนถูกตรึงเข้าไปในภวังค์ที่อีกคนเป็นเจ้าของ 

     สควอโล่หันไปเห็นแซนซัสที่เดินขึ้นมาบนรถก็ถึงกับชะงัก นั่นไง! ตัวพ่อมันมาแล้ว ไหนว่าไม่มีอะไรไงวะ?! เขาหันไปถลึงตาใส่ยามาโมโตะที่นั่งยิ้มหัวเราะแก้เก้อ แหม~ ทำเป็นขำ~ ตรูว่าแล้วว่ามันต้องมีแผนกวนเบื้องล่างมาแกล้งพวกตรูแน่ๆ แถมมันยังเล่นอัญเชิญตัวเป้งมาร่วมวงด้วยแบบนี้อีก ถ้าตรูไม่รู้ตัวก็กินหญ้าแล้วโว้ยยยยยยย!!!!

"เห้ย!" โกคุเดระเป็นคนลุกขึ้นยืนคนแรก พร้อมกับรอบข้างที่เงียบลงทันควันราวกับกดปิดเสียงไว้
"พวกนั้นไม่ถูกกันนี่หว่า" เสียงหนึ่งที่พยายามกระซิบดังขึ้น แต่เพราะรอบข้างเงียบสนิท ทำให้สามารถได้ยินกันทั้งคันรถ
"พวกเมิงมาทำอะไร" สควอโล่ถามสิ่งที่คิดออกไป "คงไม่ได้มาหาเรื่องอะไรหรอกใช่ไหม?"
"แล้วทำไม้กูต้องทำอะไรแบบนั้นด้วยวะ" แซนซัสยักไหล่ "แค่ได้ยินเสียงควายออกลูกเลยวิ่งมาดู ว่าจะถ่ายคลิปอัพลงสตอรี่ไอจีสักหน่อย แต่ดันเจอพวกเมิงแทน"
"อื้อหือ~ ถ้าจะพูดขนาดนี้ด่าตรงๆเลยเหอะ" โกคุเดระว่า
"เออ! ร้องได้สัตว์เลื้อยคลานมากเลยว่ะ"
"ซาลาเมนเดอร์หรอ?!" โกคุเดระทำตาเป็นประกาย
"ตัวเฮรี้ยน!!!"

     ชัดระดับฟูลเอชดี ระบบเสียงสามร้อยหกสิบองศา แปดมิติจนวีอาร์ยังอาย.... ใช่สิ๊!!!ก็มันเรื่องจริงนี่กว่า! เส้นเลือดที่ขมับสควอโล่เต้นตุบๆอย่างหงุดหงิด แต่เจ้าตัวก็ยังคุมสติ เพราะแซนซัสดันไปยืนอยู่ข้างที่นั่งของอาจารย์รีบอร์นที่บัดนี้นั่งจิบกาแฟอยู่อย่างสบายใจเฉิบไม่มองรอบข้าง ราวกับพระฤาษีที่ละทางโลก โกคุเดระที่กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันรีบแทรกตัวออกมายืนอยู่หลังสควอโล่ไว้ ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่ง.....

พลั้วะ~!!!!

     เสียงประตูรถบัสถูกเปิดออก..... ฮั่นแน่~ตกใจนึกว่ามีคนต่อยกันล่ะสิ๊~ เอ้า!ต่อๆๆๆ .....พร้อมกับสองร่างของรุ่นส้องที่ตะโกนเอื่อยๆมาเป็นเชิงขออนุญาต

"รถพวกผมเต็มขอเป็นติ่งเนื้องอกติดตามไปด้วยนะครับ~" 

      ฟรานเอ่ยออกมาหน้าตาย พร้อมกับสึนะที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ เจ้าตัวได้แต่ทำหน้าเจื๋อนเพราะดูจากบรรยากาศแล้วไม่น่าจะโอเคเท่าไหร่ แต่ฟรานกับไม่สังเกตุถึงเรื่องเหล่านั้น เขาเดินดุ่มๆเข้ามาพร้อมกระสอบขนมในมือ

"ขอทางหน่อยครับ~" เขาเอ่ยตามมารยาทพลางปรี่เข้าไปหารุ่นพี่ทั้งสอง "ทำหน้าแบบนี้แสดงว่ายินดีกับขนมของผมหรอครับ เห็นแบบนี้แล้วผมก็ดีใจ"
"ฟราน...."

     สึนะรีบเดินตามฟรานไป โดยที่อดหันไปสบตากับแซนซัสอีกรอบไม่ได้ เขากำชายเสื้อของเพื่อนแน่นพลางกระตุกเบาๆให้อีกฝ่ายมองดูสถานการณ์รอบๆตัวบ้าง ในระหว่างที่แก็งวงร็อคกำลังเขม่นกับแก๊งเด็กใหญ่ โดยที่มีฟรานและสึนะยืนหัวโด่อยู่ตรงกลาง นี่มองไม่ออกจริงๆหรอว่าเค้าทะเลาะกันอยู่น่ะ ขนาดเด็กอนุบาลเดินผ่านยังรู้ตัวเลยนะ~ สึนะคร่ำครวญในใจ

"โอ๊ะ?! นั่นแก๊งเด็กใหญ่ คู่อริสุดแสบของแก๊งเราไม่ใช่หรอครับ" ฟรานว่าพลางชี้ไปที่แซนซัส
"เอ่อ......" สึนะได้แต่หันไปมามองดูปฎิกริยาของทั้งสองฝ่ายจนคอแทบเคล็ด ก่อนจะเอ่ยออกมา "คือว่าอย่ามีเรื่องกันเลยนะครับ รถบัสจะออกแล้วเราน่าจะกลับไปนั่งที่นะครับ"
"ไม่ใช่กงการอะไรของเด็กตกถังเพชรอย่างเมิง" แซนซัสเอ่ยอย่างดูแคลนเหมือนกับว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าสึนะมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
"นี่อยากเมิงอยากจะสื่ออะไรวะ คิดจะรุมเด็กพวกกูแล้วไปได้ง่ายๆรึไง" สควอโล่เอ่ย
"เห้ยๆ ใจเย็นๆไอ้สควอ พวกมันยังไม่เปิด เราก็อย่าไปเริ่มนะเว้ย" โกคุเดระห้ามทัพ

     เพราะเขาก็ไม่เข้าใจที่แซนซัสจะสื่อเหมือนกัน ที่เขาพูดเมื่อครู่จะหมายถึงสึนะ แต่ที่ว่าเด็กตกถังเพชรนี่คงคล้ายๆกัยกับหนูตกถังข้าวสารล่ะมั้ง แต่คนอย่างลูกเจ้าของโรงเรียนอย่างหมอนั่นจะมาสนใจอะไรกับเด็กใหม่ที่พึ่งเข้ามาได้ไม่กี่เดือนเพื่ออะไร? แต่ถ้าจะให้สงสัยก็คงเป็นเวลาที่สึนะอยู่ด้วยพวกเด็กใหญ่ก็ไม่ค่อยเข้ามายุ่มย่ามกับพวกเขากัน จะเรียกว่าเหมือนไม้กันหมาก็ได้นะ แต่เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆจนเริ่มรู้สึกแปลกๆ ยิ่งไอ้เบลที่จะโผล่มากวนประสาทฟรานแบบแทบจะทุกสามสิบนาทียังหายหัวไม่เจอเลยแม้แต่เงา

"อย่าทะเลาะกันเลยครับ ถ้าถึงค่ายท่านเจ้าของโรงเรียนอาจจะรอกล่าวเปิดงานอยู่นะครับ ขืนไปถึงในสภาพมีแผลฟกช้ำกันล่ะก็ อาจจะถูกถอดสิทธิ์จากกิจการต่างๆ หรือถูกห้ามเข้าห้องสอบในกลาวภาคที่จะถึงนนะครับ"

     สึนะเอ่ยพร้อมกับเน้นเสียงไปพร้อมๆกับปรายตามองไปที่แซนซัส คิ้วเข้มของอีกฝ่ายกระตุกขึ้นด้วยอารมณ์โกรธอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสีเลือดแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือหยาบกำหมัดแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปนขึ้น เหมือนทั้งคู่มีเรื่องอะไรกันมาก่อนแถมสึนะดูจะกุมความลับบางอย่างของแซนซัสไว้อยู่

"......." แซนซัสหลับตาลงพลางถอนหายใจ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เบาะตัวที่ใกล้ที่สุดอย่างหน่ายใจ
"แฮะๆๆ เอาน่าๆ เรามาร้องเพลงต่อกันเถอะเนาะ" ยามาโมโตะพยายามดึงบรรยากาศอันครึกครื้นกลับคืนมา "ควูนิ ฟูริดาชิตะ อาเมะกา มาชิโวะ ยาซะชิคุ โซเมรุ~"
"....." เงียบกริบ

     สงสัยยามะเนียนของเราจะไม่มีสกิลเกลี้ยกล่อมสร้างบรรยากาศให้ดีขึ้น ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปนั่งที่เงียบๆ ใครจะดื้อด้านจะซัดกันก็บ้าแล้ว ถ้าไม่มีถ้าไม่มีสิทธิ์สอบตรูก็ซ้ำชั้นสิฟร่ะ! มันมีใครอยากเรียนซ้ำชั้นบ้างเล่า?!!!

"..." 

     สควอโล่ทิ้งตัวลงนั่งริมหน้าต่าง ก่อนที่ก่อนที่สึนะจะตามไปนั่งข้างๆรุ่นพี่ ตั้งแต่ที่ได้คุยกันตอนที่นั่งอยู่ในศาลาแถวๆสวนของพวกเด็กเกษตร เหมือนความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาแย่ลงทุกวันๆ โดยที่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนนี้พวกเขาแทบจะมองหน้ากันไม่ติดเลย แซนซัส....ไอ้...!

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
จ๊อกแจ๊กๆ จอแจ~

    ในทุ่งกว้างที่เต็มไปด้วยต้นหญ้าสีเขียวขจีตัดเล็มออกสั้นเหมาะสำหรับเตะบอลสุดๆ เหล่านักเรียนชั้นม.ปลายของโรงเรียนนามิโมริวิทยา ต่างนั่งฟังบรรยายเปิดงานกันอย่างเหนื่อยหน่าย ในขณะที่เจ้าของโรงเรียนได้จับมือมอบหมายหน้าที่ดูแลเด็กๆให้กับเจ้าของค่าย เหล่านักเรียนที่เหลือเองก็เบื่อจนแสดงสีหน้าเบื่อโลกออกมาอย่างปิดไม่มิด บางคนก็บ่นพึมพำเกี่ยวกับการเก็บริบเอาโทรศัพบ์มือถือไว้ ห้ามใช่ในค่าย และจะยังกำหนดการที่ยาวเหยียดจนเหมือนบทสวดชินบัญชรฉบับเต็มอีก

".....ส! .....นซัส! ...แซนซัส!" เสียงแหบของชายวัยชราเอ่ยประกาศออกไมค์ เพื่อเรียกสติลูกชายที่นั่งพิงลูกน้องเหยียดขานอนงีบอยู่อย่างสบายใจ
"....." เขาลุกขึ้นยืนเมื่อถูกเจ้าของโรงเรียนประกาศเรียกออกไมค์
"รอคุยกับฉันหลังจบกิจกรรมคาบเช้าด้วย"
"....." เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ทรุดตัวลงนั่งที่เดิมอย่างไม่ใส่ใจรอบข้าง

     สุมเสียงซุบซิบพูดกันเกี่ยวกับเรื่องของพ่อลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเจ้าของโรงเรียน ที่เป็นนักเลงใหญ่ห้าวเป้งประจำโรงเรียนเช่นเดียวกัน ไม่นานนักเสียงเหล่านั้นก็เงียบลงทันทีเมื่อมีร่างหนึ่งเดินเอื่อยๆเข้ามานั่งรวมกลุ่มกับพวกเขาเหล่านั้นด้วย เบลเฟกอลหนึ่งมือขวาของหัวหน้าแก๊งที่หายหน้าไปจากโรงเรียนเกือบๆครึ่งเดิน เดินเข้ามาพร้อมกับผ้าพันแผลแบบแทบทั่วร่าง ยิ่งเจ้าตัวไว้ผมม้ายาวบังหน้าบังตาแล้วยังมีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูก็รู้ว่าต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นเป็นแน่ 

     เบลส่งเสียงหัวเราะอย่างเป็นเอกลักษณ์พลางเอ่ยทักทายหัวหน้าของเขา พร้อมกับกระเป๋าสัมภาระที่พร้อมจะมาร่วมค่ายด้วย แม้จะมีสภาพไม่เต็มร้อยก็ตาม เขาเงยหน้าขึ้นกวาดตามองไปรอบๆพลันสายตาก็ไปสะดุดกับรุ่นน้องสุดที่รักของเขา ฟรานที่กำลังนั่งแกะถุงขนมขบเคี้ยวพลางยัดใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาถูกฉีกยิ้มกว้างมากขึ้น ความรู้สึกคิดถึงที่ไม่ได้เจอดวงใจดวงน้อยของเขามานานพวยพุ่งออกมาอย่างล้นปรี่ นัยน์ตาปริศนาภายใต้เรือนผมสีบลอนด์ทองอร่ามเหลือบไปเห็นอีกร่างที่นั่งอยู่ไม่ใกล้จากฟราน พลันรอยยิ้มนั้นก็หายไป และถูกแทนที่ด้วยความทรงจำก่อนที่เขาจะตกอยู่ในสภาพนี้

"ฟรานคุง เอามาแบ่งกันบ้างสิ" สึนะเบียดตัวเข้าไปล้วงเอาแผ่นมันฝรั่งปรุงรสจากเพื่อนร่วมห้อง
"เห้ยๆ ไอ้ฟรานมันเอามาตั้งกระสอบ อย่าแย่งกันๆ" โกคุเดระเอ่ยพลางฉีกเปิดซองใหม่ยื่นให้รุ่นน้องกินแบ่งกัน
"อา.... นั่นสมบัติสำคัญของผมเลยนะครับรุ่นพี่" ฟรานเอ่ย
"แบ่งๆไปเหอะน่า อย่าเรื่องมาก!" โกคุเอ็ด "เกรงใจไอ้คนที่ไปขอนิ้วเพชรจากพระอิศวรมาดีดกีต้าร์เหอะว่ะ"
"ZzzzZ" โกคุเดระเปรยตามองสควอโล่ที่นอนหลับตาพริ้ม อยู่บนตักของเพื่อนโดยที่ยังกอดกีต้าร์คู่ใจไว้หลวมๆ
"ปลุกไม่น่าตื่นนะครับ เห็นเมื่อคืนซ้อมกีต้าร์คนเดียวทั้งคืนเลยนี่ครับ" ฟรานบอก
"เอ่อ.... เค้าปล่อยให้เอาของไปเก็บที่ห้องแล้วนะครับ" สึนะมองรอบๆที่ต่างคนต่างค่อยๆทยอยแยกย้ายกันไปเอากุญแจกับครูประจำชั้น
"พวกแกไปก่อนเลย เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเอง" โกคุเดระเอ่ย
"ครับ รวมอีกทีค่อยมาเจอกันนะครับ"
"เออๆ รีบไปได้แล้ว เอาของของเอาของของพวกฉันไปเก็บให้ด้วยยิ่งดี"
"คร้าบบบบ~~~"

ห้องพัก

"ฮึ้บ! เฮ้อ~ ทำไมหนักทำไมหนักแบบนี้เนี่ยพวกรุ่นพี่แบกของพวกนี้เดินไปเดินมากันได้ยังไงกัน?" สึนะวางกระเป๋าของสควอโล่ลงกับพื้นห้อง ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจห้องพัก
"ของรุ่นพี่โกคุไม่หนัก แต่โคตรแต่โคตรเกะกะของจริง"

ตุบ~ ตุบ~

     หลังจากวางทิ้งของที่เรียกว่าของใช้จำเป็นของโกคุเดระลงกับพื้น ฟรานก็ถือโอกาสมองสำรวจห้องบ้าง ห้องพักอารมณ์เดียวกับรีสอร์ทแอนด์สปา โคตรรรไม่อยากทำกิจกรรมรับน้องเลย ขอนอนตาขอนอนตากแอร์เย็นๆในห้องนี้ดีกว่า เตียงเดี่ยวขนาดคิงไซส์สองหลังแบบโคตรหรู ห้องน้ำแบบอ่างจากุชชี่ ทีวีจอยักษ์ที่แขวนอยู่กลางผนังห้อง แล้วไหนจะระเบียงที่ทะลุออกไปเจอสระไหว้น้ำขนาดใหญ่อีก! ถ้ามีห้องแยกเป็นสัดเป็นส่วนห้องนอน กับห้องนั่งเล่นนะ นึกว่าเป็นห้องสวีทโรงแรมหรูๆแล้ว!

"ข้างนอกเป็นสระไว้น้ำ เชื่อมกับห้องพักของคนอื่นๆด้วยล่ะ!" สึนะตาลุกวาว
"...ระนาม พระบิดา พระบุตร และพระจิต อาเมน~ ขอบพระคุณมากครับ่ทรงประทานสรวงสวรรค์มาให้กบตัวน้อยๆอย่างผมได้มาเหยียบสักครั้งในชีวิต" ฟรานพึมพำเบาๆ พลางทำหน้าตายพร้อมน้ำตาไหลอย่างซาบซึ้งกินใจ 
"แหะๆ ไม่เวอร์ไปใช่ไหม?"

[ตึ่งตึงตึ้งตึ๊ง ประกาศรวมนักเรียนชั้นม.ห้า และม.หกจากโรงเรียนนามิโมริวิทยา มารวมกันที่หที่ห้องประชุมด้วยค่ะ! ประกาศอีกครั้ง รวมนักเรียนชั้นม.ห้า....]

"เอ๊ะ?! รวมเฉพาะพวกรุ่นพี่แฮะ" สึนะกวาดตามองดูพวกรุ่นพี่ที่พากันปิดประตูล็อกห้องกันอย่างเรียบร้อย
"เอาล่ะ ได้เวลาของว่างแล้วนะ ขวัญฤดี~ ขวัญฤทัย~" นี่ก็ยังไม่เลิกกับไอ้สองตัวนี้...

.
.
.
.
.
.
.

"อย่าลืมกำหนดการนะทุกคน ใบคำใบ้พวกกรรมการนักเรียนจะเอาไปแจกให้ตามสายรหัสเอง ที่เหลือก็เนียนๆไปทำฐานให้น้องๆมันเล่น พวกอาจารย์บอกห้ามเข้าป่าไปไกลเกินเชือกเรืองแสงที่ผูกล้อมรอบค่ายไว้" ประธานนักเรียนชั้นม.ห้าเอ่ยขึ้นท่ามกลางเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งรายล้อมกันอยู่ "ส่วนฝั่งพี่ม.หกก็รอพวกพี่เขามาบอกอีกทีว่าจะช่วยอะไร ทั้งหมดก็มีแค่นี้แหละ"

     พอจบต่างคนก็แยกย้ายกันไป ปล่อยให้พวกว่างงานไร้หน้าที่ในสังคมนั่งหน้าเอ๋อ ไม่ก็สัปหงกหาวนอนกันไป ทำอะไรดีวะ บทบาทในงานรับน้องตรูแทบไม่มีเลยนอกจากเอาของให้น้องเฉยๆ สรุปมาประชุมกับไม่มาก็ไม่ต่างกันมากนักนี่หว่า 

"ไรวะ ว่าจะนอน มานี่ทีหายง่วงเลย"สควอโล่บ่นกระปอดกระแปด พลางหาวออกมาวอดใหญ่
"เราไม่มีหน้าที่อะไรกับเขาเลยว่ะ" โกคุเดระกวาดตามองไปรอบๆ โดยที่เหลือพวกเร่ร่อนอยู่ไม่กี่คน
"ไอ้เบล จิล ยามะ ดีโน่ มาม่อน ปลาดุกอุย" สควอโล่พึมพำ "แมร่งมีแต่พวกไม่มีคนคบไม่ใช่หรอวะ?"
"คิดเหมือนกันว่ะ" โกคุเดระทำหน้าเหม็นเบื่อใส่พวกที่เหลือ "เอาไงดีวะ หาไรทำดีไหม ว่างมากๆเดี๋ยวก็หลับแล้วนอนไม่หลับตอนกลางคืนอีก รีสอร์ทบ้านี่คงไม่มีผีถูกไหม?"
"ปากปีจอสามขา! อย่าทักสิวะ เดี๋ยวได้ชิบหายรอบสองหรอก!"
"เออว่ะ! โทษๆๆ" โกคุเดระำการตบปากตัวเองตามอายุก่อนจะมานั่งหน้าชาอยู่คนเดียว
"ลองคิดเรื่องคอนเสิร์ตดีไหมวะ ไม่แน่ใจว่าจะได้เล่นไหม? แต่ก็ดีกว่านั่งว่างๆ"
"เอ่อ! ดีๆๆ ถ้าเจ้าของโรงเรียนอนุญาตให้วงเราขึ้นคงจะดี ไม่ได้ขึ้นไปยืนบนเวทีนานๆ ชักโหว่งๆแปลกๆว่ะ"
"ฮ่าๆๆ เห็นด้วย~"
"พูดถึงฉันกันอยู่หรือ?"
"เยเอ็ดขะเร้!!!!"

     ในระหว่างบทสนทนาของสองหนุ่มวงร็อค กลับมีชายสูงอายุโผล่มาแทรกระหว่างกลาง จนทั้งสองเผลออุทานวลีบางอย่างออกมาจนปิดปากกันแทบไม่ทัน แล้วมันก็ไม่ทันจริงๆแหละ ทำเอาซะท่านเจ้าของโรงเรียนเห็นภาพการผสมพันธุ์ของจระเข้ลอยขึ้นมาจางๆ คนที่เดินตามหลังเจ้าของโรงเรียนมาติดๆแทบกลั้นขำไว้ไม่อยู่ อะไรจะเหมาะเจาะขนาดนี้ จังหวะดีเกิ๊นนนนน!!!!

"ขอโทษครับ!"
"ไม่เป็นไรๆ ฉันไม่ถือ วัยรุ่นมันก็มีกันบ้างเป็นเรื่องปกติ" ชายชราเจ้าของโรงเรียนส่งสายตาอ่อนโยนให้ทั้งสอง "เมื่อกี้นี้พวกเธอสองคนพูดเรื่องอะไรอยู่นะ?"
"จระเข้ประสมพันธุ์?!" โกคุเดระโผล่งออกมาอย่างไม่ทันคิด ทำเอาเพื่อนเหวอจนทำตัวไม่ถูก
"เห้ย! ไม่ใช่โว้ย" สควอโล่ใช้ศอกกระแทกตัวเพื่อนเพื่อเรียกสติ "เรื่องคอนเสิร์ตหรอ?"
"อืม... ใช่แล้วล่ะ ถือว่าฉันอนุญาตแล้วกัน"
"เชร้- อะแฮ่มๆ ขอบคุณครับ!" โกคุเดระเอ่ย
"แต่มีข้อแม้นิดหน่อย...."
"?"
"ไหนๆพวกเธอในห้องนี้ก็ว่างกันหมด ฉันก็เลยอยากให้ทุกคนมีส่วนร่วมในกิจกรรมนี้ด้วย รวมถึงลูกชายฉันแซนซัส" ทุกคนหันไปมองร่างที่ขมวดคิ้วมุ่นอยู่หลังคนปู่ใจดี "ทุกคนต้องร่วมร้องเพลงในงานนี้ด้วย จะเพลงอะไรก็แล้วแต่ จะจัดยังไงก็ตามใจ แต่ต้องร้องกันอย่างน้อยคนละเพลง แล้วห้ามก่อเรื่องวุ่นวายในงานด้วย"
"?!!!!!" เอาจริงดิ! พวกฉันไม่ถูกกันอย่างแรงเลยนะปู่! โคตรไม่ถูกกันอะ! แล้วไหนเวลาซ้อม? เวลาจัดงาน? ตอบ!!! แล้วเวทีใครจะจัดครับ?!!!!
"เชิญใช้เวทีห้องโถงที่จะจัดงานเลี้ยงวันสุดท้ายได้ตามสบาย แต่วันสุดท้ายฉันต้องเห็นพวกเธอขึ้นแสดง"

ปัง!

     เสียงประตูห้องปิดลงพร้อมการจากไปของปู่เจ้าของโรงเรียนที่โคตรเอาแต่ใจ พวกตรูรู้แล้วว่าสันดานอยากได้อะไรก็ต้องได้ของไอ้แซนซัสมันมาจากใคร ต่างคนต่างพากันหน้าเหวอได้ไม่นานก็เริ่มสามัคคีจับกลุ่มกัน ไม่ได้เพื่อคิดเรื่องคอนเสิร์ตนะ แต่คิดเรื่องการเอาตัวรอดต่างหาก! ใครมันจะว่านอนสอนง่ายขนาดนั้นล่ะวะ!

"ถ้าจะให้ไปเล่นเพลงให้พวกมันร้อง ตรูขอรถด่วน!" สควอโล่พูดขึ้น
"ขับกลับบ้าน?!" โกคุเดระถาม
"ขับไปเหยียบบั่นเอวตาลุงหนวดเจ้าของรร.นั่นแหละ พอมันเข้ารพ.แล้วจะได้เลิกค่ายเลย ไม่ต้องทำมันแล้วกิจกรรมรับน้อง"
"เออ สร้างสรรค์ดี กรูขอแบบตายทันทีไม่ต้องไปถึงรพ." แซนซัสที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พูดขึ้น
"เฮ้ย! ตกใจหมด" สควอโล่สะดุ้งเมื่อโดนคุกคามจากคนกึ่งปกติกับใกล้เดี้ยงที่เข้ามาจากด้านหลัง
"ชิชิชิ เจ้ากบอยู่ห้องพัก งั้นเจ้าชายจะขอร่านล่ะนะ~"
"ชิชิชิ รำคาญลูกตา" จิลเปรยขึ้น
"ชิชิชิ ว่าไงนะ~" เบลหันไปทางต้นเสียง
"ชิชิชิ หูหนวกรึไง?"
"ชิชิชิ ตอนนี้ฉันเริ่มรำคาญเสียงหัวเราะพวกนายแล้วล่ะ ชิชิชิ" ยามาโมโตะเนียนหัวเราะไปกับเขาด้วยคน
"แล้วแกจะไปเลียนแบบพวกมันเพื่อ?!"
"เมียจ๋าเป็นห่วงว่าเค้าจะเสียคาร์แรคเตอร์หรอครับ ว๊าย~น่าดูเอ็น เอ้ย! เอ็นดูจุง"
"มุมุ วุ่นวายจัง" ร่างที่เล็กที่สุดพึมพำ
"บอสครับ...."
"....."

     แซนซัสยังยืนยันที่จะเงียบดูปฏิกิริยาของหัวหน้าวงร็อคอยู่ เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะตัดสินใจยัง แถมเขาก็ไม่รังเกียจที่จะขึ้นไปจับไมค์ร้องเพลงต่อหน้าคนเยอะๆด้วย คนมันเคยๆอยู่แล้ว แค่ร้องเพลงง่ายจะตายหร่าน 

"ชิบหาย ตรูรังเกียจมันว่ะ" สควอโล่เหลือบไปมองเลวี่ปลาดุกอุยที่ทำหน้าแปลกๆอยู่
"คิดว่าฉันอยากร้องกับแกนักหรอ?!" 
"ดันหูดีอีก!"
"เดี๋ยวเถอะแก โดนฉันแ-"
"หนวกหู" แซนซัสในสภาพเริ่มง่วงขึ้นทุกที กำลังจะปะทุเพราะเสียงโหวกเหวกโวยวายน่ารำคาญ
"เออ! ทำก็ทำแต่พวกเมิงต้องเอาลูกน้องมาจัดเวที เรื่องซ้อมพวกตรูจะทำเอง" สควอโล่พูด
"ไม่มีปัญหา" แซนซัสตอบสั้นๆ
"เขียนชื่อเพลงที่จะร้องมา แล้วก็เขียนชื่อพวกแกไว้ด้วย" โกคุเดระหันไปพูดกับพวกที่เหลือ "พวกฉันจะพวกฉันจะรีบแกะเพลง แล้วพรุ่งนี้มาซ้อมกันที่นี่"
"แมร่งจะรอดไหมวะ งานกระทันหันชิบหาย"
"ไม่ลองไม่รู้ว่ะ!"



*****ติดตามต่อ ตอนต่อไป...... (ตัดจบแบบละครไทย)
//รำคาญ ร.เรือจัง มาช่วยเซนเซอร์คำด่าเยอะเลย มรึง กรู เฮรี้ยน หร่าน พิมพ์เองพิมพ์เองมึนเอง
//ช้ามากกกกกกก
//แน่นอนว่าขี้เกียจ และอีกหลายปัจจัย
//ผิดตรงไหนฝากเม้นต์บอกด้วยนะ แป้นไรท์มีปัญหาหนักมากกกก พิมพ์ซ้ำเองแบบเมาๆ
//กลัวจริงอิคำหยาบทั้งหลายเนี่ย! คงไม่ปลิวนะ!
//รอจนกว่าจะโผล่มาอีกครั้งนะทุกคนนนนนนน~~~
//งืมๆ ไปล่ะขี้เกียจละ จุ๊ฟ!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #21 hina_sakura (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 01:45

    ตลกดีชอบค่ะ 5555

    #21
    0
  2. #20 onnicha8059 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 17:46
    มีความมาอ่านสายพึ่งมาเห็นอะ555 ขำหนักมาก555 เกลียดความไปล้อเลียนเบลของยามะ555 สู้ๆนะคะไรท์หนูรออยู่!
    #20
    0
  3. #19 dr244347 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 18:29

    เกลียดความเสียคาแรคเตอร์ของอิเนียนมันมาก><

    #19
    0
  4. #18 sansansanee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 13:17
    เย้มาอัพแล้ว กลั้นขำแทบทั้งเรื่องเลย สู้ๆนะไรท์
    #18
    0