The Diary Of Varia Quality.

ตอนที่ 9 : นามิโมริวิทยา 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61

"คอนเสิร์ต?!!!"

     สองรุ่นน้องโผลงออกมาพร้อมสีหน้าดีอกดีใจ ในที่สุด! จะได้เปิดตัวสมาชิกใหม่ ซาวาดะ สึนะโยชิ สักที~~ แต่แล้วทำไมพวกรุ่นพี่ถึงทำหน้าเหมือนโดนวางยาเบื่อกันแบบนั้นล่ะ? ทั้งสี่สมาชิกวงร๊อคนั่งๆนอนๆกองกันอยู่บนเตียงหลังใหญ่ โดยมีขนมนมเนยวางกองกันเกลื่อนจนไม่รู้จะเลือกหยิบอันไหนก่อนดี 

"ใช่ วงเราจะได้เล่นคอนเสิร์ตที่เวทีห้องประชุมในวันสุดท้ายของค่าย" โกคุเดระตอบรุ่นน้องทั้งสอง เมื่อเห็นพวกเขาทำหน้างงๆ พลางเคาะไม้กลองเล่นแก้เบื่อ
"ก็ดีสิครับ?" ฟรานเอียงคอถามพร้อมท่าทางมึนๆ
"ไม่เอา!!!!!! ก็เราต้องขึ้นแสดงกับพวกเด็กใหญ่น่ะสิ!!!" สควอโล่แหกปากลั่นพร้อมท่าทีไม่สบอารมณ์ ทำเอาหัวแทบกระแทกกับกีต้าร์ที่ยังแบกติดหลังไม่ห่าง
"หาาาาาาาาา?!!!!!" เหวอสิครับ รอให้ท่านนายกตัดริบบิ้นหรอ?
"ม-ไม่จริงใช่ไหม?" สึนะพึมพำพร้อมหน้าซีด "จะไม่ตีกันบนเวทีหรอกใช่ไหมครับ?"
"มีใครบ้างหรอครับ?"
"ไม่ตีกันหรอก(มั้ง) แต่พวกที่ต้องขึ้นร้องด้วย ก็เยอะอยู่นะหลักๆก็แซนซัส เบล ราจิล ยามาโมโตะ มาม่อน เลวี่" โกคุเดระค่อยๆนับนิ้วไปพลาง
"ตายๆๆๆๆ พังๆๆๆ เจ๊งแน่ๆ งานนี้มีแต่พวกบ้าบอปัญญานิ่มทั้งนั้น ขอเถอะ เป็นแบบนี้มีหวังชื่อเสียงวงเละตุ้มเป๊ะแหง" สควอโล่นั่งกอดอกเหมือนกำลังคิดภาพวันที่ต้องขึ้นแสดงจริงๆ
"เห็นด้วยอย่างยิ่ง โถ่เว้ย~ เหนื่อยชิบหาย เมื่อไหร่จะเที่ยงวะ" โกคุเดระบ่นบ้าง พอกันทีกับความวิชาการ
"ซ้อมแค่สองวันเองหรอ?" สึนะพูด
"อืม.... ใครคิดให้เราเล่นกับพวกเด็กใหญ่กันครับ สมองคงทำจาก..."

ก๊อกๆ

"จ๊ะเอ๋! ชิชิชิ เจ้ากบ~ เจ้าชายเอาขนมมาฝาก" จู่ๆผีมัมมี่ที่มีชื่อว่าเบลเฟกอลก็โผล่พรวดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องขานรับ
"หลบไป ที่ตรงนี้เป็นของพระราชาในอนาคตอย่างท่านราจิลผู้นี้ต่างหาก ชิชิชิชิ" ตามด้วยไอ้แฝดพี่ที่มาช่วยปล่อยเสียงหัวเราะหลอนๆกันแบบแพ็คคู่

     ขออนุญาตชิ่งแล้วกัน! ต่างคนต่างหลบออกมาโดยไม่ได้นัดหมาย แล้วปล่อยให้ฟรานกบผู้ถูกทอดทิ้ง ต้องไปหลอนในห้องกับไอ้แฝดผีพวกนั้น ที่หลอนไม่ใช่เพราะเมายาหรอกนะ แค่เสียงหัวเราะชิชิชิของไอ้พวกนั้น ไม่ว่าจะถุงกาว หรือบ่องไม้ไผ่มหัศจรรย์มารวมขบวนกัน กับพี่ม้าห่อฟอยล์อีกที ก็ยังหลอนไม่สู้เสียงหัวเราะจากห้วงนรกของพวกมัน ว่าละทำไมถึงได้ตายยากกันนัก นรกแมร่งไม่รับนี่เอง แต่บางทีแผ่นดินก็ไม่อยากให้พวกมรึงอยู่ป่าววะ?! ขอเถอะ! เสียงหัวเราะแบบนั้นอ่ะ เลิกสักทีได้ไหมมม~

"กรูจะไปเดินเล่นสักหน่อย ไปด้วยปะ?" โกคุเดระพูดพลางหยิบไฟแช็คขึ้นมาเปิดปิดฝาเล่น
"ขี้เกียจว่ะ มรึงไปกับไอ้นี่แทนแล้วกัน" สควอโล่ผลักตัวรุ่นน้องอีกคนให้เดินออกมาด้านหน้า
"เออ แล้วจะไปด้วยปะ?"
"อ-อืม! ก็ไม่รู้จะไปไหนดีเหมือนกันครับ" สึนะตอบ

     สควอโล่โบกมือให้ทั้งสอง ก่อนจะเดินไปหาที่ว่างๆนั่งสูดอากาศเล่น แต่ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับความสโลว์ไลฟ์ได้เต็มที่ ดันมีกลิ่นเหล้าลอยมาเตะจมูกจางๆซะงั้น โอ้โห?!!! ใครวะ? กลางวันแสกๆ แดรกเหล้าแดรกเบียร์

หมับ!

"?!!!"
"......"
"!!!!!!!!" เดี๋ยวก่อน! กรูขอเวลานอก เปลี่ยนตัวนักกีฬาแป๊บนึง!

.
.
.
.
.

"เฮ้ยๆ อย่าพึ่งพารุ่นน้องมาทางนี้สิวะ"
"โทษว่ะ ก็ว่าจะออกมาหาที่สูบสักหน่อย เสี้ยนว่ะ" โกคุเดระหันไปถามเพื่อนร่วมรุ่น
"เออๆ ไปตรงนู้นเลยไป" เมื่อเห็นเพื่อนชี้นิ้วไปตรงชายป่าเขาจึงเดินดุ่มๆไปทันที เพราะความอยากมันไม่เข้าใครออกใคร "เห้ย! อย่าไปไกลนะเว้ย! หลงป่า ติดถ้ำขึ้นมาพวกตรูไม่มีข้ออ้างช่วยแก้ตัวให้จารย์นะ!"
"รู้แล้วๆ"

     โกคุเดระเดินลัดเลาะออกมาแถวชายป่า ก่อนจะหามุมดีๆหยิบไฟแช็คออกมาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ โดยที่ลืมรุ่นน้องสุดเจี๋ยมเจี้ยมไปเสียสนิท สึนะเดินตามรุ่นพี่มาแบบเงียบๆเพราะว่าอีกฝ่ายจะหงุดหงิด แค่เรื่องให้แก๊งที่เป็นอริกันมาร่วมคอนเสิร์ตด้วย ก็พาเครียดมากพอแล้ว ดังนั้นอย่าพยายามไปรบกวนการสูบบุหรี่ของพี่แกเลย สึนะกวาดตามองกลับไปที่รีสอร์ทจากตรงชานป่านี้ก็ไม่ได้ไกลมาก มีแค่สนามหญ้าโล่งๆกั้นกลางไว้เฉยๆ มองไปมองมาก็เริ่มรู้สึกว่ามีคนมาเพิ่มที่สนามหญ้าตรงหน้า แต่จากจุดนี้คนพวกนั้นคงไม่สังเกตเห็นว่ามีคนอยู่ตรงนี้หรอก

"ชิชิชิชิชิ มาดวลกัน!"
"ชิชิชิ ไม่ปฎิเสธ~ เพราะยังไงซะเจ้าชายที่จะได้ขึ้นเป็นราชา ก็ต้องเหนือกว่า!"
"ชิชิชิชิ พล่ามอะไร? ไร้สาระ เจ้ากบคอยจับตาดูไว้ซะว่าใครจะเป็นคนโดนเจื๋อนหมกป่า!"
"คร้าบ~ คร้าบ~ พุดดิ้งอร่อยดีครับ รุ่นพี่จิล"
"ชิชิชิชิชิ หนึ่งแต้ม~"
"หนอย! ไปตายซะ!"

     ท่าทางจะวุ่นวายกว่าที่คิดแฮะ.... สึนะได้แต่ทำหน้าปลงๆ จะสู้กันเพื่อ? ในเมื่อฟรานก็เอาแต่กิน สู้เตรียมงานแต่งให้ฟรานกับของกินไม่ดีกว่าหรอ? ระหว่างที่สึนะเอาแต่ทำหน้าปลงตก โกคุเดระก็พึ่งสังเกตุได้ว่ามีรุ่นน้องติดสอยห้อยตามมาด้วย อ้าว! ลืมมันสนิทเลย ไอ้นี่ก็เอาแต่เงียบ ไม่พูดไม่จา ไม่ส่งเสียงแล้วฉันจะรู้ไหมล่ะเนี่ย? ขืนมาเงียบๆคงนึกว่าเจ้าป่าเจ้าเขาโผล่มาเซย์ไฮ พร้อมทำไฮไฟว์ไว้ประกาศมิตรภาพชัวร์!

"เห้ย! ฉันมีเรื่องอยากจะถามว่ะ" โกคุเดระเอ่ยขึ้น ก่อนจะกวักมือเรียกให้รุ่นน้องมานั่งบนรากไม้ขนาดใหญ่ข้างๆตัวเอง 
"ครับ?" สึนะหน้ามนทำตามอย่างเชื่อฟัง
"แกเป็นใครมาจากไหนกันแน่วะ? พักนี้รู้สึกว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากลหลายเรื่องเลย" โกคุเดระเว้นประโยคไว้ก่อนจะพ่นควันออกจากปาก "แกเกี่ยวข้องอะไรกันกับไอ้แซนหัวหน้าแก๊งเด็กใหญ่รึเปล่า?"
"......" ไม่มีทางอ้อม คำถามนี้มีแต่ทางตรง แถมเป็นทางด่วนแบบรถไม่ติดซะด้วย! อะไรจะถามตรงเบอร์นั้น?!!!! "ครับ.... คือ..."

แกร๊ก~

"แล้วอีกอย่าง ช่วงนี้มันเงียบๆจนน่าสงสัย ฉันคิดว่......"

     ในขณะที่โกคุเดระกำลังร่ายยาวอยู่คนเดียว สึนะก็ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างดังขึ้น สุดยอดลางสังหรณ์ที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นทวดทำงานเองโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมเหลือบมองขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่อยู่เหนือจุดที่พวกเขานั่งอยู่อย่างกล้าๆกลัวๆ ในหัวดันไปนึกถึงหนังสือเวตาลที่ไปเจอในห้องสมุด คงไม่ใช่ภูติผีปีศาจอะไรหรอกนะคราวก่อนที่เจอในโรงเรียนภาพมันยังฝังใจอยู่เลย...

"?!!!!"
"ชู่ว~" ร่างที่อยู่ด้านบนกิ่งไม้ทำท่าปัดมือไปมาส่งสัญญาณให้คนที่มองขึ้นไปอยู่เงียบๆ
"=∆=" 

     นั้นมันรุ่นพี่คนที่พยายามช่วยดึงบรรยากาศในรถบัสนี่หว่า ถึงจะจำชื่อไม่ค่อยได้ก็เถอะ สึนะฝืนหันกลับมาหาโกคุเดระด้วยสีหน้าเหวอๆหน่อย แล้วพี่แกขึ้นไปทำอะไรบนนั้น? จับจิ้งหรีดหร๊อ?! เห้ยๆๆ เดี๋ยวนะ เหมือนกิ่งไม้มันจะเริ่มงอๆแล้วนะพี่!!!

     ส่วนคนที่นั่งยองๆอยู่บนกิ่งไม้ก็ได้แต่ภูมิใจในสกิลการเนียนของตัวเองที่สามารถปีนขึ้นมาบนนี้ได้โดยที่คนข้างล่างไม่รู้ตัว แถมเนียนจนสุดยอดลางสังหรณ์รวนไม่รู้ว่าความจริงแล้วตัวเขาเป็นพวกแก๊งเด็กใหญ่ หึหึหึ~ ไม่มีอะไรมาขัดขวางความเนียนของข้าได้!!!!! นามของข้านั้นก็คือ...ยามาโมโตะ ทาเคชิ..ชิ..ชิ...ชิ....ชิ.....ชิ ไม่ได้หัวเราะตามพวกไอ้เบลนะ มันคือเสียเอคโค่ ช่วงนี้เสียคาแรคเตอร์บ่อยไม่ได้ เมียพี่หวง!

ครึ่ก!

"เสียงไรวะ?" โกคุเดระที่พึ่งจะรู้สึกตัวทักขึ้นก่อนจะรีบเอามือปิดปากตัวเอง "ชิบหาย... เขาว่าถ้าได้ยินเสียงอะไรแปลกๆในป่า ห้ามทักนี่หว่า..."
"ค-ครับ..." นี่ยังไม่เลิกดึงบรรยากาศไปทางนิยายผีอีกหรอ?
"แมร่ง รีบกลับกันดีกว่าว่-"

โครม~!

"เฮ้ย?!!!!"
"เอ่อ....." 

     นั่นไง อย่างที่คิดไว้ว่าต้องหัก กิ่งไม้อันเท่าแขนกับผู้ชายตัวโตระดับนักกีฬาอีกคน เป็นคนบ้ายังรู้เลยว่ามันต้องหัก สึนะมองร่างที่แลนด์ดิ้งลงมาอย่างตัวเอกมาสไรเดอร์ที่กระโดดตีลังกาม้วนหน้ากลับหลังหลบศัตรู แล้วเข้าไปตะครุบตัวนางเอกหลบระเบิดกลิ้งออกไปไกล ซึ่งไอ้ฉากนั้นมันกำลังเกิดขึ้นตรงหน้าเขานี่แหละ

"ช-เชรี่- ไอ้ยามะ?! มรึงอีกแล้วหรอทำเฮรี้ยนไรวะ?!" ตกใจจนเกือบกรี๊ดแล้วไงล่ะ!
"ฮะฮะฮะ โทษทีๆพอดีจะขึ้นไปจับจิ้งหรีดน่ะ พวกมันกำลังออกหากินตอนนี้พอดี แล้วกิ่งไม้มันดันหักลงมาอ่ะ" แถสดแบบหน้าด้านๆ หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วนอกจากพี่เนียนยามะผู้นี่ น่าจดลิขสิทธิ์เนียนไว้ใช้คนเดียวเนอะ
"ห๊ะ?! จิ้งหรีดหอกอะไรออกหากินตอนนี้ มันออกหากินตอนกลางคืนนู่น!!!!" ส่วนคนความรู้มากก็เถียงขึ้นมาทันทีแบบไม่เว้นช่องไฟ
"อ้าวหรอ? แหะๆๆ"
"แหะพร่อง! ลุก!!! มึงจะนอนทับร่างกรูจนกว่าจะท้องให้ได้เลยหรอวะ?!!"
"ดีเหมือนกันนะเมียจ๋า เค้าจะได้เป็นพ่อคนสักที"
"พ่อกับมดลูกมรึงสิ!!!! กรูไม่มีมดลูกเฟร้ยยยยย!!!!!"

แชะ! แชะ!

     เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นรัวๆ จนคนที่กำลังนอนทับร่าง(?)กันอยู่ต้องหันขวับไปมอง สึนะที่รีบสาวเท้าตามมาได้แต่หัวเราะแห้งๆ กลิ้งลงมากลางสนามหญ้าขนาดนี้ มีหรือที่ฟรานจะพลาด

"ขอค่าขนมหน่อยแล้วกันนะครับ"

     เจ้าตัวพูดพลางรีบเก็บภาพไว้แบบแทบทุกมุม อย่างกับปาปารัสซี่ที่ตามตื๊อเซเลปดังแล้วบังเอิญมาโป๊ะกับเหตุการฉาว เมื่อนักคีย์บอร์ดชื่อย่อ ก. ได้ร่วมรักกับหนุ่มสุดเนียนนักกีฬาเบสบอลประจำโรงเรียนชื่อย่อ ย. กลางสนามหญ้าที่สองฝาแฝดกำลังตีกันแย่งผู้หญิง(?) ท่ามกลางสายตาของนามิโมริวิทยามุง!!!

"พวกนั้นมันทำอะไรกันอ่ะ?" เสียงหนึ่งดังขึ้น
"กรี๊ดดดดด! ผู้ชายประกอบร่างกัน! กองทัพสาววายมาดูเร็ว!!!" เสียงวี๊ดว๊ายเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
"ขอขอบคูุรท่านเทพพระเจ้าแห่งBL ที่ประทานสิ่งนี้ลงมาให้พวกลูก~"
"ขอทิชชู่หน่อยเห้ย! แฟนกรูเป็นลม!"

     เหล่านามิโมริวิทยามุง ซึ่งโผล่มาจากตรอกไหนไม่รู้เริ่มส่งเสียงดังจนคู่หลักถึงกับทำอะไรไม่ถูก ฟรานไล่เช็ครูปที่เก็บมาได้ ก่อนจะเริ่มโพสปล่อยขายในทวิต รวยๆๆๆ คำเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวเจ้าตัว ส่วนสึนะได้แต่ค่อยๆเฟดตัวออกมาอย่างช้าๆเพื่อหนีความวุ่นวาย ขืนให้จอมห่วยของเราไปยืนแถวนั้นนานๆ เดี๋ยวก็ได้โดนเหยียบตายก่อนพอดี

"เอาไงต่อดีจ๊ะ เมียจ๋า~" ยามาโมโตะกระซิบถามคนที่นอนปิดหน้าทำอะไรไม่ถูกอยู่ใต้ร่าง
"เอากรูออกไปจากตรงนี้สักทีเถอะ~" เจอรุมแบบนี้ไปไม่เป็นเลยตรู ฮรือๆ เอาชื่อเสียงที่สั่งสมมาของกรูคืนม๊าาาาา~

.
.
.
.
.

     แล้วสควอโล่ก็ได้กลับมาลงสนามอีกครั้ง...... รึจะเรียกว่าลงสระดีล่ะ?

"ห-เห้ย?! ไอ้แซนใจเย็นๆ คุยกันก่อน ตรูรู้ว่ามรึงเมา แต่ขอเวลาสักนิด ให้ตรูได้คุยก่อนไม่ได้... หรอ.... ว๊าาาาาา?!!!"
"....." ไม่พูดพร่ำทำเพลง พี่ใหญ่ประจำแก๊งที่ห้าวที่สุดในโรงเรียน ก็คว้าตัวคนที่พยายามใช้น้ำเสียงอันอ่อนนุ่ม(?)ที่สุดในชีวิต เกลี่ยกล่อมให้อีกฝ่ายใจเย็นลง แต่....
"สุราอาจเป็นเหตุทะเลาะวิวาท หรือทำให้ผู้ดื่มขาดสติ โปรดตัดสินใจให้ดีก่อนการลงทุ๊น!!!!"

ตู้ม! ซ่าาาา~ ซ่าาา~

     ไม่พูดพร่ำทำเพลง พี่แกก็หิ้วร่างสควอโล่ขึ้นบ่า แล้วทำท่าทุ่มลงกลางสระประหนึ่งเป็นนักกีฬามวยปล้ำมืออาชีพ พร้อมซาวน์เอฟเฟคจอห์นซีน่า!!!!! แต่กรูอยากเล่นกับมรึงไหม?! ตอบบบบ!!! ทั้งคู่ดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำได้สักพัก ก่อนที่สควอโล่จะตะเกียกตะกายขึ้นมาเกาะขอบสระ สระว่าย้ำนี่ก็ลึกซะเหลือเกิน นี่สร้างเผื่อยีราฟเล่นถูกไหม?! แล้วทีหลังจะเล่นมวยปล้งมวยปล้ำก็บอกกรูนิดนึง จะได้กลั้นหายใจอมมะนาวทัน เกือบสำลักน้ำตายคาสระแล้วไหมล่ะ!

"อ- แค่กๆ ไอ้เฮรี้ยแซน?!! แค่ก! กระโดดหาบุพการีคุณมรึงหรอ?! ม-แมร่ง..แค่กๆ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า! คำเตือนของจริง มันต้องดื่มเพื่อความสวยงามของชีวิต และอารมณ์ นอกจากนั้นไม่ควรดื่มเว้ย ไม่ค่อยได้แดรกเหล้าก็ไม่รู้หรอก"
"ไอ้...... กรูจำมาจากโฆษณาโว้ย!" แล้วจะมาเถียงกันเรื่องคำเตือนข้างกล่องเหล้าเพื่อ?! นี่ไม่มีหร่านอะไรทำแล้วหรอวะ?! ไอ้ลูกชายเจ้าของโรงเรียน!!!

ฝุบ!

     ยังไม่ทันได้ด่าต่อ แซนซัสก็มุดกลับลงไปในน้ำอีกรอบ ก่อนจะค่อยๆว่ายดำมาทางเขา เฮ้ยๆๆ มันมาไม้ไหนอีกวะ? ขึ้นๆๆ รีบขึ้นด่วน!!!

หมับ!

"เชรี่ย!" สควอโล่หันไปมองมือตัวเองที่ถูกฉุดไปด้วยแรงมหาศาล จนต้องหันกลับไปมองหน้าคนแรงควายเจ้าของมือหนา
"อมมะนาว" อีกฝ่ายสั่งแบบ
"ห๊ะ?! ฮึบ?"

     คนตัวโตกว่าดึงร่างอีกฝ่ายลงไปในน้ำพร้อมกับเขา โดยที่อีกฝ่ายทำได้แค่กร่นด่าอีกคนในใจ ในหน้าหล่อเหลาแบบแบดบอยเหยียดยิ้ม ก่อนจะค่อยเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ อย่าบอกนะว่-

"อื้อ?!!!!! อ- บุ๋งๆ" สควอโล่ถูกอุ้มขึ้นก่อนจะสำลักไปมากกว่านี้ "แค่กๆ บ้านไม่มีคนให้หยอกหรอ?! จี้เอวกรูเพื่อ?!"
"หึ กรูเห็นมรึงอมมะนาวตามคำสั่งกรูแล้วมันอยากแกล้งว่ะ เลยจี้แมร่ง ฮ่าๆๆ" แซนซัสหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี
"ไอ้! แมร่งเอ้ย ตกใจหมด"
"นึกว่าจะโดนจูบล่ะสิ"
"บ-บ้านพร่องมรึงเหอะ! ไม่ได้คิดโว้ย!!"
"เสียงดังกลบเกลื่อนนะเรา" แซนซัสยักไหล่ เล่นหูเล่นตาใส่อีกฝ่าย ก่อนจะยันตัวขึ้นไปนั่งขอบสระ แล้วยื่นมือไปช่วยอีกคนที่ทำปากพะงาบๆหน้าแดงไปถึงคอ "ขึ้นมา"
"....." สควอโล่ทำตามอย่างว่าง่าย เพราะไม่อยากอยู่แช่ในน้ำนานๆ ถึงแดดตอนกลางวันจะร้อน แต่น้ำมันดันเย็นเจี๊ยบจนปากสั่น ไหนจะลมธรรมชาติที่เปลี่ยนจากเย็นสบายมาทำให้หนาวขึ้นพวกนี้อีก
"ถ้าจูบบ่อยเดี๋ยวคนอ่านเบื่อ มันจะไม่แรร์"
"ห๊ะ?!" 
"ฮ่าฮ่าฮ่า! นึกถึงหน้าตอนอมมะนาวของมรึงแล้วยังขำไม่หาย" แซนซัสระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกรอบ
"อมมะนาวกับแม่นาคแถวบ้านมรึงเถอะ เขาเรียกกลั้นหายใจก่อนดำน้ำโว้ย!!! ใครจะไปอยากอมมะนาวเหมือนเด็กๆ" สควอโล่บ่นอุบอิบ
"แล้วอยากอมอะไร?"
"อม...... อ-อ-อะ! เดี๋ยวนะ?!"  สควอโล่ค่อยๆหน้าแดงจัดขึ้นเรื่อยๆจนแทบระเบิดออกมา
"อม?" แซนซัสเหยียดยิ้ม เริ่มสนุกแล้วสิ
"จะบิวด์เพื่อ?! ไม่อมมะนาวก็คงอมมะละกอมั้ง?!! อยู่กับมรึงแล้วหงุดหงิดชิบ!"

     พอเห็นอีกคนรีบสบัดบ๊อบเดินหนี ความเอ็นดูประสมกันกับความหมั่นเขี้ยวจนร่างสูงอดสาวเท้าเดินตามไปไม่ได้ ตามมาทำไมวะ? สควอโล่ขบคิดในใจ พร้อมรีบเพิ่มความเร็วในการเดินมากขึ้น ทำให้จากระยะทางที่ใกล้อยู่แล้วยิ่งใกล้เข้าไปใหญ่ ไม่ทันไรพวกเขาก็เดินจนมาถึงห้องพักของแก๊งค์วงร็อคของสควอโล่เสียแล้ว

"จะตามมาเพื่อ?!" ร่างเล็กกว่าหันกลับไปแวดใส่อีกคนที่ไม่ยอมไปไหน
"ก็มาเปลี่ยนเสื้อผ้าไง ห้องฉันอยู่ตั้งไกล ใจคอแกจะปล่อยให้ฉันทนหนาวเดินกลับไปเปลี่ยนเลยหรอวะ?"
"เออ!" เด็ดขาด หนักแน่น ทำขนาดนี้แล้วถ้ามันไม่ยอมไปก็โคตรหน้าด้านแล้ว~
"ไม่อ่ะ ขี้เกียจ หาเสื้อให้ใส่ด้วย" ไม่พูดเปล่า แซนซัสก็เริ่มถอดเสื้อผ้ากองไว้ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำหน้าตาเฉย
"ไอ้หน้าสูตรหาพื้นที่รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส! ไอ้หน้าตุ่นปากเป็ดแพร์รี่! ไอ้!!! โอ้ย! จะด่าก็สงสารการ์ตูนวัยเด็ก แมร่งฝากไว้ก่อนเถอะโว้ยยยยย!!!!!"

     สควอโล่เดินกระแทกเท้าตามไป หลังจากเก็บเสื้อผ้าของอีกคนมาจากพื้นแล้ว ให้ตาย! เครื่องซักผ้าก็ดันอยู่ในห้องน้ำอีก กรูจะเป็นบ้า! สควอโล่เตรียมเสื้อผ้า และผ้าขนหนูมาไว้เรียบร้อย ดีนะที่แอบยัดไว้ในก ติดอยู่แค่ไอ้คนที่เข้าไปอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำมันดันไม่ยอมออกมาสักที จะนั่งก็กลัวจะเปียก พอยืนรอนานๆก็เริ่มเมื่อย เมื่อไหร่มันจะออกมาสักทีวะ?! 

     แกร็ก~

     ประตูก็ไม่ล็อคอีก เจริญ! สควอโล่เดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างไม่สนใจคนที่กำลังนอนแช่อยู่ในอ่างภายในนั้น แซนซัสมองคนที่พึ่งเข้ามาใหม่เพียงครู่เดียว ก่อนจะหันไปกดยิกๆที่หน้าจอโทรศัพท์ต่อ สควอโล่ทิ้งเสื้อผ้าชุ่มน้ำของอีกฝ่ายลงเครื่อง ก่อนจะถอดของตัวเองลงไปบ้าง มันนั่งเล่นอะไรอยู่วะ ไม่กลัวโทรศัพท์พังหรอ?

"เล่นอะไรอยู่? เดี๋ยวโทรศัพท์ก็ตกน้ำหรอก รีบๆขึ้นมาดิจะอาบบ้าง" 

     ต๋อม!

     นั่นไง! ยังไม่ทันขาดคำ!!! สควอโล่หน้าเหวอในขณะที่อีกฝ่ายยิ้มร่า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากน้ำแล้วปัดๆน้ำออกจากหน้าจอพลางเล่นเกมต่อ

"ตีป้อมอยู่ โทรศัพท์ฉันกันน้ำ แกลืมแล้วหรอ?"
"อ...เอ่อ! ช่างแมร่งเหอะ!" ไอ้รวย! โอ้ย! คนไรวะดีไปหมดจนสรรหาคำด่าไม่ได้ คงมีแค่สันดานไหมที่ยังต่ำตมอยู่น่ะ?!

     ซ่าาาา~

     สควอโล่ก้าวลงไปนั่งในอ่างอีกฝั่งอย่างไม่คิดอะไร ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังตีป้อมโดยไม่คิดจะใส่ใจอะไรกันทั้งคู่ ผ้าม่านสีหม่นปิดกั้นการมีอยู่ของทั้งสองภายในห้องนี้ สายน้ำอุ่นๆพร้อมฟองฟูฟ่องเต็มอ่างจนมองลงไปไม่เห็นอะไร กลิ่นครีมอาบน้ำหอมๆของคนผมยาวอบอวลไปทั่ว เขาหลับตาลงดื่มด่ำกับบรรยากาศผ่อนคลายนี้เงียบๆ ก่อนจะเริ่มรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจากอีกคน แซนซัสวางมือจากการแบกทีมตีป้อมมามองหน้าอีกคนแทน ถึงอ่างจะกว้าง แต่พอมีผู้ชายตัวโตสองคนลงไปแล้วมันก็ดูเล็กลงมาถนัดตา สควอโล่ขมวดคิ้วอึดอัดเมื่อถูกจ้องมองมานานๆ

"อะไรของแกวะ? เล่นเกมไปดิ จะมาจ้องเพื่อ?"
"ชนะแล้ว ขี้เกียจเล่นต่อแล้ว"
"ถ้าขี้เกียจเล่นก็ลุกออกไปดิ หาเสื้อไว้ให้แล้ว ใส่เสร็จก็รีบซักมาคืนด้วย เอามาไม่กี่ตัว"
"เออ แค่แปลกใจที่แกกล้ามาลงอ่างกับฉัน" แซนซัสพูดก่อนจะขยับตัวให้นั่งได้สบายขึ้น
"ทำไมมันฟังดูเอนไปในความหมายไม่ดีจังวะ ก็ด้านนอกหนาวนี่หว่า แล้วทีอย่างเมื่อก่อนก็อาบด้วยกันบ่อยจะตาย จะให้อายเป็นแต๋วได้ไงวะ"
"ทีก่อนหน้านี้ยังหน้าแดงหูแดงกับมุขเสี่ยวๆฉันอยู่เลย"
"เสรือก!"
"พูดเพราะด้วยก็ไม่ชอบ งั้นก็เรื่องชองมรึงเลยแล้วกัน" ทั้งสองเงียบไปสักพัก แต่ก็ต้องพากันสะดุ้งจะน้ำกระฉอกออกจากอ่าง

     แกร็ก~

"ตามมาทำไมวะ! เพราะมรึงเลยคนอื่นถึงได้จับกรูไปจิ้นเป็นเมียกับคนปัญญาอ่อนแบบมรึง" เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น
"นิดๆหน่อยๆเองนะเมียจ๋า สร้างสีสันให้การเข้าค่ายไง ช่วงนี้ยังมีจิ้นประธานนักเรียนกับเด็กใหม่วงเมียจ๋าเลย" 

     อีกเสียงดังตามมา สควอโล่ตกใจจนเกือบตะโกนออกไป แต่โชคดีที่แซนซัสปิดปากอีกคนทัน ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง แต่อ่านจากสีหน้าของสควอโล่แล้วดูท่าจะคิดว่าตอนนี้เจ้าตัวซวยแบบสุดขีด ถ็าพวกมันเข้ามาเจอในสภาพนี้ต้องโดนล้อจนต้องเอาหน้ามุดดินหนีลงไปแกนโลกแหง

'ชิบผาย ซวยเพราะมรึงแท้ๆ เอาไงดีล่ะคราวนี้?!' สควอโล่หันไปกระซิบบอกอีกฝ่าย
'อย่ามาโทษกรูดิวะ คิดก่อนไหมว่าจะเอาไงต่อดี' แซนซัสตอบ ก่อนจะถลึงตาใส่นิดๆ
'สงบศึกชั่วคราว ตอนนี้ขนาดพึ่งพากันแล้วยังไม่รู้จะรอดยังไงเลย'

     ถ้าเปิดประตูออกไปพวกในห้องต้องเห็นแน่ๆ แต่ประตูระเบียงมันก็อยู่ติดๆกันกับประตูห้องน้ำถ้ากล้าเสี่ยงก็อาจมีโอกาสหลบออกไปได้ แต่ติดอยู่ตรงที่เสื้อผ้ากับผ้าขนหนูสควอโล่วางทิ้งไว้บนเตียง ถ้าจะให้ออกไปทั้งๆที่ไม่ใส่อะไรเลย นอกจากจะหนาว ก็ยังโดนมองหนักกว่าเดิมอีก ทางไหนก็เฮี้ยะ! กรูอยู่ในนี้ก็ได้! ฮรือออ~ น้ำตาไหลเป็นสายเลือด

"ไปไกลๆเลย รำคาญ!"
"โกคุเดระ เดี๋ยวนี้นายหงุดหงิดบ่อยไปไหม? เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องขึ้นเสียงขนาดนี้เลยนี่"
"อย่ามายุ่งได้ไหมวะ รีบๆกลับไปได้แล้วถ้าพวกนั้นกลับมาเจอเราอยู่ด้วยกัน ขี้เกียจมาแก้ข่าวไร้สาระ"
"ไม่ไร้สาระ! พูดให้มันดีๆหน่อย โมโหอะไรฉันก็บอกมาสิ"
"เสรือก! อย่ามาจับกรู ถอยออกไปเลย"

'อ้าว? ทำไมพวกมันดูเครียดๆวะ?' สควอโล่ว่า
'จู่ๆดึงดราม่าเฉย กรูงงหมดแล้วเนี่ย' ตามด้วยแซนซัส

     แกร็ก~

'!!!!'
'!!!!'

     พวกมันเปิดประตูเข้ามาแล้ว!!! ตอนนี้ห่างกันแค่ม่านกั้น เอาไงดีๆๆ สควอโล่นั่งตัวเกร็ง เพราะกลัวจะทำให้อีกสองคนหลังม่านได้ยินว่ามีพวกเขาอยู่ในห้องน้ำด้วย เสียงคนสองคนทุ้มเถียงกันไม่ขาดสาย แต่อีกสองคนกลับได้แต่นั่งฟังเงียบๆ แต่กลับมีการเปลี่ยนแปลงขึ้นกระทันหันจนคนฟังตามแทบไม่ทัน น้ำเสียงทุ้มเถียงเริ่มเปลี่ยนไปเป็นเสียงคนนัวเนียกันดังแทนที่

'พวกมันคงจะไม่ประกอบร่างกันในนี้หรอกใช่ไหม'
'อยู่ในนี้ก็ใช่ว่าจะมองไม่เห็นอะไรเลยนะ'

"นายหึงที่ฉันเอาดอกไม้ไปให้เพื่อนห้องข้างๆใช่ไหม?"
"บ้าหรอ! ทำไมฉันจะต้องรู้สึกแบบนั้นด้วย"
"ท่าทางของนายมันฟ้องออกมาหมดแล้ว แถมดอกไม้ช่อนั้นมันเป็นดอกไม้ที่ห้องฉันฝากไปเป็นของเยี่ยมให้อาจารย์ที่ท้องเสียเข้าโรงบาลต่างหาก"
"เห? ไม่เห็นรู้เรื่องเลย"
"ห้องนายส่งไปตั้งแต่จารย์เข้าโรงบาลใหม่ๆแล้ว"
"จ-จริงด้วย! ลืมไปเลย...."
"หายโกรธกันเถอะนะ"
"อ-อือ..."

'อะไรกันวะ...' แซนซัสทำหน้าเหม็นเบื่อ 'น้ำเน่ายิ่งกว่าละครหลังข่าวก็พวกมันนี่แหละ'
'โหมดเสียงสองเพื่อนกรูอย่างอ่อย นี่มันแต๋วกว่าที่คิดอีกหรอวะเนี่ย'
'ช่างมันก่อน ตอนนี้ที่อยากรู็คือเมื่อไหร่พวกมันจะไปกันซะที!'
'แช่จนตูดเปื่อยหมดแล้วเนี่ย แมร่งอย่าให้ออกไปได้นะ พ่อจ-'
'เงียบก่อน กรูว่าเสียงมันฟังดูแปลกๆ' แซนซัสเลื่อนมือไปปิดปากอีกคน ก่อนจะพากันเงียบตั้งใจฟัง

"อืม... อือ~"

     เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกับผิวเนื้อ ดังขึ้นสลับกับเสียงริมฝีปากฉ่ำน้ำบดเบียดกัน ไอ้สองคนข้างนอกมันเอาจริง! และมันกำลังจะประกอบร่างกันจริงๆ แถมพวกเขาก็ยังอยู่ในนี้ด้วยอีกต่างหาก อะไรมันจะหนังสดขนาดนี้!!! เรื่องจริงยิ่งกว่าในละคร คนตรงหน้าคือเพื่อนพวกกรูจริงๆไม่ใช่ตัวแสดง! เวลานี้ยังจะมาตลกกับคำคมคดีเด็ดอีก มันใช้เวลาไหมเล่า?!!
     
     ทั้งสองนั่งมองหน้ากันในอ่างอาบน้ำที่ตอนนี้ฟองเริ่มหายไปจนเกือบหมดแล้ว ทั้งสองกลืนน้ำลายลงคออยากยากลำบาก อีกใจก็อยากออกไปใจจะขาด แต่พวกด้านนอกดันยิ่งดุเดือดมากกว่าเก่า

'ถ้าออกไปตอนพวกมันกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มจะบาปไหมวะ?' สควอโล่พึมพำอย่างคนสติหลุด
'มรึงทำใจดีๆไว้ พยายามอย่าไปฟัง เดี๋ยวแมร่งก็ผ่านไป ไอ้ยามะมันไม่อึดขนาดนั้นหรอก'
'ทำไมรู้วะ?'
'กรูอุปทานไปเอง จะได้สบายใจขึ้น'
'ฮรืออออ~ ขอบใจที่ยังอุตส่าห์บอกกรู'

".....ฮายาโตะ"
"ไม่ต้องพูด แล้วอยู่เฉยๆไป"

     เสียงหอบหายใจสอดประสานกันของทั้งสองคนทำเอาใจของคนที่ไม่สามารถส่งเสียงแสดงการมีตัวตนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นี้พวกกรูต้องมาทนฟังหนังสดกันแบบนี้เลยถูกไหม?! เงาลางๆของสองร่างที่นัวเนียกันไปมาทั่งห้องน้ำ เคลื่อนไปจุดนั้นที่จุดนู้นที่จนคนดูหันมองตามอย่างเสียไม่ได้ จนทั้งสองร่างขยับมานัเนียกันข้างอ่างอาบน้ำที่พวกเขานั่งอยู่ คนผมสีเข้มที่ดูก็รู้ว่าน่าจะเป็นยามาโมโตะกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงอ่างอาบน้ำอยู่ ส่วนอีกร่างที่คร่อมร่างนี้ไว้ดูเหมือนจะกำลังถอดเสื้อของตัวเองออก สควอโล่รู้ทันทีว่าตัวเองหน้าแดงจนไม่รู้จะแดงได้มากกว่าอีกไหม เขาหันไปมองหน้าคนข้างๆ แซนซัสกลับตั้งอกตั้งใจดูว่าต่อไปพวกมันจะเสียบกันเมื่อไหร่ มันใช่เวลาไหมเพ่!!!!

"อืม... ทาเคชิ นายคงชอบแบบนี้สินะ"
"นายจะยั่วฉันรึไง?"
"ใช่แล้วจะทำไม ฉันจะไม่ลีลาแล้ว ขี้เกียจรอ"
"หรอ"
"อ-อื้อ?!"

     พวกมรึงรีบๆทำกันสักทีเถอะ กรูทนต่อไปไม่ไหวแล้ววววว ทำไมต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วย ทำไมกรูต้องมาอายแทนมันทั้งๆที่พวกมันควรจะเป็นฝ่ายอายพวกกรู ยอมแพ้แล้ว~ ฮรืออออ~ ใครก็ได้พากรูออกไปจากตรงนี้ที~

"ใจเย็นฮายาโตะ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้" รีบๆเหอะ! ถือว่าพวกกรูขอ!
"กล้าสั่งฉันหรอ นี่แหนะ!" เอ๊ะ?!

     ครึ่ก! ครึ่ก! ครึ่ก! ครึ่ก! แกร็ง~

     เสียงผ้าม่านผืนบางที่กั้นระหว่างพวกเขาอยู่หลุดออกทั้งราวเหล็กจากแรงกระชากของคนที่เป็นถึงนักกีฬาเบสบอลประจำโรงเรียน ทั้งสี่มองหน้ากันอย่างตกตะลึง ต่างคนต่างอึ้งต่างคนต่างตกใจจนไม่รู้จะรู้สึกอะไรก่อนดีระหว่างตกใจกับอาย สควอโล่เอามือขึ้นมาปิดปากตัวเองอย่างช้าไ เมื่อได้เห็นสภาพร่างกายของอีกสองคนชัดๆ ทั้งสองเหลือแต่กางเกงท่อนล่าง แต่มันก็ยังดีกว่าพวกเขาที่ไม่ใส่อะไรเลยในอ่างอาบน้ำเดียวกัน แต่ที่น่าอายกว่านั้นคือรอยจ้ำๆบนร่างกายของทั้งสองซึ่งต่างจากพวกเขา

"ชะอุ่ย...แหะๆ ^^;" ยามาโมโตะหัวเราะแห้งๆ
"เชรี่ยยยยย..." โกคุเดระที่เหวอจนพูดไม่ออกเพียงแค่ลากพูดเสียงยาวๆออกมาคำเดียว
"....=3=~♪" ส่วนแซนซัสก็ผิวปากแก้เก้อ

     สควอโล่ที่ยังอึ้งจนพูดไม่ออกอยู่ค่อยตั้งสติขึ้นมาได้ ก่อนจะค่อยๆเอามืออกจากปาก ชิบหายละ ทำไงดีวะ แมร่งไม่มีใครพูดอะไรเลยหรอวะ ใครก็ได้พูดอะไรสักอย่างที สติกรูจะแตกแล้วเนี่ย แซนซัสมองท่าทางเลิ่กลั่กของอีกคนราวกับเป็นเรื่องสนุกและไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาเลยนอกจากเสียงผิวปาก กรูต้องทำอะไรสักอย่าง แต่ทำอะไรล่ะ เขามองไปยังสองร่างที่ยังคร่อมกันอยู่ไม่ยอมขยับ สภาพกางเกงแทบหลุดออกจากร่าง แถมยังมีอะไรก็ไม่รู้ตุงๆออกมาอีกต่างหาก ไม่รู้ล่ะ! เป็นไงเป็นกันวะ!!!!

"ท- ท- ท...."
"....."
"ท-เทียนดับดังฟู่~"



***ติดตามต่อ ตอนต่อไป
555555555 โอ๊ย!ไรท์ขำค้าง ใครก็ได้ช่วยที ท้องเกร็งปวดกรามหมดละ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #23 Maki8059 (@onnicha8059) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:02
    เดี๋ยวนะว้อยยยยย 5555 อะไรวะเนี้ย 5555 ดีใจนะที่จะได้กันแล้วแต่สถานการณ์แบบนี้มันอินไม่ได้ว้อยยยย ขำมากกว่าอิน5555

    มาต่อเร็วๆนะคะหนูรออยู่ค่ะ !
    #23
    0
  2. #22 dr244347 (@dr244347) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 21:36

    โอ้ยยยยย แม่ขา เขาได้กันแล้วงงงงงงงง ทั้งเลือดออกทั้งขำจะตายแล้ว หนูเล่นในห้องน้ำเลยเหรอลูกโอ้ยยยย ลูกฉันยั่วอ่ะแกร๊คือบับ สงสารพวกนั่งฟังหนังสดเด้ อยากไปอยู่ตรงนั้นแทนสควอโล่กับป๋าจัง อิ_อิ

    #22
    0