นิยายรัก [Undertale] ความรักใต้พิภพของยัยจิ๊วHumanS.

ตอนที่ 2 : -ที่จุดเริ่มต้น-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 พ.ค. 60

สองเดือนผ่านมา
13:10น.
เมืองNever Home
หลังจากผ่านมาสองเดือนทุกอย่างก็เริ่มเป็นไปได้ดี ทุกคนก็เริ่มรู้จักคาร่ากันมากขึ้นเพราะเธอก็ไม่ได้เป็นคนไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ทุกคนให้ความสนใจเธอมาขึ้น และเรียกหาพวกเราอยู่บ่อยๆ เนื่องจากวุฒิการศึกษาของพวกเขาทำให้มีการขอความช่วยเหลือจากปีศาจหลายๆตัวอย่างไม่ขาดสาย และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่พวกเราจะได้หยุดงานไปเที่ยว

"นี่ยังไม่หยุดคิดเรื่องนั้นอีกเหรอ"คาร่าพูด
"ขอโทษนะ เธอรำคาญรึเปล่า"ฟริกส์ถามกลับ
"ก็นะ ฉันก็ไม่อยากอ่านความคิดของคนอื่นหรอก แต่ถ้าจะกลับไปที่นั่นอีกแม่ต้องไม่อนุญาตแแน่ๆ"
"อืม ฉันรู้"
"แต่เธอก็ยังจะไป และยังลากพวกนั้นมาเกี่ยวข้องด้วยอีก แบบนี้มัน..จะดีหรอ"
"ในฝันฉันเห็นว่ามันเป็นแบบนี้จริงๆ"
"แล้วฝันนั่นน่าเชื่อถือขนาดนั้นเลย...?"
"...ฉันเองก็ไม่รู้....หรอก"ฟริกส์ดูเสียใจอยู่ไม่น้อยที่จะต้องลากเพื่อนๆคนที่เธอรัก มายุ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์อันตรายที่ไม่รับประกันความปลอดภัยแบบนี้

5นาทีต่อมา

"ว่าไงสาวๆรอใครอยู่หรอจ๊ะ"เมตาตรอนที่เดินผ่านมาพูดพร้อมหมุนตัวโชว์ร่างใหม่ของตัวเอง"อัลฟี่สร้างร่างใหม่ให้สวยไหมจ๊ะ"
"ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงสินะ"คาร่าพูด
"ใช่จ๊ะ ที่รักดูดีใช่ไหมหล่ะ อ๊ะ!ฉันมีอะไรพิเศษๆมาให้ดูด้วยอย่าเพิ่งไปไหนหล่ะ"พูดจบเธอก็วิ่งออกไป
"เมื่อไหร่พวกนั้นจะมานะ"ฟริกส์พูด
"นั้นสิ ให้ผู้หญิงมารอแบบนี้ไม่ได้เรื่องเลย"คาร่าพูด
"ใช่จ๊ะ ทำแบบนั้นไม่ดีเลย"เมตาตรอนโผล่มาแบบไม่ให้สุ่มให้เสียงทำเอาทั้งสองสะดุ้ง และหันไปเจอกับคนที่เมตาตรอนพามาพอดี
"เขาเจิดจ้ามากใช่ไหมหล่ะ นี่สปูกี้ไงจำไม่ได้หล่ะสิร่างของเขาหล่อมากเลยนะ"
"ง-ไง"สปูกี้ หรือแนปสแตคบุ๊ค วิณญาณขี้แยทัก"รอ...ใครอยู่หรอ.."
"รอพวกแอสเรียลหน่ะ พวกเราจะไปเที่ยวไปด้วยกันไหมหล่ะ"คาร่าชวน
"คงจะไป..ไม่ได้แล้วหล่ะเพราะ..เมตาตรอนบอก.ว่าการเป็นดาว...ต้องทำงานหนักเพื่อทุก.คน"
"สู้ๆนะ"ฟริกส์ยิ้มให้กำลังใจ
"ขอบคุณจ๊ะที่รัก เราคงต้องไปแล้ว ไว้ว่างเมื่อไหร่ไว้เจอกันนะจ๊ะ"เมตาตรอนบอกลา
"หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะ"สองสาวกล่าวลา
"ดูแลตัวเองด้วยหล่ะ ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้วระวังเป็นหวัดด้วยนะ"

จากนั้นไม่นาน

"รอนานไหม"แอสเรียลเดินมาพร้อมกับแซนส์และพาไพรัส พวกเขาก็แต่งตัวตามปกติ และไม่ได้เก็บเอาสัมภาระมามากมายอะไร
"ก็นะ.."คาร่าตอบ
"ไปกันได้ยัง ฉันรอไม่ไหวแล้ว"พาไพรัสพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นสุดๆ
"อืม ไปกันเถอะ"ฟริกส์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินนำทุกคนไป

บนรถ

"ฟริกส์ดูไม่ค่อยร่าเริงเลยเธอเป็นอะไรรึเปล่า"พาไพรัสหันมากระซิบถามคาร่า
"นายถามฉันทำไมถ้าเป็นห่วงก็ไปถามเจ้าตัวเค้าสิ"คาร่าพูด
"ก็ฉันไม่กล้าอ่ะ"
"โถ่ แพพผู้น่าสงสารเริ่มหลงรักหนูฟริกส์ของเราแล้วหล่ะสิ"
"ไม่ได้..หมายความว่าแบบนั้นซะหน่อย"พาไพรัสหันหน้าหนีทันทีแต่ก็ไม่ไวเท่าความรู้สึกของตัวเขาเองในตอนนี้หรอก
"ว้ายยย!!! หน้าแดงอย่างกับเลือดแหนะ 555"คาร่าหัวเราะชอบใจใหญ่เมื่อจี้ใจพาไพรัสเข้าแบบเต็มๆ
"อะไรกันหรอ"ฟริกส์หันมาเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของคาร่า
"เปล่าหรอก"คาร่าพูด
"เฮ้ๆทุกคนดูนี่สิ"แอสเรียลพูดทำให้ทุกคนหันไปสนใจเขากับแซนส์
"แซนส์ตอนนี้นายเป็นอะไร"แอสเรียลถามหลังจากเอาขนมปังสองแผ่นไปประกบหน้าแซน
"ฉันคือ แซนส์...."ยังพูดไม่ทันจบแซนส์ก็หยิบหมวกแม่มดมาใส่"..วิช!!"
"แซนส์!!!!!!!!!!!"พาไพรัสตะโกน (สำหรับคนที่ไม่เข้าใจนะคะ วิช เป็นคำทับศัพท์ค่ะมาจากคำว่า Witch ที่แปลว่าแม่มด แซนส์เลยเอาหมวกแม่มดมาใส่เลยกลายเป็นคำว่า แซน(ส์)วิช แอสเรียลเลยเอาขนมปังมาแนบหน้าแซนส์ค่ะ)
"555"ฟริกส์และคาร่าหัวเราะ และนั้นทำให้ทุกคนหัวเราะไปด้วย

ภูเขาอีบอร์ท
14:30น.

"พวกเธออยากจะลงไปจริงๆหรอ"แอสเรียลพูด
"อืม"ฟริกส์ตอบ
"แต่ข้างล่างนั่นมันไม่มีอะไรแล้วนะ"พาไพรัสพูด
"ใช่ ดีสุดก็แค่เมืองร้าง"แซนส์พูด
"แต่...!"ฟริกส์กำลังจะเถียงกลับแต่คาร่ากลับกระโดดลงไปแล้ว
ตุบ!
"เถียงกันอยู่ได้รีบลงมาซะก็หมดเรื่อง"คาร่าตะโกนจากด้านล่าง
"รอฉันด้วย"ฟริกส์พูด
"คาร่าเดี๋ยว!"
"เฮ้ ฟริกส์อย่าเพิ่ง"
"เฮ้อ ยังไงก็ต้องลงไปอยู่ดีแหละ"แซนส์พูดอย่างหน่ายๆ แต่ก็กระโดดลงไปตาม
"อะไรมันจะเกิดมันก็ต้องเกิดว่ะ!"

ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ!
เสียงโดดลงมายังพื้นที่มีดอกไม้สีทองขึ้นอยู่เต็มพื้น

"อา..กระดูกฉันจะหักไหมเนี่ย"แซนส์พูดพลางเอามือไปลูบหัวตัวเอง
"เงียบน่า!!แซนส์!!!"พาไพรัสร้องโวยวาย
"แล้วจะเอายังไงต่อ"คาร่าพูดพร้อมหันไปหาฟริกส์
"นั่นสิเราก็ลงมากันครบแล้ว"แอสเรียลเสริม
"น่าจะไปเดินสำรวจดูก่อนนะ"ฟริกส์ตอบ
...
...
ทุกคนเงียบแล้วหันมามองหน้าฟริกส์ เว้นแต่คาร่าที่ยืนกอดอกแล้วถอดหายใจเฮือกใหญ่
"ฉันจะไม่ตอบคำถามพวกนายนะ ไปถามเจ้าตัวเอาแล้วกัน"คาร่าพูดเหมือนอ่านใจทุกคนออก
"เธอควรจะบอกพวกเราก่อนนะ ว่าพาพวกเรามาที่นี่ทำไม"แซนส์ลุกขึ้นมายืนมองหน้ารอคำตอบจากเจ้าตัว
"มีอะไรก็พูดมาเถอะ...นะ."พาไพรัสพยายามพูดไกล่เกลี่ย แต่ฟริกส์กลับไม่ได้ใจอ่อนอย่างที่คิด
"ขอโทษนะ ถ้าถึงเวลา..ฉันจะเล่าทุกอย่างให้พวกนายฟัง.."ฟริกส์ตอบ แต่สีหน้าของเธอกลับบ่งบอกได้เลยว่าไม่ต้องการบอกให้พวกเขารู้
"ไม่ต้องบอกตอนนี้ก็ได้"แอสเรียลพูดเพื่อไม่ให้ทุกคนกดดันฟริกส์
"เฮ้อ พวกนายเนี่ยวุ่นวายจริงๆ"พอพูดจบคาร่าก็เดินออกไป
"เฮ้!อย่าเดินไปไหนมาไหนเองสิเดี๋ยวก็หลงกันพอดี"แซนส์รีบวิ่งตามออกไป
"เราก็ตามไปกันเถอะ"ฟริกส์พูดแล้วเดินตามๆกันไป



//เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป แล้วฟริกส์ฝันถึงใคร โปรดติดตามตอนต่อไป...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #5 Naexl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 20:58
    ชอบรูปที่ไรท์วาดอ่าา><รออ่านต่อนะ
    #5
    1
    • #5-1 IM'I-dea 011(จากตอนที่ 2)
      23 เมษายน 2559 / 22:23
      ขอบคุณค่ะ
      #5-1
  2. #4 คุณจิ้งจอก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 18:10
    ฟริสก์ฝันถึงพ่อของลูกในอนาคตสินะ 5555555 //โดนแกสเตอร์ บลาสเตอร์ของแซนส์ยิงใส่
    #4
    0
  3. #3 fhai2546 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 16:44
    ฟริกส์ฟันถึงใครน้า~ อยากรู้จัง~ จะรอนะค่ะ สนุกมากเลย
    #3
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(