นิยาย[exo]- weird patient❤

ตอนที่ 7 : weird patient❤ - 5 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 มิ.ย. 56








weird patiant - 5

 

  ผมเดินตามทางของผมมาเรื่อยๆครับ

 

จะว่าไปผมก็ไม่รู้ว่าผมจะไปไหนเหมือนกัน ฮะๆ รู้สึกมันเหงาๆ

นี่ผมพึ่งเดินหนีจากไอ้ลูกหมาออกมาได้ไม่นาน ทำไมผมเหงาแปลกๆครับ รู้สึกเหมือนขาดเสียงง้องแง้งๆ รู้สึกเหมือนทำลูกหายยังไงก็ไม่รู้ครับ -0-

 

ป่านนี้จะอยู่ไหนกันน้า…”

ผมพึมพำขึ้นมากับตัวเองฮะ

อยู่นี่ไง…”
 

 

หะหืม?

 

อยู่นี่ๆ

ผมรับรู้ถึงแรงสะกิดเบาๆที่ไหล่ขวาผมฮะ

เสียงนี้มันคุ้นๆแปลกๆ

 

หืม???

 

ผมหันไปทางต้นเสียง

 

ซะ เซฮุน!!”

หือ..ตกใจเหมือนเจอผีเลยนะชานยอล ฮะๆ

เซฮุนมาทำอะไร??..”

 

น้ำเสียงของผมอาจฟังดูมั่นใจนะครับ..

 

แต่ในใจตอนนี้เต้นโครมครามเลยทีเดียว =_=

 

มาตรวจร่างกายประจำปีน่ะ ^^”

อ๋อ….”

แล้วชานยอลมายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียวเนี่ย?

อ่องอนคนบางคนนิดหน่อย ฮะๆ

 

ผมตอบออกไปตามความจริงฮะ

เห้ย! แล้วผมงอนไอ้ลูกหมานั่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย -_-;;

 

แหมะชานยอลของเซฮุนกลายเป็นคนขี้งอนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ฮะๆ

 

เซฮุนเอามือมาขยี้หัวผมเล็กน้อยครับ

 

อะไรเนี่ยเซฮุนหัวชานยอลยุ่งหมดเลย

ผมค่อยใช้มือเซ็ทผมของตัวเองให้หล่อเหมือนเดิมฮะ

 

ฮะๆ…”

 

ชานยอล!!!”

 

 

 

 

 

เดี๋ยวนะเสียงนี้

 

ชานยอลทิ้งแบคฮยอนมาทำไมอ่า??

ไอ้ลูกหมาเข้ามาเกะแขนของผมพร้อมกับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

ก็แบคฮยอนจะไปกินข้าวกับจงอินไม่ใช่หรอ???

ไม่ๆๆแบคฮยอนอยากกินข้าวกับชานยอลมากกว่านะTT”

 

ไอ้ลูกหมาเริ่มทำหน้าจะร้องไห้เพราะเห็นว่าผมพูดเย็นชาใส่เขา

 

นี่ผมคงลืมคนอีกคนที่กำลังยืนฟังบทสนทนาของผมกับไอ้ลูกหมาไปสินะครับ

ผมหันไปมองหน้าเซฮุนเล็กน้อยก่อนที่จะหันมาสนทนากับไอ้ลูกหมาเหมือนเดิม

 

แล้วไอ้จงอินล่ะ?

แบคฮยอนไล่จงอินนี่กลับไปแล้ว ชานยอลไปกินข้าวกับแบคฮยอนเถอะนะ นะนะนะ

ไอ้ลูกหมาจับแขนผมพร้อมกับเขย่าๆ….

 

เอ่อ…”

ชานยอลไปกินข้าวกับแบคฮยอนเถอะนะ ^^ เราไม่เป็นไรหรอกตรวจเสร็จแล้วเดี๋ยวคงกลับบ้านแล้วแหละ

ใช่ๆๆๆ ไปกินข้าวกับแบคฮยอนเถอะนะพี่เอ่อพี่ชื่อไรฮะ ^^”

 

ไอ้ลูกหมาหันหน้าไปยิ้มหวานให้กับเซฮุนพร้อมกับถามชื่อของเขาขึ้นมา

 

เซฮุนครับ^^”

อ๋อฮะ เห็นไหมชานยอล พี่เซฮุนยังบอกเลยว่าให้ชานยอลไปกินข้าวกับแบคฮยอน

ไอ้ลูกหมาทำปากยู่ใส่ผมพร้อมกับพูดหงิงๆออกเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

 

….เอาเถอะครับ …. มาแบบนี้มีเหรอผมจะไม่ยอม ผมยิ่งใจอ่อนง่ายๆอยู่ ฮะๆ

 

งั้น

 

งั้นเซฮุนไปด้วยกันนะ ^^”

ผมหันไปชวนเซฮุนไปกินข้าวด้วยกันครับ เพราะว่าผมไม่ได้เจอเขามานานพอสมควรเลยแบบว่าอยากจะคุยอยากจะถามซักหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง

 

เห้ยๆ ผมไม่ได้ยังรักเซฮุนอยู่นะ ผมแค่เห็นว่าเราไม่ได้คุยกันนานต่างหากล่ะ

 

 

อ่าได้ๆ แต่เราอยู่ได้แปปเดียวนะ เรานัดคนอื่นเอาไว้อ่ะ

 

เซฮุนแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากบางๆของเขาเล็กน้อย

 

ผมแอบสังเกตด้วยนะว่าแก้มเขาแดงนิดหน่อยเหมือนเขินๆไรซักอย่าง คงไม่ได้เขินผมหรอกนะ ฮุฮิ (?)

 

 

 

 

 

ณ ร้านอาหาร

 

วันนี้ผมเลือกพาไอ้ลูกหมากับเซฮุนมากินร้านใกล้ๆโรงพยาบาลฮะ เพราะว่าหลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จผมก็ต้องเข้าไปทำงานเหมือนเดิมอีก เอาจริงๆผมก็เหนื่อยนะฮะ แต่มันเป็นหน้าที่นี่หน่าทำไงได้ =___=

 

อาหารค่อยๆทยอยมาเสิร์ฟที่โต๊ะทีละอย่างตามที่สั่งไป

บทสนทนาก็ค่อยๆเริ่มขึ้นฮะ

 

ชานยอล อันนี้อะไรอ้ะๆ

 

ไอ้ลูกหมาพูดพร้อมกับจิ้มๆไปที่ชามที่ใส่แกงจืดกะหล่ำปลีที่มาเสิร์ฟเป็นอย่างแรกพร้อมกับทำหน้าสงสัย

จะว่าไป ผมยังไม่เคยสอนให้เขากินผักเลยนะ ฮ่า เขาจะกินเป็นไหมเนี่ย

 

เรียกว่าแกงจืดกะหล่ำปลีนะ มันเป็นผักชนิดหนึ่งน่ะ แต่แบคฮยอนต้องกินเยอะๆนะเพราะมันมีประโยชน์ ^^”

 

ผมค่อยๆตักแกงจืดกะหล่ำใส่จานของไอ้ลูกหมา จนเซฮุนที่มองอยู่อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

 

เออผมก็ไม่รู้นะ แต่ผมเห็นเขายิ้ม -____-;;;

 

ฮะๆใครหรอชานยอล? แฟนหรอ?

 

ฟะแฟน -_+

เห้ยเปล่าๆคนไข้น่ะ เป็นลูกเพื่อนแม่เขาฝากให้เราดูแล ^^ แบคฮยอนประสบอุบัติเหตุความจำเสื่อมนิดหน่อยน่ะเออ หรือไม่นิด ฮะๆ

 

 

 

 

 

 

(20%)

 




อ๋อฮะๆ เห็นสนิทกันจังเลย

เซฮุนมองผมสลับกับแบคฮยอนด้วยสายตากรุ้มกริ่ม..

 

Rrrrrrrrrrt

 

เราขอรับโทรศัพท์ก่อนนะชานยอล

เซฮุนบอกผมพร้อมกับค่อยๆหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าและกดรับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มผิดปกติ

 

อ่า ผมคิดว่าอย่างนั้นนะ -0-

 

สวัสดีเสี่ยวลู่อ๋อถึงแล้วหรอ?...โอเคได้ๆมาที่ร้านอาหารตามสั่งชั้นล่างเลยเสี่ยวลู่โอเคจะรอฮะๆ

 

ใครหรอเซฮุน?

 

 

ผมไม่ได้เสือกนะแต่ผมแค่อยากรู้ -3-

เพราะคำที่เซฮุนใช้เรียกเขาคนนั้นในสายดูสนิทสนมแปลกๆนะฮะ-0- หรือผมคิดไปเอง เอ๊ะ หรือยังไง?

 

เออ ช่างมันเหอะครับ คร่าวๆคือผมอยากรู้ก็พอ- -“

 

อ๋อ แฟนเราน่ะชานยอล^^”

 

แฟน

 

แฟน

 

ห้ะ -0-

 

อ๋อแฟน ฮะๆๆชื่ออะไรหรอเซฮุน หล่อสู้เราได้ป่าวเนี่ย???

ฮ่าๆ หล่อกว่าชานยอลเยอะเลยแหละ พี่เขาชื่อลู่หานน่ะ เป็นคนจีน เดี๋ยวเขาจะมารับเซฮุนน่ะชานยอล อีกไม่นานเซฮุนต้องไปแล้วนะ ^^”

 

เซฮุนยิ้มให้ผมอย่างร่าเริง แต่ผมเห็นเขายิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อเขาเอ่ยถึงคนที่ชื่อลู่หานไรนั่น

 

คนที่มายืนแทนที่ผม

คนที่เซฮุนบอกว่าเขาหล่อกว่าผม

คนที่เซฮุนมีความสุขเวลาที่พูดถึง

 

 

ไมผมต้องรู้สึกถ่วงในใจแบบแปลกๆด้วยครับเนี่ย -0- ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเซฮุนแล้วซักหน่อย ไม่ได้คิดไรแล้วด้วย….

 

 

….มั้งครับ

 

แฟนแฟนคืออะไรหรอฮะ??

 

ไอ้ลูกหมาที่นั่งเงียบก้มหน้าก้มตากินข้าวมานานเงยหน้าขึ้นมาถามพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารัก

 

….น่ารักอีกแล้ว

 

.อ๋อแฟนคือคนที่รักกันน่ะแบคฮยอน^^”

 

คนที่รักกัน

งั้นแสดงว่า เซฮุนก็ต้องรักพี่ลู่หานไรนั่นมากสินะ

 

แล้วผมจะคิดมากทำไมวะครับเนี่ย????? ไม่เข้าใจคนหล่อเลยจริงๆ

 

ฮะๆงั้นแสดงว่าพี่เซฮุนกับพี่ลู่หานต้องรักกันมากๆแน่ๆเลย><”

 

ไอ้ลูกหมาพูดพร้อมกับทำท่าเหมือนเขินแทนเขาอะไรอย่างนั้น

เชอะ

 

งอล -____-

ฮ่าๆไม่ขนาดนั้นหรอกน้องแบคฮยอน แค่พี่สองคนเข้าใจกัน ก็เลยเข้ากันได้อะไรประมานนั้น..”

แต่ก็รักกันอยู่ดีป้ะ?

 

เป็นผมที่พูดแทรกขึ้นไปอย่างหมั่นไส้ครับ

 

ก็ต้องรักสิชานยอลแล้วนี่จะทำเสียงเหวี่ยงทำไมเนี่ย

ป๊าว.

 

ผมเป็นคนที่ปฏิเสธได้เนียนที่สุดในสามสิบโลกเลยครับ -0-

ชานยอลเสียงสูง ชานยอลโกหกกกกก

 

อ้าวไอ้ลูกหมานี่ –“

 

เงียบไปเลยแบคฮยอน นั่งนิ่งๆไปอย่าซน

ผมหันไปติไอ้ลูกหมานั่น ก่อนที่ไอ้ลูกหมาจะทำท่าฟึดฟัดและนั่งนิ่งๆเป็นหมาพับ (เออคืออะไร?)

 

เซฮุน พี่มาแล้วๆ

อ้าวเสี่ยวลู่ ^^”

 

ผู้ชายหน้าหวานคนนี้สินะที่ชื่อเสี่ยวลู่อะไรนี่

หน้าหวาน

 

หวานเกินกว่าจะเป็นผู้ชายอ่ะครับ -0- คือถ้าผมไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย ผมนึกว่าเขาเป็นผู้หญิงซะอีกนะ… #ขอโทษครับ

 

ลู่หานหันมายิ้มให้ผมกับแบคฮยอนน้อยๆก่อนที่จะหันไปยิ้มกว้างจนตาหวานดุจกวางนั้นหยีเป็นเสี้ยวพระจันทร์

อ้อ คนนี้แหละ ลู่หาน แฟนของเซฮุนเองชานยอล^^”

 

แฟน เน้นอีกแล้วครับ

-0- จะว่าไปผมหล่อกว่าลู่หานไรนี่เยอะเลยนะ เชอะ

 

ฮะๆ สวัสดีฮะ ผมชานยอล ^^”

สวัสดีครับ^^ เห็นเซฮุนชอบเล่าให้ฟังบ่อยๆ

อ๋อครับ ฮ่าๆ…”

 

ขำ..ขำตรงไหน - -“

สวัสดีฮะผมแบคฮยอนฮะ ยินดีที่ได้รู้จักฮะ ^3^”

 

ไอ้ลูกหมาลุกขึ้นยืนพร้อมกับโค้ง 90 องศาให้กับลู่หานอย่างเคารพ หลังจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มตาหยีให้กับลู่หานอย่างน่ารัก

น่ารักอีกแล้ว ฮ่า

ยินดีที่ได้รู้จักครับ ^^”

เสี่ยวลู่ งั้นเรากลับกันดีกว่าเนาะ.. ชานยอล เราไปก่อนนะ แบคฮยอนดูแลตัวเองด้วยนะ บ๊ายบาย ไว้เจอกันนะ :D”

 

เซฮุนเอ่ยลาผมกับแบคฮยอนเป็นประโยคยาว

จะว่าไปผมก็ใจหายเหมือนกันครับ มาเจอกันอีกที เซฮุนเขากลับมีแฟนใหม่ไปแล้ว แถมหน้าตาดีซะด้วย (แต่ผมก็ยังดีกว่านะ) คือผมไม่ได้หึงนะเห้ย แต่แบบเข้าใจป้ะว่ามันจึ้กอ่ะ คือเซฮุนกับพี่ลู่ไรนั่นแลดูรักกันมากป้ะ? เห็นแล้วมันแอบหมั่นไส้นิดๆแบบบอกไม่ถูก คือผมก็ไม่ได้ออกอาการไรมากอ่ะนะเพราะไม่อยากให้เซฮุนเขาไม่สบายใจ

อีกอย่าง ผมว่าผมก็คงไม่ได้คิดอะไรกับเซฮุนอยู่แล้วด้วยอ่ะ คือผมจะหึงหรือจะหวงหรือแบบจะคิดมากทำไม?

 

อื้ม ^^”

 

ผมหันไปยิ้มให้ลู่หานและเซฮุนก่อนที่เขาสองคนจะหันหลังแล้วเดินจากไป

ผมสังเกตว่าเซฮุนกับลู่หานจับมือกันด้วยครับ ทั้งสองมองหน้ากันพร้อมกับยิ้มหวาน..

 

ผมไม่เคยเห็นเซฮุนยิ้มมีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลยครับ .___.

ตอนที่เขาคบกับผม.. เขาก็ไม่ได้ยิ้มร่าขนาดนี้อ่ะ คือแบบเขาก็ยังยิ้มปกติ คือมีความสุข แต่ไม่ใช่แบบตอนนี้

ตอนนี้เซฮุนแลดูมีความสุขมากๆอ่ะ..

 

ผมควรจะยินดีสินะครับ ไม่ใช่มานั่งดราม่าอะไรแบบนี้

 

เห้ย ชานยอล เห้ๆ

 

มือบางๆของแบคฮยอนส่ายไปส่ายมาตรงหน้าผมพร้อมกับใบหน้าหวานๆนั่นที่ยื่นมาซะจนจมูกเราสองคนเกือบชนกัน

 

ตึก ตัก ตึก ตัก

 

ไม่ใช่เสียงอะไรหรอกครับเสียงหัวใจผมเอง

หะ ห๊ะๆ

 

ผมพึ่งจะรู้ตัวและสะดุ้งออกจากภวังค์ของผมเมื่อมือเล็กนั้นเลื่อนมาเขย่าแขนของผมเพื่อต้องการคืนสติให้กับผม

 

ชานยอลเหม่ออะไรอ้ะ…”

 

ไอ้ลูกหมายื่นหน้ามาใกล้ๆผมอีกครั้งจนผมต้องถอยหน้าออกห่างหน้าไอ้ลูกหมานั่น

เพียงเพราะหัวใจของผมที่มันเต้นจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

และผมก็อยากที่จะห้ามเสียงหัวใจของตัว แต่ท่าจะยากครับ

เพราะพอผมถอยหน้าออกมาไอ้ลูกหมานั่นก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆอีกครั้ง จนจมูกของเราทั้งคู่ชนกันแบบไม่ได้ตั้งใจ..

 

ไอ้ลูกหมานั่นยิ้มตาหยีให้ผมในระยะห่างของเราสองคนที่ไม่ได้ห่างกันเท่าไหร่เลย มันใกล้มาก ใกล้จนเราสองคนรับรู้ลมหายใจซึ่งกันและกัน

ฮะๆชานยอลหูแดงเลยอ่ะ

 

ไอ้ลูกหมาเอามือบางๆของเขามาจับหูของผมเล่น

อย่าเล่นเล๊ย

 

แค่นี้มันก็จะกางจะตายอยู่แล้วถ้าเล่นนี่จะยิ่งกางไปกว่านี้ไหมเนี่ยครับT^T กริซิก ชายปาร์คกลัว

 

“…”

ฮะๆดูสิเหงื่อก็ออก ชานยอลเป็นอะไรอ่ะ?

 

ไอ้ลูกหมานั่นเลื่อนมือจากที่จับหูของผมมาวางทาบลงกับแก้มของผมที่ตอนนี้มันเริ่มจะร้อนผ่าว

 

ผมเป็นอะไรครับเนี่ย!!!

 

เห้ย…”

 

ผมสะดุ้งตัวพร้อมกับกระโดดหนีไอ้ลูกหมานั่น

 

ผมค่อยๆเอามือหนาๆสองข้างของผมมาวางแนบไว้ที่แก้มทั้งสองข้างของตัวเอง

ชานยอลเป็นอะไรอ่ะ?

ออเปล่าๆเรากลับห้องทำงานกันดีกว่าแบคฮยอน

อื้ม^^”

 

ไอ้ลูกหมานั่นพยักหน้าหงึกๆพร้อมกับเอามือบางๆมาจับมือผมและเราสองคนก็เดินกลับห้องทำงานของผมพร้อมกัน

ไม่นะ

นี่ผมเป็นอะไรของผมเนี่ย

 

ตั้งแต่ตอนที่ไอ้ลูกหมานั่นเอาหน้ามาใกล้ๆผม ผมก็รู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รวมถึงตอนนี้

 

ตอนที่มือบางๆของไอ้ลูกหมานั่นเลื่อนมากอบกุมมือหนาๆของผม ผมก็รู้สึกร้อนวูบวาบที่หน้ายังไงก็ไม่รู้.. จะว่าเขินก็ไม่ใช่นะเห้ย แต่แบบเข้าใจไหมว่า

 

ผมหวั่นไหว

ผมหวั่นไหวแปลกๆยังไงไม่รู้

 

แต่ผมต้องรีบห้ามความรู้สึกนี่เพราะผมเป็นหมอ ไอ้ลูกหมานี่เป็นคนไข้

 

หมอ ไม่มีทาง ชอบคนไข้ของตัวเองได้อย่างแน่นอน ปาร์คฟันน้ำนม…!

 

 

 

 

มั้งครับ

 

 

 

 

 

     เวลาของวันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วครับ

แต่ผมมีความรู้สึกว่า มันเกิดอะไรแปลกๆกับแบคฮยอนบางอย่าง

จากที่เล่นคึกๆมาทั้งวัน ทำไมตอนนี้ถึงเงียบๆหงอยๆผิดปกติยังไงก็ไม่รู้

 

แค่กๆ…”

“...”

แค่กๆ.

 

เสียงไอของไอ้ลูกหมานั่นดังขึ้นแบบไม่ขาดสายเลยครับ

 

เนื่องจากผมเป็นหมอ แค่อาการแค่นี้ผมก็พอจะรู้แล้วแหละว่าไอ้ลูกหมานี่หวัดกินแน่นอน -0-

 

อาจเป็นเพราะว่าเขาไปอยู่โรงพยาบาลมาทั้งวันและหลายวันด้วย ที่โรงพยาบาลก็ใช่ว่าจะสะอาด คนไข้ก็เยอะ แต่ละคนเป็นอะไรต่อมิอะไรมาผมก็ไม่รู้ ผมเป็นหมอมานานเลยมีภูมิต้านทานแล้วมั้งครับ เพราะผมเป็นคนที่ค่อนข้างจะป่วยยาก แต่ไอ้ลูกหมานี่คงพึ่งจะอยู่ที่โรงพยาบาลนานๆแบบนี้เป็นครั้งแรกล่ะมั้ง เลยติดหวัดคนนู้นคนนี้มาแบบง่ายๆ

 

ผมขอให้มันเป็นแค่หวัดแล้วกันครับ -___-

 


ผมเอามือไปอังที่หน้าผากของไอ้ลูกหมา

 

 

 

ตัวร้อนจี๋เลยแหละครับ

 

ฮัดชิ่ว!!”

สงสัยจะหวัดกินซะแล้วแบคฮยอน ไม่ใช่แค่หวัดเฉยๆ คงจะไข้ขึ้นด้วยแหละนี่ต้องรีบนอนนะไม่งั้นเดี๋ยวไม่หายรู้ไหม

อื้มแค่กๆ

 

ไอ้ลูกหมานั่นพยักหน้ารับผมเล็กๆก่อนที่จะปิดปากไออีกครั้ง

รอยยิ้มบนใบหน้าหวานหายไป

 

เขาก็คงเหมือนเด็กคนนึงที่ป่วยแล้วไม่มีแรงจะเล่นหรือทำอะไรสินะครับ-0- คือผมไม่ใช่หมอเด็กไง เรื่องนิสัยของเด็กหรืออะไรอย่างงี้ผมก็ไม่รู้หรอกครับ

เอาจริงๆผมไม่ถูกกับเด็กด้วยซ้ำไป-0-

 

ผมเลยเลือกที่จะเป็นหมอฉุกเฉินไงล่ะครับ

 

 

ชานยอลว่าแบคฮยอนต้องเช็ดตัวแล้วแหละ ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ อาบน้ำไม่ได้แน่ๆเลย

อะเช็ดตัวทำยังไงหรอ?

 

เออ

 

ถ้าเช็ดตัว

 

ผมก็ต้องเช็ดตัวให้ไอ้ลูกหมานี่สินะครับ

 

 

เห้ยเดี๋ยวนะ

 

ถ้าเช็ดตัว

 

 

ไอ้ลูกหมานี่ต้องแก้ผ้าหมดสินะครับ?...

 

 

 

ชิบหายละ -____-‘’’









 

-----------------------------------------------------------------

TALK

สวัสดีเจ้าาาาาาาาาาาค่าาาาาา วันนี้ไรต์ก็มาอัพต่อแล้ว อิอิอิ

คืออยากจะถามว่า ถ้าไรต์มีแท้กในทวิตเตอร์จะมีใครแท้กป้ะ? 5555555555555555555 โคตรคาใจอ่ะบอกตรงๆคืออยากมีบ้างไรบ้าง

#วพท

สำหรับคนที่จะแท้กนะ แต่ถ้าไม่มี ไรต์คงเฟล -3-

ยังไงก็สัญญาว่าจะมาอัพเรื่อยๆจนจบเรื่องนะคะ ^^

รักรีดเดอร์ เอ้อ เอิ้ววววววววววววววววว


น้ำแข็ง.


 

 

 


 

 

70 ความคิดเห็น

  1. #56 PKUNG (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 02:16
    ดูเเลบยอนดีๆนะชายปาร์ค อย่าทำอะไรรุนเเรงมากนะ คุคุคุคุคุ
    #56
    0
  2. #44 mo.morning (@momorning) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 16:15
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    ยอลยอมรับซะว่าชอบแบค
    #44
    0
  3. #42 CB_lover (@luvchanbaek92) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 17:43
    เช็ดตัว เช็ดตัว เช็ดตัว เช็ดตัว!! อ๊ากกกกกก!!!!
    #42
    0
  4. #41 mo.morning (@momorning) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 15:16
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยย

    มาต่อไวๆนะ
    #41
    0
  5. #40 pinpin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 17:49
    รอจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #40
    0
  6. #39 byunbyng (@minniekane) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 20:56
    >_< 
    ยอลไม่ได้คิดไรกับฮุนแล้ว แน่นะ -.-"

    ไรท์มาต่อไวไวนะคะ ^^
    #39
    0