นิยาย[exo]- weird patient❤

ตอนที่ 8 : weird patient❤ - 6 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ค. 56





weird patiant - 6

 

หลังจากที่ผมสตั้นท์กับตัวเองเป็นเวลา 10 วิ เนื่องจากที่ผมมโนภาพในหัวตอนที่ผมกำลังเช็ดตัวไอ้ลูกหมานั่น

 

ไม่ๆๆๆๆๆ ผมไม่ได้ทะลึ่งนะเห้ย แต่แบบ เข้าใจอารมณ์ผมไหมอ่ะ แบบ ต้องมาเช็ดตัวให้ไอ้ลูกหมานั่น แล้วแบบ ทุกคนก็รู้อ่ะว่ามันต้องแก้ผ้า คือผมเป็นหมอ ผมเลยไม่ค่อยได้ทำหน้าที่นี้เท่าไหร่หรอกครับ ส่วนมากจะเป็นหน้าที่ของพยาบาล หน้าที่ผมส่วนมากก็แค่คอยเดินเข้ามาตรวจคนไข้และเดินออกไปอย่างสงบ พร้อมกับทิ้งรอยยิ้มหล่อๆกับคำแนะนำให้กับคนไข้ในห้องนั้น

 

นี่ถือเป็นการเช็ดตัวคนไข้ครั้งแรกของผมเลยก็ได้ครับ

 

แค่กๆ…”

เสียงไอของไอ้ลูกหมานั่นดังมาอีกครั้งก่อนที่จะทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์แล้วจึงเดินไปรองน้ำอุ่นใส่กะละมังใบไม่เล็กไม่ใหญ่มากพร้อมกับผ้าขนหนูผืนปานกลางออกมาเพื่อเตรียมจะเช็ดตัวให้กับไอ้ลูกหมาที่นอนซมอยู่บนเตียงครับ

 

เอ่อ.. เดี๋ยวชานยอลเช็ดตัวให้นะ

 

ผมพูดพร้อมกับยื่นมือสั่นๆออกมาจับที่ปลายเสื้อยืดบางๆของไอ้ลูกหมาก่อนที่จะค่อยๆดึงมันขึ้นมาจนทำให้ผมเห็นหน้าท้องแบนขาว

 

ขาวขาวชะมัดเลยครับ

 

ผมหยุดมือสั่นๆของผมเอาไว้แค่นั้น เนื่องจากหัวใจของผมมันเต้นจนแทบจะหลุดออกมาจากอกแล้วครับ

 

เห็นมาเยอะทำไมต้องมาหวั่นไหวกับคนไข้คนนี้ด้วยเนี่ย!!

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆอีกครั้งก่อนที่จะค่อยๆถลกเสื้อยืดของไอ้ลูกหมานั่นขึ้นมา โดยที่เขาก็ช่วยยกมือเพื่อให้ผมถอดมันออกจากตัวเขาได้ง่ายขึ้น

ตอนนี้ร่างกายด้านบนของคนตรงหน้าผมไร้อาภรณ์ใดปกปิดทั้งสิ้นครับ

 

แค่กๆ !!”

แบคฮยอนให้ หน้าอกบางๆของเขากระเพื่อมเล็กน้อยจากแรงของการไออย่างแรงจนทำให้ผมต้องใช้มือหน้าๆไปลูบๆที่กลางหลังของแบคฮยอนเชิงปลอบประโลม

 

เอ่อแบคฮยอนนั่งก่อนนะ ชานยอลจะได้เช็ดถนัดๆหน่อย

 

ผมค่อยๆพยุงแบคฮยอนให้นั่งหลังตรงกับ เขาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ผมค่อยๆเอาผ้าชุบลงไปในน้ำอุ่นก่อนจะบิดพอหมาดและค่อยๆ เช็ดไปตามแขนบางๆของไอ้ลูกหมาก่อนที่จะลงมาเช็ดตรงบริเวณหน้าท้องแบนราบ แล้วจึงเช็ดไล่ขึ้นไปตรง อกบางๆของเขา

 

ตึกตัก ตึกตัก T^T

 

 

หลังจากที่ผมเช็ดท่อนบนของไอ้ลูกหมาเสร็จแล้ว ผมก็

 

เห้ยเดี๋ยวนะ

ผมต้องถอดกางเกงไอ้ลูกหมานี่ใช่ไหมครับ!!

 

ทำไมไม่เช็ดตัวต่อล่ะชานยอล??

แบคฮยอนถามผมขึ้นมาเพราะเกิดความสงสัยที่ผมเอาแต่นั่งนิ่งอยู่นานไม่ยอมที่จะลงมือปลดกางเกง(?) ของเขาซักที ทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายฝืดๆลงคอ ก่อนที่จะค่อยๆยื่นมือไปจับที่กางเกงของไอ้ลูกหมา

 

เอ่อ เอาผ้าห่มบังก่อนดีกว่าเนอะ…”

อื้ม…”

 

ผมค่อยๆหยิบผ้าห่มผืนหน้ามาบังท่อนล่างของไอ้ลูกหมานี่ไว้ก่อนที่ผมจะช๊อกตายคาที่เพราะบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ใต้กางเกงนั่นเสียก่อน -___-“

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่ผมเช็ดตัวเสร็จแล้ว

คืออย่าสงสัยเลยฮะว่าผมเช็ดเสร็จไปได้ยังไง เพราะจริงๆแล้วผมเอาผ้าห่มนั่นบังไว้ตลอดเวลาเลยครับ

คือผมเลี่ยงที่จะแบบ เอ่อเช็ดตรงนั้นอ่ะนะ -0- ผมเลยไม่ได้ถอดกางเกงของเขาออก

ในเวลานี้ก็ดึกพอสมควรแล้วล่ะครับ แต่ผมเองยังไมได้อาบน้ำเลย

 

ผมเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก พร้อมกับมองตัวเองในกระจก

 

 

คำถามหลายๆคำถามถูกส่งเข้ามาถามในจิตใจผมว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไงกันแน่

ปาร์คชานยอลคนนี้ไม่เคยหวั่นไหวกับคนไข้คนไหนมาก่อนนอกจาก บยอนแบคฮยอน

 

จะว่าไป ผมยังสงสัยตัวเองอยู่เหมือนกันว่าผมทำใจไปได้ยังไงตอนที่เซฮุนควงพี่ลู่หานคนนั้น ในความจริงแล้ว ผมน่าจะเจ็บปวดกว่านี้ซะมากกว่า แต่นี่

 

ความรู้สึกนั้นหายไปไหนกันครับ??? ผมเพียงแค่รู้สึกว่าผมใจหายนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง เสร็จแล้วผมก็ยิ้ม ผมก็หัวเราะได้เหมือนเดิม..

 

เป็นเพราะแบคฮยอนใช่หรือเปล่าครับ???

 

ผมสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองออกก่อนที่จะเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

จะว่าไป

 

 

แบคฮยอนอาจจะทำให้ผมลืมเซฮุนอย่างถาวรเลยก็ได้นะครับ

 

 

 

 

 

 

 

ภายในห้องนอนโอ่โถง.. คนสองคนกำลังนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับสายตาของทั้งคู่ที่จับจ้องไปที่ทีวีอย่างอารมณ์ดี

 

เซฮุน…”

หืม???

เซฮุนยังรักชานยอลไรนั่นอยู่หรือเปล่า?

ถามอะไรอ่ะเสี่ยวลู่…”

 

เซฮุนหันไปมองลู่หานด้วยสายตานิ่งๆที่ปนไปด้วยคำถาม ร้อยวันพันปีลู่หานไม่เคยที่จะถามคำถามแบบนี้กับเซฮุนเลย

แต่นี่..

 

ลู่หานไม่เชื่อใจเขาหรอกหรอ??

 

ก็..เห็นวันนี้เซฮุนเจอชานยอลคนนั้นไรนั่นน่ะ แล้วแบบ…”

ต้องให้บอกกี่รอบว่าเซฮุนรักเสี่ยวลู่คนเดียวอ่ะ…”

เซฮุนพูดขึ้นพร้อมกับเอาหัวกลมๆซุกลงไปที่ไหล่หนาของลู่หานอย่างออดอ้อน พร้อมกับช้อนตามองลู่หานด้วยแววตาจริงจัง...

 

“…”

งื่อเสี่ยวลู่เชื่อใจเค้าหน่อยดิ…”

ฮะๆ…”

ขำไร?

เวลาจะอ้อนทีไรเปลี่ยนสรรพนามทุกทีเลยนะเซฮุน…”

มือหนาๆของลู่หานบีบที่แก้มของเซฮุนเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนที่เซฮุนจะเอาหน้าซุกไว้กับอกหนาของลู่หานด้วยความเขิน

..เขามักจะเป็นแบบนี้เสมอ..

เวลาเขาอยากจะอ้อน อยากจะขอคืนดี สรรพนามในการเรียกตัวเองกับลู่หานจะเปลี่ยนไปเสมอ นั่นมันทำให้ลู่หานโกรธไม่ลงจริงๆ

 

งึ่ย เสี่ยวลู่อ่า

ฮะๆ…… “

หัวเราะไมอ่ะ???

ทำแบบนี้แล้วใครจะไปโกรธลงล่ะเด็กโง่…”

 

ลู่หานเอามือหนาลูบไปที่หัวทุยๆของเซฮุนอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนที่คนที่เอาหน้าซุกไว้ที่อกของลู่หานจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับยิ้มจนตาทั้งสองข้างนั้นหยีลงอย่างน่ารัก

 

ก็รู้ว่าทำแบบนี้แล้วเสี่ยวลู่จะหายโกรธ เลยทำไง ^^”

 “…ฮะๆ

ลู่หานเอามือขยี้หัวของเซฮุนพร้อมกับยิ้มให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน

รักนะ…”

เซฮุนก็รักเสี่ยวลู่นะ

 

ลู่หานเลื่อนตัวลงไปจูบปากเซฮุนเบาๆโดยที่ไม่ได้ค้างไว้นาน แล้วจึงผละริมฝีปากออกอย่างรวดเร็ว

ฝันดีนะเซฮุนนา

ฝันดีนะเสี่ยวลู่ของเซฮุน^^”

 

ภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนทั้งคู่

เซฮุนยังคงไม่รู้ใจตัวเองว่าตอนนี้เขารักเสี่ยวลู่หานจริงๆหรือว่า..

 

เขายังคงลืมชานยอลไม่ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอ้ก อี เอ้ก เอ้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กากากา….

 

=_+ ผมลืมตาขึ้นมาในยามเช้าแบบทุกวัน แล้วผมก็หันไปข้างๆแต่ก็ไม่พบกับร่างบางๆของแบคฮยอน

เห๊ย ไอ้ลูกหมานั่นหายไปไหน ไม่ใช่ว่าไปเป็นลมในห้องน้ำหรอกใช่ไหม???????

 

นั่นคือความคิดของผมในตอนนี้ครับ ผมเลยรีบลุกขึ้นจากเตียงและเดินตรงไปที่ห้องน้ำในทันที

 

ไม่ใช่นะ! ผมไม่ได้เป็นห่วงไอ้ลูกหมานั่นซักหน่อย ผมแค่กลัว เขาจะหัวแตกเพราะล้มเท่านั้นเอง (ไม่เป็นห่วงจ่ะ…)

แต่พอผมเดินไปในห้องน้ำ ผมก็ไม่พบอะไรเลยครับ

 

แล้วไอ้ลูกหมานั่นมันจะไปไหนได้ล่ะ????

 

 

ผมเลยเดินลงไปด้านล่างแต่….

 

ฮ่าๆๆ…” เสียงหัวเราะนี่????

 

ผมฟังไม่ผิดใช่ไหมครับ??????

อ้าว ชานยอล ไปอาบน้ำแล้วลงมานั่งคุยกันสิ ^^”

 

 

….ซะเซฮุน

 

อ้าวสะ..สวัสดี ฮ่าๆ มาได้ไงอ่ะ แล้วกินไรยัง

 

เอ่อไม่ใช่แค่เซฮุนครับ แต่

 

ทั้งแบคฮยอน พี่ลู่ไรนั่น อยู่ด้วย ครบเลยครับ เฮ่~~~~~~~

คือจะว่าไงดีล่ะ ผมอุตส่าห์ลางานเพราะเห็นว่าไอ้ลูกหมาป่วยเลยกะว่าจะอยู่ดูแลซักอาทิตย์สองอาทิตย์..

จะว่าไป ผมอาจจะหาเรื่องโดดงาน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น!!

 

ประเด็นคือตอนนี้ทำทุกคนถึงรวมตัวอยู่บนโต๊ะอาหารของผมแบบมิได้นัดหมายแบบนี้ ความจริงคือผมโคตรตกใจเลยนะ แบบว่าตื่นมาแล้วเจอแฟนเก่านั่งอยู่บนโต๊ะอาหารที่บ้านพร้อมกับแฟนใหม่ของเขาเออ ตกใจครับ -0-

 

 

ก็รอชานยอลอยู่นี่ไง ^^ วันนี้เซฮุนกับเสี่ยวลู่อุตส่าห์มาเยี่ยมเลยนะ มีแต่แบคฮยอนนี่แหละที่ตื่นลงมาเปิดประตูให้

ฮ่าๆ ชาน  อลตื่นสายๆๆๆ

 

ไอ้ลูกหมานั่นทำหน้าล้อเลียนผมพร้อมๆกับเสียงหัวเราะของทุกๆคนบนโต๊ะอาหาร… ผมกลายเป็นตัวตลกไปเลยงั้นหรอครับ??

 

 

 

 

 

 

  

เออ…ดิ <<<ไรต์เตอร์
 

ผมรู้สึกว่าเมื่อคืนไอ้ลูกหมานี่ยังป่วยหนักอยู่เลยไม่ใช่หรอครับ แล้วที่เฮฮานี่คือคิตตี้อะไรคนหล่อไม่เข้าใจ -____-“”

แต่ช่างมันเหอะครับ

 

 

 ผมว่าผมควรจะขึ้นไปอาบน้ำให้เรียบร้อยไม่ใช่มายืนอมขี้ฟันอยู่แบบนี้อ่ะนะ -___-“ คนเต็มบ้าน ปาร์คชานยอลก็อายเป็นครับ

 

 

 

   

  

 

หลังจากที่ผมไปอาบน้ำล้างหน้า แปรงฟัน แต่งตัว เมคหล่อจนเสร็จแล้ว ผมก็ลงมาพร้อมกับรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ (?) เซฮุนหันมามองผมพร้อมกับยิ้มตาหยีให้กับผม

 

หวั่นไหวทำไมผมต้องหวั่นไหวด้วยอ่ะ? คือแบบ โอยยยยยยยยย

 

แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้โอดครวญ(ในใจ) ผมก็เหลือบไปเห็นมือของพี่ลู่กำลังกุมมือของเซฮุนเอาไว้บนโต๊ะอาหาร

ผมพูดเลยว่าผมก็แอบไม่พอใจนะ แต่ผมจะทำไรได้ล่ะครับ เขาไม่ได้เป็นแฟนผมแล้วนี่ ตอนนี้ผมคงต้องยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นแบบนี้ต่อไปแหละนะ ปาร์คชานยอลต้องอดทน ปาร์คชานยอลสีทนได้(ไม่เกี่ยวว่ะ)

 

ผมเดินลงมานั่งที่โต๊ะอาหารข้างๆกับไอ้ลูกหมาที่ตอนนี้กำลังหันมาส่งยิ้มหวานให้กับผม

 

ตึกตักตึกตัก

 

เอาแล้วไงครับ เสียงหัวใจผม -0- ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมผมต้องใจเต้นทุกครั้งเวลาอยู่กับไอ้ลูกหมานี่ด้วย เดี๋ยวนี้หัวใจผมอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรอครับ

 

อ่อนแอจนบางทีผมก็แอบหวั่นไหว

 

แต่ก็นะ!! ไอ้ลูกหมานี่เป็นคนไข้ ผมเป็นคุณหมอ ผมมีหน้าที่รักษาร่างกายเขาก็เท่านั้น พอไอ้ลูกหมานี่จำความได้ก็จบ แล้วผมก็จะได้ส่งมอบตัวเขาคืนกับคุณน้าโบราสักที

 

ชานยอล~~~~ แบคฮยอนหิวข้าว ไปทำอาหารให้กินหน่อย งึ่ยๆๆๆ

 

ผมลุกขึ้นจากโต๊ะพร้อมกับหันหลังเดินไปที่ห้องครัว แล้วเริ่มลงมือทำอาหารเมนูเบสิกอย่างไข่เจียวโปะบนหน้าข้าวให้กับแขกที่มาเยือนรวมถึงผมและไอ้ลูกหมาครับ

 

 

 

หลังจากที่ผมบรรจงทำไข่เจียวสุดหล่อเสร็จแล้ว ผมก็นำมันมาเสิร์ฟบนโต๊ะอาหารอย่างภาคภูมิใจ

ชานยอล ไข่เจียวอีกแล้วนะ เซฮุนไม่เคยได้กินอาหารอื่นๆที่ชานยอลทำเลยนะนอกจากไข่เจียว

 

เซฮุนพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าผมด้วยแววตาไม่พอใจแบบแสร้งทำเล็กน้อยก่อนที่จะหลุดยิ้มขำออกมาเมื่อเห็นท่าทางของผมที่ออกแนวสลดลงไปอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากถูกตำหนิ

 

คือตอนที่ผมคบกับเซฮุน ผมมักจะทำอาหารให้เขากินครับ ก็อย่างที่ว่าแหละ อาหารที่ผมหมายถึงก็คือข้าวไข่เจียวนี่แหละไม่มีเมนูอื่นแต่อย่างใด คือผมมั่นใจในฝีมือตีไข่ผมมากไง ผมเลยทำอยู่เมนูเดียว นี่ถ้าผมเปิดร้านขายข้าวไข่เจียวผมรวยเป็นมหาเศรษฐีไข่ไปนานแล้วนะครับบอกให้ หึ้ยๆๆๆๆ

 

 

ผมมัวแต่สนใจเซฮุนจนลืม พี่ลู่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามผม ผมแอบเห็นพี่เขามองผมแปลกๆด้วยแหละครับ แต่อ่ะนะ ผมอาจจะคิดไปเองก็ได้ พี่เขาคงเข้าใจแหละนะ

 

  

แล้วนี่ เซฮุนมามีอะไรหรือเปล่า????

ผมตัดสินใจที่จะถามออกไปครับ

 

อ๋อ เราแค่คิดถึงน่ะเลยอยากมาเยี่ยม^^”

 

แค่คิดถึง… 

 

ทำไมใจผมมันปริ่มจนบอกไม่ถูก กับคำว่าคิดถึงคำเดียวของเซฮุนล่ะครับ

 

ไม่สิ! ผมต้องไม่หวั่นไหว (- -  )(  - -)

 

อ๋อฮะๆ

ผมหัวเราะแหยๆออกไปเมื่อเห็นว่าพี่ลู่เริ่มที่จะมองผมด้วยสายตาแปลกๆอีกครั้ง

ข้าวไข่เจียวอร่อยฝีมือไม่เปลี่ยนเลยนะชานยอล^^”

 

เออ ปริ่มอีกละ

 

ฮะๆ แน่นอนอยู่ละ ขอบคุณมากๆ

งั้นเซฮุนก็กินเยอะๆนะ ^^”

 

พี่ลู่หันไปยิ้มหวานให้กับเซฮุน

เออ เด็กอนุบาลยังดูออกเลยครับว่าพี่เขาหึงเซฮุนแค่ไหน

 

กินเยอะจนจะอ้วนอยู่แล้วเนี่ย เสี่ยวลู่ไม่เห็นหรอ

ถึงอ้วนก็รักแล้วกัน..”

บ้า…”

 

เซฮุนก้มหน้าเขิน

พี่เขาลืมไปป่าวครับว่าผมกับไอ้ลูกหมานั่งอยู่ตรงนี้

 

พี่ลู่นี่น่ารักจัง><”

 

ไอ้ลูกหมาพูดขึ้นมาพร้อมกับทำท่าเขินอายได้โอเวอร์แอคติ้งมากกว่าเซฮุน เขาบอกเซฮุนไม่ได้บอกนายซักหน่อยไอ้ลูกหมาอย่ามาเขินแทนได้มะ???

 

เออแล้วไมผมต้องหงุดหงิดเนี่ยครับ!!!


(85%)

 

 

 

 

 

หมั่นไส้ -___-“”

 

ฮะๆ…”

ผมหัวเราะออกไปเพราะไม่มีอะไรจะพูด คือจะให้ผมพูดยังไงดีล่ะ? เหมาะสมกันดีนะครับ กิ้วๆ ฮิๆ ฮ่าๆก็ยังไงๆอยู่อ่ะนะผมเลยได้แต่หัวเราะพร้อมกับยิ้มๆหล่อให้สองคนนั้นไป

 

 

 

   ตลอดเวลาบนโต๊ะอาหารเซฮุนกับพี่ลู่ก็เอาแต่นั่งกระจู๋กระจี๋กันจนผมไม่เป็นอันกิน ส่วนไอ้ลูกหมาก็คอยชงอยู่นั่นแหละ คอยเขินแทน ผมไม่เข้าใจครับว่าทำไม มันจะต้องอินขนาดนี้ด้วย =__= มันทำให้ผมรู้สึกหมั่นไส้เล็กๆ แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเซฮุนแล้วนี่ ทำไมผมจะต้องหวงเขาด้วยล่ะ

 

 

นี่ผมกำลังหวงเซฮุนหรอ?...

 

 

ชานยอล..”

“…”

“…ชานยอล…”

“…”

ชานยอล!!!!”

 

ห๊ะ!!!!”

 

ผมสะดุ้งจากภวังค์เหม่อของตัวเองก่อนที่จะหันไปหาต้นเสียงนั่นก็คือไอ้ลูกหมา อ้าวแล้วเซฮุนกับพี่ลู่หายไปไหนล่ะครับ

 

 

พี่ลู่หานกับเซฮุนกลับไปแล้ว ชานยอลเอาแต่นั่งเหม่ออยู่นั่นแหละ แบคฮยอนเรียกตั้งนานแล้วไม่เห็นสนใจเลย งอนๆๆๆ

ไอ้ลูกเตรียมที่จะหันหลังเดินหนีผม

 

เห้ย อย่างอนดิ

.งึ่ย…”

 

ผมรีบยื่นมือของผมไปคว้ามือของเขาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาเดินหนีไป..

 

….แต่ทำไมผมต้องรั้งแบคฮยอนไว้ด้วยล่ะครับ?
 

คือแบบ อีมือที่ยื่นออกไปนี่ผมไม่ได้บังคับนะ มันไปเองอ่ะ คือผมไม่ชอบให้คนเดินหนีไง -___-“

 

 

 

 

 

 

 

เออครับ ผมแถ

 

 

ทำไมต้องงอนล่ะแบคฮยอน

ก็ชานยอลไม่สนใจแบคฮยอนเลย…”

 

ไอ้ลูกหมาทำหน้าหงอยพร้อมกับก้มหน้างุดๆ

 

ผมไม่สนใจเขา?? ยังไง??

 

หืม?

ตอนกินข้าว ชานยอลก็ไม่สนใจแบคฮยอน พอกินข้าวเสร็จชานยอลก็เหม่อ ชานยอลไม่รักแบคฮยอนแล้วหรอ ฮึก…”

 

 

 

 

เอาแล้วไงครับ วิญญาณเด็กสี่ขวบกำลังจะเข้าสิ่งลูกหมานี่อีกละ

 

 

ไม่เอานะอย่าร้องไห้

 

ผมรีบเดินไปเช็ดน้ำตาให้กับลูกหมาเบาๆ ด้วยมือของผม

ผมคงลืมไปว่าเขาป่วย

ผมลืมไปจริงๆว่าผมจะต้องเอาใจเขา

 

แล้วนี่ผมทำให้เขาต้องร้องไห้กี่ครั้งแล้ว???

 

ฮึกชานยอลเป็นอะไรอ่ะ

ชานยอลไม่ได้เป็นอะไร

 

ผมดึงร่างเล็กๆของเขาเข้ามากอดไว้แน่นพร้อมกับลูบหัวเขาเบาๆเพื่อที่ต้องการจะปลอบประโลม แต่คนในอ้อมกอดของผมนั้นกลับยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

 

 

….ไม่สิ ผมไม่ได้ตั้งใจจะกอดเขานะ

ผมไม่ได้รักไอ้ลูกหมานี่ซักหน่อย

แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่า

 

 

 

 

 

 

….ผมไม่อยากเห็นน้ำตาของคนตรงหน้าเลยซักนิดเดียว




(100%)



 

-----------------------------------------------------------------------

สวัสดี~~~~ ไรต์กลับมาละหลังจากไม่ได้อัพ #วพทอ เป็นเวลานาน กิ้วๆ
คือช่วงนี้ไรต์สอบ (จริงๆนี่ก็ยังสอบไม่เสร็จหรอก) วันนี้เป็นวันที่สอง เดี๋ยววันศุกร์นี้ไรต์ก็สอบวันสุดท้ายแล้วน้าา ฮิ้วๆๆ ต่อไปก็จะมีเวลามาอัพเยอะๆละ

ในที่สุดตอนนี้ก็ครบ 100% แล้วซักที #หลังจากที่ค่อยๆอัพมาทีละกระจึ๋งๆ
ลืมกันยังอ่ะ ><

คิดถึงรีดน้าค้าาา ฝากคอมเม้นต์ติชมด้วยย แทงยูวจ้าาาาาาา

ปล้ำลู่. ใครที่เล่นทวิตเตอร์ สกรีมฟิคกันได้น้าาาาา อย่าลืมติดแท้ก #วพทอ กันดั้วะ จะเช็คทุกทวิตจ้า :D ขอบคุณมากๆคะ

มีไรต์อยากติดต่อไรต์ ทักมาได้ @IceZyqool จ้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 :) Shalunla

70 ความคิดเห็น

  1. #59 pinpin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2556 / 22:35
    อย่างนี้เขาเรียกว่ารักจ๊ะ!! รัก!!! >///////<
    #59
    0
  2. #58 CB_lover (@luvchanbaek92) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 19:52
    อย่างนี้เขาเรียกว่ารักแล้วนะ ชยอลลลลลลล!!!!
    #58
    0
  3. #57 PKUNG (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 02:18
    ค้าบบบบ ไม่ได้หวั่นไหว ไม่ได้รัก รอดูก่อนเถอะ เหอๆๆๆ ว่าเเต่ฮุนอย่าทำพี่ลู่เสียใจเลยนะ T T
    #57
    0
  4. #50 byunbyng (@minniekane) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2556 / 17:29
    ไรท์มาแล้ววววว
    ฮือออออออออออออ
    #50
    0
  5. #49 anjiolo (@bangkokme) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 00:08
    อย่านะ อย่าดราม่านะไรต์ !!!!! TT
    #49
    0
  6. #48 pinpin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 15:59
    หยอยหึงแบค 55555

    รอที่เหลือน้า่าาาา ><
    #48
    0
  7. #47 bbAek (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2556 / 22:08
    อิยอลมันเอ๋อ 5555+ 

    หวั่นไหนกับแบคคนเดียว เค้าเรียกว่า ชอบหรือรักแล้วนะ รู้ใจตัวเองสักที >< 
    #47
    0
  8. #46 byunbyng (@minniekane) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2556 / 20:25
    ปาร์คแกน่ะ แอบชอบแบคแล้วน่ะสิ ตึกตัก ตึกตัก 555

    แล้ว ฮุนมาทำไม 
    #46
    0