( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 5 : Chapter 3 :: ความฝันและป่าต้องห้าม ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 174 ครั้ง
    24 ต.ค. 60




Chapter 3 :: ความฝันและป่าต้องห้าม ::

     
     “ช่วยด้วย...ใครก็ได้ช่วยฉันที...”


     เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังอย่างโหยหวนด้วยน้ำเสียงยานครางจนทำให้คนที่ได้ยินขนลุกซู่ หญิงสาวรีบหันซ้ายหันขวาหาที่มาของเสียงแต่ในสถานที่แห่งนี้กลับไม่มีใครเลยนอกจากเธอ...


     ทางเดินที่ลอดยาวใต้แสงไฟสลัวบังคับให้หญิงสาวต้องก้าวเดินต่อไปไม่มีหยุด แม้สมองจะรู้สึกได้ถึงความหวาดกลัว แต่ขากลับเดินต่อไปไม่หยุดราวกับการทำงานไม่สัมพันธ์กัน


     แผ่นกระเบื้องสีเขียวมรกตรอบตัวยิ่งเพิ่มความรู้สึกลึกลับและเยือกเย็นให้กับสถานที่แห่ง มือบางคว้าออกไปในความมืดแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า


     “ฮืออออ...”


     เสียงสะอื้นดังสะท้อนกังวานไปทั่วสถานที่แห่งนี้ แสงสว่างจ้าที่เกิดขึ้นทำให้ขายาวรีบก้าวไปอย่างรวดเร็วจนเปลี่ยนเป็นวิ่ง จนต้องหยุดอยู่กับที่ด้วยความตกใจ


      เฮือก!


      ขาที่เคยมีเรี่ยวแรงตอนนี้แทบจะทรงตัวให้ยืนยังไม่อยู่ ภาพเบื้องหน้าปลายทางที่เป็นแสงสว่างของเธอคือมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ที่ขอบหน้าผา ใครก็ตามที่ตกลงไป คงไม่สามารถเอาชีวิตรอดกลับมาได้แน่


     หญิงสาวหันหลังกลับด้วยความรวดเร็วเพื่อกลับไปหาทางออกทางใหม่ แต่อนิจฉาทางที่เธอได้ผ่านมาในตอนแรกนั้น บัดนี้กลายเป็นปราสาทสูงใหญ่ที่ทั้งรกร้างและน่ากลัว เสียงร้องอย่างโหยหวนดังออกมาไม่ขาดสายจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวกลับไป


     ใบหน้าเรียวหันกลับไปมาอย่างชั่งใจ จะเรื่องทางไหนความตายก็ส่งถึงมือเธอทั้งนั้น แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ใช้เวลาตัดสินใจ ใบหน้าเปื้อนยิ้มลอยมาอยู่ตรงหน้าเธอโดยปราศจากร่างกาย หญิงสาวกรี๊ดออกมาอย่างตกใจก่อนที่จะถูกแรงมหาศาลพลัดให้ตกลงสู่ทะเล


     “กรี๊ดดดดด!!!!!”


     ตูม!!!!!!!


     หญิงสาวหลับตาปี๋ด้วยความกลัว ความเย็นของน้ำเข้าแทรกซึมทุกสัมผัสในร่างกายเธอ มือบางตะเกียกตะกายว่ายน้ำ แต่มันกลับยิ่งดูดเธอลึกลงไปใต้ท้องทะเล ความเย็นของมันหนาวจนจับใจ....



     “เฮือก!”


     ร่างบางสะดุ้งและลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบลุกขึ้นนั่งเมื่อสภาพแวดล้อมโดยรอบตัวของเธอไม่ใช่ที่ๆเธอมีสติครั้งสุดท้าย


     ขายาวลุกขึ้นยืนและกวาดสายตาไปรอบๆในความมืดมิด มือบางปัดเศษใบไม้ออกจากผมและชุดนอนสีขาวออกอย่างมึนงง
      


      ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่เตียงนอนของเธอ



     แต่เธออยู่ในป่า!



     ไอแอมหลับตาและลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับหยิกแขนตัวเองอยากจะให้เธอที่กำลังยืนอยู่ในป่าแห่งนี้เป็นเพียงความฝันอีกรอบ แต่มันกลับเป็นความจริง....



     เธอจำได้ว่าเธอเข้านอนไปแล้ว และไม่มีทางที่เธอจะละเมอออกมาไกลขนาดนี้ได้ ถ้าป่าที่ใกล้โรงเรียนที่สุด ก็คงจะเป็น....



     ป่าต้องห้าม!



     ขายาวรีบก้าวเดินออกไปอย่างไร้จุดหมาย สายตาของเธอมองหาแสงสว่างที่อยู่ท่ามกลางความมืดมิดในป่า ไอแอมไม่เคยจะเข้ามาที่นี่เลยด้วยซ้ำ เธอไม่รู้ว่าควรทำยังไง ทุกอย่างในป่านั้นนิ่ง...นิ่งจนน่ากลัว


     หญิงสาวยังก้าวเดินไปเรื่อยๆด้วยความแผ่วเบาเธอเคยได้ยินมาว่าที่ป่าต้องห้ามมีสัตว์มากมายหลายชนิด มีทั้งที่เป็นมิตรและไม่เป็นมิตร แต่ตอนนี้เธอไม่ได้อยากเจอสัตว์ชนิดไหนเลยสักนิด ไอแอมต้องการแค่จะออกไปจากป่านี้ให้ได้เท่านั้น


    “อ๊ะ!!!”


    ไอแอมอุทานออกมาเสียงดังอย่างตกใจเมื่อขาของเธอไปสะดุดเข้ากับสิ่งๆหนึ่ง หญิงสาวแพ่งตามองเพื่อดูให้ชัด ก่อนจะพบว่ามันคือสิ่งมีชีวิตที่กำลังเลื่อยพันรอบขาเธอจนเดินต่อไปไม่ได้ มันไม่ใช่งูธรรมดา เพราะทันทีที่มันขยับ เธอก็ได้เห็นว่าร่างของมันนั้นใหญ่กว่าที่เธอคิด ที่เธอสะดุดคือแค่หางของมันเท่านั้น!


    หญิงสาวยืนนิ่งตัวแข็งทื่อเมื่อได้เห็นความใหญ่โตของสัตว์เลื่อยคลานตรงหน้า มันไม่ใช่งูด้วยซ้ำ แต่มันน่ากลัวกว่างูเป็นร้อยเท่า!!!!


    ปลายหางที่เลื่อยพันรอบตัวทำให้ไอแอมที่พยายามเก็บและดิ้นหลุดยิ่งถูกรัดแน่นขึ้น หัวทางสามเหลี่ยมขนาดมหึมาหันมาทางเธออย่างน่ากลัว นัยน์ตาของมันเป็นสีดำสนิท เกล็ดของมันมีสีเขียวมรกตและแข็งมาก ลิ้นสองแฉกส่งเสียงขู่ออกมาอย่างเอาเรื่อง


    ไอแอมไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยอะไรออกมา หญิงสาวหลับตาด้วยความหวาดกลัวพร้อมกับร้องขอชีวิตในใจ คาถาต่างๆที่เคยเรียนมาหายไปพร้อมกับความตกใจกลัวทั้งสิ้น ในชีวิตนี้เธอไม่เคยคิดว่าต้องมาเจอสิ่งมีชีวิตแบบนี้ด้วยซ้ำ


    ฉับพลันความหวาดกลัวที่ค่อยๆหายไปพร้อมกับสติของไอแอม ร่างของหญิงสาวหยุดนิ่งอย่างสงบ เปลือกตาบางค่อยๆลืมตาขึ้นมาเผชิญกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้า นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนบัดนี้กลายเป็นสีแดงฉ่านคล้ายสีเลือด 


     เสียงขู่ค่อยๆลดลงอย่างรวดเร็วและหางที่พันรอบตัวอยู่ได้ถูกคลายออกมา สัตว์เลื่อยคลานขนาดใหญ่กลับขดตัวเป็นวงอย่างให้เล็กที่สุดเท่าที่ทำได้อย่างเห็นได้ชัด 


     ร่างบางค่อยๆเดินเข้าไปหามันโดยไร้ท่าทีเกรงกลัว ตาสีแดงยังคงจ้องเจ้าตัวใหญ่ที่บังอาจทำร้ายเธออย่างไม่วางตา จนมันต้องก้มหัวลงแทบจะติดดิน เสียงร้องออกมาเบาๆด้วยความเจ็บปวดเมื่อลำแสงสีแดงส่งออกไปผ่านนัยน์ตาทั้งสองข้างเป็นเชิงสั่งสอน ก่อนที่มันจะเลื้อยจากไปอย่างรวดเร็ว...



     ไอแอมค่อยๆได้สติเมื่อเห็นเจ้าตัวใหญ่เลื่อยจากไปต่อหน้าต่อตา ในใจแม้จะนึกสงสัยแต่ก็ได้แต่เก็บไว้ เธอไม่อยากจะเจอกับสัตว์ชนิดไหนก็ตามไม่ว่าจะทั้งดีหรือไม่ดีในป่านี้แล้ว เธออยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด


     สีท้องฟ้าที่ค่อยๆเปลี่ยนไปเมื่อเช้าสู่เวลารุ่งสางทำให้ไอแอมรู้สึกดีขึ้น เพราะแสงอาทิตย์ที่กำลังจะโผล่ขึ้นมาในเช้าวันใหม่ส่องแสงทำให้หญิงสาวมองเห็นตัวปราสาทหลังใหญ่ ขายาวจึงก้าวไปตามทิศทางที่ปราสาทตั้งอยู่อย่างรวดเร็ว











     ทันทีที่เห็นสนามหญ้าอันกว้างขวางไอแอมก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะในที่สุดเธอก็ออกมาจากป่าต้องห้ามโดยไม่มีรอยขีดข่วนได้แล้ว ถึงจะเจออะไรที่ไม่คาดคิดมาก็เถอะ ตอนนี้เป็นเวลาเช้าแล้ว แสงสว่างและอากาศสดชื่นในยามเช้าทำให้มีนักเรียนบางคนของที่นี่ออกมาซ้อมกีฬาอยู่ที่สนามกีฬา


     ถึงจะเป็นวันแรกของการเปิดเรียนแต่กลับตื่นมาออกกำลังกายได้ตั้งแต่เช้า ไอแอมนับถือผู้ชายคนนี้จริงๆ แต่หญิงสาวคงจะไม่มีเวลาสำรวจสนามแห่งนี้ เพราะสภาพเธอที่อยู่ในชุดนอนตอนนี้คงไม่เหมาะกับการออกกำลังกายตอนเช้าๆแน่



     “อนันตเซีย” เสียงเรียกเบาๆคล้ายไม่แน่ใจทำให้เจ้าของชื่อต้องหยุดเดินและหันกลับไปหาต้นเสียงเพื่อความแน่ใจเหมือนกัน


     ตะกี้ผู้ชายคนนั้นเรียกชื่อเธอหรือเปล่านะ?


     “อนันตเซียใช่มั้ย?” คราวนี้เขาเรียกเธอแน่ เพราะขายาวกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งมากหาเธอพร้อมรอยยิ้มกว้าง


     รอยยิ้มที่ในความคิดของเธอคล้ายว่าเคยเห็นที่ไหน...


     “เอ่อ...ว่าไง” เธอถามออกไปอย่างงงๆ หรือผู้ชายคนนี้อาจจะเป็นเพื่อนของเธอกันนะ 


     “อ่า.. ฉันพอจะได้ข่าวเรื่องที่เธอความจำเสื่อมมาบ้าง แต่ไม่เป็นไร ฉันแนะนำตัวใหม่ได้ ฉันมาร์ค” ว่าแล้วก็ยื่นมือออกมา ไอแอมจึงยืนมือไปจับเบาๆ พร้อมกับยิ้มแห้งๆให้


     ตอนนี้เธอไม่พร้อมทำความรู้จักกับใครหรอก เธออยากกลับขึ้นห้องมากกว่า


     “นายเป็นเพื่อนฉันเหรอ?” เธอถามออกไป อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ดูรังเกียจอนันตเซียนี่น่า


     “เอ่อ..จะว่างั้นก็ได้นะ ว่าแต่ทำไมเธอถึงใส่ชุดนอนออกมาเดินข้างนอกเวลาเช้าๆแบบนี้ละ ไม่หนาวเหรอ?” ชายหนุ่มถามเธอพร้อมรอยยิ้ม ถึงคำตอบแรกๆของเขาจะไม่ชัดเจนเท่าไรแต่อย่างน้อยเขาก็เป็นมิตรกับเธอ คงไม่มีอะไรให้เธอกังวลใจ จะว่าไปไอแอมก็รู้สึกเย็นๆขึ้นมาแล้วพอเขาพูดถึงชุดของเธอ


     “เอานี้สิ” 


     ไม่ว่าเปล่า คนตัวสูงกว่าถอดผ้าคลุมของตัวเองแล้วจัดการคลุมมันให้กับเธอโดยที่เธอไม่ทันได้เอ่ยอะไรเลยสักนิด ไอแอมเพิ่งจะสังเกตุเห็นว่าผ้าคลุมของเขามันเป็นสีฟ้า อยู่ Water Dome งั้นเหรอ


     “นายอยู่ Water Dome เหรอ?” เธอถามด้วยความแปลกใจ ปกติไม่ค่อยมีนักเรียนจาก Water Dome มาสนิทกับ Fire Dome หรอก พวกเราไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไร


     “อืม.. แล้วปีนี้เธอยังลงแข่งฮอกคัพเป็นตัวแทนของบ้านรึเปล่า?” ร่างสูงเอ่ยถึงเรื่องใหม่มาคุยกับเธอ


     ‘ฮอกคัพ’ กีฬาของผู้วิเศษที่เล่นกันบนไม้กวาด แล้วมีไม้สำหรับตีลูกคัพให้เข้าห่วง


    “ฉันไม่รู้ พอดีฉันเพิ่งกลับมา แล้วก็ไม่ค่อยรู้เรื่องในโรงเรียนเท่าไร” เธอตอบไปตามตรง คนตรงหน้ามีสีหน้าแปลกใจนิดหน่อย แต่ก็ยังยิ้มให้เธออย่างใจดี


    “ฉันหวังว่าเราจะได้ลงแข่งด้วยกันอีก เราอยู่ตำแหน่งเดียวกันด้วยนี่หน่า”


    “ฉันก็คิดว่าคงงั้นนะ..” 
   

      ถึงฉันจะขี่ไม้กวาดไม่ถนัดเท่าไรก็เถอะ



     “ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับเข้าหอพักก่อนนะ” เธอเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้อีกคน แต่ก็เพิ่งนึกได้เรื่องผ้าคลุมของเขา


     “มาร์ค! แล้วผ้าคลุมของนาย?”


     “เอาไว้กับเธอก่อนก็ได้ สะดวกเมื่อไรเดี๋ยวฉันไปเอาคืนเอง” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับโบกมือให้เธอ ไอแอมจึงรีบเดินกลับเข้าปราสาทก่อนที่คนจะเริ่มตื่นกันมากกว่านี้



     แต่ทันทีที่เดินมาถึงทางเข้าปราสาท แขนเรียวก็ถูกดึงจากคนที่มีแรงเยอะกว่าเข้าไปชิดกำแพง กลายเป็นว่าตอนนี้แขนทั้งสองข้างของเธอโดนตรึงไว้ด้วยความเจ็บ หญิงสาวนิ่วหน้าก่อนจะเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าที่ใช้ความรุนแรงกับเธอ


     “นายเป็นใคร! มาทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!” 


     “เหอะ! สงสัยเรื่องข่าวนั้นคงจะเป็นความจริงสินะ ที่ว่าอนันตเซียผู้สูงส่งตายแล้วฟื้นขึ้นมาใหม่...”


     ไม่ว่าเปล่าแต่ยังเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เธอไม่หยุด จนลมหายใจของเขารดต้นคอของเธอแล้วเพราะไอแอมเบือนหน้าหนีอีกคน


     “ยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับนาย ปล่อยฉัน!” หญิงสาวสะบัดแขนอีกคนให้หลุดออกจากการจับ ตอนนี้เธอจึงเป็นอิสระจากเขาแล้ว 


    ใบหน้าคมยังแสยะยิ้มมองไอแอมไม่วางตาจนเธอทนไม่ไหว แต่เพราะเธอทั้งไม่รู้จักและจำเขาไม่ได้มาก่อน หญิงสาวจึงรีบเดินหนีกลับเข้ามาในปราสาท แต่เสียงของผู้ชายคนนั้นยังตะโกนไล่หลังเธอมา


      “ถ้าเธอจะทำให้มาร์คมาชอบเธอละก็ ฝันไปเถอะ! เธอคงอยากรู้ว่าฉันเป็นใครสินะ ฉันจะบอกไว้เผื่อความจำเธอจะกลับมา ฉันคือแจฮยอน คนที่เธอเกลียดนักหนายังไงล่ะ!”












     ตอนนี้ไอแอมแต่งตัวสำหรับการเรียนวันแรกเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอมาทันเวลาพอดีก่อนที่จีซูจะเข้ามาในห้อง ไม่อย่างนั้นเธอคงจะโดนอีกคนถามถึงเรื่องที่เข้าไปในป่าต้องห้ามทั้งๆที่ไม่รู้ตัวแน่ๆ


     เธอไม่ได้ตั้งใจหรืออยากจะปิดบังอะไรกับจีซู แต่นั้นเพราะเหตุการณ์หลังจากที่เจอกับสัตว์เลื้อยคลานขนาดยักษ์ตัวนั้น ไอแอมก็จำอะไรไม่ได้อีก รู้ตัวอีกทีมันก็หนีเธอไปแล้ว ขืนเล่าให้จีซูฟังมีหวังเธอโดนบ่นหูชาแน่


      แต่เรื่องคนที่ชื่อมาร์คกับแจฮยอน...เธอเล่าให้จีซูฟังดีไหมนะ?
      
      “ไปกันเถอะอนันตเซีย” 


       เมื่อจัดการภารกิจทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย จีซูก็พาเธอเดินลงมาห้องนั่งเล่นรวมที่ตอนนี้มีคนอยู่เต็มไปหมด แค่ก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่นไอแอมก็เตรียมใจไว้แล้วว่าเธอจะโดนอะไรอีกหรือเปล่า แต่กลายเป็นว่ามันแตกต่างไปกับที่เธอคิด


    ทุกคนมองมาทางเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง บ้างก็ทั้งเป่าปากส่งเสียงเชียร์และตะโกนชื่นชมเธอ ผิดกับที่นักเรียนโดมอื่นมองเธอเมื่อวาน


     “สุดยอดไปเลยอนันตเซีย เธอทำได้ยังไงนะ?” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยอย่างอึ้งๆ บางก็คนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำถามเขา


     “ฉันทำอะไรเหรอ?” เธอถามออกไปอย่างงงๆ


     “นี่ๆ หยุดเดี๋ยวนี้!” จีซูเอ่ยขึ้นมาเสียงดังพร้อมกับมองไปรอบๆ “ฉันต้องบอกก่อนเลยว่าหลังจากที่อนันตเซียฟื้นขึ้นมาเธอจำอะไรไม่ได้ และ...ยังไม่มีอะไรที่พิสูจน์ได้ว่าเธอทำในสิ่งที่พวกนายกำลังคิดอยู่ เพราะฉะนั้น อย่าคุยกับอนันตเซียเรื่องนี้อีก เข้าใจนะ!” 


     “เธอเป็นแม่ของอนันตเซียรึไงจีซู?” ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆเจโน่เอ่ยขึ้นมา ไอแอมเพิ่งเห็นว่าเจโน่ก็อยู่ในห้องนี้ ใบหน้าของเขายังเรียบเฉยเหมือนเดิมไม่ผิด


     “หุบปากของนายไปเลยแฮช แล้วฉันบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าให้นายเรียกฉันว่าพี่?” จีซูเท้าเอวมองอีกคนอย่างเอาเรื่อง ผิดกับแฮชหรือแฮชานที่ไม่ได้ดูกลัวเธอเลยสักนิด

 
     “ใครเขาจะเรียกคนที่ตัวเองชอบว่าพี่กันละ จริงมั้ยเจโน่?” ว่าจบก็หันไปหาแนวร่วมเป็นเพื่อนตัวเอง ไอแอมมองตามอย่างสงสัย นี่แฮชานชอบจีซูเหรอ?


     “เกี่ยวไรกับฉัน ไปห้องโถงใหญ่เถอะ อีกเดี๋ยวเด็กปีหนึ่งจะมากันแล้ว” พูดจบเจโน่ก็เดินออกไปโดยไม่รอใคร นักเรียน Fire Dome ปี2ถึง5 ก็ทยอยกันไปที่ห้องโถงกลางเพื่อให้ทันการคัดเลือกโดมให้แกเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งมาถึงวันนี้









        เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ที่มีขนาดสามารถรองรับนักเรียนได้หลายร้อยคน พื้นที่ยกสูงขึ้นไปเป็นเวทีมีเก้าอี้ตัวใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง บรรดาอาจารย์บางคนก็มาเตรียมตัวรออยู่แล้ว


       การนั่งของนักเรียนที่นี้นั้นแบ่งออกเป็น4กลุ่มใหญ่ตามโดม โดยมี Earth Dome และ Water Dome นั่งอยู่ฝั่งซ้าย และ Wind Dome ,Fire Dome นั่งอยู่ฝั่งขวา ไอแอมได้แต่เดินตามจีซูไปนั่งที่ประจำ


     ไอแอมเพิ่งสังเกตุเห็นว่าเจโน่และแฮชานนั่งอยู่ข้างหน้าของพวกเขา ข้างๆกันมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ ไม่นานจีซูก็เอื้อมมือไปสะกิดเธอ


     “ไงลิซ่า” ผู้หญิงที่ชื่อลิซ่าหันกลับมาหาจีซูพร้อมรอยยิ้ม เวลาที่ลิซ่ายิ้มนั้นดูโลกสดใสมาก แต่ถ้าทำหน้านิ่ง มันจะดูหยิ่งไม่เบาพอๆกับเธอและจีซูเลยทีเดียว


     “พี่จีซู ไม่เจอกันนานคิดถึงจัง” ว่าแล้วก็เอาหัวมุดมือจีซู เพื่อนของเธอถึงกับผลักออกเบาๆด้วยความหมั่นไส้


     “ฉันก็อยากทำแบบนั้นบ้าง ไม่ได้เหรอ?” เป็นแฮชานที่เอ่ยขึ้นมาพร้อมทำตาละห้อย แต่จีซูก็เมินอยู่ดี


     “ท่านหญิงอนันตเซีย กระหม่อมเลดี้ลิซ่า Fire Dome ปีสองเพคะ” เด็กสาวหันมาแนะนำตัวกับเธอด้วยรอยยิ้ม


      “เอ่อ..จ้ะ” เธอไม่รู้จะตอบอีกคนยังไง ถ้าลิซ่าพูดกับเธอแบบเป็นทางการแบบนี้ พวกเราคงไม่ค่อยสนิทกันสินะ


      “เธอจะเล่นไปถึงเมื่อไรกันลิซ่า ดูสิอนันตเซียเกร็งหมดแล้ว” จีซูว่าให้อีกคนเบาๆ หญิงสาวเบะปากแต่ก็เปลี่ยนมาส่งรอยยิ้มให้อนันตเซียแทน


      “ฉันรู้เรื่องพี่หมดแล้วค่ะ ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวฉันช่วยฟื้นความจำพี่เอง เราจะได้ไปเล่นฮอกคัพด้วยกันบ่อยๆอีก” ลิซ่าว่า ไอแอมได้แต่พยักหน้ารับอีกคนพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่เสียงในห้องโถงจะเงียบบง เพราะบรรดาเด็กปีหนึ่งกำลังทยอยเดินเข้ามาเป็นแถวตามหลังอาจารย์คนหนึ่งอยู่



     การคัดเลือกเด็กปีหนึ่งในการจัดให้เข้าโดมต่างๆแต่ละครั้งนั้น พวกเด็กปีหนึ่งต้องเขียนชื่อตัวเองลงบนกระดาษและโยนมันลงไปในถ้วยคัดสรรทีละคน ถ้าเปลวไฟออกมาเป็นสีแดงก็ Fire Dome สีเหลืองก็ Wind Dome สีฟ้า Water Dome และสีเขียว Earth Dome 



      การคัดสรรคใช้เวลาไม่นานก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว อาจจะเพราะว่าจำนวนนักเรียนที่รับเข้ามาไม่มากในแต่ละปี จีซูบอกกับเธอว่าปลายสัปดาห์นี้จะมีงานเลี้ยงประจำโดมเพื่อต้อนรับเด็กปีหนึ่ง ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่จัดขึ้นในทุกๆปี



      เมื่อการกล่าวเปิดภาคเรียนของอาจารย์ใหญ่จบลง พวกเขาก็ต้องแยกย้ายกันไปเรียนตามระดับชั้น ไอแอมกับจีซูเดินออกไปห้องแต่งตัวเพราะต้องเรียนการขี่ไม้กวาดระดับสาม ในขณะที่เจโน่ แฮชานและลิซ่าต้องแยกไปเรียนอีกทีเพราะพวกเขาอยู่ปีสองเหมือนกัน



     “จีซู...” เธอเอ่ยเรียกชื่ออีกคนเบาๆขณะที่กำลังนั่งคิดไม่ตกอยู่


     “หืม?”


     “ช่วงที่ฉันฟื้นขึ้นมา ฉันก็หัดขี่ไม้กวาดอยู่บ้าง...แต่ฉันกลับค้นพบว่าตัวเองกลัวการขี่ไม้กวาดที่สุด” เธอบอกกับเพื่อนของตัวเอง จีซูถึงกับชะงักและหันกลับมาหาเธอพร้อมใบหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ


     “ล้อเล่นรึเปล่าอนันตเซีย?! เธอเป็นนักกีฬาฮอกคัพประจำบ้านนะ!” 


     “ฉันไม่ได้ล้อเล่น! บรรดาคนที่ฉันเจอต่างก็พูดว่าอยากจะเล่นฮอกคัพกับฉัน ทั้งมาร์ค! ลิซ่า! แต่ฉันในตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะจับไม้กวาดด้วยซ้ำ!” เธอกล่าวออกมาเสียงดังอย่างกังวลใจ แต่จีซูกลับมองเธอด้วยสายตาสงสัย



     “อนันตเซียเธอพูดถึงมาร์ค...แปลว่าเธอจำเรื่องทุกอย่างได้แล้วเหรอ?” 


     คำถามของจีซูทำให้ไอแอมเพิ่งรู้ตัวว่าเธอพูดอะไรออกไป หญิงสาวจึงรีบแก้ตัวในทันที



     “ปะ...เปล่าๆ คือเอ่อ..เมื่อเช้าฉันออกไปเดินเล่น เธอก็รู้ว่าฉันอยากสำรวจโรงเรียน แต่สายตาคนพวกนั้นชอบมองฉันแปลกๆ ฉันก็เลยคิดว่าไปตอนเช้าๆก็คงจะดี แล้วก็เจอมาร์คซ้อมฮอกคัพอยู่นะ” หญิงสาวสร้างสถานการณ์ปดเพื่อนตัวเอง



      ขอโทษนะจีซู...



     “เธอเข้าไปทักมาร์คงั้นเหรอ?” จีซูถามในเรื่องที่ไอแอมไม่ได้คิดว่าจีซูอยากรู้ด้วยซ้ำ


     “เปล่าหรอก เขาทักฉันนะ ทำไมเหรอจีซู?” เธอถามเพื่อนตัวเอง ความจริงก็อยากถามเรื่องมาร์คกับจีซูเหมือนกัน แต่เธอไม่รู้จะเริ่มยังไงดี


     “ก็ถ้าเป็นปกติมันไม่มีทางที่มาร์คจะเข้าหาเธอนะสิ เพราะก่อนหน้านี่ในเทอมที่แล้ว เธอไปสารภาพรักกับมาร์ค และเขาก็ปฏิเสธมาแบบไร้เยื่อใยเลยด้วย” 


     “ห้ะ?!!! ฉันเนี่ยนะ!!!”


     “ใช่! เธอซึมไปหลายวันเลย แถมยังกำชับฉันห้ามบอกใครเรื่องนี้ด้วย มันก็เลยแปลกนิดๆที่ฉันรู้ว่าเขามาทักเธอก่อน แต่เขาไม่ได้ทำอะไรเธอใช่มั้ยอนันตเซีย?” จีซูว่าพร้อมทำท่าเดินสำรวจรอบตัวเธอ


      “ไม่นะ เขาดูเป็นมิตรกับฉันมากซะด้วยซ้ำ”


      “แต่ฉันว่ามันน่าสงสัยที่สุด เธอควรจะอยู่ห่างเขาเอาไว้นะอนันตเซีย ถ้าเธอจำได้ว่ามาร์คทำเธอเสียใจหนักแค่ไหน เธอจะไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าเขาเลยล่ะ...”





      ประโยคสุดท้ายที่จีซูบอกไอแอมยังคงดังอยู่ในหัวของเธอไม่หยุด เธอไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่จีซูพูดมามันเป็นความจริง เว้นแต่ถ้าเป็นเรื่องที่อนันตซัยชอบมาร์คเธอรับได้ ก็แน่นอนว่ามาร์คหน้าตาดีมาก แต่รอยยิ้มและการกระทำที่ดีกับเธอในเช้าวันนี้มันเป็นไปได้เหรอที่มาร์คจะทำให้เธอเสียใจมากจนเธอใอยากที่จะเห็นหน้ามาร์ค



      “อนันตเซีย!” จีซูเรียกเธอเสียงดังจนสะดุ้ง


      “ไม่ต้องเสียดังขนาดนั้นก็ได้จีซู ฉันได้ยินนะ”


      “โกหกน่า ฉันเรียกเธอรอบที่สามแล้ว ถ้าเธอยังคิดเรื่องมาร์คอยู่ละก็ ไม่ต้องเก็บมาคิดหรอก ฉันดีใจด้วยซ้ำที่เรื่องความจำเสื่อมช่วยเธอลืมๆเขาได้ แต่แย่หน่อยตรงลืมพวกเราหมดทุกคนด้วยนี่แหละ”
        


        นั้นมันแย่มากเลยต่างหากจีซู....



  ไอแอมไม่ได้เอ่ยอะไรกับเพื่อนของตัวเองต่อ ใบหน้าหันกลับมาสนใจสิ่งที่อาจารย์วิคตอเรียอาจารย์ประจำวิชาการขี่ไม้กวาดระดับสามที่กำลังอธิบายทักษะต่างๆให้พวกเขาฟัง 


     แต่เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด


     หญิงสาวเริ่มให้ความสนใจกับเพื่อนที่เรียนในระดับเดียวกันกับอนันตเซีย เซอร์คุนก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาตั้งใจเรียนมากจนแทบจะไม่ละสายตาจากอาจารย์ด้วยซ้ำ ในขณะที่ผู้ชายตัวเล็กสวมยูนิฟอร์มสีฟ้าที่เธอเคยเห็นแล้วครั้งหนึ่งมักจะขยับตัวทำอะไรไปเรื่อยเหมือนอยู่นิ่งๆไม่ได้ เจ้าชายเตนล์


       ไอแอมไม่ได้ตั้งใจจะจ้องเขาอยู่อย่างนั้น แต่การกระทำของเจ้าชายเตนล์ในสายตาเธอนั้นมันดูน่ารักจนเธออดยิ้มออกมาไม่ได้ แต่ทันทีที่เจ้าตัวเห็นเธอก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยและเปลี่ยนที่กับนักเรียนคนอื่น และคนๆนั้นก็คือคนที่เธอเจอเมื่อเช้า...แจฮยอน
เขาไม่ได้หลบเธอแบบที่เจ้าชายเตนล์ทำ กลับกันเขาจ้องเธอกลับและยังแสยะยิ้มใส่เธออีก ไอแอมจึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น



      “อาจารย์ครับ เราให้อนันตเซียสาธิตให้ดูดีมั้ยครับ เธอเป็นตัวแทนของโดมนี่น่า..” จู่ๆแจฮยอนก็ยกมือแล้วเอ่ยขึ้นมาเสียงดัง คนอื่นในคลาสต่างก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย

 
      “แต่อาจารย์คะ อนันตเซียไม่สบายอยู่..” จีซูรีบเอ่ยขึ้นมาช่วยเพื่อนตัวเอง เห็นสีหน้าของอนันตเซียตอนนี้แล้ว ขืนขึ้นไปได้ตกไม้กวาดแน่


      “เธอก็ดูปกติดีนี่อนันตเซีย หรือเธอกลัวแพ้แจฮยอน?” เป็นเจ้าชายเตนล์ที่เอ่ยประโยคนั้นออกมา ไอแอมแทบจะเป็นลม 


       “เอางี้ ถ้าอย่างนั้นให้เจ้าชายเตนล์คู่กับแจฮยอน และอนันตเซียคู่กับ...” 


       “ผมขออาสาคู่กับอนันตเซียเองครับ ถือว่าผมเป็นตัวแทนจาก Wind Domeละกัน ในเมื่อฝั่งนู่นมีทั้งเจ้าชายเตนล์จาก Water Dome แล้วก็แจฮยอนจาก Earth Domeแล้ว”
คนที่เอ่ยแทรกขึ้นมากลางวงสนทนากล่าวเองเสร็จสรรพ ในขณะที่อาจารย์วิคตอเรียเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย พร้อมกับบอกให้พวกเขาทั้งสี่คนขึ้นไปประจำที่ได้ทันที


       “ไงอนันตเซีย เธอดูขี้กลัวขึ้นเยอะนะ” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับยิ้ม แต่ไอแอมคิดว่านั้นมันเป็นคำทักทายที่ไม่ค่อยดีเท่าไรเลยแฮะ


        “ฉันจะถือว่ามันเป็นคำชมละกัน แต่ขอบอกนายไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่ใช่อนันตเซียคนเดิมที่เล่นฮอกคัพเป็น...” เธอรีบออกตัวไว้ก่อน


     “ลืมไปว่าเธอจำอะไรไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรหรอก แค่มีฉันเธอก็ชนะแล้ว...” คนตรงหน้าบอกกับเธออย่างอารมณ์ดี


     “ก็ขอให้เป็นอย่างนั้น...” ไอแอมว่าเมื่อเห็นสายตาของแจฮยอนที่จ้องเธอไม่วาง “แล้วนายชื่ออะไร?” 


     “วินวิน...เป็นไง แค่ชื่อก็ชะนะแล้วใช่มั้ย?”



     เอาที่นายสบายใจละกันวินวิน



      ไอแอมยอมรับว่าวินวินเป็นคนที่ขี่ไม้กวาดคล่องในระดับที่ดีถึงดีมาก รวมทั้งแจฮยอนด้วย เขาต้องคอยดูแลเธอที่โอนเอนอยู่บนไม้กวาดหลายครั้งจนการทำแต้มเป็นไปได้ยากมาก


     เช่นเดียวกันกับแจฮยอนเองที่ต้องดูแลเพื่อนร่วมทีมของเขา เพราะเจ้าชายเตนล์เองก็ไม่ได้ต่างจากไอแอมสักเท่าไร เรียกได้ว่าตอนนี้เธอเป็นตัวถ่วงของวินวินอย่างสมบูรณ์เลย


     “ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจำการเล่นฮอกคัพไม่ได้จริงๆ” วินวินว่าพร้อมกับขี่ไม้กวาดมาข้างๆเธอ เขาปล่อยมือได้อย่างอิสระ ในขณะที่ไอแอมต้องเอามือทั้งสองจับไม้กวาดให้มั่นคง


      “เห็นฉันเป็นพวกชอบโกหกรึไง! แล้วเมื่อไรเราจะจบเกมส์นี้ได้ละ” เธอถามกับคู่ของตัวเอง เพราะแจฮยอนมักจะขี่ไม้กวาดมาทางเธอเรื่อยๆ ทำเอาเธอเกือบจะตกลงไปหลายต่อหลายครั้ง


    “แค่ตีลูกคัพให้เข้าห่วงในระยะสามแต้ม พวกนั้นก็เหลืออีกสามแต้มเหมือนกัน” วินวินอธิบายให้เธอเข้าใจ เป็นจังหวะเดียวกันที่แจฮยอนใช้ช่วงเวลาที่พวกเขาเผลอตีลูกคัพเข้าห่วงไปในระยะใกล้ได้อีกหนึ่งแต้ม กลายเป็นว่าอีกฝั่งต้องทำแต้มให้ได้เพียงสองแต้มก็ชนะ 


      “เธอคงไม่อยากแพ้แจฮยอนใช่มั้ยอนันตเซีย?” วินวินถามพร้อมกับยกยิ้มให้เธอ 



     คำตอบเดียวคือไม่!



       “ไม่มีทาง..” พูดจบไอแอมก็พยายามบังคับไม้กวาดของตัวเองด้วยมือเดียวพร้อมกับไม้ตีลูกคัพในมือ 


     คนที่อยู่ข้างล่างเริ่มส่งเสียงเชียร์ดังมากขึ้นเมื่อเธอสามารถขี่ไม้กวาดได้อย่างรวดเร็วสักที แต่แล้วเธอกลับรู้สึกเหมือนปวดหัวแปลกๆ หญิงสาวหลับตาไล่ความรู้สึกนั้นออกไปแต่มันกลายเป็นว่าเธอไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าทำอะไรลงไป


     เสียงของทุกคนที่ร้องตะโกนโวกเวกอยู่ข้างล่างดังผ่านหูของเธอไป เธอได้ยินเหมือนเสียงตะโกนด้วยความดีใจ และโห่ด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะต้องเบิกตาอย่างตกใจเมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าของเธอคือเจ้าชายเตนล์ที่กำลังจะตกจากไม้กวาด!


     
       ไอแอมไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่มือบางกลับบังคับไม่พุ่งลงไปข้างล่างทั้งๆที่ร่างของเจ้าชายเตนล์แทบจะตกติดพื้นอยู่แล้ว หญิงสาวเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดเธอก็ดึงอีกคนขึ้นมานั่งบนไม้กวาดของตัวเองได้อย่างน่าตกใจ


     
     แต่กลับกันกลายเป็นว่าตอนนี้เป็นไอแอมเองที่รู้สึกมึนตัวและแขนขาอ่อนแรงไปซะดื้อๆ เธอปล่อยตัวเองให้ทิ้งตัวลงไปกลางอากาศ


      
        สีหน้าที่ตกใจของเจ้าชายเตนล์ 


        มือที่คว้าผ้าคลุมของอนันตเซียไว้ไม่อยู่
        


       และร่างของอนันตเซียก็ตกลงไปจากไม้กวาดด้วยความรวดเร็ว



     

#ฟิคไอโอลอส
---------------



ไอแอมทุกคนใจเย็นๆนะ ไม่อยากให้ตัวละครเยอะจนล้นเรื่อง เลยจะเอาออกมาทีละคนแบบมีอะไรๆที่เชื่อมโยงกับไอแอม อย่าใจร้อนนะไอแอมทั้งหลาย5555

ขอบคุณสำหรับทุกเมนต์เลยน่าา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 174 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #924 เป็นประกายม๊อบแม๊บ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 19:27
    กรี๊ดดดดดดดดดดคุณไรท์คะ!!! ตัดจบได้แบบละครไทยมากกรี๊ดดดดฮืออออ ชั้นว่าอนันตเซียตัวจริงกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งกับไอแอมหรือเปล่า หรือทิ้งไว้ให้แค่สัญชาตญาณเฉยๆ ยังไงดี ชั้นสงสัยนะ แต่สนุกมากค่ะคุณไรท์ เค้าเสียใจเลยที่มาเจอฟิคคุณไรท์ช้าอะ แงงงง
    #924
    0
  2. #882 oporlove7754 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 22:33
    แจหะรู้เปล่ายิ่งเกลียดมากยิ่งรักมาก
    #882
    0
  3. #795 Galaxy_q (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 20:29
    บรรยายดีมากค่ะ เเต่มีคำผิดอยู่เล็กน้อยยย ให้อภัยๆ สนุกกกกก
    #795
    0
  4. #539 toysmile (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 20:01
    ชอบกลิ่นอายของแฮรี่ ฮืออ คือชอบมาก ชอบฟิคเรื่องนี้มากกก หามานานแล้วว
    #539
    0
  5. #340 97ivy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 23:36
    ชอบๆๆๆๆๆๆ ภาษาดีมากเลยค่ะ บรรยายดีมากเบยยย
    #340
    0
  6. #337 MIDNIGHT (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:53
    คล้ายแฮร์รี่เลย ชอบนะ
    เชียร์มาร์ค ><
    #337
    0
  7. #141 Neen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 00:57
    เฮ้ยยยยยยยยๆๆๆ ไม่ได้ๆๆๆอย่าเป็นไรอีกนะแค่นี้ก็จำไรไม่ได้แล้ว
    #141
    0
  8. #106 awckmm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:43
    จะตกแล้ววววว
    #106
    0
  9. #41 S. blue (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:02
    มาร์คออกมาแล้วๆๆๆๆๆๆๆ กรี๊ดแรงมากค่ะซิส >0<
    #41
    0
  10. #26 chumi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:02
    มาต่อเร็วนะๆๆๆๆ
    #26
    0
  11. #25 tkmn10 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:06
    เห้ยยอย่าเป็นอะไรไอแอม ยังไม่ครึ่งเรื่องเลย 555 อ่านแล้วเห็นภาพเลยค่ะสนุกมากกกกก
    #25
    1
  12. #24 susirada (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:46
    เห้ยยยยยยย เกิดอะไรขึ้นกับไอแอมของช้านนนนนนนน มาต่อเร็วๆนะคะ สู้ๆๆๆ^+++++^
    #24
    1
  13. #23 Speartales (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:38
    มาต่อตอนต่อไปเลยได้มั้ยคะ555555
    #23
    1
  14. #22 pakking22 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:53
    รีบมาต่อนะค้ะ สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #22
    1
  15. #21 prayza159 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:16
    ไรท์มาต่อไวๆนะค้างมากกกกกกกกก
    #21
    0
  16. #19 tkmn10 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:09
    โอ๊ยชอบความลึกลับนี้ ชอบมากค่ะไรท์สนุกมาก ไรท์สู้ๆเด้อออออ
    #19
    1
  17. #18 Yutaaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:14
    อยากรู้ว่าอนันตเซียตายยังไงอ่าาาา มาต่อไวไวนะคะไรต์ สนุกมากๆ //แจฮยอนมาร้ายเลยนะคะ ชอบบบบ
    #18
    1
  18. #17 susirada (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:12
    เอิ่มมม....เปิดตัวแจฮยอนได้สะเทือนใจเรามากค่ะ แจฮยอนนั้นร้ายยยยย55555555 สู้ๆนะคะ มาต่อเร็วๆนะคะ^+++++^
    #17
    1
  19. #16 chumi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:51
    ยังไงๆ อยากรูแล้วอ่ะไรท์ มาต่ออีกนะ สู้ๆ
    #16
    1