( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 6 : Chapter 4 :: นิโคลัส มอร์แกน ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    24 ต.ค. 60




Chapter 4 :: นิโคลัส มอร์แกน ::

        “มาดามเฮเลนคะ อนันตเซียฟื้นแล้ว” เสียงของจีซูดังเข้ามาในโสตประสาทของเธอทันทีที่รู้สึกตัว หญิงสาวค่อยๆลืมตาและขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ ในตอนนี้อาการปวดหัวของเธอหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว จะเหลือก็แต่อาการปวดตามตัวนิดหน่อย


        ข้างๆเตียงของเธอมีจีซูที่นั่งกอดอกทำคิ้วขมวดอยู่ แต่ที่แปลกใจกว่าก็คือ เจ้าชายเตนล์ แจฮยอน วินวิน ก็อยู่ที่นี่ด้วย


     ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้ในหัวคือเธอกำลังตกลงมาจากไม้กวาด เจ้าชายเตนล์ที่พยายามจะคว้าเธอไว้แต่ก็ทำไม่ได้


      อ่า...แปลว่านี่เธอตกจากไม้กวาดสินะ...


      “เธอโอเคมั้ยอนันตเซีย?” จีซูถามเพื่อนตัวเองอย่างเป็นห่วง นี่มันเพิ่งเปิดเรียนวันแรกอนันตเซียก็เกือบเป็นอะไรไปซะแล้ว


      “ฉันโอเค ว่าแต่ฉันตกลงมาสูงมากรึเปล่าจีซู?” เธอถามอีกคน เพราะไม่รู้สึกเจ็บมากเท่าไรเธอเลยคิดว่าคงตกจากไม้กวาดในระดับที่ไม่สูงนัก


     จีซูไม่ได้ตอบเธอในทันทีแต่หญิงสาวกลับมองไปทางแจฮยอนที่ยืนกดอดมองเธออยู่ แล้วเขาเกี่ยวอะไรด้วย?


      “เธอไม่ได้ตกถึงพื้นหรอกอนันตเซีย แจฮยอนรับเธอไว้ได้นะ...” จีซูเอ่ยประโยคที่เธอแทบจะไม่เชื่อออกมา ผู้ชายคนที่อารมณ์ร้ายและชอบแสยะยิ้มใส่เธอเนี่ยนะ ที่ช่วยชีวิตเธอไว้?!



      จีซูเริ่มเล่าเหตุการณ์ทุกอย่าง ตั้งแต่ช่วงเวลาที่วินวินกับอนันตเซียกำลังคุยกันอยู่และแจฮยอนทำแต้ม มันทำให้การขี่ไม้กวาดของอนันตเซียเร็วขึ้นจนน่าแปลกใจ แต่ทุกคนที่เชียร์เธอต่างก็ส่งเสียงร้องออกมาอย่างดีใจเมื่ออนันตเซียตีลูกคัพเข้าห่วงในระยะสามแต้มได้สำเร็จ 

     แต่จู่ๆลูกคัพก็พุ่งกลับมาชนไม้กวาดของเจ้าชายเตนล์ทำให้ชายหนุ่มตกลงมา อนันตเซียเป็นคนพุ่งไม้กวาดลงไปรับเจ้าชายขึ้นมาได้ก่อนตกถึงพื้นและขี่ไม้กวาดไปในระดับมาตรฐาน และจู่ๆเธอกลับเป็นคนที่หมดสติและทิ้งตัวลงมาจากไม้กวาด เจ้าชายเตนล์คว้าอนันตเซียไว้ไม่ได้ และก่อนที่เธอจะตกถึงพื้น แจฮยอนก็พุ่งเข้ามารับหญิงสาวไว้ได้ก่อน เหตุการณ์ทั้งหมดล้วนอยู่ในสายตาของอาจารย์และเพื่อนของเธอ ซึ่งทุกคนยืนยังเป็นเสียงเดียวกันว่าแจฮยอนเป็นคนช่วยเธอไว้จริงๆ


     แต่ที่แปลกใจกว่าคือเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตีลูกคัพเข้าห่วงไปตอนไหน...


     “ดีขึ้นแล้วใช่มั้ยเพคะท่านหญิง” มาดามเฮเลนเป็นพยาบาลที่ประจำอยู่ที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนถามเธอ


     “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ฉันออกไปได้เลยรึเปล่าคะมาดาม” 


     “เชิญเพคะ” 


     ทันทีที่มาดามเฮเลนอนุญาตไอแอมก็ลงจากเตียงในทันที ก่อนจะมองผู้ชายที่ยังยืนอยู่รอบตัวเธอทั้งสามคน หญิงสาวจึงหันไปหาคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้ก่อน


     “ขอบใจนะ” ไอแอมกล่าวเสียงเรียบ เธอไม่อยากที่จะเสียมารยาท แต่ก็ต้องเอ่ยเพราะเขาช่วยเหลือเธอไว้ แต่เหมือนแจฮยอนจะไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด


     “ไม่ต้องไปขอบใจหรอก หมอนี่ทำเธอเกือบตกไม้กวาดตั้งหลายรอบ” วินวินเอ่ยพร้อมกับมองไปทางแจฮยอนอย่างเอาเรื่อง ส่วนอีกคนก็ท่าทางเอาเรื่องไม่ต่างกัน


     “ฉันไปทำแบบนั้นตั้งแต่ตอนไหน? ฉันก็แค่เล่นตามเกมส์ต่างหาก”


     “เกมส์ของเราคือตีลูกคัพเข้าห่วง ไม่ใช่เอาแต่ขี่ไม้กวาดไปใกล้ๆอนันตเซียเหมือนนาย”


      ผู้ชายสองคนที่เถียงกันไม่หยุด จนไอแอมเริ่มจะปวดหัวเพราะพวกเขาขึ้นมาอีกรอบแล้ว


     “พวกนายจะเถียงกันไปถึงเมื่อไร นี่มันห้องพยาบาลนะ จีซูเราไปกันเถอะ” พูดจบก็ดึงแขนเพื่อนตัวเองไปเรียนคาบต่อไป สายตาของหญิงสาวหันไปสบตากับเจ้าชายเตนล์แวบหนึ่ง แต่เขาก็ไม่หลบเธอเหมือนแต่ก่อน



      แต่ช่างเถอะ.. เจ้าชายจะไม่พอใจอะไรเธออีกก็ปล่อยให้เป็นไปตามความคิดของเขาละกัน














    การเรียนในช่วงบ่ายของวันนั้นน่าเบื่อกว่าที่คิด  จีซูที่ไม่ชอบวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์เป็นทุนเดิมอยู่แล้วกลับยิ่งง่วงเข้าไปอีก และนักเรียนที่เหลือเกินครึ่งห้องก็ไม่ต่างกับเธอเท่าไร ยกเว้นก็แต่ อนันตเซีย แจฮยอน โดยองหัวหน้าชั้นปีที่สามของ Earth Dome แล้วก็เซอร์คุนด้วย


     คนที่ทำให้จีซูแปลกใจมากกว่าก็คือเพื่อนของเธอร้อยวันพันปีอนันตเซียไม่เคยคิดจะตั้งใจเรียนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ ออกจะเบื่อด้วยซ้ำ พอกลับมาเป็นคนใหม่กลายเป็นว่าเธอดูตั้งใจเรียนมากกว่าเดิมอีก


     จีซูพลิกตัวหันหน้าไปอีกทางเพื่อนอนหลับต่อ แต่แรงสะกิดเบาๆก็ทำให้เธอหันไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ


    “ว่าไง?” 


    “ฉันอยากรู้...” อนันตเซียเอ่ยออกมาเบาๆ


     “เรื่อง?” 


     “แจฮยอน...ทำไมเขาดูไม่ค่อยชอบฉัน?” ไอแอมถามในสิ่งที่เธอสงสัยออกไปเบาๆ มองไปข้างหลังก็ยังเห็นแจฮยอนจ้องเธอไม่วางตา


     “ไม่ใช่เขาไม่ชอบเธอเหรอ เธอต่างหากที่เกลียดเขา” จีซูตอบเบาๆด้วยท่าทีง่วงๆ


     “แล้วทำไมฉันต้องเกลียดเขาด้วยละ?”


     “เธอจำเรื่องมาร์คได้มั้ยอนันตเซีย นอกจากฉันที่รู้แล้วก็มีเขานี่แหละที่เห็นเหตุการณ์ในวันนั้น เข้าใจรึยังว่าทำไมเธอถึงเกลียดเขา” 


     พูดจบก็หันกลับไปฟุบหลับต่อ ไอแอมเข้าใจแล้วว่าทั้งๆที่จีซูบอกว่าเรื่องเธอสารภาพกับมาร์คเป็นความลับ แต่ทำไมแจฮยอนถึงรู้ เขาคือคนที่กำความลับของเธอไว้นั้นเอง...




.

      หญิงสาวพยายามไม่คิดถึงเรื่องอื่นที่มันไม่จำเป็นก่อนจะตั้งใจจดจ่อกับการเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์ กับเพื่อนของเธอที่เรียนกันมาจนปีที่สามแล้วคงจะเบื่อเลยเลือกที่จะฟุบหลับกันแทบทั้งห้องแบบนั้น แต่กลับไอแอมที่เพิ่งเข้ามาในโลกนี้ ประวัติศาสตร์เวทมนตร์เป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นและน่าสนใจกับเธอมาก


     อาจารย์ผู้สอนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์เป็นชายชราที่ดูอายุมากแล้ว เพราะผมสีขาวที่อยู่บนหัวนั้น ไอแอมเดาว่าเขาคงจะเกษียณในเร็วๆนี้ เสียงอาจารย์เดวิดนั้นลากยาวซะจนเหมือนเพลงกล่อมให้หลับดีๆนี่เอง ถ้าเนื้อหาวิชามันไม่น่าสนใจเธอก็คงหลับไปแล้วเหมือนกัน


     ชายชรากำลังเอ่ยถึงประวัติศาสตร์เมื่อหลายพันปีที่แล้ว ก่อนที่จะมีการก่อตั้งดินแดนไอโอลอสขึ้นมา ในอดีตผู้วิเศษต้องปะปนอยู่กับมนุษย์และไม่มีการใช้เวทมนตร์ที่ตายตัว จนกระทั่งมีผู้นำสามคนของผู้วิเศษที่เป็นผู้นำก่อตั้งดินแดนไอโอลอส และคอยป้องกันไม่ให้มนุษย์มารุกราน พวกเขาจึงต้องผนึกเวทมนตร์ขั้นสูงเพื่อไม่ให้มนุษย์คนไหนค้นพบไอโอลอสได้ ทั้งสามคนได้รวมกันสร้างดินแดนขึ้นมาด้วยกันอย่างรุ่งเรืองและมีผู้วิเศษสนับสนุนเป็นจำนวนมาก นั้นทำให้ไอโอลอสกลายเป็นดินแดนผู้วิเศษขนาดใหญ่ แต่เมื่อจำนวนคนเยอะขึ้น ความแตกต่างทางความคิดก็มากขึ้น พวกเขาต้องตั้งคนขึ้นมาปกครองและกฏเพื่อใช้ในการอยู่รวมกัน 


     ในตอนแรกนั้นผู้วิเศษต่างก็พากันเสนอชื่อของ นิโคลัส มอร์แกน หนึ่งในผู้วิเศษสามคนที่ช่วยก่อตั้งไอโอลอส แต่อีกฝ่ายก็สนับสนุน ทิโมที มุน กลายเป็นว่าเกิดสงครามขนาดย่อยในกลุ่มผู้วิเศษ หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มมิแรนด้า ออสลีย์ เลือกที่จะก่อตั้งโรงเรียนแห่งผู้วิเศษขึ้นมามากกว่าจะสนใจแย่งการปกครองดินแดน 


     เมื่อเกิดสงครามระหว่างมอร์แกนและมุน ที่ๆปลอดภัยที่สุดจึงกลายเป็นโรงเรียนผู้วิเศษของมิแรนด้า และนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งไอโอลอส


     สงครามสิ้นสุดลงด้วยปริศนา และทิโมที มุนได้กลายเป็นกษัตริย์คนแรกของไอโอลอส การหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของนิโคลัส มอร์แกนไม่มีใครรู้นอกจากทิโมที มุน  ทางด้านมิแรนด้าก็กลายเป็นอาจารย์ใหญ่คนแรกของโรงเรียนแห่งนี้ ราชวงศ์มุนก็ปกครองไอโอลอสด้วยความสงบสุขมาจนถึงปัจจุบัน


      จบการเล่าเรื่องและหมดเวลาเรียนของวันนี้แล้ว นักเรียนทั้งหลายต่างก็ทยอยออกจากห้องเรียนด้วยความกระปรี้กระเปร่า คงจะมีแค่ไอแอมนี่แหละที่รู้สึกเสียดายที่เรื่องน่าตื่นเต้นๆแบบนี้มันจบลงซะก่อน


     “ดูเธอทำหน้าเข้าสิ นี่มันเลิกเรียนแล้วนะอนันตเซีย ร่าเริงหน่อย” จีซูบอกกับเธอ


    “ฉันอยากฟังเรื่องของพวกเธอเยอะๆจังเลยจีซู มันน่าประหลาดใจมากเลย” เธอว่ากับอีกคน 

     “พวกเธอ? เธอก็เป็นผู้วิเศษนะอนันตเซีย ลืมไปแล้วรึไง?” จีซูว่าพร้อมกับมองหน้าเธออย่างงงๆ


      “อ่า โทษที ฉันลืมตัวนะ” ไอแอมว่าเบาๆแก้เก้อ ก็เธอรู้ตัวว่าตัวเองไม่ใช่คนในโลกนี้ตั้งแต่เกิด แต่กับอนันตเซียมันไม่ใช่นะสิ...


     “พวกเธอจะไปไหนกันรึเปล่า?” น้ำเสียงร่าเริงของคนที่เธอเพิ่งจะรู้จักเมื่อเช้าเอ่ยขึ้นมา
   

      “มีอะไรวินวิน?” หญิงสาวหันไปถามชายหนุ่ม


    “ฉันว่าจะชวนเธอไปซ้อมฮอกคัพ...”


     ยังไม่ทันที่วินวินจะพูดจบ เพื่อนของเธอก็แทรกขึ้นมาก่อน


     “อนันตเซียเพิ่งตกไม้กวาดไปเมื่อตอนเช้านะวินวิน ถ้าหากว่านายลืมไปแล้ว” จีซูเอ่ยเสียงเรียบ นั้นทำให้วินวินถึงกับทำหน้าหงอยทันที


     “โทษทีฉันลืม เห็นอนันตเซียร่าเริงแบบนี้ฉันคิดว่าเธอโอเคแล้วซะอีก” ชายหนุ่มว่าอย่างอารมณ์ดี ไอแอมจึงยิ้มให้เขาเบาๆ วินวินก็เป็นเพื่อนที่ดีกับเธอมากๆคนหนึ่งเช่นกัน

 
     “ว่าแต่พวกเธอจะไปไหนกันละ ฉันไปด้วยสิ” 


    “ไม่รู้สิ...อนันตเซียเธออยากไปที่ไหนในโรงเรียนรึเปล่า?” จีซูหันมาถามเธอ


    ถ้าเป็นที่ที่เธออยากไปในตอนนี้นะเหรอ...

     “ห้องสมุดเป็นไง?”












     ในที่สุดตอนนี้ทั้งวินวินและจีซูต่างก็มาอยู่ที่ห้องสมุดกับไอแอม คนที่ดูอารมณ์ดีมากที่สุดก็คงจะเป็นเธอนี่แหละ เพราะสองคนนั้นแค่เดินเข้ามาก็ทำหน้าเบื่อโลกกันแล้วทั้งคู่


     “เธอจะกลับหอตอนไหนเหรออนันตเซีย?” จีซูถามขึ้นมาเบาๆ


     “ก็คงจนกว่าห้องสมุดปิดละ” เธอตอบเพื่อนตัวเอง นั้นทำให้จีซูถึงกับทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ 


     “สามทุ่ม! ฉันหิวข้าวตายแหงๆ”


     “งั้นทั้งสองคนก็ออกไปหาอะไรกินกันก่อนเลยก็ได้” เธอบอกอย่างรู้ทัน พวกเขาไม่ได้หิวข้าวเร็วขนาดนั้นหรอก แค่ไม่อยากอยู่ในห้องสมุดนานๆเท่านั้นเอง


    “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวสามทุ่มฉันมารับเธอกลับโดมนะ” จีซูบอกกับเธอ หญิงสาวจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ จีซูจึงออกจากห้องสมุดไป


     “นายละวินวิน?”


     “เธออยู่คนเดียวได้เหรอ?” ชายหนุ่มถามเธอเบาๆ


     “ก็ต้องอยู่ได้สิ ถามอะไรแปลกๆ” เธอว่าอย่างขำๆ แต่จู่ๆวินวินก็เปลี่ยนไปมีสีหน้าจริงจัง


     “ก็ฉันเคยได้ยินว่าพอดึกๆ ที่ห้องสมุดจะมีเสียงแปลกๆดังออกมาตลอดนะสิ ไม่มีใครกล้าอ่านหนังสืออยู่ที่นี่ถึงดึกๆคนเดียวหรอก” วินวินว่าพร้อมกับยกมือมาทำท่าประกอบ ไอแอมผลักหัวอีกคนออกด้วยความหมั่นไส้ จะแกล้งให้คนที่อายุเยอะกว่าอย่างเธอกลัวนะไม่มีทางหรอก


    “คิดจะแกล้งฉันรึไง?” เธอว่าให้เขา วินวินยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ารู้ทัน


     “โธ่..นึกว่าจะกลัวซะอีก พอเจอเธอโหมดนี้เหมือนอนันตเซียคนเดิมเลย”

 
     “ฉันคนเดิมเหรอ... เราสนิทกันมากมั้ยวินวิน?” เธอถามอย่างสงสัย


     “ก็ใช้ได้นะ ปกติฉันก็ไปไหนมาไหนกับพวกเธอทั้งสองคนนั้นแหละ”



     “แล้วฉันเป็นคนยังไงในสายตาของนายเหรอ?” เธอถามด้วยความสนใจ


     “ก็เป็นคนหยิ่งๆ ไม่ค่อยกลัวอะไร แล้วก็ชอบลุยๆ” บุคลิกของอนันตเซียที่ออกมาจากปากของวินวินแทบจะตรงข้ามกับไอแอมไปหมดซะทุกข้อ


     “เพราะแบบนี้รึเปล่าพวกคนอื่นๆเลยดูไม่ชอบฉัน?”


     “ไม่มีใครไม่ชอบเธอหรอกอนันตเซีย พวกนั้นกลัวเธอต่างหาก ในโรงเรียนนี้ตำแหน่งเธอเป็นรองแค่เจ้าชายแทอิลกับเจ้าชายเตนล์เองนะ”


     “ฉันเนี่ยนะ?” เธอชี้ไปที่ตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ


     “ก็ใช่นะสิ เธอเป็นดัชเชสนะ คนที่ไม่สนิทกับเธอส่วนใหญ่ก็ต้องพูดสุภาพกับเธอทั้งนั้นแหละ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะกลัวเธอกันมากขึ้นตั้งแต่เรื่องนั้น...”


     “นายหมายถึงเรื่องที่ฉันฟื้นขึ้นมานะเหรอ?”


     “โทษทีนะ ฉันก็ไม่อยากพูดหรอกถ้ามันทำให้เธอรู้สึกไม่ได้นะ...” วินวินเอ่ยเบาๆด้วยน้ำเสียงปนขอโทษ


     “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้คิดมากสักหน่อย” เธอว่าพร้อมกับยิ้มกว้างให้อีกคนเพื่อให้เขาสบายใจ


     “รู้มั้ยอนันตเซีย...ช่วงนี้เธอยิ้มบ่อยขึ้นนะ” คนตัวสูงกว่าว่าพร้อมกับจ้องหน้าเธอ


     “แล้วไง? ไม่ดีเหรอ?” เธอถามอีกคนอย่างงงๆ


     “ไม่ดีเลยสักนิด...ไม่ดีต่อใจฉันเนี่ยแหละ” คำตอบของวินวินทำเอาหญิงสาวค้างไปพักหนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาแก้เก้อ แต่วินวินก็ยังคงยิ้มให้เธอไม่หยุด



     
      หญิงสาวเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินมาข้างหลังวินวิน แถมยังทำท่าอ้ำอึ้งอีก เธอจึงอดไม่ได้ที่จะบอกให้เจ้าตัวหันไปมอง


     “มีอะไรรึเปล่า?” วินวินถามเด็กผู้ชายคนนั้น


     “กัปตันทีมฮอกคัพให้ผมมาตามลอร์ดวินวินไปพบครับ” น้ำเสียงใสบอกออกมาพร้อมกับท่าทางที่ยังดูเกร็งๆ


     “นายอยู่โดมเดียวกับฉันนี่ ปีหนึ่งเหรอ? ชื่ออะไรละ?” วินวินถามคนรุ่นน้องอย่างสนใจ


     “เฉินเล่อครับ” 


     “ทำไมนายรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่?”วินวินยังถามต่อไม่จบ ไอแอมเริ่มจะสงสารรุ่นน้องของวินวินขึ้นมานิดๆแล้ว ก็วินวินดูรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งรุ่นน้องตัวเองยังไงอย่างงั้น


      “กัปตันบอกว่าถ้าผมหาลอร์ดวินวินเจอด้วยตัวเอง จะให้ผมเข้าทีมฮอกคัพครับ” เฉินเลอตอบออกมาอย่างภูมิใจ แบบนี้ก็แปลว่าเขาคงจะได้เข้าทีมแล้วนะสิ


     “นายหาฉันเจอด้วยตัวเองจริงๆเหรอ?” วินวินยังถามอีกไม่หยุด 


     “เมื่อไรนายจะเลิกแกล้งรุ่นน้องตัวเองสักทีวินวิน แล้วก็รีบไปได้แล้ว มั่วแต่เล่นอยู่นั้นแหละ” หญิงสาวว่าให้อีกคน


     “ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะอนันตเซีย” วินวินหันมายิ้มให้เธออย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินออกจากห้องสมุดไป รุ่นน้องของเขาก็ไม่ลืมที่จะหันมาขอบคุณเธอ


     “ขอบพระคุณพ่ะย่ะค่ะ ท่านหญิงอนันตเซีย” เฉินเลอว่าพร้อมกับยิ้มให้เธอ เขาดูตัวสูงมากกว่าเธอนิดนึงได้


     “ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็ไม่ต้องเรียกท่านหญิงก็ได้ เรียนพี่อนันตเซียก็พอ” เธอบอกเฉินเลอด้วยความเอ็นดู 


     ถ้ามีน้องชายน่ารักๆแบบนี้ก็ดีสินะ จะโลกก่อนก็เป็นลูกคนเดียว มาโลกนี้ก็ยังเป็นลูกคนเดียวอีก


     “ครับพี่อนันตเซีย ผมไปก่อนนะครับ” พูดจบก็โค้งให้เธอแล้วรีบเดินตามวินวินออกไป หญิงสาวจึงเริ่มใช้เวลาในการหาหนังสือที่อยู่ในความคิดของเธอตั้งแต่ช่วงบ่าย เพื่อจะได้รู้เรื่องเกี่ยวกับไอโอลอสให้มากกว่านี้






      หญิงสาวหาหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ไอโอลอสเจอมากมายและอ่านมันจนลืมเวลา รู้ตัวอีกทีรอบข้างของเธอก็ไม่มีใครแล้ว สายตามองไปที่นาฬิกาบนผนังในตอนนี้ก็เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว


     เรื่องราวของไอโอลอสนั้นน่าสนใจกว่าที่เธอคิด เธอเจอเล่นไหนน่าสนใจก็หยิบมันมาอ่านไปเรื่อย แต่ทุกเล่นก็เนื้อหาคล้ายๆกับที่อาจารย์เดวิดเล่ามาหมด ไอแอมไม่อยากจะเชื่อว่าประวัติของผู้วิเศษทั้งสามคนจะหาอ่านยากขนาดนี้ ที่พอจะหาอ่านได้เยอะสุดคงจะเป็น ทิโมที มุน เพราะสายราชวงศ์ของเขายังเกี่ยวดองมาถึงราชวงศ์ปัจจุบันด้วย รองลงมาก็ประวัติของผู้ก่อตั้งโรงเรียนเวทมนตร์ไอโอลอส แต่ที่หาแทบจะไม่พบเลยคือประวัติของนิโคลัส มอร์แกน ทั้งๆที่เขาเป็นหนึ่งในคนสร้างดินแดนนี่แท้ๆ ประวัติความเป็นมาของเขาแทบจะไม่มีเลย


     หญิงสาวได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ ก่อนจะเดินไปเก็บหนังสือที่เธออ่านจบแล้ว ในความเงียบของห้องสมุดเวลาไม่มีคน เสียงการเดินของเธอดังสะท้อนกับผนังจนไอแอมรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ ในหัวก็ดันไปนึกถึงคำพูดของวินวินอีก


    เธอรีบเก็บหนังสือให้หมดอย่างรวดเร็ว ในใจก็โทษตัวเองที่ไม่รู้จะหอบอะไรมาอ่านหนักหนา ไอที่อยากอ่านก็หาไม่เจอ รู้ตัวอีกทีก็มีเสียงนาฬิกาดังบอกเวลาสามทุ่มแล้ว


    ต้องรีบออกไปแล้ว..ขืนบรรณารักษ์มาเจอเธอโดนทำโทษแน่ๆ


     หญิงสาวรีบก้าวขาอย่างรวดเร็วเพื่อออกจากห้องสมุด แต่หางตาของเธอกลับหันไปเจอบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เธอกำลังสนใจอยู่



      ‘การหายไปของมอร์แกน’



     แค่ชื่อหนังสือที่เด่นอยู่บนปกก็ดึงความสนใจเธอได้จนขายาวหยุดชะงักและหันไปมองซ้ายมองขวา หนังสือที่เธอหามาตั้งนานจนถึงเวลาห้องสมุดปิดมันดันอยู่ในโซนหนังสือต้องห้ามนี่สิ...

     เอายังไงดีนะ....



      เมื่อไม่มีเวลาให้ตัดสินใจหญิงสาวจึงรีบเข้าไปในโซนหนังสือต้องห้ามด้วยความเร็วและเบาที่สุด ทันทีที่หยิบหนังสือมาได้ ร่างบางก็ต้องหลบลงหนังชั้นหนังสือที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ เพื่อหลบสายตาของบรรณารักษ์ที่กำลังตรวจความเรียบร้อยอยู่



     เฮ้อ....




     ไอแอมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ก็ได้เพียงแปปเดียวเท่านั้น เมื่อแสงไฟจากคบเพลิงในห้องสมุดถูกดับลงและเสียงลงกลอนประตูก็ดังขึ้น



    แกร๊ก

     ซวยแล้วไอแอม...


     หญิงสาวเอามือทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด นี่มันเพิ่งวันแรกเธอจะเจอเรื่องมากมายอะไรขนาดนี้ตั้งแต่เช้า แค่อ่านหนังสือแล้วได้กลับหอดีๆคงจะไม่ตื่นเต้นพอสำหรับไอแอมสินะ เธอถึงโดนขังไว้ในห้องสมุดแบบนี้ด้วย!


     กึก กึก กึก...



     เสียงประหลาดบางอย่างที่ดังขึ้นมาท่ามกลางความมืดทำให้เธอหายใจได้ไม่ทั่วท้องอีกครั้ง ใจก็นึกถึงจีซูอยากให้มาตาหาเธอเร็วๆ แต่ไม่สิ..ถ้าเจอไอแอมอยู่ในโซนหนังสือต้องห้ามเธอต้องโดนทำโทษแน่ๆ เธอควรจะรีบหาทางออกไปจากที่นี่


     หมับ!


     “กรี๊...” ไอแอมเปล่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อคอเสื้อของหญิงสาวถูกคว้าและดึงให้ลุกขึ้นด้วยมือของใครที่เธอไม่รู้จัก และปากของเธอยังถูกมืออีกข้างปิดไว้ด้วย


     หรือไม่ใช่มือของคน!!


     “อ่อยอานนะ!!” 


     หญิงสาวพยายามตะเกียกตะกายออกจากการจับคุมและพยายามแกะมือที่ปิดปากออก


     “หยุดส่งเสียงและบอกฉันมาดีๆว่าเธอมาทำอะไรที่นี่ ไม่อย่างนั้นฉันจะเสกคาถาดีๆให้เธอได้รู้จักความเจ็บปวดสักสองสามคาถา...”


     น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างน่ากลัว หญิงสาวรู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อยที่รู้ว่าเขาไม่ใช่สิ่งไม่มีชีวิต แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็โชคร้ายมากอยู่ดีที่โดนจับได้ในนี้


    ไอแอมค่อยๆหันกลับมาเผชิญหน้าอย่างยอมรับความผิด มือที่ปิดปากและจับคอเสื้อของเธอยอมปล่อยออกไปแล้วเมื่อเธอเงียบเสียงและไม่ดิ้นไปมาอีก


     “ท่านหญิง?! กระหม่อมขออภัย!” พูดจบก็คุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ไอแอมถึงกับโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็คงจะไม่ทำร้ายเธอแล้ว


     “ไม่เป็นไรหรอก ลุกขึ้นมาเถอะ ว่าแต่จะไม่เสกคาถาอะไรแบบนั้นใส่ฉันแล้วใช่มั้ย?” เธอถามอีกคนอย่างหวั่นๆ เมื่อลุกขึ้นมาเธอถึงได้เห็นใบหน้าเต็มๆของเขา ถึงจะอยู่ในความมืดที่มีแสงไฟแค่สลัวๆ แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าใบหน้าของเขาดูดีมากทีเดียว


     “กระหม่อมขออภัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่าเป็นนักเรียนที่บุกรุก...” คนตัวสูงกว่าบอกกับเธอเบาๆพร้อมกับเก็บไม้กายสิทธิ์ของตัวเองกลับไป


     “ความจริงฉันก็ไม่ได้บุกรุกหรอก แค่เข้ามาแล้วออกไปไม่ทันเวลาแค่นั้นเอง...” เธอบอกกับอีกคน 


     “แล้วท่านหญิงมาทำอะไรในโซนหนังสือต้องห้ามเหรอพ่ะย่ะค่ะ?” 
     “เอ่อ...” ไอแอมชะงักไปพักหนึ่งก่อนจะหาคำตอบมาแก้ตัวได้ “ฉันเห็นโซนนี้หนังสือเยอะดีนะ ไม่คิดว่าจะเป็นโซนต้องห้ามนะเนี่ย” เธอว่าพร้อมกับทำท่าชี้ไม้ชี้มือไปมา 

    ยอมรับว่ารอบนี่แถไม่เนียนเท่าไร ถึงคนตรงหน้าจะมองด้วยความสงสัยอยู่ แต่ก็เลิกที่จะคั้นความจริงจากเธอแล้ว


     “ถ้าอย่างนั้นท่านหญิงรีบออกไปจากที่นี่ดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ ถ้ามีคนมาเจอคงไม่ดีเท่าไร” ชายหนุ่มบอกกับเธอ ความจริงเธอก็อยากออกไปอยู่หรอก แต่ไม่รู้จะออกไปยังไงเนี่ยนะสิ


     “เอ่อ..ฉันไม่รู้ว่าจะออกไปยังไงนะ...”


     “กระหม่อมรู้ทางออก ท่านหญิงตามกระหม่อมมาพ่ะย่ะค่ะ” 


    ไม่รู้หรอกว่าทางออกที่อีกคนบอกมีจริงหรือเปล่า แต่ไอแอมก็ก้าวขาเดินตามไปซะแล้ว นี่เธอเดินตามผู้ชายที่เพิ่งเห็นหน้าครั้งแรกและยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อเขาด้วยซ้ำ



      “ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” 


      เสียงทุ้มของอีกคนบอกเมื่อพาเดินไปตามทางแคบๆที่วกวนจนถึงประตูทางออก เมื่อออกมาเธอจึงพบว่ามันคือทางออกที่เป็นห้องเก็บของ!


      “นี่มันทางลับเหรอ?!” เธอถามอีกคนอย่างประหลาดใจ มีอะไรแบบนี้อยู่ในโรงเรียนด้วยงั้นเหรอ?


      “เอ่อ...หวังว่าท่านหญิงจะไม่บอกใครเรื่องทางลัดนี้...” ชายหนุ่มเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงที่ไอแอมไม่ได้คิดไปเองว่าเขากำลังอ้อนวอนเธออยู่ 


       “ได้สิ.. นายก็ห้ามบอกคนอื่นว่าเจอฉันที่โซนหนังสือต้องห้ามด้วยโอเคมั้ย?” เธอเสนอข้อตกลงกับอีกคน แต่ก็อดจะสงสัยไม่ได้ “แล้วทำไมนายถึงรู้ทางลับนี้ละ?”


      “กระหม่อมแค่ชอบไปแอบหลับที่ห้องสมุดพ่ะย่ะค่ะ พอห้องสมุดปิดก็เลยต้องหาทางออกมาเอง...” คนตัวสูงว่าเบาๆด้วยน้ำเสียงอายๆ


       โธ่...เธอก็นึกว่าเขาเป็นคนดูแลเวรยามอะไรอย่างนี้ซะอีก ที่ไหนได้เข้าไปแอบหลับนี่เอง



     ร่างสูงของชายหนุ่มพาเธอเดินมาส่งคนถึงทางเชื่อมไป Fire Dome ก่อนที่เขาจะเอ่ยอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกประทับใจออกมา


      “ท่านหญิง.. ถ้ามีใครถามถึงเรื่องวันนี้ ให้บอกว่าท่านหญิงไม่ได้เจอกับกระหม่อมและให้ปดว่าไปเดินเล่นมาจนเลยเวลากลับเข้าหอได้มั้ยพ่ะย่ะค่ะ..กระหม่อมไม่อยากให้มีใครเข้าใจผิดถ้าเจอเราอยู่ด้วยกันตอนดึกๆ”


     “ได้สิ วันนี้ก็ขอบใจมากนะที่มาส่ง” หญิงสาวว่าก่อนจะเดินไปตามทางเชื่อม แต่นึกได้ว่าเธอลืมถามเขาเรื่องสำคัญไปหนึ่งอย่าง ร่างบางรีบหันกลับไปจึงเห็นอีกคนยังยื่นอยู่ที่เดิม


      “นายชื่ออะไรเหรอ?” เธอตะโกนถามอีกคนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล


      “กระหม่อมเซอร์แทยง แห่งดินแดนเทวาร่า ปี4 Wind Domeพะยะค่ะ” คำแนะนำตัวอย่างเต็มยศตอบกลับมา


       “อืม...ยินดีที่ได้รู้จักนะแทยง” หญิงสาวเอ่ยเบาๆก่อนจะเดินต่อไปจนเข้าหอพัก


     ถึงเธอจะอยู่ที่หอพักอย่างปลอดภัยแล้ว แต่เมื่อหญิงสาวเปิดประตูออกมากลับยังพบอีกคนยืนอยู่ ชายหนุ่มยิ้มออกมาเบาๆไอแอมจึงส่งยิ้มกลับไปให้เขา



        ก็แค่อยากจะรู้ว่าจะส่งจนเธอเข้าหอเลยหรือเปล่า...เลยลองเปิดประตูออกไปดูนิดหน่อย แต่ก็รอจนไอแอมเข้าหอพักจริงๆแฮะ...





      ใจดีจังเลยเซอร์แทยง





*************
#ฟิคไอโอลอส

หวัดดีค่ะเซอร์แทยงงง เรือลำนี้มาแรงจุงงงง
      
    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #925 เป็นประกายม๊อบแม๊บ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 19:40
    อื้อหือออเซอร์แทยง🥺 พ่อคนน่ารัก แต่ก่อนจะรู้ว่าเป็นท่านหญิงก็แสบดีเหมือนกันนะ จะเสกคาถาให้เจ็บดูว่าซ่านนแหมคุรพี่ก็
    #925
    0
  2. #902 ชอบกินหมูกรอบ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 17:06

    เเง หยุดอ่านไม่ใด้

    #902
    0
  3. #899 majestier (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 21:28
    ทีมพี่แทยว
    #899
    0
  4. #796 Galaxy_q (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 21:19
    เเทยงอาาา~~~
    #796
    0
  5. #540 toysmile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 20:16
    ชอบแทยงแต่ทำไมเราทีมแจฮยอน...
    #540
    0
  6. #341 97ivy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 23:52
    กรี้ดมากกกกกกก หล่อมากพะยะค่ะเซอร์แทยง รักเขาาาาา
    #341
    0
  7. #311 mtpply (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 16:54
    เรือพร้อม ไม้พายพร้อม!!
    #311
    0
  8. #142 Neen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 01:13
    ว้าวววววเซอร์แทยงมาแบบน่ารักจัง โดดขึ้นเรือลำนี่ดีมั้ยน้าาาาา
    #142
    0
  9. #107 awckmm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:55
    เรือเราแล่นแล้ววววว
    #107
    0
  10. #43 Speartales (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:34
    งุ้ย จะทิ้งไม้พายอันไหนดีคะซิส เลือกไม่ถูกเลย ลงทุกเรือเลยละกัน5555555
    #43
    1
  11. #42 S. blue (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:04
    เอ ตอนอ่านเดาว่าคนที่มาเจอไอแอมคือแทยง แล้วก็เป็นแทยงจริงๆ ฉันรักเขา ยืนรอด้วยอะค่ะฮือ
    #42
    1
  12. #35 imyora (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:16
    เลือกลงเรือไม่ถูกเลยที่เดียว ค้างมากคะไรท์ควรมาต่อคะ555
    #35
    1
  13. #34 susirada (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:53
    ว้าวววววว แทยงมาแล้วววววววว เลือกไม่ถูกเลยอ่ะ มีแต่คนหล่อๆ55555 มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ สู้ๆค่ะ
    #34
    1
  14. #33 chumi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:43
    ค้างมากเลยอ่ะ
    อยากรู้เรื่องของแจฮยอนมากกกกกกก
    แทยงก็ด้วย มาต่อเร็วๆอีกนะไรท์ สู้ๆ
    #33
    1
  15. #31 rratcha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:29
    เหยยย ขนลุกตัวเองอ่ะ คือเดาไว้ว่าคนที่มาเจอคือแทยงแล้วใส่ชุดสีเหลือง พออ่านมาเจอตอนแนะนำตัวนี่ช๊อคโลกมากอ่ะ สู้ๆนะไรท์
    #31
    1
  16. #30 tkmn10 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:10
    อยากลงเรือแทยงเลยได้ไหมค่ะไรท์ โอ้วแต่ล่ะคนทำน้องใจไม่ดีทั้งนั้นเลย 5555
    #30
    1
  17. #29 pakking22 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:28
    ไม่เคยกากก***
    #29
    0
  18. #28 pakking22 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:27
    แทยงไม่เคย ไม่กากกก5555555555
    #28
    0