( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 14 : Chapter 12 :: ดวอร์ฟ ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    26 พ.ค. 61




Chapter 12 :: ดวอร์ฟ ::



       “อีกนานรึเปล่าเจโน่ ฉันชักจะง่วงแล้วนะ” เธอเอ่ยพร้อมกับหาวเป็นรอบที่สิบแล้ว เพราะเจโน่บอกว่าจะแสดงให้เห็นว่าดวอร์ฟของจริงเป็นยังไง แต่ต้องรอเวลาหลังเที่ยงคืนไปก่อน
 

      “อีกสิบนาทีเที่ยงคืน เธอจะงีบรอก็ได้นะ เดี๋ยวฉันปลุก”
      ชายหนุ่มที่นั่งข้างเธอบนโซฟาในห้องนั่งเล่นเอ่ยโดยไม่มีทีท่าว่าง่วงเลยสักนิด


      “ถ้าให้งีบตอนนี้ฉันคงยาวถึงเช้าแน่ๆ คุยกับนายรอนี่แหละ” เธอว่าพร้อมใช้มือทั้งสองข้างดึงหนังตาตัวเองไว้ไม่ให้ปิด


      “ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา เธอชอบทำตัวตลกจังนะ ไม่คิดมาก่อนว่าจะเห็นเธอในมุมนี้” เจโน่ว่าพร้อมกับมองมาที่เธอ ก่อนที่จะเขยิบเข้ามานั่งให้ใกล้มากกว่าเดิมและทำในสิ่งที่หญิงสาวไม่ได้คิดมาก่อน


       มือหนาของชายหนุ่มลูบผมของเธออย่างแผ่วเบาจนทำให้ไอแอมหลับตาลงอย่างเคลิ้ม

       ถ้าเจโน่ยังลูบผมเธอไม่หยุดแบบนี้ มีหวังเธอหลับมันที่ห้องนั่งเล่นรวมในตอนนี้แน่ๆ


      “พอแล้วเจโน่ ฉันจะหลับแล้วเนี่ย” เธอว่าอีกคนเบาๆ เจโน่จึงยอมหยุดลูบผมเธอ แต่เปลี่ยนมาเป็นนั่งจ้องหน้าเธอแทน


      “ฉันมีวิธีอื่นที่ทำให้เธอไม่หลับด้วย สนใจมั้ย?” 


       ใจจริงเธอก็อยากรู้อยู่หรอก แต่พอได้รู้ความเจ้าเล่ห์ของลูกพี่ลูกน้องตัวเองแล้วก็อดหวั่นๆไม่ได้ ไหนจะการยกยิ้มมุมปากนั้นอีก


      ไอแอมไม่เสี่ยงดีกว่า


      “ไม่เอาอ่ะ” หญิงสาวว่าก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่น ในขณะเดียวกันเองเจโน่ก็แค่หัวเราะในคำตอบของเธอเบาๆและไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก


       ความเงียบเพียงแค่ชั่วขณะทำให้เธอรู้สึกหวิวขึ้นมาแปลกๆ ขนที่แขนและท้ายทอยกลับตั้งชันขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ



       “ช่วยด้วย...”



      “หืม? นายว่าอะไรนะเจโน่?” หญิงสาวหันไปถามคนที่นั่งอยู่ข้างกายของตัวเอง


      “เปล่านี่ ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย” ชายหนุ่มส่ายหน้ามาพร้อมคำตอบ ตอนนี้ในมือเขาถือหนังสือบางอย่างที่เธอคาดว่าเขาคงจะเอามาอ่านมันคั่นเวลา 



      รู้แบบนี้เธอน่าจะหามาอ่านคั่นเวลาบ้าง ว่าแล้วไอแอมก็ลุกขึ้นไปที่ชั้นหนังสือ ก่อนจะยืนเลือกหนังสือที่ตัวเองสนใจ


      “ช่วยด้วย...ช่วยฉันด้วย...”


      หืม? 


      เธอว่าเธอได้ยินมันอีกแล้วนะ แต่ครางนี้น้ำเสียงมันทั้งเย็นชา และยานคราง มองกลับไปที่เจโน่ ชายหนุ่มก็อ่านหนังสืออยู่และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



      เธอว่ามันชักจะไม่โอเคแล้วสิ...



      “จะ..เจโน่” ไอแอมพยายามเอ่ยชื่ออีกคนเบาๆ หลังจากได้หนังสือที่เลือกมาและกลับมานั่งที่เดิมแล้ว


      “ว่าไง?” เจโน่เงยหน้าขึ้นจากหนังสือตรงหน้าและถามเธอด้วยความสงสัย 
ตอนนี้นาฬิกาที่ผนังเป็นเวลาห้าทุ่มห้าสิบห้านาทีแล้ว


      เวลามันเพิ่งจะผ่านไปแค่ห้านาทีเองเหรอ...ทำไมถึงเดินช้าแบบนี้นะ


      “นายง่วงรึยัง?” 



      “ไม่เท่าไรนะ เธอรอไม่ไหวแล้วเหรอ? อีกแค่ห้านาทีเองนะ”


      รอนะไอแอมรอไหวอยู่แล้ว แต่เธอเริ่มกลัวบรรยากาศที่มันเงียบๆและวังเวงแบบนี้แล้วนะสิ จะเสียงดังมากก็ไม่ได้ เพราะคนอื่นคงจะเข้านอนกันหมดแล้ว


      “ก็ฉันรู้สึกแปลกๆ...แล้วก็เหมือนได้ยินเสียงของใครพูดก็ไม่รู้...” เธอตัดสินใจเอ่ยมันออกไป อย่างน้อยเจโน่จะได้รับรู้ความกลัวของเธอนะ แต่นาทีที่พูดออกมาขนที่แขนของเธอก็ลุกขึ้นมาอีกแล้ว


      T_T



      “อาจจะเป็นเสียงของพวกสัตว์ที่อยู่ข้างนอกก็ได้ เป็นปกติเวลากลางคืนแหละ” เจโน่ว่าพร้อมยักไหล่


       แต่สัตว์ที่ไหนมันพูดว่า ‘ช่วยด้วย’ ละเจโน่...



      “อือ คงงั้นแหละ”


      แต่เธอก็ได้แต่ข่มความกลัวของตัวเองเอาไว้ ยังไงตรงนี้ก็ยังมีเจโน่อยู่ เธอจะไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!



       เมื่อเจโน่เริ่มอ่านหนังสืออีกรอบเธอจึงตัดสินใจเอาหนังสือของตัวเองขึ้นมาอ่านเหมือนกัน แต่ไม่นานหลังจากนั้น



       ตึ่ง! ตึ่ง! ตึ่ง!
       นาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตัวสารทกลางดังบอกเวบาเที่ยงคืนอย่างเสียงดังไปทั่วทั้งโรงเรียน ไอแอมลดหนังสือลงอย่างดีใจก่อนจะพบว่าเจโน่หลับไปแล้ว



     “เจโน่ๆ ตื่นสิ เที่ยงคืนแล้วนะ! ไหนละดวอร์ฟที่นายบอกว่าจะเรียกมาให้ฉันดู...” เธอเอ่ยพร้อมเขย่าแขนอีกคนเบาๆ


        แต่แปลก...


        เจโน่ที่เพิ่งหลับ...


       จะหลับลึกขนาดนั้นเลยเหรอ...



      “ช่วยด้วย...”


       “....” 
      ไม่นะ...



      “ช่วยฉันด้วย...”


       “....”

      คงไม่ใช่หรอกมั้ง...



       “ช่วยฉันด้วย...อนันตเซีย...”



        มันเป็นเรื่องที่เธอกลัวมากที่สุดเลยนะ... คงไม่มีอะไรหรอกใช่มั๊ย.. เธอแค่หูแว่วไปเองนะไอแอม


      T_T



      หญิงสาวได้แต่ปลอบใจตัวเองอย่างนั้น ก่อนจะมองไปรอบๆห้อง ทุกอย่างก็ยังเป็นปกติ



      เสียงนั้นหายไปแล้ว


       และที่เธอต้องทำในตอนนี้คือปลุกเจโน่ให้ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้



      “จะ...”


      O_O!


       หญิงสาวชะงักมือที่จะปลุกลูกพี่ลูกน้องของตัวเองก่อนจะรีบชักมือกลับและถอยห่างออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้



      ภาพที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า คนที่เคยนั่งหลับอยู่ตรงที่ที่มันควรจะเป็นที่ของเจโน่ กลับกลายเป็นคนที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี...


       นั้นมันอนันตเซีย!



      แล้วไอแอมละ? ตอนนี้เธอก็อยู่ในร่างของอนันตเซียไม่ใช่เหรอ?!


       หญิงสาวต้องตกใจมากขึ้นเมื่อใบหน้าที่ขาวซีดของอนันตเซียที่อยู่ต่อหน้าเธอกำลังเปลี่ยนไป ผิวของเธอเหมือนไม่มีเลือดอยู่ในนั้น ก่อนที่ร่างของอนันตเซียจะลืมตาขึ้นมา



      กรี๊ด!!!!



       ไอแอมร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ เมื่อดวงตาที่ควรจะสวยอย่างเป็นปกติ กลับเป็นสีดำสนิท ผิวที่ซีดเหมือนศพ และมือที่กำลังไขว้คว้าหาความช่วยเหลือ



      “ช่วยด้วย...ช่วยฉันด้วย...”



       “ฮึก...”



      ไอแอมไม่สามารถกลั้นความกลัวได้อีกต่อไปแล้ว แม้แต่แขนและขาของเธอยังทำงานไม่สัมพันธ์กัน จู่ๆขาของเธอก็ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาดื้อๆ มือบางพยายามถอยหลังไปให้ไกลจากภาพที่เห็นอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยความยากลำบาก


      “เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกรึเปล่าอนันตเซีย...” คราวนี้เสียงทุ้มที่ฟังดูเหมือนเสียงของคนแก่ดังขึ้นมา ทำเอาหญิงสาวตกใจเฮือกใหญ่ 


       มันเป็นเสียงที่ดังมาจากที่ไหนไม่รู้!



       แต่มันกำลังดังก้องอยู่ในห้องนั่งเล่นแห่งนี้!



      “ฮือ...ฮึก”
 
       หญิงสาวสะอื้นออกมาทั้งน้ำตา ภาพอนันตเซียที่ร้องขอความช่วยเหลืออยู่ตรงหน้ายังไม่จางหายไป กลับมีเสียงที่ไร้ตัวตนเพิ่มขึ้นมาอีก


       “ฉัน..ยังอยากมีชีวิตอยู่...” น้ำเสียงยานครางของอนันตเซียที่เหมือนจะไม่มีชีวิตดังตอบขึ้นมา



      เธอไม่อยากจะขัดบทสนทนาของใครนะ ไอแอมแค่อยากออกไปจากตรงนี้! ฮึก!



      “มาหาฉันสิ..แล้วฉันจะช่วยเธอเอง...”


      ฮึก!


      ฮือ!


      เธอก็อยากออกไปจากตรงนี้!



      ใครก็ได้ช่วยฉันที!



      ฮือ!


       “ฮ่าๆ เธอหนีฉันไปไหนไม่พ้นหรอก...อนันตเซีย...ฮ่าๆ”



       เสียงหัวเราะอันน่ากลัวดังก้องกังวานไปทั่วจนไอแอมไม่สามารถทนฟังได้ หญิงสาวเอามือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างหลังจากที่นั่งกอดเข่ากลัวสิ่งที่เธอทั้งเห็นและไม่เห็นในห้องนี้


       หญิงสาวหลับตาลงด้วยความหวาดกลัว มือทั้งสองข้างที่ปิดหูอยู่ไม่ได้ช่วยให้เสียงหัวเราะนั้นเบาลง กลับกันมันเหมือนกำลังหัวเราะอยู่ข้างๆหูของเธอด้วยซ้ำ



       “ฮ่าๆๆๆๆ”



      “ฮือ! ออกไป! ฉันบอกให้ออกไป! ฮือ!” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองและสะอื้นไม่หยุด ร่างบางสั่นทั้งตัวไปด้วยความหวาดกลัว เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองอะไรทั้งนั้น



      “ฮือ!”


      เสียงหัวเราะที่เคยดังอยู่ในตอนนี้ได้เบาลงเรื่อยๆจนหายไปแล้ว แต่ไอแอมก็ยังร้องไห้ไม่หยุด เธอไม่กล้าที่จะลืมตาจริงๆ


      ถ้าทั้งหมดมันยังอยู่ตรงหน้าเธอแล้วยังไม่หายไปละ!


       ฮึก!




      “อนันตเซีย..อนันตเซีย...”


       “ออกไป! ฉันบอกให้ออกไปไง! ฮือ!” เธอเอ่ยออกมาอย่างเหลืออด



      “เธอจะให้ฉันออกไปไหนอนันตเซีย? ลืมตาขึ้นมาสิ ฉันเจโน่ไง..”


     “จะ...เจโน่เหรอ?” หญิงสาวชะงักก่อนจะหยุดร้องไห้ แล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมา



     “เธอฝันร้ายเหรออนันเซีย?” ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอถามพร้อมใบหน้าที่คิ้วขมวดปมจนแทบจะเป็นเลขแปด



     “นาย...ใช่เจโน่จริงๆใช่มั๊ย?” เธอถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ



     “ใช่สิ จะเป็นใครไปได้อีก” เจโน่ว่าพร้อมกับพยักหน้ารับ


       หญิงสาวโผล่เข้ากอดลูกพี่ลูกน้องของตัวเองก่อนจะร้องไห้ออกมาโดยไม่แคร์ว่าจะอายรึเปล่าแม้แต่น้อย เจโน่ที่ถูกหญิงสาวกอดถึงกับชะงักไปแต่ก็กอดปลอบและลูบหลังหญิงสาวเบาๆ



      “ฮึก” ไอแอมยังสะอึกไม่หยุด แต่ตอนนี้เธอหยุดร้องไห้แล้ว เธออยู่ตรงนี้แล้วกับเจโน่ 

        พอลืมตาขึ้นมาเห็นทุกอย่างชัดเจน เธอยังคงนั่งอยู่โซฟาและมีเจโน่อยู่ข้างๆ ตอนนี้เจโน่คือเจโน่จริงๆ และเธอไม่ได้นั่งอยู่ที่พื้นตรงมุมห้องด้วย


       เธอแค่ฝันไป...


      ฝันที่ทั้งเหมือนจริง...และน่ากลัวมากๆ




      “ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันอยู่ตรงนี้นะ” เจโน่ลูบศีรษะของหญิงสาวด้วยความแผ่วเบา ไม่รู้ว่าทำไมอนันตเซียถึงฝันร้ายไปได้ เจโน่แค่ใช้เวลาอยู่กับหนังสือแปปเดียว คนตัวเล็กก็หลับไปแล้ว แถมยังตื่นขึ้นมาพร้อมกับร้องไห้ และจะน้ำเสียงที่ดูหวาดกลัวนั้นอีก



       จะไม่ให้เขาเป็นห่วงได้ยังไง...



      “เจโน่...ฉันกลัว...” หญิงสาวเอ่ยออกมา หลังจากที่ผละออกจากอ้อมกอดของเจโน่แล้ว



      “มันก็แค่ความฝัน ตอนนี้ความจริงเธออยู่กับฉัน ไม่ต้องมีอะไรให้กลัวแล้ว” เจโน่ว่าพร้อมกับบีบมือของไอแอมเบาๆ



      “ฉัน..ไม่อยากอยู่ในห้องนี้แล้ว ไว้วันหลังได้มั๊ย?” เธอเอ่ยถามชายหนุ่ม


      “ได้สิ ถ้าเธอไม่สะดวกไว้วันหลังก็ได้” 


       “เจโน่..ฉันไม่กล้านอนคนเดียว..” ไอแอมตัดสินใจพูดความในใจออกไป สาบานตรงนี้เลยว่าเธอไม่ได้อ่อยหรือยั่วเขา แต่ภาพในฝันมันยังติดตาเธออยู่จริงๆ



      “ถ้าอย่างนั้นฉันคงมีแค่ทางเลือกเดียวสำหรับเธอ...ไปนอนกับฉันนะ”




50%


Jeno’part


      หลังจากที่พาอนันตเซียเข้ามานอนในห้องเมื่อคืน ทุกอย่างดูกำลังเข้าทางเจโน่ไปหมด แต่ก็นั้นแหละ จะถึงเนื้อถึงตัวอีกคนก็เป็นไปได้ยากหน่อย เพราะอนันตเซียดูจะระวังตัวจากเขาเพิ่มมากขึ้น แต่ก็ยังยอมที่จะนอนเตียงเดียวกับเขาโดยมีหมอนข้างกั้นอยู่


        แต่มันจะไปมีประโยชน์อะไรในเมื่อพอเธอหลับแล้วเจโน่ก็เอามันออกแล้วเข้าไปทำหน้าที่เป็นหมอนข้างให้หญิงสาวกอดแทน


      ในตอนแรกที่เขาพยายามกอดคนตัวเล็กก็ดูไม่ค่อยชอบเท่าไรหรอก แต่เพราะอยากกอดเลยกอดไว้จนคนที่หลับลึกนิ่งไปในที่สุด


       “เจโน่ทำไมวันนี้ออกมะ...”


      “ชู่ว!”


        ไม่รอให้เพื่อนของตัวเองเอ่ยจบ เขาก็รีบเอาบอกให้มันเงียบก่อนที่คนตัวเล็กในอ้อมกอดจะตื่นทันที


      ไม่ต้องรอให้เจโน่พูดอะไรอีกแล้วครับ พอแฮชานมันเดินเข้ามาเห็นภาพตรงหน้า รอยยิ้มร้ายกาจแบบรอน วิสลีย์ก็ฝุดขึ้นมาบนหน้ามันทันที


      “ออกไปรอข้างนอกก่อน เดี๋ยวตามไป” เขาพูดกับเพื่อนแบบไม่มีเสียง แต่แฮชานก็พยักหน้าอย่างเข้าใจและยอมเดินออกจากห้องไป แถมยังมีการหันกลับมายิ้มหวานใส่กันด้วย


      ใจจริงก็อยากจะหยิบหมอนข้างฟาดใส่เพื่อนตัวเองพร้อมความหมั่นไส้ แต่ติดตรงที่แขนข้างหนึ่งของเขามีคนบางคนใช้หนุนแทนหมอนอยู่นี่แหละ


     “ตื่นได้แล้วอนันตเซีย..” เจโน่ว่าก่อนจะจุ๊บที่หน้าผากของอีกคนเบาๆ
ไหนๆเมื่อคืนเขาก็ได้กำไรไปเยอะแล้ว จุ๊บหน้าผากตะกี้เขาจะคิดมันแทนมอร์นิ่งคิสละกัน






        "เธอโอเคมั๊ยอนันตเซีย?” เสียงของจีซูที่ยืนอยู่ข้างๆถามเธอด้วยความเป็นห่วง

        เธอไม่ได้บอกเรื่องเมื่อคืนกับจีซูหรอก แต่สภาพเธอตอนนี้มันก็ดูไม่ได้เท่าไรเหมือนกัน ไหนจำภาพติดตา ทั้งในหัวยังมีแต่เรื่องของอนันตเซียมและไหนจะนอนไม่พออีก


      “ฉันโอเค” เธอว่าพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับยิ้มให้จีซูสบายใจ แต่ถึงอย่างนั้นจีซูก็ยังห่วงเธออยู่ดี


      “เธอกังวลเรื่องขี่ไม้กวาดเหรอ?” วินวินถามขึ้นมาอีกคน


      ตอนนี้ไอแอมเริ่มจะคุ้นเคยกับการใช้ไม้กวาดแล้ว แต่จะให้ขี่ด้วยความเร็วเหมือนกับวันนั้น ไหนจะทักษะในการเล่นฮอกคัพอีก เธอขอเวลาฝึกหน่อยละกัน


      “เปล่าหรอก ฉันแค่นอนไม่พอนะ” 


       “เธอไปห้องพยาบาลมั๊ยอนันตเซีย ถ้าเธอเป็นแบบนี้แล้วตกจากไม้กวาดอีกรอบละ” จีซูว่า


      “ไม่เอาหรอก ฉันไม่อยากให้คนอื่นเห็นว่าฉันอ่อนแอ...”


      “ไม่เอาน่า คนเรามันไม่สบายได้ทั้งนั้นแหละ พวกนั้นจะพูดถึงเธอยังไงก็ไม่เห็นจะต้องไปสนใจเลย” วินวินว่าพร้อมกับเปรยตามองไปยังกลุ่มผู้หญิงของ Water Dome และ Earth Dome ที่อยู่ชั้นปีเดียวกับพวกเขา


      “เดี๋ยวถ้าฉันไม่ไหวจริงๆ ฉันจะคุยกับอาจารย์เองละกัน โอเคมั้ย?” เธอเสนอให้เพื่อนทั้งสองคนสบายใจ วินวินกับจีซูจึงยอมเธอในที่สุด


      คาบเรียนวันนี้เป็นการเล่นฮอกคัพระหว่างทีมชาย โดย Water Dome กับ Earth Dome อยู่ทีมเดียวกัน และ Wind Dome อยู่กับ Fire Dome มันเหมือนการแข่งกันระหว่างบ้านแบบเล็กๆนั้นแหละ เพียงแค่มีแค่นักเรียนชั้นปีที่สามแค่นั้นเอง


     ไอแอมและจีซูมรวมไปถึงผู้หญิงของ ทั้งนักเรียนของทั้งสองบ้านในแต่ละฝั่ง ต่างก็ส่งเสียงเชียร์ไม่หยุด 


      ในตอนนี้ คู่ที่สูสีที่สุดก็คงจะเป็นวินวินกับแจฮยอน ทั้งสองคนเล่นเหมือนพวกเขากำลังชิงชนะเลิศกันอยู่ด้วยซ้ำ 


      “เธอว่าวันนี้วินวินเล่นแรงไปรึเปล่า?” เธอหันไปถามจีซู หลังจากที่เห็นว่าวินวินกระแทกที่ด้ามไม้กวาดของแจฮยอน เพราะดูเหมือนแจฮยอนเอาแต่เหม่อลอยมากกว่า


      “ไม่หรอก แจฮยอนไม่มีสมาธิเองต่างหาก” จีซูว่าอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะมองตามเกมส์ตาไม่กระพริบ


      ไอแอมรู้สึกเหมือนเธอจะวูบลงตรงนั้นแต่ก็ยังดีที่ยังตั้งตัวทัน เมื่อเช้าเธอกินข้าวไม่ค่อยลงด้วย นั้นคงเป็นเหตุผลที่เธอไม่มีแรงแบบนี้


     “จีซู ฉันไปห้องพยาบาลนะ...” 


     “ให้ฉันไปด้วย...”


     “ไม่ต้อง ฉันไปแปปเดียว” ไอแอมห้ามอีกคนไว้ เธอไม่ได้อาการหนักเท่าไร ไม่อยากให้คนอื่นมองเธอสำออยด้วย ก่อนจะไปขออนุญาตอาจารย์วิคตอเรีย ซึ่งดูจากสภาพเธอตอนนี้อาจารย์จึงปล่อยไปได้ง่ายๆ 


      ไอแอมตั้งใจจะไปแปปเดียวจริงๆ เธอต้องการให้มาดามเฮเลนหาชาดีๆให้เธอรู้สึกดีขึ้นหน่อยแค่นั้นเอง





       สุดท้ายไอแอมก็ต้องใช้เวลาทั้งคาบที่เหลือนอนพักผ่อนอยู่ในห้องพยาบาลเมื่อมาดามเฮเลนบอกว่าเธอควรจะพักผ่อนให้เพียงพอด้วยถึงจะออกไปจากห้องพยาบาลได้


      หลังจากที่ได้พักผ่อนไปเกือบชั่วโมง ตอนนี้เธอรู้สึกตื่นขึ้นมาพร้อมกับเรี่ยวแรงที่มีมากขึ้นแล้ว ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจิบน้ำชาที่มาดามเฮเลนเตรียมไว้ให้ ก่อนจะมองไปเห็นคนที่อยู่เตียงฝั่งตรงข้ามกับเธอ


       “ไง”


      หญิงสาวมองไปรอบๆห้องพยายาล ก่อนจะพบว่าตอนนี้มีแค่เธอกับแจฮยอน


     ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ละ? เขาไม่ได้แข่งฮอกคัพอยู่เหรอ?


     “ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้?” เธอถามด้วยความสงสัย


      “โดนกระแทกเข้าที่ไหล่นะ อาจารย์เลยให้มาดูอาการที่นี่” แจฮยอนว่า สายตาของไอแอมมองไปที่ไหล่เขา ตอนนี้มันมีผ้าพันเอาไว้ด้วย


      “นายอาการหนักขนาดนี้เลยเหรอ?” เธอถามอย่างแปลกใจ นี่พวกเขาแค่เล่นกีฬากันเท่านั้นนะ ไม่ได้แข่งจริงๆสักหน่อย


      “ก็ลองถามเพื่อนเธอดูว่าชนแรงขนาดไหน” แจฮยอนตอบกลับมาเสียงเรียบ นั้นทำให้หญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยดี


      แต่เท่าที่เธอจำได้ พวกเราสองคนเคยตกลงกันไว้แล้วนี่ว่าจะไม่ยุ่งกันอีก
แจฮยอนจะเจ็บขนาดไหน เพราะใครมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ เพราะทั้งสองทีมของบ้านก็ไม่เคยที่จะลงรอยกันอยู่แล้ว


     ความเงียบเข้าครอบคลุมเมื่อไอแอมไม่ได้ตอบอีกคนกลับไป เช่นเดียวกันกับแจฮยอนที่นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่พูดไม่จา แถมยังเอาแต่จ้องเธอไม่หยุด


      หญิงสาวตัดสินใจว่าจะกลับไปที่ชั้นเรียนในตอนนี้ เธอจึงลุกและลงจากเตียง จังหวะที่ขาแตะถึงพื้น อยู่ๆไอแอมก็วูบขึ้นมาอีกรอบ มือบางคว้าขอบเตียงเอาไว้ได้ทัน จึงไม่ล้มลงไปกับพื้น


      “เธอโอเคมั้ย?” เสียงของคนที่อยู่เตียงฝั่งตรงข้ามดังขึ้นมา 

ไอแอมเงยหน้าขึ้นเพื่อจะตอบรับอีกคน แต่ปรากฏว่าแจฮยอนไม่ได้อยู่บนเตียง อีกนิดเดียวเขาจะถึงตัวเธอแล้ว


      นี่เขาหายตัวได้เหรอ? ทำไมถึงเคลื่อนย้ายตัวเองได้ในเวลาเร็วขนาดนั้น?


      “ฉันไม่เป็นไร...” 


       ไอแอมว่าเธอดีขึ้นแล้วนะ มันแค่เป็นจังหวะที่ไม่ทันได้ตั้งตัวแค่นั้นเอง
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ แจฮยอนจึงยอมพาตัวเองกลับมาที่เตียงเหมือนเดิม ก่อนจะมองร่างของอนันตเซียที่กำลังเดินออกจากห้องพยาบาลไป



       เพล้ง!



      ใบหน้าเรียวหันกลับไปมองที่เตียงคนป่วยที่มีคนนอนอยู่เตียงเดียวในห้อง แต่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นกับแจฮยอน เขากำลังชี้ไม้กายสิทธิ์ไปทางที่เป็นห้องพักของมาดามเฮเลน


      “มีอะไรรึเปล่า?” เธออดไม่ได้ที่จะเดินกลับมาถามแจฮยอน คนตัวสูงลงจากเตียงแล้ว แต่มือยังคงถือไม้กายสิทธิ์เตรียมพร้อมอยู่


       “มาดามเฮเลนบอกฉันว่าจะออกไปทำธุระ แล้วฉันก็ไม่ได้หลับเลยตลอดเวลาที่อยู่ในห้องนี้ เพราะฉะนั้นอะไรที่เป็นต้นตอของเสียงในห้องพักนั้นละ”


      คำตอบของแจฮยอนทำให้เธอเข้าใจแล้ว แปลว่ามีคนแอบอยู่ในห้องพักของมาดามเฮเลนงั้นเหรอ?


       ร่างสูงของแจฮยอนถือไม้กายสิทธิ์และค่อยๆก้าวเดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างช้าๆ ด้วยความสงสัยหญิงสาวเองก็กำไม้กายสิทธิ์ของตัวเองแน่น และเดินตามหลังเขาไปติดๆ


       มือหนาแหวกผ้าม่านออกก่อนจะชี้ไม้กายสิทธิ์เข้าไปในห้อง แต่จู่ๆก็ลงไม้ลงมาพร้อมกับคิ้วที่เลิกขึ้นบนใบหน้าด้วยความสงสัย



      “ดวอร์ฟงั้นเหรอ?” 


      “นายว่าไงนะ? หมายถึงดวอร์ฟ...” ไอแอมที่ยืนอยู่ข้างหลังมองไปตามสายตาของแจฮยอนก่อนจะได้คำตอบ เบื้องหน้าของพวกเขาคือสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘ดวอร์ฟ’ อย่างนั้นเหรอ?



       เอาจริงๆเธอจิตนาการว่าดวอร์ฟคงเป็นสัตว์อะไรสักอย่าง แต่นี่มันต่างจากที่เธอคิดอยู่เหมือนกัน ดวอร์ฟคล้ายๆกับคนแคระผสมกับเอลฟ์ มันตัวเตี้ย แต่ก็มีลักษณะทางกายภาพอย่างอื่นคล้ายๆคน แต่จมูกอาจจะงองุ้มมากกว่า และใบหูก็แหลมกว่าคนปกติเช่นกัน



      “มันมาอยู่ที่นี่ในเวลาแบบนี้ได้ยังไง?” 

       เหมือนแจฮยอนจะพูดกับตัวเองมากกว่า ไอแอมไม่เห็นจะเข้าใจที่เขาพูดเลย


       ดวอร์ฟที่อยู่ตรงหน้าดูมีท่าทีที่หวาดกลัวพวกเขาทั้งสองคนอย่างเห็นได้ชัด


      “ใครสั่งให้แกออกมานอกเขตทำงานในเวลากลางวันแบบนี้ดวอร์ฟ?” แจฮยอนว่าเจ้าดวอร์ฟเสียงเข้ม แต่เพราะน้ำเสียงแบบนั้นแหละ ดวอร์ฟตัวนี้ถึงกับน้ำตาคลอแล้วก้มหน้ากุมมือตัวเองไว้ด้วยความสั่น


       มันก็น่าสงสารเหมือนกันนะ...



      “นายไม่ต้องโหดขนาดนั้นก็ได้ เขากลัวหมดแล้ว..” เธอเอ่ยกับแจฮยอน ชายหนุ่มหันมามองเธอ แต่ก็ทำตามที่เธอขอนิดหน่อย



       “แกมาทำอะไร? ถ้าไม่บอกฉันจะรายงานอาจารย์จริงๆด้วย” คราวนี้น้ำเสียงไม่โหด 

       แต่ใช้คำขู่แทน แล้วมันดีกว่าเดิมตรงไหนเนี่ยแจฮยอน?


      “มันผิดขนาดนั้นเลยเหรอ?” เธอถามอีกคนด้วยความสงสัย



       “ผิดสิ กฏของดวอร์ฟคืออยู่ในเขตทำงานเวลากลางวันและห้ามออกมาให้นักเรียนคนใดพบเห็น แต่นี่เราเจอมัน แถมมันยังทำจานในห้องมาดามเฮเลนแตกอีก...” แจฮยอนว่าพร้อมเบนสายตามาที่หลักฐาน แต่เพราะทั้งสองคนเอาแต่อธิบายกันไปมา เจ้าดวอร์ฟจึงใช้ช่องว่างในตอนนี้หนีไปแล้ว


      “มันหายไปไหนแล้ว?!” ไอแอมเอ่ยออกมาอย่างตกใจ ตะกี้มันยังอยู่ตรงนี้อยู่เลย!


      “ดวอร์ฟหายตัวได้...”


      อ่า...เพราะอย่างนี้สินะ ดวอร์ฟถึงหายตัวเขาไปเอาของที่ห้องไอแอมออกมาให้เจโน่ได้


      “แปลว่ามันก็หายตัวไปได้ทุกที่ในปราสาทนี้เลยนะสิ?”



      “ไม่หรอก เช่นห้องอาจารย์ พวกเขาจะร่ายคาถาป้องกันไว้ แต่มาดามเฮเลนคงไม่ได้จะป้องกันอะไร ประเด็นตอนนี้คือทำไมดวอร์ฟมันถึงมาทำอะไรที่นี่ ในเวลานี้ต่างหาก”


       “หืม? หมายความว่า นายหมายถึงมันจะขโมยอะไรอย่างนี้นะเหรอ?”



       “อาจจะใช่...แต่ดวอร์ฟจะไม่ขโมยหรือทำอะไรเอง โดยที่ไม่ได้รับคำสั่งหรอก” แจฮยอนอธิบายกับเธอ ในขณะที่เขากำลังสำรวจไปทั่ว



      “แปลว่ามันได้รับคำสั่งให้มาที่นี่เหรอ?”


     “อาจจะใช่ หรือบางที คำสั่งนั้นอาจจะเป็น...การให้มันนำยาพวกนี้ออกไปก็ได้...” แจฮยอนว่าเมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า ตู้ยาสมุนไพรที่โดนรื้อค้นนั้นเป็นคำตอบอย่างดี




      "เกิดอะไรขึ้นกับเธออนันตเซีย? ทำไมเธอกับแจฮยอนถึงถูกเรียกไปพบ” จีซูถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นไอแอมเดินเข้ามาในห้องอาหาร หลังจากที่จีซูจะเข้ามาหาเธอที่ห้องพยาบาล แต่เข้ามาไม่ได้

     
      “ก็เกิดเรื่องนิดหน่อยนะ เดี๋ยวไว้ฉันค่อยเล่าให้ฟังก็ได้” ไอแอมว่า ก่อนจะมองไปข้างหลังของตัวเอง แจฮยอนเองก็มาที่ห้องอาหารพร้อมเธอเหมือนกัน


     “ทำไมเธอถึงมาพร้อมมันได้?” คำถามจากเจโน่ที่ลุกขึ้นมาจากโต๊ะอาหารเดินเข้ามาหาเธอ

  
      “เขาได้รับอุบัติเหตุตอนที่เล่นฮอกคัพ พวกเราอยู่ในห้องพยาบาลด้วยกันตอนเกิดเรื่อง” เธออธิบายให้เจโน่เข้าใจ ตอนนี้เจโน่ยังดูปกติอยู่ และเธอก็อยากให้มันปกติแบบนี้ตลอดด้วย



     “มันไม่ได้มายุ่งกับเธอใช่มั้ย?” 



      “ปะ..เปล่า เราแค่บังเอิญอยู่ในห้องพยาบาลด้วยกันเฉยๆ” เธอรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว



     “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว” เจโน่ว่าก่อนจะดึงแขนหญิงสาวให้ไปนั่งที่โต๊ะอาหารกับเขา แต่ยังไม่ทันที่ไอแอมจะได้ไปถึงที่นั่ง เสียงเคลื่อนไหวในอากาศด้วยความเร็วก็ผ่านตัวเธอไปซะก่อน



      เพล้ง!



     “ใครมันเล่นอะไรแบบนี้?!” เสียงเจโน่ที่หลบภาชนะที่ถูกร่ายคาถาให้พุ่งใส่เอ่ยขึ้นมาอย่างฉุนเฉียว มองไปหาหญิงสาวที่อยู่ใกล้ตัวเพื่อดูว่าเธอปลอดภัยดีรึเปล่า แต่ก็ต้องพบว่ามีคนมาช่วยเธอเอาไว้



       ร่างของไอแอมถูกตัวของแจฮยอนใช้เป็นเกราะบังคาถาที่ถูกร่ายมาเหมือนจงใจที่จะทำร้ายร่างกายเธอชัดๆ



      “นี่มันห้องอาหารนะ! จะทำอะไรเกรงใจฐานะของท่านหญิงบ้างสิ!” จีซูเอ่ยขึ้นมาเสียงดังอย่างเหลืออด ตอนนี้ทั้งห้องอาหารมีจุดสนใจเพียงจุดเดียวไปแล้ว
เพราะไม่รู้ว่ามันเป็นฝีมือของใคร


      “ท่านหญิงที่มีประวัติเสียๆจนถูกปลดออกจากการเป็นชายานะเหรอ?” น้ำเสียงที่เย้ยยันเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับร่างของผู้พูด นั้นทำให้หญิงสาวจำมันได้ดีทันที



     “ครั้งที่แล้วเธอยังไม่พอใจใช่มั้ยคริสเทน?” ไอแอมเอ่ยกับอีกคนเสียงเรียบ พยายามกลั้นน้ำเสียงของความโมโหเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

  

      ไม่รู้ว่าจะมาตามจองล้างจองผลาญเธอไปถึงเมื่อไร



    “ใช่ คราวนี้คนที่จะต้องเจ็บเธอต้องเป็นเธอ ไม่ใช่ฉัน!”




     “ได้...ก็คอยดูว่าใครกันแน่ที่จะเจ็บตัว หึ”










**************

ไหนใครอ่านตอนกลางคืนบ้าง....

รีบปิดไฟนอนเลยน้า....

น่ากลัวสุดได้เท่านี้จริงๆ5555

เกิดเป็นไอแอมนี่เจอแต่เรื่องจริงๆเลยยยย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #908 ชอบกินหมูกรอบ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 13:23

    คริสเทนต้องมีปรมอะไรเเน่ๆเลยถึงใด้จองเวรจองกรรมกับเเบบนี้ ชอบเจ้าชายหรอ?

    #908
    0
  2. #628 BeBiE☺ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 12:02
    ตบคริสเทนได้มั้นหมั่นไส้มาก
    #628
    0
  3. #316 mtpply (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 00:12
    นังคนไม่เจียมตัววววว กรี้สสสสส ชุ้นหัวร้อนนน
    #316
    0
  4. #202 susirada (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 03:05
    โอ้ยยยยยยยยย เกลียดคริสเทนนนน มีใครหมั่นไส้นางเหมือนเราบ้างคะ เรามาร่วมมือกันจัดการนางกันเถอะค่ะ! แจฮยอนนี่ มาช่วยไอแอมได้ทุกรอบจริงๆอ่ะ เขินนนน-////- ปมเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆแล้วค่ะ ฉากหวานๆก็เช่นกัน555555 เรากลับมาแล้วนะคะไรท์หลังจากที่สอบมาทั้งอาทิตย์ ตอนนี้เราปิดเทอมแล้วววว เย้ๆๆๆๆ เราอัดอั้นมากค่ะ เหมือนเด็กเก็บกดอ่ะ นิยายก็อยากอ่าน สอบก็ต้องสอบ จนถึงตอนนี้เราเป็นไทยแล้ว โฮ้ะๆๆๆๆ เราจะมารอไรท์ทุก ชม. เลย5555555 สู้ๆนะคะ มาต่อเร็วๆน้าาา รักไรท์นะคะ^+++++++^
    #202
    0
  5. #181 Neen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 01:16
    เขินนนนนนนเขิ่นเขิ้นเขิ๊นเขิ๋นนนนนนเจโน่ยาาาาาา จุ๊ยฝบเหม่งเราที55555 แจฮยอนหายตัวได้ คือมันก็เป็นอะไรที่พ่อมดจะทำได้ใช่มัยหรือว่าต้องเก่งจริงๆหรือเป็นความสามารถพิเศษ ฮืออออแล้วคนอื่นล่ะมีมั้ย ดวอร์ฟมาขโมยยา??ใครบ้างที่จำเป็นต้องใช้ มีด้วยหรอ
    #181
    0
  6. #176 Speartales (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 20:17
    มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #176
    0
  7. #175 saa.mee.th (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 09:49
    โอ้ยยหมั่นไส้คริสเทนนเกลียดดดดดด
    #175
    0
  8. #174 imyora (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 07:16
    ยัยคริสเทนมาอีกละหรอ คราวที่แล้วไม่จำไง หมั่นไส้ๆ
    #174
    0
  9. #173 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 07:06
    ครืสเทนนางยังไม่ตายอีกเหรอ OMG!! กลับมาอีก ถ้าจะมีชนชั้นแล้วไม่เคารพกันแบบนี้นี่นะมันน่าจับกุดหัวประหารจริงๆ ในโลกเวทมนตร์มีอะไรทำนองนี้ไหมอ่ะไรท์555555 ต้องจัดการนางให้ถึงที่สุด ดูท่าทางนางจะไม่ยอมเลิกราวีง่ายๆแน่นอน แล้วนางก็ชอบลอบกัดด้วย แย่มากๆ // มาต่อค่ะไรท์ ปล.นี่อินมากเกินไปสินะ555555
    #173
    0
  10. #172 NightSskyy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 04:52
    ที่บอกว่าพี่แจเป็นคนช่วยนางเอกคือ แบบกอดใช่ไหม อิอิ มโนแล้วๆ
    ไม่ชอบยัยคริสเทนเลย ทำให้นางเอกดูร้ายไปอีก

    รู้สึกว่าเวลาพี่แจมาอยู่ไกล้ๆด้วย จะมีคนดูแลตลอดเลยอ่ะ
    ไรท์: แต่ทุกคนก็ดูแลนางไม่ใช่หรอ???
    วันนี้พี่แจเป็นไร ไม่มีสติเล่นเลย #วันนี้พี่วินวินมาร้ายจ๊ะ ไรท์มาต่ออีกนะ สู้ๆ
    #172
    0
  11. #171 tykt_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 03:51
    หมั่นไส้ยัยคริสเทนมากกกกกกกกกกก ใครก็ได้จัดการยัยคริสเทนหน่อยดิ้55555555 รอตอนต่อไปค่ะสู้ๆนะคะไรท์
    #171
    0
  12. #170 Yutaaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 01:34
    อยากเห็นคริสเทนโดนดีซักรอบ หมั่นไส้เว้ยยยยยยย
    #170
    0
  13. #169 Get-kittiya (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 21:40
    สนุกมากคั มาต่อเร็วๆนะคะสู้ๆคะ
    #169
    0
  14. #168 tkmn10 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 06:19
    เริ่มมีความหลอนค่ะ ดีนะคะเราอ่านตอนเช้า 5555 แต่ก่อนอื่นขอพายเรือน้องโน่วนไปค่ะ 55555
    #168
    1
  15. #167 NightSskyy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 03:42
    มาอ่านตอนตึกสนุกอะ ตอนแรกไม่อะไรหรอก แต่พอมาถึง ตาเป็นสีดำกับเจอกับอนันตเซีย บอกเลยว่าเริ่มกลัวแล้ว สนุกอ่ะมาต่อเร็วๆอีกนะ ไรท์สุดที่รัก~~~~
    #167
    1
  16. #166 tykt_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 02:03
    ฮรือออออออน่ากลัวววววววว แต่ได้นอนกับเจโน่55555 >< มาต่อเร็วๆนะคะสู้ๆๆ
    #166
    1
  17. #165 susirada (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 01:46
    ฮืออออ น่ากลัวอ่ะTTOTT เราไม่อยากให้อนันตเซียกลับมาเลย จะดูเห็นแก่ตัวไปรึป่าวอ่ะ เค้าอยากให้ไอแอมอยู่แบบนี้ตลอดไปเลยอ่ะ เห้อออออออ แต่จะให้ไอแอมจากทุกคนไปทั้งๆที่สนิทกันมากแล้วมันก็.....เศร้าอ่ะ ฮืออออออออ เราทำใจไม่ได้TTOTT มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ เรารอไรท์ทุกวันเลยนะจริงๆ^+++++++^
    #165
    1
  18. #164 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 01:29
    ไม่ได้อ่อยนะเราแค่กลัว555555 นอนกับเจโน่ถือเป็นรางวัลชีวิต 5555555 // ปล.เราอ่านตอนเห็นอนันตเซียแอบกลัวอยู่นะแต่มันก็ยังงงอ่า ต้องให้ไรท์มาแก้ปม // ปล.2 พออนันตเซียมาเราก็อดห่วงเธอไม่ได้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง แบบไอแอมดูโอเคในร่างอนันตเซีย แล้วอนันตเซียไปอยู่ที่ไหน อยู่ในร่างไอแอมหรือป่าว ก็ลุ้นไม่อยากให้นางตายหรือเจ็บปวด งื้อออ
    #164
    1
  19. #163 Neen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 01:23
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ไม่รู้จะกรี๊ดผีหรือกรี๊ดที่จะได้นอนกับเจโน่ก่อนดี อะไม่ได้ยั่วนะแต่กลัวจริง นี่คิดภาพตามเลย อื้อหือออออดีนะยังไม่ได้ปิดไฟนอน ฮืออออ ก็กะจะเข้ามาอ่านเรื่องดวอร์ฟแต่ดันมาเจอผีซะงั้น นี่มันแกล้งกันชัดๆ แงงงงงงงงง๊ เสียงผชคนนั้นคือนิโคลัส มอร์แกนรึป่าว แบบเหมือนอนันตเซียไปยุ่งกับเขาแล้วก็เกิดเรื่องไม่ดีงี้มั้ย แต่ทำไมถึงพาไอแอมมาเข้าร่างตัวเองได้ เอ้ออออต้องรอแล้วแหละ นี่ก็เข้ามาเช็คแทบจะทุกมื้อหลังอาหารแล้ว รีบๆมานะคะ~~
    #163
    1