( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 15 : Chapter 13 :: การประลอง ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 158 ครั้ง
    26 พ.ค. 61




Chapter 13 :: การประลอง ::



     “เธอจะทำอะไรอนันตเซีย?” มือหนาของแจฮยอนคว้าข้อมือของเธอไว้ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังจะหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมา


     “ไม่ใช่เรื่องของนาย...” เธอเอ่ยกับอีกคนเสียงต่ำ 


      ถ้าคริสเทนกล้ามาหยามเกียรติของเธอต่อหน้ากันขนาดนี้ เธอก็ต้องทำให้คนบางคนรู้จักที่ต่ำที่สูงซักหน่อยแล้ว



      “ปล่อยมือของนายออกจากท่านหญิงเดี๋ยวนี้!” เสียงเจโน่ดังขึ้นมาพร้อมสายตาที่ฟาดฟันกับแจฮยอน ตอนนี้ลูกพี่ลูกน้องของเธอเรียกเธอด้วยคำอย่างสุภาพแล้ว


      แต่แจฮยอนก็ยอมปล่อยมือออกไป แต่ไม่ใช่เพราะเจโน่หรอก เพราะอนันตเซียเองมากกว่า



      เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกลายเป็นจุดสนใจของนักเรียนทุกคนในห้องอาหาร เพราะเป็นเวลาพักเที่ยงจึงไม่มีอาจารย์คนไหนอยู่


     และที่สำคัญ จะมีใครกล้าเข้าไปห้าม เพราะคริสเทนเล่นท้าคนที่มีฐานันดรเป็นถึงดัชเชส 

      งานนี้คนที่จะหยุดได้คงจะมีแค่เจ้าชายและอาจารย์เท่านั้นละ



      “แหมๆ ดูเหมือนท่านหญิงจะเสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะเพคะ ซ้ายคน ขวาคน” คริสเทนจีบปากจีบคอว่า พร้อมกับมองไปทางแจฮยอนที เจโน่ที

     เรื่องปะทะฝีปากขอให้บอก 


      เพราะไอแอมก็ไม่เป็นสองรองใครเหมือนกัน


     “เราไม่ได้เสน่ห์แรงอะไรหรอกนะคริสเทน เพียงแต่ว่าทั้งสองคนแค่เป็นห่วงเราเท่านั้นเอง” บทท่านหญิงผู้เรียบร้อยก็มา วันนี้ไอแอมคงต้องคีพลุคหน่อยละ ก็การแสดงในวันนี้มีผู้ชมมากกว่าครั้งก่อนซะอีก



      จะเป็นนางเอก...




      หรือนางร้ายดีน้า...




     “อย่ามาทำเป็นเรียบร้อยหน่อยเลย! เห็นแล้วฉันขยาด!”



     “มันเป็นมารยาทนะคริสเทน พอดีฉันมีติดตัวมา หรือเธอไม่มี?”ถามอีกคนกลับเสียงหวาน พร้อมสายตาใสๆ คนที่มองแล้วดูออกอาการขำมากที่สุดในตอนนี้ก็คงเป็นจีซู แฮชาน และวินวิน


      ก็ต้องขอบคุณคริสเทนที่ทำให้พวกเขาได้เห็นอนันตเซียเวอร์ชั่นนี้




      “หึ! ปากเก่งจริงๆนะ! ถ้าอย่างนั้นก็มาประลองกันสักรอบเป็นไง!” พูดจบมือบางของอีกคนก็ชี้ไม้กายสิทธิ์มาทางไอแอมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะปรากฏสัตว์ประจำกายของคริสเทนออกมาตรงหน้า




      คนที่อยู่ใกล้ทั้งสองต่างก็ถอยร่นออกไป กลายเป็นตอนนี้มีเพียงไอแอมและคริสเทนที่อยู่ตรงการ



      เพราะการประลองกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว...




      เพียงแค่เห็นสัตว์ประจำกายของคริสเทนออกมาอย่างเต็มตัวก็ทำให้ทุกคนถึงกับอุทานออกมาอย่างตกใจ ไม่แปลกใจที่เธอกล้าต่อกรกับคนที่เป็นถึงดัชเชส ในเมื่อเธอมีสัตว์คู่กายเป็นยูนิคอร์น




      ไอแอมมองยูนิคอร์นของอีกคนอย่างถูกใจ มันสวยเกินกว่าที่จะมาคู่กับคริสเทนด้วยซ้ำ



      นั้นแปลว่าเวทมนตร์ของหญิงสาวก็อยู่ในขั้นที่ใช้ได้เลยทีเดียวสินะ



      ว่าแต่สัตว์ประจำกายของเธอคืออะไรกัน...



       ไอแอมหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาก่อนจะร่ายคาถาให้สัตว์ประจำกายของตนออกมาบ้าง แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องอาหารประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ เธอรู้จักการใช้คาถานี้ได้ยังไง




        ข้อสงสัยแรกทำให้ทุกคนอยากรู้มากแต่กลับมีสิ่งที่ทำให้ทุกคนสนใจอยากรู้ยิ่งกว่า 

      
       เมื่อสิ่งที่พุ่งออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ของเธอคืออะไร



       ไอแอมรู้สึกได้ถึงสัมผัสพลังงานที่ไม้กายสิทธิ์ส่งต่อมาถึงร่างกายของเธอ การได้มันกลับมาใช้งานอีกครั้งทำให้เธอรู้สึกเหมือนสิ่งที่ขาดหายไปถูกเติมเต็ม เธอไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองสามารถเสกคาถานี้ได้เมื่อไร แต่รู้ตัวอีกทีมันก็ออกมาอย่างที่ทุกคนเห็นแล้ว




      “ว้าววว นั้นสัตว์ประจำกายของท่านหญิงจริงๆเหรอ?!”

     “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย!”

      “ท่านหญิงเพิ่งอยู่ปี3นะ! ทำไมเธอถึงรู้คาถาที่จะได้เรียนรู้เมื่อขึ้นปี4เท่านั้นละ!”




       สิ่งที่เห็นสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งเพื่อนสนิทและคนใกล้ตัวของเธอเอง ทุกคำพูดที่ทุกคนเอ่ยออกมานั้น ไอแอมได้ยินมันหมดทุกอย่าง


      สีหน้าของคริสเทนดูเปลี่ยนไปเมื่อเห็นว่าอนันตเซียสามารถร่ายคาถาที่ตนเองยังไม่ได้เรียนได้ แต่มากกว่านั้นคือสัตว์ประกายของเธอคือหงษ์ไฟ!



     แต่จะให้ถอยหลังกลับก็ไม่ได้แล้ว ตอนนี้เธอต้องเดินหน้าให้ถึงที่สุด การประลองนี้เธอเป็นคนเริ่มตนมันเอง



     มือบางตวัดไม้กายสิทธิ์ควบคุมยูนิคอร์นและสั่งให้มันโถมกระหน่ำเข้าใส่ฝ่ายตรงข้าม 
เพียงแค่ยกแรกคริสเทนก็เล่นของหนักใส่ไอแอมแล้ว เธอจะยอมได้ยังไงกัน



     ไอแอมตวัดไม้กายสิทธิ์อีกรอบ คราวนี้เปลวไฟจากขนของหงส์ไฟพุ่งเข้าใส่ยูนิคอร์นของฝ่ายตรงข้าม ทำให้มันถึงกับออกอาการอย่างชัดเจน



      คราวนี้คริสเทนใช้ลมเปลี่ยนทิศทางของเปลวไฟ แต่แทนที่จะพัดมันให้หายไป เธอกลับไม่สามารถควบคุมความรุนแรงของเปลวไฟที่หงส์ไฟส่งออกไปได้ กลายเป็นว่าเธอกำลังไล่มันไปทางกลุ่มคนที่ดูการประลองอยู่ Water Dome



     ไอแอมถึงกับส่ายหน้ากับเหตุการณ์ที่เห็นตรงหน้า และก่อนที่มันจะพุ่งเข้าใส่นักเรียนของ Water Dome และสร้างปัญหาให้เธอมากกว่านี้ หญิงสาวจึงบังคับไฟให้พุ่งกลับไปหาคริสเทนอีกครั้ง



     เฮือก!



      เสียงหยุดหายใจของคริสเทนดังขึ้นพร้อมสีหน้าหวาดกลัว เมื่อจู่ๆเปลวไฟลูกใหญ่พุ่งมาทางเธอจนเธอหลับตาด้วยความหวาดกลัว แม้กระทั่งทุกคนที่อยู่ที่นี้ยังหยุดหายใจ เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า



     “หึ!”

       ไอแอมหัวเราะในลำคออย่างสะใจ คนที่ตกอยู่ในความหวาดกลัวลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะพบว่าเปลวไฟลูกใหญ่มันหยุดอยู่ห่างจากหน้าของเธอไม่กี่เซนติเมตร


      “ทำไม...”



      “ฉันไม่อยากทำร้ายคนไม่มีทางสู้หรอก การประลองจบลงแล้ว!” เธอเอ่ยเสียงดังก่อนจะตวัดไม้กายสิทธิ์อีกรอบให้ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะปกติ แต่คริสเทนยังยืนตัวแข็งอยู่ที่เดิม โดยมีเพื่อนของเธอมาพาออกไปหลังจากนั้น




     “ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะเสกคาถาสัตว์ประจำกายได้..” น้ำเสียงของจีซูเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ 



      ไม่ใช่แค่จีซูที่ไม่รู้ ทั้งเจโน่ วินวิน คนที่อยู่ใกล้ตัวอนันตเซีย ไม่เคยมีใครรู้มาก่อน



      “ฉันเพิ่งอ่านมันมาจากหนังสือ...ตอนที่ปิดเทอม” เธอเดินเข้าไปหาพวกเขาก่อนจะสร้างเรื่องปดขึ้นมา จะให้เธอบอกว่าเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเสกคาถานั้นได้ยังไง จะบอกว่าจู่ๆมันออกมาเองพวกเขาก็คงจะไม่เชื่อหรอก



     “คาถาสัตว์ประจำกายไม่ใช่คาถาทั่วไปที่พบได้ตามหนังสือคาถาหรอกนะ” เจโน่เอ่ยขึ้นมาอีกคน ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยความสงสัย



      ตั้งแต่ที่เธอฟื้นขึ้นมา ทุกอย่างมันดูเปลี่ยนไป...



      “แต่คริสเทนยังเสกมันได้ ทำไมฉันจะทำไม่ได้?” เธอถามทุกคนด้วยความมึนงง ไอแอมไม่ได้สังเกตเลยว่าสายตาของคนรอบตัวเธอเปลี่ยนไปมากแค่ไหน ทุกคนมองมาทางเธอด้วยความอยากรู้



      “ฉันว่าเรากลับไปคุยกันที่ห้องนั่งเล่นดีกว่า” จีซูว่าก่อนจะดึงแขนเธอให้เดินตามไป 




      ไอแอมค่อยๆดึงแขนตัวเองกลับจากมือของอีกคน เมื่อพวกเขาออกมาไกลจากสถานที่ที่คนมีคนมากพอ ตอนนี้เหลือเพียงพวกเขาแค่สามคนแล้ว


      “ทำไม? ฉันทำอะไรผิดมากเลยรึไง?” เธอพยายามแล้วที่จะไม่หงุดหงิด 



     ทั้งเพราะคริสเทน



      สายตาของคนพวกนั้น



      ไหนจะเพื่อนสนิทแล้วยังลูกพี่ลูกน้องตัวเองอีก



     เป็นอะไรกันไปหมด?




       “ฟังฉันนะอนันตเซีย โดยปกติแล้วคาถาสัตว์ประจำกาย พวกเราจะได้เรียนเมื่อเราขึ้นปีที่สี่ และแน่นอนว่าตอนนี้เราอยู่ปีที่สาม และคาถานี้ไม่มีในตำราคาถาภายนอกโรงเรียน เราจะใช้มันได้ก็ต่อเมื่อมีการประลอง หรือเกิดภัยร้ายมากๆกับตัวเท่านั้น และเราจะไม่ใช้คาถานี้พร่ำเพรือเพราะมันต้องใช้พลังควบคุมมาก นั้นเป็นเหตุผลที่คริสเทนควบคุมมันไม่ได้ ทีนี้เธอเข้าใจรึยัง?” จีซูอธิบายให้เธอฟังอย่างช้าๆ



       “ฉันไม่รู้ว่าฉันทำมันได้ยังไง...” เธอตัดสินใจบอกความจริงออกไป



       ในตอนนั้นเธอคิดแค่ว่าจะทำยังไงก็ได้ ให้คริสเทนกลัวเธอมากที่สุด และมันก็เป็นไปตามธรรมชาติโดยที่เธอไม่รู้ตัว



      “นั้นเป็นข้อแก้ตัวของเธองั้นเหรอ?” 



      “มันไม่ใช่ข้อแก้ตัวนะเจโน่! ฉันไม่รู้ตัวจริงๆ!” เธอหันกลับไปมองอีกคนที่กล่าวหาเธอ 


      สุดท้ายพอเธอบอกความจริง พวกเขาก็ไม่เชื่อ



      “มันมีบางอย่างที่ยิ่งกว่านั้นอนันตเซีย...” จีซูว่า



      “จะอะไรอีก?! พวกเธอไม่เข้าใจฉันอยู่แล้ว!” หญิงสาวว่าอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินหนีไป เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นโดยไม่สนใจเสียงเรียกที่ตามมาของจีซูด้วยซ้ำ



       ตอนนี้เธอปวดหัว ปวดมากๆ มากถึงมากที่สุด


     “เธอจะไปไหน?” 



     “เรื่องของฉัน” หญิงสาวเอ่ยเมื่อเห็นคนเอ่ยถามขึ้นมา


      ตอนนี้เธออยากจะอยู่คนเดียว ที่ไหนก็ได้ที่เงียบๆ



     เธอไม่เคยมีความรู้สึกอยากจะกลับไปมากขนาดนี้มาก่อน



     “เธอโอเครึเปล่า?” เสียงแจฮยอนดังตามหลังเธอมาไม่หยุด


      หญิงสาวกุมศีรษะตัวเองเบาๆเมื่อมีอาการปวดมากขึ้น ก่อนจะเอี้ยวตัวหันหลังเพื่อไปห้ามอีกคนไม่ให้ตามเธอมา 



       แต่จังหวะที่หมุนตัวกลับไปนั้นเอง เธอรู้สึกได้ว่าโลกของเธอมันกำลังเคว้ง เธอทรงตัวไม่ได้อีกต่อไป และจู่ๆภาพทุกอย่างก็ดับลงในที่สุด...





50%


     "ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงแรกที่ดังเข้ามาในหูของเธอ คือคนเดียวกันกับที่เธอเจอก่อนที่จะหมดสติไป


      “ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ไอแอมว่า เอาเป็นว่าวันนี้เธอเข้าห้องพยาบาลไปถึงสองรอบแล้ว


     “เธอหมดสติไป ฉันเลยพาเธอมาที่นี่” แจฮยอนว่า ตอนนี้เขานั่งอยู่ข้างๆเตียงของเธอ 


      มันหมายความว่าเขาเป็นคนพาเธอมาที่นี้ แล้วยังเฝ้าเธออีกอย่างนั้นเหรอ?



      “ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”


      “เริ่มเรียนคาบบ่ายไปได้ครึ่งชั่วโมง เธอหมดสติไปแปปเดียว มาดามเฮเลนบอกว่าเพราะเธอใช้พลังงานมากเกินไป...”


      คงเพราะการประลองนั้น ไม่ใช่แค่คริสเทนที่ใช้พลังงานมาก เธอเองก็เหมือนกัน


     แต่ทำไมมีแค่เธอที่ต้องเข้าห้องพยาบาลบ่อยๆแบบนี้



      “ฉันว่าฉันไปเรียนดีกว่า” เธอไม่อยากโดนทำโทษรอบสองหรอก


      “เดี๋ยว...เธอโอเคแล้วใช่มั้ย?” แจฮยอนถามเธอ


      “อืม โอเค” เธอว่าพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ ข่วงนี้เธอคงต้องพักผ่อนให้เพียงพอมากกว่านี้ซะแล้ว


      “ถ้าอย่างนั้นก็ไปเรียนพร้อมกันสิ” ชายหนุ่มเอ่ยออกมา นั้นทำให้เธอแปลกใจนิดหน่อยที่เขาดูเปลี่ยนไป แต่ยังไงพวกเขาก็เรียนด้วยกันอยู่แล้ว



       
      ทั้งสองคนเข้าเรียนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์มาพร้อมกัน ในตอนแรกไอแอมคิดว่ามันคงเป็นเหมือนปกติ ที่ทุกคนมักจะหลับเมื่อถึงคาบนี้ แต่วันนี้มันกลับไม่เป็นไปตามที่เธอคิด ทุกคนมองมาที่พวกเขาเป็นตาเดียวกัน


      ไอแอมพยายามไม่ใส่ใจกับสายตาทุกคู่ที่มองมา เธอเลิกเดินแยกจากแจฮยอนไปนั่งของจีซูเหมือนเดิม และพยายามที่จะโฟกัสกับการเรียนมากกว่าเสียงนกเสียงกาทั้งหลายที่กำลังกล่าวถึงเธออยู่


      “เธอไปไหนมา?” จีซูเอ่ยถามเธอเบาๆ


     “ห้องพยาบาล”


     “เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?” น้ำเสียงของจีซูดูแปลกใจที่ได้ยินคำตอบนั้น


     “นิดหน่อย แต่ฉันดีขึ้นแล้ว” 


     คำตอบของฉันมันคงเย็นชาเกินไป จนจีซูเอ่ยออกมาอย่างนั้น



     “เธอกำลังกลับไปเป็นอนันตเซียคนเดิมสินะ”



      นั้นสิ... เธอคิดว่าเธอกำลังร้ายกาจขึ้นทุกวัน ทุกวัน


      แต่นั้นมันก็เป็นสิ่งที่เป็นตัวตนของอนันตเซียไม่ใช่เหรอ...


      หญิงสาวไม่ได้ให้คำตอบกับจีซู แต่เธอตัดสินใจที่จะสนใจเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ที่อาจารย์กำลังอธิบายอยู่ตรงหน้า จนทำให้อดคิดถึงหนังสือเล่มนั้นไม่ได้


      มันหายไปโดยที่เธอยังไม่ได้อ่านมันเลยด้วยซ้ำ


      ถ้าอย่างนั้นวันนี้เธอจะขอกลับไปที่ห้องสมุดอีกสักครั้งละกัน






       นิ้วเรียวนั่งเคาะโต๊ะพร้อมกับมองนาฬิกาเป็นระยะ ตอนนี้มันเหมือนไอแอมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด ในช่วงแรกๆที่เธอมาที่นี่ สายตาของหลายคนยังมองมาที่เธอพร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบ เรื่องที่เกิดขึ้นที่ห้องอาหารของเธอและคริสเทนกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ไปแล้วในตอนนี้ หญิงสาวเลยเลือกที่จะหาจุดที่เป็นมุมอับ ไม่ให้อยู่ในสายตาของคนเพื่อแผนการของเธอด้วย



      อีกสิบนาทีกำลังจะถึงเวลาปิดทำการของห้องสมุด ตอนนี้บรรณารักษ์กำลังทยอยตรวจเช็คความเรียบร้อยแล้ว 



     ไอแอมรีบทำท่าเอาหนังสือไปเก็บให้เข้าที่ ก่อนจะจัดการสวมผ้าคลุมสีฟ้าแทนผ้าคลุมสีแดงของตัวเอง เพราะเธอยังไม่มีโอกาสเอาผ้าคลุมผืนนี้คืนให้เจ้าของ เลยกลับไปเอาที่ห้องเพื่อยืมใช้งานอะไรบางอย่างสักหน่อย



      ร่างบางเดินเลียบชั้นหนังสือไปเรื่อยๆ ก่อนจะเห็นว่าทางเข้าไปชั้นหนังสือต้องห้ามนั้นโล่งซะยิ่งกว่าอะไร จนในที่สุด บรรณารักษ์ก็คงคิดว่านักเรียนออกไปจากที่นี่จนหมดแล้ว


      พรึบ!



     ไฟในตะเกียงของห้องสมุดถูกดับลง หญิงสาวเอาไม้กายสิทธิ์ออกมา ก่อนจะร่ายคาถาแสงสว่างให้เธอสามารถมองเห็นใต้ความมืดได้



     “เจอกันอีกแล้วนะ” 



      “อ่ะ!” 


     เธอสะดุ้งเมื่อคนตัวสูงกว่าคว้าข้อมือเธอให้ลดลง ไอแอมรี่ไฟที่ปลายไม้กายสิทธิ์ลง ก่อนจะเอ่ยกับคนตรงหน้า




     “คราวนี้ก็มาแอบหลับที่นี่อีกแล้วเหรอ?” 



      “เปล่า มารอดูว่าคนบางคนจะทำอะไรต่างหาก...”


      ที่แทยงพูด คงไม่ได้หมายถึงเธอใช่มั๊ย?


      “...”


      “คราวนี้เผลอหรือตั้งใจละ?”


      เฮือก! 


     นี่แทยงจับตาดูเธออย่างงั้นเหรอ?!


     “ฉะ..ฉันแค่...” เธอสรรหาคำแก้ตัวไม่ทันจริงๆ



     “ตกลงแล้วเธอเป็นยังไงกันแน่? สิ่งที่ฉันเห็นมันออกมาจากตัวเธอในวันนี้ มันทำให้ฉันต้องเปลี่ยนความคิดตัวเองใหม่...” แทยงว่าพร้อมกับจ้องเธอตาไม่วาง


     “ฉันจะเป็นยังไง หรือทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน”



     “แต่ฉันอยากยุ่งเรื่องของเธอมากเลยนะสิ”


      “ถอยไป ฉันจะกลับ” เธอว่าพร้อมกับชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่แทยง วันนี้เธอโดนจับได้ ต่อไปเธอต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิมแล้ว



     “คิดว่าทำผิดแล้วจะหนีออกไปได้ง่ายๆอย่างงั้นเหรอ?” แทยงไม่ว่าเปล่า ยังเอาตัวมาขวางทางเธออีกด้วย


     “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด” แม้แต่หนังสือเล่มเดียวเธอยังไม่ได้เอาออกไปเลย


     “เธอตั้งใจแอบอยู่ในห้องสมุดหลังห้องสมุดปิด แล้วเธอก็ใส่ผ้าคลุมของคนอื่นอยู่ด้วย” สายตาของแทยงเลื่อนมาที่ผ้าคลุมผืนสีฟ้า


     “นายเองก็อยู่ในห้องสมุดในเวลาที่ไม่ถูกต้องเหมือนกัน!”


     “ก็คิดดูละกันว่าถ้ามีข่าวดัชเชสอยู่ในห้องสมุดมืดๆหลังจากห้องสมุดปิดสองต่อสอง กับคนแบบฉัน เธอจะดังมากกว่าเดิมแค่ไหน...”



      นี่แทยงกำลังจะแบล็คเมล์เธออีกคนแล้วใช่มั้ย?!


     พวกผู้ชายที่นี่มันร้ายกันทุกคนเลยสินะ!



      ไอแอมใช้ความคิดอย่างหนักว่าจะเอายังไงดี หนังสือก็ไม่ได้ แผนวันนี้ก็ไม่สำเร็จ เธอต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว


     “นาย...ช่วยปิดมันเป็นความลับได้มั๊ย?” เธอลองที่จะขอความช่วยเหลือจากเขา ถ้าตอนนี้ไม่มืด หญิงสาวคงได้เห็นใบหน้านั้นยกยิ้มมุมปากขึ้นมานิดๆ



     “ให้ปิดเป็นความลับมันก็ได้ แต่ฉันเองก็มีข้อแลกเปลี่ยนเล็กๆน้อยๆเหมือนกัน”
มันคุ้มพอที่เธอจะตอบรับรึเปล่า...


     “...”


     “เธอต้องทำตัวกับฉันเหมือนเดิม เหมือนที่เธอเคยทำ...”


     “แล้วฉันเปลี่ยนไปตรงไหน?” ยอมรับก็ได้ว่าแอบน้อยใจแทยงหน่อยๆที่ดูเขาผิดไปในตอนแรก แทยงร้ายกว่าที่เธอคิดไว้เยอะ


      “ไม่เปลี่ยนเลยมั้ง หลบหน้ากันซะขนาดนั้น...”



      “ฉันเปล่าซะหน่อย นายนั้นแหละที่หายไปไหนไม่ทราบ เวลาอาหารฉันก็ไม่เคยเจอ...” 
กำลังจะร่ายยาวว่าอีกคน แต่พอเห็นรอยยิ้มบนใบหน้านั้นเธอก็หยุดพูดแทบไม่ทัน


     นี่เธอเผลอหลุดปากออกไปว่ามองหน้าเขางั้นเหรอ!!



     “นี่เธอมองหาฉันด้วยเหรอ?”



     ไม่ต้องมาถามแล้วยิ้มแบบนั้นเลยนะ!



     “ก็ได้ๆ ฉันยอมคุยเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ฉันจะกลับห้อง ให้ฉันไปได้รึยัง?” เธอพยายามกลับเข้ามาเรื่องเดิม


     “คราวนี้ให้ฉันเดินไปส่งเหมือนเดิมนะ” ชายหนุ่มเอ่ยกับเธอเบาๆ 
ตอนนี้ก็ดึกแล้ว มีคนไปส่งก็คงจะดีเหมือนกัน



     “เรื่องวันนี้ เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?” แทยงขึ้นมาระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินกลับไปที่ Fire Dome


     “ฉันดีขึ้นแล้ว ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีเรื่องเข้ามาหาฉันอีก...” เธอไม่ได้ไปหาเรื่องใครก่อนแท้ๆ



     “แล้วที่จะทำวันนี้แต่ไม่สำเร็จนี่ไม่ได้แปลว่าจะสร้างเรื่องอีกแล้วเหรอ?” 


     ทำไมไอแอมรู้สึกว่าคำพูดคำจาของแทยงชักจะร้ายขึ้นทุกวัน


     “...”



     “ฉันก็แค่เป็นห่วง วันนี้เธอก็ใช้พลังงานไปมากแล้ว อีกอย่างมันมีหนังสืออะไรที่เธอต้องการในโซนหนังสือต้องห้ามอย่างงั้นเหรอ?”


     คำถามของแทยงทำให้หญิงสาวชะงัก เธอตัดสินใจไม่ถูกว่าจะบอกกับเขายังไงดี



     “มันแค่เป็นหนังสือที่ฉันอยากอ่าน แต่บังเอิญมันดันไปอยู่ในโซนหนังสือต้องห้ามแค่นั้นเอง...”


     “....” สีหน้าของแทยงดูเหมือนจะไม่เชื่อเธอเลยสักนิด



     “...แล้วก็ขอบคุณที่เป็นห่วง” เธอว่าก่อนจะหันหน้าหนีอีกคน เพราะตอนนี้ก็เดินมาถึงระเบียงทางเชื่อมของ Fire Dome แล้ว



     “เดี๋ยวอนันตเซีย!”


     เสียงเรียกชื่อทำให้หญิงสาวหันกลับไปหาเจ้าของชื่อ ก่อนจะโดนคนตัวสูงกว่าดึงตัวเข้าให้ไปชิดกำแพงแล้วใช้แขนทั้งสองข้างกดใบหน้าของเธอให้ซุกลงที่หน้าอกของตัวเอง แล้วทำท่ากอดเธอไว้


      
      “นายทำอะไรของนายเนี่ย?!”



    “ชู่วว! ก้มหน้าลงไป!” แทยงว่า แต่หญิงสาวไม่ทำตามทันที จนได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ไอแอมจึงรีบหลุบหน้าลงด้วยความรวดเร็ว



     “คิดจะพลอดรักกันตอนดึกๆทั้งที่ก็ข่วยเลือกสถานที่หน่อยได้มั้ย!” เสียงแหลมๆที่กระแทกออกมาจากผู้หญิงคนหนึ่ง ถ้าเธอจำไม่ผิด คือหนึ่งในคนที่เป็นเพื่อนของคริสเทนที่เธอเจอในห้องของเจ้าชายแทอิล



     “ไม่เอาน่าอเล็กซ์ อย่าไปยุ่งกับเขาเลย” คราวนี้เป็นเสียงของผู้หญิงอีกคนดังขึ้นมาห้าม 


      แทยงแสดงแทบจะสมบทบาทเลยก็ว่าได้ เขาเล่นทั้งโอ๋ ทั้งลูบผมเธอเหมือนพวกเขากำลังพลอดรักกันจริงๆยังไงอย่างงั้น



      “ฉันก็ไม่อยากยุ่งหรอก แต่นั้นมันเด็ก Water Dome นี่หน่า ฉันอยากรู้จริงๆว่าใครที่ไปยุ่งกับพวก Wind Dome”


      “เบาๆสิอเล็กซ์ เดี๋ยวพวกเขาก็ได้ยินหรอก อีกอย่างเรื่องความรักมันห้ามกันได้ที่ไหนกัน”


      “ฉันเข้าใจแล้ว เหมือนที่เธอกำลังจะได้เป็นชายาของเจ้าชายใช่มั๊ยโรส?” 



    “ใช่ที่ไหนกัน ท่านหญิงอนันตเซียต่างหาก..ใช่มั้ยมาร์ค?”


     หืม? มาร์คอย่างนั้นเหรอ? ถ้าพวกเขาเป็นนักเรียนของ Water Dome จะใช่มาร์คที่เธอคิดรึเปล่า...


     “นายเหม่ออะไรอยู่มาร์ค?” เสียงเล็กของหญิงสาวถามอีกคน



     “อ่อ ปะ เปล่า ฉันว่าเรากลับหอพักกันเถอะ” 



     คราวนี้มันชัดเจนแล้ว เสียงผู้ชายในกลุ่มคนที่เดินผ่านไปตะกี้คือมาร์คจริงๆ



     เมื่อเสียงฝีเท้าหายไปแล้วความเงียบเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้แทยงจึงยอมผละอีกคนให้ออกจากอ้อมกอด 



     “เกือบไปแล้ว” แทยงพึมพำกับอีกคน ดีที่อนันตเซียใส่ผ้าคลุมสีฟ้า คงไม่มีใครคิดว่าเป็นท่านหญิงอนันตเซียหรอกนะ


      “ขอบใจที่มาส่ง แล้วก็เรื่องตะกี้ด้วย” ไอแอมกล่าวขอบคุณอีกคน เธอรู้สึกได้เลยว่าแทยงตื่นเต้นขนาดไหนกับเหตุการณ์ตะกี้ เพราะต้องเอาหูแนบกับแผ่นหน้าอกกว้างๆนั้น เธอจึงได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจเขาอย่างชัดเจน



     “ไม่เป็นไร ขอแค่เธอกลับถึงหอพักปลอดภัยก็พอ แล้วก็อย่าลืมถอดผ้าคลุมนั้นออกด้วยนะ” แทยงเตือนเธอ


      ไอแอมพยักหน้ารับก่อนจะจัดการถอดผ้าคลุมออกแล้วเก็บมันใส่กระเป๋า ก่อนจะลาคนที่มาส่งแล้วเดินกลับเข้าหอไป



     “อนันตเซีย! เดี๋ยว!”



     หืม? แทยงจะเรียกเธออีกทำไมกัน?


     “ว่าไง นายมีอะไรอีก...”



    แต่หญิงสาวก็ต้องชะงัก เมื่อหันกลับมาพบกับอีกคนที่ไม่ใช่คนที่เธอคาดการณ์เอาไว้


   

      “ฉันคิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นเธอ...”





     “...มาร์ค...”



     เขามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร ไม่ใช่ว่าเจากลับหอไปแล้วไม่ใช่เหรอ?





     “ผ้าคลุมนั้น...ของฉันใช่มั้ย?”






*********


นี่เป็นไอแอมก็หงุดหงิด ทำไรก็ผิดแปลกไปหมด

ขอบคุณทุกเมนต์เลยน้าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 158 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #933 เป็นประกายม๊อบแม๊บ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2564 / 12:50
    ดิชั้นเลือกม้าคคคคค่ะ
    #933
    0
  2. #349 97ivy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 09:01
    ผ้าคลุมมาร์คไปอยู่ที่ท่านหญิงได้ไงคะะ
    #349
    1
    • #349-1 Hyeonin(จากตอนที่ 15)
      24 ตุลาคม 2560 / 17:48
      มาร์คเคยให้ไว้เมื่อตอนความฝันและป่าต้องห้ามนะคะ
      #349-1
  3. #203 susirada (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 03:57
    แทยงมันร้ายยยยยยย รู้สึกเหมือนไม่ค่อยได้เจอมาร์คเลย55555555 มาแต่ละทีนี่ตื่นเต้นมาก อยากรู้ว่ามาร์คจะมาแบบไหน555555 แจฮยอนของเราก็เปลี่ยนไป~~~~~ เจโน่ก็ขี้หวงสุดๆ อร๊ายยยยยยยย เลือกไม่ถูกเลยอ่าาา ขอทุกคนเลยล้ะกันนะคะไรท์55555555-/////- ว่าแต่...ขอประเด็นสุดท้ายเลย คนที่ชื่อโรสเนี่ย เป็นใคร!!!!! บังอาจมากกกก เจ้าชายของชั้นนะ ผู้ชายทุกคนในเรื่องนี้เป็นของชั้นน้ะ!!!!!(อินมาก ขอโทษค่ะ55555) ไรท์กลับมาต่อเร็วๆนะคะ สู้ๆนะคะไรท์ เรารักไรท์น้าาาาาา???
    #203
    1
  4. #201 imyora (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 23:19
    ผ้าคลุมมาร์คยังไงๆต่อเนี่ยะ อยากรู้ไม่ไหวแล้วววว ไรท์โปรดมาต่อเร็วๆคะ55
    #201
    1
  5. #200 tykt_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 20:53
    แทยงนี่ร้ายจริงๆค่ะ 5555555555
    #200
    1
  6. #199 Neen (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 18:50
    โอ๊ยยยยยอะไรอีกน้อ มัคลีอย่าเพิ่งมาน้อยใจอะไรตอนนี้นะ มันไม่มีอะไรจริงจริ๊งงงง แทยงนี่ก็มาให้ถูกเวลาหน่อยสิคนจะไปเอาหนังสือเนี่ย โอ๊ยเซ็ง ว่าแต่โรสคือใครทำไมจะได้เป็นชายา ต้องรอแล้วล่ะ ฮือออออ
    #199
    1
  7. #198 NightSskyy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 17:11
    พี่แทยงร้ายอ่ะ แต่ร้ายแบบ เจ้าเล่ห์ การกระทำกับคำพูดก็ทำให้ใจเต้น เขินแล้วก็งอนไปด้วย
    ตอนที่พี่แกบอกว่า "ถ้าคนอื่นรู้ว่าดัชเชสมาอยู่ในห้องสมุดที่ปิดแล้ว แล้วก็มืดๆ สองต่อสอง" มันคืออะไรอะ ประวัติพี่แทยงเป็นยังไงกันแน่??? ร้ายแรงมากขนาดนั้นเลยหรอ?? แล้ว ผู้หญิงที่ว่าพี่แทยงตอนกอดนางเอก คือเธอเคยมีอะไรกับพี่แทยงหรือเปล่า หรือว่าเธอแค่อิจฉา??? wind dome กับ water dome ไม่ถูกกันหรอ???
    สู้ๆนะไรท์สุดสวย ^^ โทษทีนะที่ถามเยอะ ก็พวกเขาชอบมาแปลกๆกันทุกที่ (โดยเฉพาะผู้ชายที่อยู่ไกล้นางเอก)
    #198
    1
  8. #197 saa.mee.th (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 16:17
    เราจงรอต่อไป5555
    ผ้าคลุมมาร์คเอิ่มมมมันรู้ได้ไงว้าาาา
    งงคะงง
    ต่อเร็วๆนะ
    #197
    1
  9. #196 supisa_n (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 14:54
    แงงงง เพิ่งอ่านชอบเรื่องนี้มากเลยอ่ะ อยากรู้ว่าทำไมไอแอมใช้คาถาได้เก่งมากกกก เอ๊ะรึว่าเราอ่านข้าม55555555 แต่ถ้าเป็นไอแอมก็หงิดอ่ะบอกไปก็ไม่เชื่อ แต่นี่ชอบมาร์คตอนสุดท้ายมากเลยอ่ะ มีดักด้วย รอตอนต่อไปเลยค่าาาาา
    #196
    1
  10. #195 Peachccy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 12:06
    เรานั่งรอทุกวันเลยนะคะ มาอัพต่อไวๆนะ ติดงอมแงมมาก5555
    #195
    1
  11. #194 tkmn10 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 12:04
    พี่จะขึ้นทุกเรือค่ะ ไม่เลือกค่ะจะเอาทุกลำถ้าทุกคนจะดีต่อใจแบบนี้ 555
    #194
    1
  12. #193 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 10:57
    ความรู้สึกตอนสุดท้ายเหมือนแฟนจับได้ว่ามีกิ๊กเลยอ่ะ มาร์คดักรออนันตเซียที่เมื่อกี้กอดกับแทยง อ้ากกกกก!!! // มาต่อค่ะไรท์ ตอนนี้รู้สึกลอยอยู่กลางทะเล ขอขึ้นเรือทุกลำที่ผ่านและกัน555555
    #193
    1
  13. #192 Yutaaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 00:42
    หงุดหงิดแทนไอแอมอ่ะ หึ่ยยยยยยยย
    #192
    0
  14. #191 NightSskyy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 05:26
    ภาพดับ แปลว่าเป็นลม เป็นลมก็แปลกว่า.... ต้องมีคนรับ!!! อะไรอ่ะ อ้อมกอดของพี่แจ~~ ขอฝัน/มโนก่อนนะไรท์ ก่อนที่ไรท์จะมาลงอีก 50%
    ว่าแต่ สร้อยข้อมือที่พี่แจแกซื้อให้นางอ่ะ หายไปไหน?? ต้องมีคนเข้าไปห้องนางแน่ๆเลย พี่แจหรือตัวที่นางเอกกับพี่แกเจอในห้องพยาบาลเป็นคนเอาไป?? (ไรท์ ทำไม่ต้องคิดว่าพี่แจเป็นคนทำตลอดเลยอ่ะ T^T ) เดี๋ยวมต่อยาวๆอีกเลยละ สู้น่ะๆไรท์
    #191
    0
  15. #190 babebamboo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 21:43
    สนุกมากค่ะ ดีต่อใจเหลือเกิน สู้ๆนะคะไรท์
    #190
    0
  16. #189 rratcha (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 20:04
    ยิ่งอ่านยิ่งหลงจริงๆอ่ะเรื่องนี้ ทำพิมพ์หลงอีก555นี่แก้หลายรอบแล้วนะ เป็นเรื่องเดียวที่อัพเกือบทุกวันจริงๆนะเนี่ยย ตอนแรกที่อ่านเพราะมัน x you ไม่สนุกเท่าไหร่ แต่ทำไมพอมาตอนที่2แล้วมันยิ่งติดอ่าาา สู้ๆนะไรท์ กลับมาเร็วๆน้าา
    #189
    0
  17. #188 Speartales (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 15:22
    เกลียดคริสเทนผิดมั้ย? - -
    #188
    0
  18. #187 eunne's oppa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 12:51
    อ่านแล้วหงุดหงิดแทนไอแอม โอ๊ยก้อบอกความจึงไปแล้วแมร่งก้ออะไรอีกวะแมร่งหงุดหงิด!!!!!!
    #187
    0
  19. #186 saa.mee.th (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 10:05
    ฉันลงเลือกลงเรือไม่ถูกล้าวววงือออเรือใครดี?????
    #186
    0
  20. #185 25461993 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 09:25
    ค้างแรง555มาต่อเร็วๆนะค่ะ สู้ค่ะไรน์
    #185
    0
  21. #184 tykt_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 01:33
    นางเอกเริ่มน่ากลัว เธอเก่งเกินไปและอนันตเซีย 5555555555 /มาต่อเร็วนะคะ ค้างแรง5555 สู้ๆนะคะไรท์
    #184
    1
  22. #183 Neen (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 01:28
    โอ๊ยยยยยใจโลเลอีกแล้ว เอาเรือไหนดีเรือแจหรือเจโน่ เลือกไม่ได้จริงๆค่ะแงงงง๊ อนันตเซียเธอจะเก่งเกินไปแล้วนะ ไปรู้มาจากไหน คือเรื่องนี้ก็น่าจะเกิดจากอนันตเซียเป็นคนทำนั่นแหละ แต่ทำไมถึงตายล่ะ ฮือออออยากรู้แต่ถ้าสุดท้ายอนันตเซียกลับมาก็ไม่อยากให้ไอแอมกลับไปอ่ะ จะอยู่กับเจโน่ #เดี๋ยวๆๆ รีบมาต่ออีกนะคะ จองแจจะทำยังไงต่อต้องรออ่านอีก50เปอร์ ไม่สิต้องรอดูว่าจะเกิดเรื่องวุ่นๆอะไรอีก
    #183
    1
  23. #182 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 01:21
    อนันตเซียตัวประจำตัวเท่ห์ไปอีก // คริสเทนเหรออย่าหวังเลย กลับไปเรียนมาใหม่นะหนู5555555 // มีความค้างแรง และหวังแรงว่าแจฮยอนจะช่วยอนันตเซียที่เป็นลม 55555 //ต่อนะคะ
    #182
    1
  24. #179 imyora (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 01:00
    เริ่มกลัวนางเอก55
    #179
    1
  25. #178 tkmn10 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 00:56
    อ่านไปก็เห็นภาพไปเลยค่ะ ตื่นเต้นมากๆชอบไรแบบ งื้อๆๆๆ อยากกดถูกใจซ้ำๆ 555 สู้ๆนะคะไรท์
    #178
    1