( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 13 : Chapter 11 :: หนังสือที่หายไป ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    6 มี.ค. 60



Chapter 11 :: หนังสือที่หายไป ::



       “ใจเย็นๆสิเจโน่ นายจับแขนของฉันแรงเกินไปแล้วนะ..” หญิงสาวเอ่ยในขณะที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อตามคนที่ขายาวกว่าให้ทัน เพราะแขนข้างขวาของเธอถูกเขาจับไว้แน่น
ในตอนนี้เธอกำลังถูกเจโน่พามาที่ๆหนึ่ง ซึ่งเธอไม่คิดว่าเขาจะทำมันจริงๆ

       “เจโน่! นี่มันทางไปหอพักชาย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” เธอเริ่มขึ้นเสียงกับลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง เธอยอมรับว่าเธอผิดที่ทำอะไรลงไปโดยไม่คิดให้ดีก่อน แต่ตอนนี้เจโน่จะทำอะไรก็ต้องคิดให้ดีเหมือนกัน


       “ไม่สิ...ไม่ใช่อย่างนี้นะเจโน่!” เธอเอ่ยออกมาเสียงดังเมื่อมือหนาปิดประตูด้วยคาถา และลากเธอเข้าไปที่ห้องอาบน้ำ


      “สำหรับฉัน พูดคำไหนคำนั้น ถ้าฉันบอกว่าจะเอากลิ่นเมืองชาร่าออกจากตัวเธอ มันก็ต้องออกไปให้หมด!”


      เพียะ!!


       “มีสติหน่อยเจโน่! นายจะทำเกินไปแล้วนะ!” หญิงสาวเอ่ยเมื่ออดทนไม่ไหว ฝ่ามือของเธอฟาดเข้าที่หน้าเขาอัตโนมัติ ใบหน้าคมหันไปตามแรง หญิงสาวเองก็พึ่งคิดได้ว่าเธอไม่ควรใช้ความรุนแรงกับเขา

      เพราะผลที่เธอได้รับคือแอ็กชั่นเท่ากับรีแอ็กชั่น...ในแบบที่เธอไม่เคยคิดว่าเจโน่จะทำมันมาก่อน


      “อื้อ!” 


      ริมฝีปากบางถูกบดจูบลงมาอย่างรุนแรงจากลูกพี่ลูกน้องที่ตัวสูงกว่า ไอแอมใช้แขนทั้งสองข้างผลักเจโน่ออกไป แต่กลายเป็นว่าเขาใช้เพียงแค่มือเดียวก็กำมือของเธอให้สองข้างให้ไขว่หลังไว้ได้


      เพราะไม่มีมือให้ต่อกรกับอีกคน มือข้างที่ยังว่างของเจโน่ก็จัดการปลดผ้าคลุมของหญิงสาวออก รวมถึงเสื้อที่เป็นยูนิฟอร์มของเธอด้วย

      ชายหนุ่มผละออกจากการจูบก่อนจะมองหน้าของหญิงสาว อนันตเซียกำลังมองเขาด้วยแววตาที่...ผิดหวัง



      “ตรงนี้...” เจโน่ค่อยๆปล่อยมือที่จับอีกคนออก ก่อนจะใช้สายตามองไปยังเนินอกที่เขาเห็นเมื่อปลดกระดุมอีกคนออก “...รอยที่อยู่ตรงนี้ มันมาได้ยังไง?”


     คำถามของเจโน่ทำให้หญิงสาวก้มลงมองเนินอกตัวเองด้วยความสงสัย ก่อนจะพบกับ


     คิสมาร์ค...


      แววตาที่เคยมองเจโน่อย่างผิดหวังกลายเป็นสงสัยขึ้นมา เธอระวังตัวตลอดเวลาที่อยู่ที่ปราสาทของแจฮยอน เวลาที่เธอไม่รู้สึกก็คือเวลาที่เธอหลับ และนอกจากแจฮยอนก็ไม่มีผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เธอเลยในสองวันที่ผ่านมา

       นั้นก็หมายความว่า...เป็นแจฮยอนงั้นเหรอ?


       แต่มันเกิดขึ้นตอนไหนละ?!



      “ฉะ..ฉันไม่รู้...” กลายเป็นว่าเธอต้องเงยหน้าตอบอีกคนอย่างรู้สึกผิดซะเอง ทำไมมันดูเหมือนเธอไม่เคยระวังอะไรสักอย่าง ทำไมอยู่ๆทุกอย่างมันก็เข้ามาหาเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด


       “ฮึก..” 



       เสียงสะอื้นทำให้ไอแอมชะงักก่อนจะเงยหน้ามองเจโน่อีกรอบ
เขากำลังร้องไห้!



      “จะ..เจโน่..” เธอเอ่ยชื่ออีกคนออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยความตกใจ


      “ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน... ฉันไม่เคยฉวยโอกาส.. ฉันให้เกียรติเธอทุกครั้ง ฉันอยากให้เธอทำมันด้วยความเต็มใจ แค่กับฉัน...”



       เจโน่เงยหน้าขึ้นเพื่อกลั้นน้ำตาของตัวเองเอาไว้ เมื่อเขาพยายามเอ่ยมันออกมา
และคำพูดของเขามันทำให้เธอรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก



      ถ้าเจโน่หวงอนันตเซียมากขนาดนี้ เธอก็คงเห็นแก่ตัวเกินไปที่ปล่อยปะละเลยร่างของอนันตเซีย ไม่เคยระวังตัวจนเป็นแบบนี้


      “เจโน่..ฉันขอโทษ...” เธอเอ่ยกับชายหนุ่มเบาๆ เขาไล่น้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเองไปจนหมดแล้ว แต่ขอบตาที่แดงกล้ำยังคงจ้องเธอไม่หยุด



      “เธอไม่ต้องขอโทษ...ต่อไปฉันจะดูแลเธอให้ดีกว่านี้ พวกเขาจะมายุ่งหรือมาทำร้ายเธอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”


       “พวกเขาไม่ได้ทำร้ายฉันเลยนะเจโน่...”


       “แต่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารอยคิสมาร์คนี่มันมาได้ยังไง...เขาฉวยโอกาสกับเธอใช่มั๊ย?” 

       นั้นสิ... กี่ครั้งแล้วที่เธอโดนทำแบบนี้




      “ถอดเสื้อของเธอออก”


      “ห๊ะ?!” หญิงสาวอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ออกมาจากปากของเขา


      “ฉันบอกให้เธอถอดเสื้อ”

      “ทะ...ทำไมฉันต้องถอดด้วย ไหนนายบอกว่าจะดูแลฉัน..”


      “เพราะจะดูแลเลยต้องตรวจเธอทั้งตัว..”


      โอ๊ย!


      “นายจะฉวยโอกาสจากฉันอีกคนอย่างนั้นเหรอ?!” เธอถามเขาอย่างตกใจเมื่อฟาดไปที่ไหล่ของเจโน่


      “ฉันเปล่า แต่ฉันพูดไปแล้วว่าจะเอากลิ่นของเมืองชาร่าออก...”



       “ฉันรู้ว่านายไม่พอใจ แต่ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” เธอพยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจเย็นกับเจโน่


       เขาเหมือนน้องชายที่หวงพี่สาว แต่บางทีสายตาของเขาก็เหมือนผู้ชายที่พร้อมจะกินเธอทั้งตัวเหมือนกัน โดยเฉพาะที่เขาสั่งให้เธอถอดเสื้อออก!
จู่ๆเจโน่ก็รั้งเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ก่อนที่คนตัวสูงจะเอาคางมาเกยที่ไหล่ของเธอและกอดเอวเธอเองไว้แน่น



      “ถ้าพวกนั้นมายุ่งกับเธออีก..บอกฉันทันทีเลยนะ”



      “นายจะร้องไห้ใส่พวกเขาเหรอ?” เธอถามอย่างขำๆ แต่เจโน่ยังคงนิ่ง 


       โอเค เขาไม่ขำด้วย



      “เธออยากให้ฉันอาบน้ำให้จริงๆใช่มั๊ย?” เจโน่เอ่ยเสียงเรียบ



       “มะ ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่ไม่อยากให้นายร้องไห้อีก...” ก็เธอรู้สึกผิดยังไงไม่รู้ ที่ทำให้เขาห่วงมากขนาดนั้น



      “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไม่ไปยุ่งกับพวกเขา โอเคมั๊ย?”



      “อืม แต่ตอนนี้ปล่อยฉันก่อนเถอะเจโน่ นายกอดฉันแน่นเกินไปแล้ว” ฉันว่าพร้อมขยับตัวเบาๆ แต่คนตัวสูงกว่ากลับไม่ยอม และทิ้งน้ำหนักมาที่ไอแอมอย่างรวดเร็ว


      ตู้ม!!



      ตอนนี้ร่างของทั้งสองคนตกลงไปอยู่ในสระน้ำแล้วอย่างเรียบร้อย ไอแอมไอออกมาเบาๆทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาหายใจได้ เพราะเธอสำลักน้ำหลังจากที่ถูกใครบางคนทำเธอตกน้ำโดยไม่รู้ตัว



      “ทำบ้าอะไรของนายเนี่ยเจโน่!” เธอเอ่ยพร้อมกับปัดน้ำใส่ชายหนุ่มที่ยิ้มมุมปากอยู่ใกล้ๆ


      เพราะห้องอาบน้ำของหอเป็นห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ แน่นอนว่าตรงนี้ที่เธอตกลงมามันคือบ่อแช่น้ำร้อน


      “พาเธออาบน้ำไง” 



       ตอบมาได้ นี่เขายังไม่จบกับเรื่องอาบน้ำอีกเหรอ?


      ที่แท้ก็บีบน้ำตาให้ไอแอมสงสารใช่ม่ะ?



      ร้ายนักนะเจโน่!


      หึ!



       หญิงสาวตวัดน้ำใส่เจโน่ด้วยความหมั่นไส้ สุดท้ายเธอนี่ก็โดนเจโน่แกล้งหลอกเหมือนกันนั้นแหละ


      “นายเองก็แกล้งบีบน้ำตาใส่ฉันเหมือนกันเถอะ!”



       “แต่ความรู้สึกฉันมันของจริงนะอนันตเซีย...” เจโน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง นั้นทำให้เธอถึงกับชะงักอีกรอบ


       เอาเถอะ ตอนนี้เธอปวดหัวกับพวกเขามากพอแล้ว ตอนนี้เธออยากพักผ่อนมากแล้วจริงๆ 


      “ไม่รู้ล่ะ ฉันจะไปพักผ่อนแล้ว” เธอว่าก่อนจะยันตัวขึ้นไปนั่งบนขอบสระ



       “เธอจะไปทั้งชุดแบบนี้จริงๆเหรอ?” เจโน่ว่าพร้อมกับไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ไอแอมจึงรีบสำรวจตัวเอง



      ฮืออออ T////T


      เพราะชุดของเธอเป็นสีขาว พอมันโดนน้ำก็เปียกลู่ไปทั้งตัว ไหนจะกระดุมที่โดนปลดเพราะฝีมือเจโน่อีก!


       หญิงสาวรีบเอามือมากอดอกไว้อย่างรวดเร็ว ถึงฉันจะเป็นผู้หญิงโลกใหม่ แต่เจโน่เล่นมายืนจ้องกันแล้วยิ้มแบบนี้ฉันก็อายเป็นนะ



      “เลิกมองได้แล้ว ฉันขอยืมชุดเปลี่ยนกลับห้องทีสิ” เธอว่าพร้อมขอร้องเจโน่



      “จะใส่ชุดของฉันกลับไปเหรอ?” 



      “ก็ใช่นะสิ นายทำชุดฉันเปียกแล้วนี่นา” เธอว่าพร้อมมองหน้าเขา



      “เดี๋ยวฉันขึ้นไปเอาชุดที่ห้องเธอให้ก็ได้...”



      “แต่ผู้ชายห้ามขึ้นหอพักผู้หญิงไม่ใช่เหรอ?” เธอถามออกไปอย่างงงๆ



      “ฉันมีวิธีก็แล้วกัน” เจโน่ว่าพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก “แต่วันนี้เธอลืมอะไรไปรึเปล่า..ไม่สิ เหมือนจะหายไปตั้งสองวัน”


       หืม? เธอลืมอะไรไปงั้นเหรอ?



     “ฉันเนี่ยนะลืม?” เธอถามเจโน่ด้วยความสงสัย 



      “มอร์นิ่งคิสของฉัน เธอหายไปตั้งสองวัน ฉันจะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกเลย” 

       พูดจบเจโน่ก็แทรกเข้ามาระหว่างสองขาของหญิงสาวที่นั่งอยู่ขอบสระ ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างโอบเอวของคนที่นั่งอยู่บนขอบสระไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นไปรับมอร์นิ่งคิสจากอีกคน


      “เร็วๆสิ ฉันรออยู่นะ”


      เจโน่ว่าพร้อมกับเงยหน้ามองเธอ


      ไม่ต้องมาทำตาใสเลยเจโน่ นี่เธอคิดผิดสินะ ที่มองลูกพี่ลูกน้องตัวเองใสๆเนี่ย


      “โอเคๆ แค่คิสนะ” เธอเอ่ยอย่างจำยอมให้น้องชายตัวน้อยๆที่ตัวไม่น้อยแล้วของเธอ 

      แต่ทันทีที่หญิงสาวโน้มใบหน้าลงไปคิสเบาๆ เพียงแค่ริมฝีปากแตะกับริมฝีปากของอีกคน เจโน่ก็รั้งท้ายทอยของฉันไว้ไม่ให้ผละออกไป ก่อนจะจูบเม้มที่ริมฝีปากของฉันอย่างเอาแต่ใจ


      เจโน่เอาแต่ใจจริงๆ เขาไม่หยุดอยู่แค่นั้น แต่กลับใช้จังหวะที่ฉันหายใจเขาแล้วเปิดปากของฉัน ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้ามารุกล้ำเอาความหวานไปจนกว่าตัวเองจะพอใจ 


      ใบหน้าของชายหนุ่มเอียงซ้ายและขวาตามจังหวะการจูบอย่างชำนาญ กลายเป็นว่าตอนนี้เธอตกเป็นทาสการจูบของเจโน่ไปแล้ว ถ้าให้เธอหยุดตอนนี้ คงจะทำไม่ได้จริงๆ



50%



        “เธอกลับบ้านไม่บอกเจโน่แบบนั้น รู้มั๊ยว่าตอนเขาโมโหมันน่ากลัวขนาดไหน..” จีซูเอ่ยกับเธอบนโต๊ะอาหารค่ำ 


         หลังจากที่ได้ชุดของตัวเองจากเจโน่ ไอแอมก็กลับมาที่ห้องและทำเหมือนกับเธอเพิ่งกลับมาถึงโรงเรียนเพื่อไม่ใช้จีซูหรือคนอื่นสงสัย อย่างน้อยเจโน่ก็ชอบที่จะไม่พูดอะไร


        แต่ที่จีซูบอกว่าตอนเจโน่โมโหแล้วน่ากลัวมาก เธอเชื่อสนิทใจจริงๆ เพราะเธอเจอมันมากับตัวยังไงละ...


       “ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกพวกเธอด้วยนะ มันกะทันหันจริงๆ” เธอว่าพลางขอโทษจีซู ที่งอนเธออีกคนก็คงจะเป็นวินวินละ


       “ช่างมันเถอะ ฉันไม่อะไรอยู่แล้ว เพราะอีกอย่างเธอก็ส่งนกกระดาษมาบอกฉันแล้วนี่นา” จีซูว่าพร้อมกับยิ้มให้ฉันเชิงจะบอกว่าไม่เป็นไร


        มีเพื่อนแบบจีซูก็สบายใจดีเหมือนกัน เธอรู้แล้วว่าทำไมอนันตเซียถึงมีเพื่อนน้อย แต่น้อยแล้วเน้นปริมาณก็ดีกว่าจริงๆ




       “ท่านหญิงอนันตเซีย...”
        เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังทำให้เจ้าของชื่อถึงกับหันไปมอง


        เซอร์คุน


      “มีอะไรรึเปล่า?” เธอถามเขาอย่างสงสัย ถ้าเป็นเซอร์คุนละก็ น่าจะมีไม่กี่เรื่อง ไม่เรื่องเรียน ก็น่าจะเป็น...


       “เจ้าชายแทอิลรับสั่งให้กระหม่อมมาตามท่านหญิงไปหาหลังอาหารเย็นวันนี้พะยะค่ะ” 


         เดาไม่ผิดจริงๆ...


       ก็เซอร์คุนเป็นหัวหน้าชั้นปีที่รับคำสั่งโดยตรงจากประธานนักเรียนนี่นา



       “ตอนหลังอาหารเย็นเหรอ? มันค่อนข้างดึกแล้วนะเซอร์คุน มีเรื่องอะไรรึเปล่า?” 


        “เจ้าชายบอกว่าให้ท่านหญิงไปให้ได้พะยะค่ะ เพราะมันจะเป็นประโยชน์กับตัวท่านหญิงเอง...” 


        “อืม ถ้าอย่างนั้นก็ขอบใจมากนะเซอร์คุน” เธอว่าพร้อมกับยิ้มให้เขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะทำความเคารพเธอแล้วเดินไปนั่งโต๊ะอาหารสองสามที่ถัดไป



        “เธอว่าเขาเรียกเธอไปพบเรื่องอะไรอนันตเซีย?” จีซูถามขึ้นมาอย่างสงสัย เธอเองก็คิดว่ามันดึกไปที่จะนัดใครไปพบเหมือนกัน


       “ไม่รู้สิ เรื่องไม้กายสิทธิ์ฉันรึเปล่า?” เธอหวังว่าจะได้ในคืนในเร็วๆนี้ หรือคืนนี้เลยยิ่งดี



      “คงจะอย่างนั้นแหละ...แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกแปลกๆอ่ะ เหมือนมีคนจ้องตอนพวกเราสองคนคุยกันตลอดเวลาเลย” จีซูว่าพร้อมกับมองไปรอบห้องอาหาร แต่นักเรียนทุกคนต่างก็กินอาหารบ้างและคุยกับเพื่อนของตัวเองบ้าง ไม่มีใครสนใจพวกเธอสักหน่อย


       “เธอคิดไปเองมั้งจีซู ไม่มีอะไรหรอก” หญิงสาวว่าพร้อมกับยิ้มให้เพื่อนตัวเองเบาๆ 
        แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะกว้างตามองไปรอบจนกระทั่งหยุดอยู่ที่โต๊ะอาหารของ Water Dome 

         มาร์คกำลังมองมาทางนี้ แน่นอนว่าจังหวะนั้นเธอสบตากับเขา แต่หญิงสาวเลือกที่จะหันหน้าหนีไปทางอื่น แต่พอเปลี่ยนสายตามาทาง Earth Dome 

         แจฮยอนก็มองมาที่เธอเหมือนกัน หญิงสาวจึงตัดสินใจมองไปที่อาหารตรงหน้า ถ้าจะมองไปทางไหนก็เจอแต่พวกเขาแบบนี้นะ ไม่ใช่ว่าฉันมองไปทาง Wind Dome แล้วเจอแทยงหรอกนะ



       แต่หญิงสาวก็ลองมองไปทางนั้นจริงๆ แต่คนที่เธอเจอกับเป็นวินวิน ที่พยายามโบกไม้โบกมือมาให้ หญิงสาวจึงยิ้มตอบกลับไป ก่อนจะทำเหมือนกวาดสายตามองไปทั่วๆ 

        แต่ความจริงคือเธอกำลังหาใครบางคนอยู่


       แล้วแทยงหายไปไหน?


       หรือบางทีตอนนี้ เขาอาจจะยังหลับอยู่ที่ห้องสมุดก็ได้...





        “ให้ฉันไปเป็นเพื่อนมั๊ยอนันตเซีย?” จีซูเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่พวกเธอทานอาหารค่ำเสร็จ ตอนนี้คงถึงเวลาที่เธอต้องไปหาเจ้าชายแทอิลแล้วว่าเขามีเรื่องอะไรกับเธอ


       “ไม่เป็นไร ฉันไปคนเดียวได้” เธอจำทางไปห้องประธานนักเรียนได้แม่นกว่าทางไปห้องเรียนอีก เพราะตั้งแต่เปิดเทอมมาไปบ่อยซะยิ่งกว่าอะไร


        “แต่ฉันไม่ให้เธอไปคนเดียว”


         เสียงทุ้มที่มาพร้อมกับเจ้าของเสียง



       “เธอจะไปกับเขาเหรอ?” จีซูถามเมื่อจู่ๆเจโน่เดินเข้ามาหาเธอ


        ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละจีซู


       หญิงสาวจึงพยักหน้ารับเบาๆ



        “ฝากอนันตเซียด้วยละเจโน่ เดี๋ยวฉันรอที่ห้องนั่งเล่นนะ” จีซูว่าก่อนจะเดินควงแขนลิซ่ากลับไปโดยที่มีแฮชายเดินตามหลังหญิงสาวทั้งสองคนอยู่




        ความเงียบเกิดขึ้นตลอดการเดินทางมาห้แงประธานนักเรียน เธอไม่รู้จะเอ่ยอะไรกับเจโน่ดี เพราะแค่เห็นหน้าลูกพี่ลูกน้องตัวเอง ภาพเหตุการณ์ในวันนี้ก็แล่นเข้ามาในหัวตลอด


        น่าอายชะมัด...เธอแทบจะไม่มีสติเลยในตอนนั้น


        แล้วตอนนี้เธอก็ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเจโน่ด้วยซ้ำ


        “เดี๋ยวฉันรออยู่ข้างนอกนะ” เจโน่เอ่ยขึ้นมากลางความเงียบ เธอจึงรู้ว่าพวกเขาทั้งสองเดินมาถึงจุดหมายแล้ว


        “อะ..อืม”



        หญิงสาวค่อยๆเคาะประตูก่อนที่จะได้รับสัญญาณให้เข้าไปได้ เมื่อประตูเปิดออก ขาเรียวเดินเข้าไปทำความเคารพคนที่อยู่ในห้องก่อนเป็นอันดับแรก แต่ดูเหมือนว่าเจ้าชายแทอิลจะไม่ได้อยู่คนเดียว เธอจึงทำความเคารพเจ้าชายเตนล์ด้วยอีกคน


       “หมดเรื่องของนายก็กลับไปที่หอพักได้แล้วเตนล์ พี่มีธุระต้องทำต่อ” แทอิลเอ่ยกับน้องชายตัวเอง 


       เตนล์ที่เห็นอนันตเซียเข้ามามีสีหน้าแปลกใจไม่น้อยที่เห็นแขกของพี่ชาย แต่ก็ต้องยอมรับว่าช่วงนี้เขาเองก็เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเธอบ่อยโดยที่ไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน ทั้งๆที่ปกติก็เจอกันในชั้นเรียนอยู่แล้ว


        ชายหนุ่มจะเดินออกจากห้องแต่ก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาหญิงสาว ก่อนจะเอ่ยกับเธอเบาๆ


      “ขอบใจ”




        สีหน้าของอนันตเซียไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร ตะกี้คนที่เดินออกไปคือเจ้าชายเตนล์จริงๆเหรอ? แล้วทำไมอยู่ๆเจ้าชายเตนล์ที่ไม่ค่อยชอบเธอถึงมาพูดว่าขอบใจกับเธอละ หรือว่าจะเป็นเรื่องที่เธอช่วยเขาไว้?


      แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สีหน้าเขินๆตอนเจ้าชายเตนล์พยายามที่จะบอกขอบคุณเธอเป็นอะไรที่หาดูได้ยากจริงๆ



      “หลังจากที่ฉันส่งไม้กายสิทธิ์ของเธอไปตรวจแล้ว...พวกเขาบอกว่ามันไม่มีการใช้คาถาอะไรที่ผิดกฎ”

       คำพูดที่ออกมาจากปากของเจ้าชายแทอิลทำให้เธออยากจะร้องออกมาอย่างดีใจ แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ก่อน


       ในที่สุดเธอก็จะได้ใช้คาถาสักที!


        “ฉันเลยตัดสินใจที่จะคืนมันให้เธอ ตอนนี้การเรียนของเธอคงจะไม่มีปัญหาแล้วสินะ” เจ้าชายแทอิลว่าพร้อมวางไม้กายสิทธิ์ของเธอไว้บนโต๊ะของเขา และให้เธอเอาไปได้


       ไอแอมเดินไปหยิบไม้กายสิทธิ์ของตัวเองด้วยความดีใจ และไม่ลืมที่จะตอบคำถามของอีกคน


         “ไม่มีแล้วเพคะ ขะ...”
         มือบางหยิบไม้กายสิทธิ์ของตัวเองมาถือไว้ด้วยความดีใจ พร้อมกับจะกล่าวขอบคุณ แต่กลับมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอต้องชะงัก



        ‘การหายไปของมอร์แกน..’



       ทำไมหนังสือเล่มนี้ถึงมาอยู่ที่นี้?!




       มันหายไปจากห้องของเธอและมาอยู่ที่ห้องของเจ้าชายแทอิลได้ยังไง?!



       “มีอะไรรึเปล่า?” เสียงของเจ้าชายแทอิลถามพร้อมจ้องมองเธอ 


       หญิงสาวจึงรีบละสายตาจากหนังสือแล้วหันไปตอบอีกคน


       “เปล่าเพคะ ขอบพระคุณเจ้าชายมากเพคะ” เธอว่าพร้อมกับโค้งให้เขา



      “ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปพักผ่อนได้แล้ว” 


       “เพคะ”


        หญิงสาวตอบรับก่อนจะทำความเคารพและเดินออกมาจากห้องของเจ้าชายแทอิล แต่ภายในหัวของเธอกลับมีแต่ภาพของหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา



         มันเป็นไปไม่ได้หรอก...


         บางทีเธออาจจะคิดมากไปเอง...



        หนังสือเล่มนั้นอาจจะมีหลายเล่มก็ได้



        “อนันตเซีย!”


        เสียงเรียกชื่อของหญิงสาวทำให้เธอถึงกับสะดุ้ง


       “จะ..เจโน่” เธอลืมไปเลยว่าเขารอเธออยู่



       “เธอเป็นอะไรรึเปล่า? ฉันเรียกเธอตั้งแต่เธอเดินออกมาตั้งหลายรอบแล้ว แต่เธอได้ยินสักที” 


        “อ่อ ปะ...เปล่า ฉันแค่ดีใจที่ได้ไม้กายสิทธิ์คืนแล้วนะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มและโชว์ไม้กายสิทธิ์ให้เขาดู


        “ดีเลย แบบนี้ถึงจะเรียกว่าได้เรียนจริงๆสักทีสินะ”


        “อืม” เธอตอบเขาเบาๆ

        ยอมรับว่าตอนนี้ในหัวเธอไม่ได้มีเรื่องอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องเลย...นอกซะจากเรื่องหนังสือ


        “เจโน่..” เธอเอ่ยชื่อของคนที่อยู่ข้างๆออกมาเบาๆเมื่อคืดอะไรออก


        “หืม ว่าไง?” 



         “ตอนที่นายใช้วิธีไปเอาเสื้อผ้าที่ห้องของฉัน นายทำยังไงเหรอ?” 



        “ฉันเหรอ?”


        “ใช่ ก็นายบอกเองว่าจะเสื้อผ้าฉันมาให้ ทั้งๆที่ผู้ชายขึ้นหอพักของผู้หญิงไม่ได้” ไอแอมสงสัยจริงๆ



         “อ่อ ฉันไม่ได้ขึ้นไปเองหรอก แต่ใช้อย่างอื่นขึ้นไปเอาให้ต่างหาก” เจโน่ตอบพร้อมรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าสีหน้าของอีกคนดูอยากรู้มากจริงๆ


        “นายให้ใครขึ้นไปเอาของที่ห้องฉัน?”



         “รู้แล้วเธออย่าไปบอกใครละ” เจโน่เลื่อนเข้ามากระซิบกับเธอเบาๆ หญิงสาวจึงพยักหน้าตอบรับ “ฉันใช้ดวอร์ฟประจำบ้านขึ้นไปเอาชุดมาให้เธอเอง”



********

หนังสือที่หายไปเจอกันพาร์ทหลัง

ส่วนพาร์ทนี้ตายเพราะจูบพิโน่ค่ะ ลาก่อยยย

----

หนังสือไปอยู่กับเจ้าชายแทอิลได้ไงงง แล้วดวอร์ฟคืออะไร รอตอนต่อไป55555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

919 ความคิดเห็น

  1. #907 ชอบกินหมูกรอบ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 13:03

    เกิดอะไรขึ้นนนน ไอเเอมทำอะไรพิน่ออออมีหรือป่าวน็าาาฉากนั้นน่ะ😚

    #907
    0
  2. #829 ไข่เค็ม 🐹 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 02:52
    เลาร้องไปแล้วตอนฉากจโน่ร้องไห้อ่ะ อุตส่าห์สงสาร งื้อออ เทอมันร้ยนะโน่
    #829
    0
  3. #709 papawarin chaitamart (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 18:58
    ตอนนี้เรือเจโน่แล่นเร็วมากค่ะะะะ
    #709
    0
  4. #627 BeBiE☺ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 11:38
    เรือพร้อม ไม้พายพร้อม 
    #627
    0
  5. #315 mtpply (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 00:06
    จะพายเรือโน่เเล้วนะ!
    #315
    0
  6. #162 Yutaaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 15:54
    แทอิลรู้ว่าหนังสืออยู่กับอนันตเซอร์หรอ หรือหนังสือมีหลายเล่ม งง รอๆๆๆๆ
    #162
    0
  7. #161 Kaew B1A1811 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 12:02
    แทอิลพีคซะงั้นนน แล้วไปรู้ได้ไงว่าหนังสืออยู่กับนางเอก อะไรจะลึกลับซับซ้อนเบอร์นี้ แทยงหายไปไหนอีกก แล้วหนุ่มๆที่เหลือจะทำยังไงต่อ รออ่านต่อเลยค่า
    #161
    0
  8. #160 Neen (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 03:25
    เดี๋ยววววเจ้าชายวาร์ปไปเอาหรอคะ บ้าแล้ว หรือถ้าว่าใช้ดวอร์ฟขึ้นไปเอา แต่มันก็แปลกๆมั้ยว่าแทอิลรู้ได้ไงว่ามีหนังสือเล่มนั้นในห้อง หรือขึ้นไปเอาเองเพราะเป็นเจ้าชาย ฮือออแล้วทีนี้จะได้อ่านมั้ยเนี่ย
    #160
    0
  9. #159 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 02:32
    เจ้าชายแทอิลค่ะ นานๆเราจะได้เจอกันที แต่เจอทีไรมีเรื่องพีคตลอดเลยนะคะ กัปตันเจโน่รุกหนักมาก มันดีต่อใจ แต่ยังไงเราก็จะยืนหยัดอยู่ที่เรือกัปตันเจย์ เรารู้สึกว่า ไอแอมแอบแคร์แทยงอ่ะ นางแอบชอบแทยงหรือป่าว งื้ออออ // มาต่อค่ะไรท์ มีความค้างมาก
    #159
    0
  10. #158 NightSskyy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 02:02
    พี่แทอิลแอบร้ายอ่ะ
    ที่สมุดหนังสือวางอยู่ที่โต๊ะก็คงตั้งใจให้นางเห็นแน่นอน (ไรท์: อย่างมั่นใจมากนะ)อิอิ
    สู้ๆนะไรท์
    #158
    0
  11. #157 Neen (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 19:01
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด โบกธงเรือเจโน่อย่างภาคภูมิ555555 มันดีต่อใจมากเลยค่ะ ฮือออออขอบคุณไรท์เตอร์มากๆค่ะ ระเบิดตัวเองตู้มมมมม กรี๊ดดดดดดดดดดด ไม่ได้เลยยยย หยุดกรี๊ดหยุดหวีดไม่ได้เลย หนังสือจะหายไปไหนไม่สนแล้วสนแต่เจโน่ค่ะตอนนี้ ฮริ้งงงง รีบมาต่อนะคะ นะๆๆๆก่อนเราจะลงแดงตาย5555พลีสสสสสเชบัล
    #157
    1
  12. #156 Night - Time (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 16:01
    จะตายอีกรอบเพราะจูบของน้องโน่แน่ๆ แค่อ่านก็ดึงพลังความหื่นออกจากตาแล้วอะ น้องมันร้าย._.
    สนุกมากเลยค่ะ มาอัพบ่อยๆให้หายคิดถึงด้วยนะคะ สู้ๆค่ะจะติดตามต่อไปเรื่อยๆเลย
    #156
    1
  13. #155 Kaew B1A1811 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 14:04
    หลงทุกคนนนนนเลยยย พี่โน่นางร้ายยยยย เห็นดูใสนี่ไม่จริงเลย รักแรงหวงแรง มีบีบน้ำตาด้วย มีอ่อยย เอ็นดู แต่เราก็ทีมพี่เจย์อ่ะ ถึงนางจะดูลึกลับน่าสงสัยแอบร้ายก็ตาม รออ่านต่อนะคะ สู้ๆนะไรท์
    #155
    1
  14. #154 susirada (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 12:10
    ตายค่ะ ตอนนี้ตายกับเจโน่มากกกกก โอ้ยยยยยยยยย ดีกับใจมากค่ะ ทำไมเจโน่ขี้อ่อยอะไรได้ขนาดนี้ แล้วจะรุกแรงอะไรขนาดนี้~~~~ ตายค่ะ?____? สู้ๆนะคะไรท์ มาต่อเร็วๆนะคะ มาอัพทุกวันก็ดีนะคะ5555555 เพราะเราติดเรื่องนี้มากกกกกกกก เราเข้ามาเช็คเด็กดีทุก ชม. เพราะเรื่องนี้เลย55555555 สู้ๆนะคะ^+++++++^
    #154
    2
  15. #153 imyora (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 08:48
    พี่แจทำแบบนี้ได้ไงโคตรฉวยโอกาศอะ เจโน่นี่ ใจไม่ดีเลยอะไรคือการทวงคิสคะ แต่อยากรู้มากใครเอาหนังสือไป ต้องเป็นคนที่เขาหอหญิงได้ปะ ผช.ก็เข้าไม่ได้นิ สงสัยพี่แจสุดแล้ว
    #153
    1
  16. #152 NightSskyy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 07:14
    คำว่าหนังสือที่หายไป จะคิดถิงพี่แจกับพี่โน่ตลอด.. แต่ส่วนมากจะคิดว่าเป็นพี่แจ แต่พอโน่บอกว่ามีวิธีเข้าไปห้องของนาง

     ช็อกเลยอ่ะ ... 2คนนี้ยังไงก็ไม่รู้ คิดๆไปก็กลัวว่าเป็นพี่เตนล์หรือพี่แทยง ที่คิดว่าเป็นพี่เตนล์ก็เพราะพี่แทอิลเป็นพี่ชายที่ชอบ/รักนางเอก แต่ก็คงไม่ใช่ พี่แทยงก็แบบ 50% ก็พี่แกเป็นคนที่พานางออกจากห้องสมุดนิ

    ไรท์มันค้างมากกกกกกก ตื่นเต้นอ่ะมาต่อเร็วๆอีกนะ สู้ๆ  
    #152
    2
    • #152-2 NightSskyy(จากตอนที่ 13)
      3 มีนาคม 2560 / 02:03
      จ้าาาา
      ยังมีหืมมมม อีก555
      #152-2
  17. #151 tkmn10 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 06:53
    ไม่นะหนูจะมาแบบนี้ไม่ได้อีแม่ใจบ่ดี น้องโน่ดีต่อใจพี่มากค่ะโอ๊ยคือดี 5555
    #151
    1
  18. #150 __vvic64 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 06:38
    กระโดดขึ้นเรือน้องโน่แล้วจะผิดมั้ยนะ .__.
    ตกเป็นทาสเด็กน้อย ฮือ
    #150
    1
  19. #149 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 02:51
    แจแอบทำรอยอะไรไอแอมอ่ะ // ปล.ละลายกับเจโน่ หนุ่มน้อยเจ้าเล่ห์5555555 //ปล2.เจโน่ทำเรือแจสั่นมาก555555 //มาต่อนะคะไรท์
    #149
    1