( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 12 : Chapter 10 :: ย้ำ ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 177 ครั้ง
    24 ต.ค. 60

Chapter 10 :: ย้ำ ::


      “ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงของคนที่พาเธอมาที่นี่กล่าวขึ้นเป็นประโยคแรก และภาพแรกที่เห็นหลังจากลืมตาขึ้นมาก็คือ แจฮยอนนั่งอยู่ข้างๆเตียงของเธอ

      “นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร?” ไอแอมบิดตัวไล่ความเมื่อยล้าก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

      “เพิ่งเข้ามา สงสัยเธอตื่นเพราะฉันเสียงดัง” แจฮยอนว่า แต่ไอแอมกลับคิดว่าเธอตื่นเพราะพักผ่อนพอแล้วมากกว่า อีกอย่างเธอไม่ได้ยินเสียงเลยว่ามีคนเข้ามาในห้องตอนไหน

       แต่หลับสบายจนหลับลึกก็ไม่ดีเท่าไรแหะ ที่นี่เป็นปราสาทของแจฮยอนด้วย ไม่รู้ว่าเขาจะแอบทำไรเธออีกหรือเปล่า


      “นายคงไม่ได้แอบทำอะไรฉันตอนหลับใช่มั้ย?” เธอแกล้งถามเขาออกไป 


      “ฉันไม่ได้พิศวาสเธอขนาดนั้นหรอก ผู้หญิงอะไรหลับยังมีน้ำลายไหลเป็นทาง”
แจฮยอนว่าพร้อมกับมองอย่าตำหนิ ไอแอมจึงรีบเอามือมาเช็คดูที่หน้าตัวเองทันที แต่ก็แจฮยอนกลับหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางตกใจของเธอ


       “นี่นายแกล้งฉันเหรอ?!”


       “ใครใช้ให้เธอโง่เองละ ฮ่าๆ”


        ยัง ยัง ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก


         แต่เวลาที่แจฮยอนยิ้ม ทำไมเธอถึงรู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไร


        “ถ้านายยังไม่หยุดหัวเราะฉันจะฟ้องแม่นายว่านายแกล้งฉัน”


     คำขู่ของเธอได้ผล ตอนนี้แจฮยอนหยุดหัวเราะแล้วกลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิมแล้ว

        “แล้วนี่เธออยากไปดูสวนกุหลาบรึยัง? ตอนนี้แดดเริ่มหลบแล้ว” แจฮยอนเปลี่ยนเรื่องคุย

        “เอาสิ ไปตอนนี้ก็ได้” เธอว่าพร้อมทำท่าจะลงจากเตียง แต่ก็ถูกแจฮยอนห้ามไว้ก่อน


         “เธอนี่เป็นดัชเชสจริงๆรึเปล่าเนี่ย...รออยู่บนเตียงนั้นแหละ เดี๋ยวคนรับใช้จะมาจัดการล้างหน้าแล้วก็แต่งตัวให้เธอ ฉันจะไปรอข้างนอก เสร็จแล้วก็เรียกละ” พูดจบชายหนุ่มก็พยักหน้าให้คนรับใช้ในบ้านของตัวเองมาจัดการดัชเชสที่เพิ่งตื่นจากการนอนกลางวันทันที









         "ทำไมแม่นายถึงชอบดอกกุหลาบละ?” หญิงสาวถามด้วยความสงสัย หลังจากที่เธอถูกจับเปลี่ยนชุดและล้างหน้าล้างตาใหม่ ตอนนี้พวกเราทั้งสองคนก็อยู่ในสวนกุหลายของเลดี้แจฮเยแล้ว


         นี่ถ้าเป็นในโลกก่อนของเธอ ที่นี่คงเป็นสถานที่ที่บูมมากๆ ตอนเห็นครั้งแรกไอแอมอยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายสวนกุหลาบนี้แล้วอัพรูปลงไอจีด้วยซ้ำ ติดแต่ตรงที่ว่านี่ไม่ใช่โลกเดิมของเธอนี่แหละ


       “ตอนแรกท่านชอบปลูกดอกไม้ แต่เปลี่ยนเป็นกุหลาบในตอนที่ฉันเริ่มเป็นฝุ่นพิษ เพราะกุหลาบชนิดนี้สามารถเอาไปทำเป็นยาแก้พิษแบบชั่วคราวให้ฉันได้” แจฮยอนอธิบายให้เธอฟัง


       “ดอกกุหลาบพวกนี้เป็นยาได้ด้วยเหรอ?” เธอถามอย่างแปลกใจ แต่ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “แปลว่าแม่นายเป็นคนทำยาแก้พิษให้นายอย่างนั้นเหรอ?”


        “ใช่ แต่ก็เอาสูตรมาจากนักปรุงยาอีกที”


        “อ่า นายก็เลยเก่งวิชาปรุงยาสินะ” เธอว่า ไม่แปลกที่เขาจะแยกประเภทหญ้าชนิดต่างๆได้หมด

        “เพราะความจำเป็นทำให้ฉันต้องยุ่งเกี่ยวกับการปรุงยา มันเลยทำให้ฉันซึมซับไปด้วย”

        “แปลว่านายก็ปรุงยาได้หลายแบบเลยสิ” เธอถามอย่างสนใจ เอาจริงๆตั้งแต่มาที่นี่เธอยังไม่เคยลองปรุงยาเลยสักครั้ง

       “ก็เท่าที่อาจารย์สอน แล้วก็ที่จำเป็นต้องใช้ในชีวิตประจำวัน” 

       “ยาแก้พิษของนายนะเหรอ?”

         “อืม ประมาณนั้นแหละ” แจฮยอนตอบพร้อมกับยักไหล่ ทั้งสองคนใช้เวลาเดินดูสวนอยู่ไม่นาน ก็มีคนรับใช้มาตามให้พวกเขาเข้าไปรับประทานอาหารเย็น ที่ถูกเตรียมไว้ให้อย่างดี








       เวลาอาหารค่ำผ่านไปอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงหัวเราะ พ่อกับแม่ของแจฮยอนมองให้ความรักและความเอ็นดูให้เธอ เผลอๆบางทีอาจจะมากกว่าที่แจฮยอนได้รับด้วยซ้ำ เพราะกลายเป็นว่าวันนี้คนที่พูดน้อยที่สุดบนโต๊ะอาหารเย็นกลับเป็นแจฮยอน


      “ปกติก็ไม่ค่อยพูดเท่าไรเพคะ วันนี้มีท่านหญิงอยู่ด้วย คงจะอาย” ผู้เป็นเอ่ยแทนลูกชาย ไอแอมได้แต่เลิกคิ้วสูงด้วยสีหน้ากวนๆ 


       แจฮยอนเนี่ยนะอายเธอ? แค่ทำตัวเรียบร้อยต่อหน้าพ่อกับแม่เท่านั้นแหละ


      ในตอนแรกเลดี้แจฮเยไม่กล้าแม้แต่จะนั่งร่วมวงรับประทานอาหารเย็นกับพวกเขาด้วยซ้ำ จนไอแอมต้องใช้วิธีการบังคับ และพูดคุยอย่างเป็นกันเอง เลดี้แจฮเยจึงยอมที่จะลดอาการเกร็งๆลง


       ส่วนหัวข้อการสนทนาระหว่างเธอกับพ่อของแจฮยอนส่วนใหญ่กลายเป็นเรื่องเมืองต่างๆ เพราะชายวัยกลางคนต้องทำการค้าขายเกือบทั้งทั่วประเทศ ไม่ว่าจะเมืองไหนในดินแดนเหล่านี้ เขาก็เล่ามันให้หญิงสาวฟังได้อย่างละเอียด จนกระทั่ง...

       “แล้วเมืองฟาทาเซียละคะ ไม่เห็นท่านพูดถึงเลย?” เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย แต่สีหน้าของชายวัยกลางคนกลับเปลี่ยนไป

       “เออ...ความจริงกระหม่อมก็ไม่ทราบเส้นทางในฟาทาเซียมากพะยะค่ะ เพราะเป็นป่าที่รกร้าง และไม่ใช่เส้นทางหลักในการสัญจร ส่วนใหญ่ชาวเมืองฟาทาเซีย จะนิยมไปค้าขายที่เมืองแอนโดเนียมากกว่าด้วยพะยะค่ะ” คำตอบของเขาทำให้เธอฉุดคิดขึ้นมาได้ ที่เธอเคยอ่านมามันก็เป็นแบบนี้ที่พ่อของแจฮยอนเล่า คงเพราะป่ารกร้างยากต่อการเดินทางละมั้ง ดินแดนระหว่างฟาทาเซียกับแอนโดเนียจึงไม่นิยมใช้เส้นทางนั้น


        แต่ดูเหมือนว่าเธอจะลืมไปอีกเรื่องหนึ่งด้วย...


        เธอคงลืมไปแล้วว่าเธอเสียชีวิตที่ไหน...อนันตเซีย











       “เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?” คำถามของแจฮยอนที่เดินมาส่งเธอที่หน้าห้องนอนดังขึ้นมา หลังจากทานอาหารเสร็จพวกเขาก็นั่งคุยกันได้สักพัก จนความมืดเริ่มครอบคลุม ไอแอมจึงตัดสินใจเข้านอนเพื่อเก็บแรงไว้เดินทางในวันพรุ่งนี้

       “ฉันเหรอ? ทำไมฉันต้องเป็นอะไรด้วยละ?” เธอถามอีกคนอย่างงงๆ

       “เปล่า ถ้าเธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว นี่เป็นชากุหลาบ แม่ฉันเป็นคนทำเองกับมือ ช่วยให้หลับสบายมากขึ้น” ชายหนุ่มว่า ในขณะเดียวกันสาวใช้ก็ถือถาดที่มีแก้วใส่ชาสีใสวางอยู่

       หญิงสาวมองดูมันด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะจัดการดื่มมันไปจนหมด เพราะคิดว่ามันต้องเป็นชาที่ช่วยให้ผ่อนคลายมากขึ้นแน่ๆ


       ทันทีที่รสชาติของชาผ่านริมฝีปากเข้าไป ไอแอมก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกเหมือนกับร่างกายของตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ 


       “กลับไปทำงานต่อ แล้วห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร เข้าใจมั้ย?”


         หืม? เสียงนี้ ไอแอมจำได้ มันคือเสียงของแจฮยอน แล้วเขาอยู่ที่ไหนละ ทำไมเธอถึงได้ยินแค่เสียงของเขากันนะ






       แจฮยอนสั่งกับคนรับใช้เสร็จก็โอบอนันตเซียเข้ามาในห้อง เขายอมรับว่ามันดูโกงไปหน่อยที่ใช้วิธีแบบนี้ แต่มันก็เป็นทางเดียวที่จะล้วงข้อมูลจากอนันตเซียได้

      ชายหนุ่มพาหญิงสาวไปนั่งที่โซฟาเก้าอี้ ก่อนที่เขาจะเอาเก้าอี้อีกตัวมานั่งอยู่ข้างหน้าเธอ ตอนนี้อนันตเซียหลับตาพริ้มพร้อมสีหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม 


       ชากุหลาบขาว ใครกินเข้าไปก็ต้องพูดความจริงออกมาทุกราย


       “เธอชื่ออะไร?” เขาเริ่มต้นด้วยคำถามเพื่อทดสอบผลของยา มันสามารถใช้ได้เพียงสามสิบนาทีเท่านั้น

       “ไอแอม...ฉันชื่อไอแอม...” ริมฝีปากบางตอบออกมาเบาๆ นั้นทำให้ชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้ว

   
       ไอแอม...? 



       “เธอไม่ใช่อนันตเซีย?” เขาถามต่อไปด้วยความสงสัย


        “ไม่...ฉันไม่ใช่อนันตเซีย..”


       “แล้วอนันตเซียอยู่ที่ไหน?”


        “ฉันไม่รู้...” คำตอบที่ออกมากลับสร้างความมึนงงให้กับเขามากกว่าเดิม
หรือว่าจะเป็นเพราะ....



         “เธอมาจากที่ไหน?” 


         “ฉันมาจากอีกโลก...โลกที่ไกลมากๆ” 



          “เธอหมายถึงเมืองอื่น?”


          “ไม่ โลกที่แตกต่างกันออกไป โลกที่ไม่มีเวทมนตร์” 


      ถ้าเป็นโลกที่ไม่มีเวทมนตร์... เธอเป็นพวกไร้เวทมนตร์อย่างนั้นเหรอ? แต่เธอสามารถใช้เวทมนตร์ได้นี่หน่า...


          ชายหนุ่มนั่งมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างใช้ความคิด ถ้าเธอไม่ใช่อนันตเซีย แต่ทำไมรูปร่างของเธอถึงเหมือนอนันตเซียมากขนาดนั้น


        “เธอเป็นวิญญาณใช่มั้ย?”


         “ฉัน..ไม่รู้”


         “เธอจำวันที่ตัวเองตายได้มั้ย?”


          “ฉันขับรถคว่ำ..บนทางด่วน...”


          ขับรถ? ทางด่วน?



       “เธอหมายถึงรถม้า บนถนนใช่มั้ย?” เขาถามเธออย่างงงๆ ตอนนี้ชาของเขาใกล้จะหมดฤทธิ์แล้ว แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลที่ได้มาจะยังไม่ชัดเจนเท่าไร


        “ไม่ใช่”



       “ถ้าอย่างนั้น ทำไมเธอถึงสนใจเรื่องนิโคลัส มอร์แกน?”


       “ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร...”


        “แค่นั้นเหรอ?”


        “ฉันอยากรู้เกี่ยวกับการตายของอนันตเซีย..อึก!”


        เสียงสะอึกทำให้แจฮยอนต้องรีบพาร่างของหญิงสาวขึ้นไปอยู่บนเตียง และจัดผ้าห่มให้เธอ ก่อนจะจัดการห้องให้เรียบร้อย


        ชายหนุ่มค่อยๆเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูเบาๆ นับถอยหลังจากนี้ห้าวินาที อนันตเซียจะจำไม่ได้ว่าสามสิบนาทีก่อนหน้านี้ เธอทำอะไรอยู่














       เช้าวันถัดมาหลังไอแอมก็ต้องบอกลาพ่อกับแม่ของแจฮยอนเพื่อเดินทางกลับไปยังโรงเรียน โดยที่ได้ให้สัญญากับทั้งสองคนไว้ว่าจะกลับมาอีก


      ทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถม้า เธอกลับได้รับสีหน้าและแววตาที่ค่อนข้างประหลาดใจจากแจฮยอน 


       ไม่รู้ว่าวันนี้จะมาไม้ไหนอีก....


       “เธออยากจะแวะที่หมู่บ้านผู้วิเศษก่อนรึเปล่า?” ชายหนุ่มเอ่ยถามเธอ ตลอดการเดินทาง นี่เป็นประโยคแรกที่พวกแจฮยอนเอ่ยขึ้นมา


        “ไม่ล่ะ ฉันอยากกลับไปพักผ่อน” เธอตอบเมื่อสังเกตเห็นว่าอีกไม่นานก็จะถึงเขตทางเข้าโรงเรียนแล้ว คราวนี้เธอกับเขาคงไม่ต้องมายุ่งกันอีก ตามสัญญาที่แจฮยอนเคยให้ไว้


        ไอแอมเดินลงจากรถม้าในทันทีเมื่อจอดสนิท แต่เดินเข้สไปภายในบริเวณไม่กี่ก้าว หญิงสาวก็ต้องชะงักเมื่อมีใครบางคนมายืนอยู่ข้างหน้าเธอ


        “แทยง” เธอเอ่ยพร้อมกับมองหน้าชายหนุ่ม


         “ทำไมถึงลงมาจากรถม้าของแจฮยอน?” คำถามของเขาส่งมา พร้อมสายตาที่มองไปทางแจฮยอนที่เพิ่งลงมาจากรถม้าและกำลังเดินมาทางนี้


         “เอ่อ...ฉัน” ไอแอมไม่ทันได้คิดว่าจะเจอกับสถานการณ์แบบนี้ ถ้าไม่มีใครเห็นแจฮยอนเธอคงโกหกไปได้ว่าเพิ่งกลับมาจากแอนโดเนีย


         “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?” คำถามของแจฮยอนดังขึ้นมาจากข้างหลังของหญิงสาว



         เอาล่ะ ... เธอว่าเรื่องมันจะต้องมากขึ้นแน่ๆ



        เธอควรไปจากตรงนี้ก่อนจะมีใครมาเห็นเธอยืนอยู่กับพวกเขา
ถึงจะเป็นวันหยุดก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีนักเรียนคนไหนไม่อยู่ที่โรงเรียน


      “ฉันถามท่านหญิง ไม่ได้ถามนาย” แทยงเองก็สวนกลับได้หาเรื่องไม่ต่างกัน

      “ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะแทยง” เธอกล่าวตัดบท แต่ขาเรียวที่ก้าวเดินไปก็ต้องชะงัก เพราะถูกมือของแทยงจับแขนของเธอไว้

         “เขาไม่ได้ทำร้ายเธอใช่มั้ย?” แทยงเอ่ยถามเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง

         “ฉันสบายดี แล้วนายละแทยง สาวๆของนายเป็นไงบ้าง?” เธอยังจำเรื่องวันนั้นได้ ไอแอมไม่คิดว่าแทยงจะร้ายเงียบขนาดนี้เหมือนกัน

         “ฉันเคยบอกเธอไปแล้วว่าฉันไม่ได้จริงใจกับพวกนั้น” แทยงว่า


         “แล้ว?” เธอถามถึงจุดประสงค์ของเขา แทยงถึงกับชะงักเมื่อเจอคำตอบของเธอ


         พวกผู้ชายพวกนี้นี่มันยังไงกัน?


        “อนันตเซีย..มีอะไรรึเปล่า?”


         เอาละ ฉันว่าพวกเขานัดกันมาแหงๆ

        มาร์คที่เอ่ยขึ้นมาเพราะเขาเห็นอนันตเซียกำลังดูเหมือนจะมีเรื่องอยู่กับแจฮยอนและแทยง

          หรือเป็นแทยงที่กำลังมีเรื่องกับแจฮยอน


         “เปล่า นายมาก็ดีแล้วมาร์ค เดินกลับหอเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ..”

         “ไม่ได้!!” สองเสียงของคนที่ปะทะคารมกันก่อนหน้านี้เอ่ยขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง

          “ไปสิ” แต่มาร์คตอบรับเธออย่างรวดเร็ว ไอแอมจึงปัดมือของแทยงออกก่อนจะเดินนำมาร์คไป

            แต่สายตาของเธอกลับเจอใครบางคนกำลังยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉยรออยู่ตรงหน้า


            เอาละ ตอนนี้ไอแอมรู้แล้วว่าอะไรกำลังรอเธออยู่ตรงหน้า


           งานกำลังเข้าเธอแล้วแน่ๆ...


         “ถ้าเผื่อนายจะลืมว่าครอบครัวของเราไม่ค่อยชอบพวกนายเท่าไร ฉันจะช่วยย้ำให้...” น้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่ในกลับแฝงไปด้วยความตอกย้ำ เป็นประโยคที่เจโน่เอ่ยกับมาร์คเมื่อเขาเดินเข้ามาหาและจับแขนของเธอไว้


        ไอแอมเหมือนถูกสาปให้เป็นหิน อยู่ดีๆเธอก็แทบจะก้าวเดินไม่ออก แม้แต่จะพูดยังไม่กล้า

        เจโน่แค่ใช้สายตาของเขาในการมองมาที่เธอ แต่เธอรู้สึกเหมือนกับว่าสายตาของเขามันเป็นทั้งคำสาปและคำสั่งให้เธอหยุด


       ยอมรับว่าตอนนี้เธอกลัวเจโน่แบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน


       ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะความผิดที่เธอเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ


       “ฉันรู้ แต่นั้นมันเป็นปัญหาที่ไม่ได้เกิดจากตัวฉัน และฉันคิดว่าอนันตเซียสามารถเป็นเพื่อนกับฉันได้...” มาร์คเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นกัน 


       “ถ้าหยุดไว้แค่ที่เพื่อนก็คงดี แต่ฉันรู้ว่านายไม่ได้คิดแค่นั้น... เพราะฉะนั้น อย่ายุ่งกับเธออีก!” คำพูดที่ออกมาจากปากของเจโน่ทำให้มาร์คกำไม้กายสิทธิ์แน่น


       หญิงสาวจึงรีบคว้าแขนของลูกพี่ลูกน้องตัวเองออกมา



      “กลับหอพักกันเถอะเจโน่...” ไอแอมเอ่ยพร้อมกับดึงเจโน่ออกมาเบาๆ ชายหนุ่มหันมามองหน้าเธอก่อนจะเอ่ยคำถามหนึ่งขึ้นมา


        “เมื่อคืนเธอไปอยู่ที่ไหนมา?”


         มันเป็นคำถามง่ายๆ แต่เธอตอบมันได้ยากมากจริงๆ

        
         “เออ...ปราสาทของฉันไง..”

          ฉันขอโทษที่โกหก



         “โกหก...ฉันส่งจดหมายไปถามแม่ของเธอแล้ว เธอไม่ได้กลับไปที่บ้าน...” สีหน้าของเจโน่ตอนนี้กำลังมองฉันด้วยความโกรธ


         ไอแอมยอมรับว่าเธอกลัวเขาแล้วจริงๆ

        “ฉันขอโทษ” หญิงสาวเอ่ยกับลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง 


          ขอโทษที่เธอโกหก...


        “รู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงเธอมากขนาดไหน?!” เจโน่เริ่มเน้นเสียงใส่เธอ


         “แต่ฉันอธิบายได้...”


       “เธอได้อธิบายจนสมใจแน่ เพราะฉันจะเอากลิ่นของเมืองชาร่าออกจากตัวเธอให้หมด...” เจโน่ว่าก่อนจะหันกลับไปมองทางแจฮยอนและแทยง ก่อนจะทิ้งประโยคที่ย้ำเตือนพวกเขาทั้งสองคนอีกรอบ


        “ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าใครจะสนิทกับอนันตเซียมากขนาดไหน แต่สุดท้ายแล้วอะไรที่อยู่ต่ำกว่ามันก็ยังต่ำกว่าอยู่วันยันค่ำ!”


         “เจโน่!”


        “เธอเป็นดัชเชสนะอนันตเซีย... เธอไม่ควรลดตัวลงไปยุ่งกับคนพวกนั้น”


        “นายยึดติดกับชนชั้นเกินไปแล้ว”


         “ก็เพราะชนชั้นไม่ใช่เหรออนันตเซีย? ที่มันทำให้เธอเสียใจอยู่จนถึงทุกวันนี้!”


         “นะ..นายพูดเรื่องอะไร?” เธอถามเจโน่อย่างไม่เข้าใจ หรือมันจะเกียวกับอนันตเซียคนก่อน


         “ขอบคุณพระเจ้าที่เธอความจำเสื่อม ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธออีกแล้ว” เจโน่ว่าก่อนจะดึงแขนหญิงสาวให้เดินกลับหอพักไปด้วยกัน ทิ้งไว้เพียงการตอกย้ำให้กับผู้ชายสามคนที่เกี่ยวข้องกับเธออยู่ตรงนั้น












**********

#ฟิคไอโอลอส





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 177 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #931 เป็นประกายม๊อบแม๊บ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2564 / 08:24
    อู้วหู้วว มากันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียว
    #931
    0
  2. #900 waves J (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 23:37
    ชั้นรักพี่โน่!
    #900
    0
  3. #887 mynicknamenoon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 16:07

    ฉันเลือกไม่ถูกฉันรักทุกคน

    #887
    0
  4. #814 มั่ยลับลู้ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 23:15
    ให้ตายเถอพระเจ้าาา!!! ผู้ชายเยอะโครตตต
    #814
    0
  5. #799 Galaxy_q (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 01:08
    ขอนุยาดลงเรือบาป #ทีมเจโน่ เเงเเง
    #799
    0
  6. #626 BeBiE☺ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 10:24
    โอ๊วววว เลือกไม่ถูกกกกก
    #626
    0
  7. #544 toysmile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 21:09
    ศึกชิงนาง!
    #544
    0
  8. #543 toysmile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 21:08
    สรุปแจฮยอนเป็นคนยังไงเนี่ย!! โน่หมวดนี้แบบใจพรี้บ่ดีเลย ชอบอ่ะ5555555 เซียนี่เหมือนน้อยใจแทยงอ่ะ อย่างกะแฟนกัน5555555
    #543
    0
  9. #347 97ivy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 01:21
    อู้วว มาครบค่ะคราวนี้ แอบสงสารเรื่องชนชั้นเหมือนกันนะ..
    #347
    0
  10. #148 Neen (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 02:53
    ฮือออออเจอมาพร้อมกันหลายๆคนแบบนี้เลือกไม่ถูกเลยค่ะ เจโน่~~~~จะเอากลิ่นเมืองชาร่าออกยังไง บอกพี่ได้มั้ยครับคนดี พี่พร้อมจะยอมทำตามทุกอย่าง #เดี๋ยวๆๆ รีบมาต่อนะคะ อยากรู้ว่าเรื่องมันยังไงกันแน่ เกี่ยวกับที่ชอบมัคมั้ยหรือยังไง อีกอย่างอยากรู้วิธีจัดการเอากลิ่นเมืองชาร่าออกของน้องโน่ด้วยค่ะ ฮริ้ง
    #148
    1
  11. #137 S. blue (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:23
    ชอบเจโน่มากอะฮือ โหมดนี้กร๊าวใจสุด >__<
    #137
    0
  12. #136 imyora (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:11
    แจนี่รู้เยอะสุดเลยอะ พิโน่คนจริงเขาหวงอะเนอะ มาที่นี่วินสุดเลย แอบกลัวตรงที่บอกว่าจะเอากลิ่นเมืองชาร่าออกให้หมดนี่คือ?(คิดลึก) แล้วที่บอกเรื่องชนชั้นทำให้เสียใจนี่เกี่ยวกับมาร์คใช่มั้ย?? ~ มาต่อไวๆนะคะค้างม๊วกกก
    #136
    1
  13. #135 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:04
    งื้อ แจรู้ความจริงแล้วอ่ะแต่ก็แอบขำตรงโลกแวทมนต์ไม่มีรถยนต์กับทางด่วน5555555 // มาต่อค่ะไรท์
    #135
    1
  14. #134 Kaew B1A1811 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:42
    พี่โน่ตอกย้ำจนหน้าชาไปข้างเลยค่ะ อะไรจะโหดเบอร์นี้ แต่ในสี่หนุ่ม พี่โน่ก็มาวินสุดเลยตรงเป็นลูกพี่ลูกน้อง นางหวง ห่วง ก็เลยโหดเป็นธรรมดา แต่เราเชียร์แจอ่ะ นางน่ารักนะเหวย ถึงจะดูร้ายๆเจ้าเล่ห์บ่อยๆก็เถอะ
    #134
    1
  15. #133 tkmn10 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:20
    พี่โน่มาอย่างโหดน้องจะไม่สู้ค่ะ น้องกลัวแล้ววววว ????????
    #133
    1
  16. #132 Speartales (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:10
    โน่เริ่มน่ากลัว T^T
    #132
    0
  17. #131 creamwry (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:08
    รอค้าบบบ
    #131
    0
  18. #130 NightSskyy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:10
    ชัดเลย! พี่แจเป็นคนแอบไปเอาหนังสือที่นางเอก เอามาจากเขตต้องห้าม แล้วพี่แกจะคิดยังไงกับนางนะ??
    เจโน่พูดแรงไปป่ะ? แต่ก็ต้องพูดแรงดิ ก็คนที่ชอบอยู่ดีดีก็หายไปกับคนที่ฐานะต่ำกว่า 1 คืน!

    พี่แทยงแอบเป็นหวังนางด้วย ^^ แต่ก็ยังแอบโกรธที่พี่แกเป็นแบบ Playboy อ่ะ

    ไรท์มาต่อเร็วๆอีกนะ กำลังสนุกมากเลย สู้ๆ <3

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 มีนาคม 2560 / 06:27
    #130
    1
  19. #129 rratcha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:17
    มาซะดึกเชียว....ได้ข่าวว่าเราก็อ่านดึกนิ
    #129
    1
  20. #128 susirada (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:03
    เจโน่วววววว หนูจะน่ากลัวเกินไปแล้วนะลูกกกกกก แม่ว่าแม่เริ่มกลัวหนูแล้วล่ะTTOTT พี่แจรู้แล้วอ่ะว่าเป็นไอแอม ฮืออออออออ ความวุ่นวายนี้ สู้ๆนะคะไรท์ เรามารอไรท์ทุกวันคืนเลยนะ5555555 มาต่อไวๆนะค้าาาาา^++++++^
    #128
    1