( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 11 : Chapter 9 :: บทลงโทษ ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    24 ต.ค. 60

Chapter 9 :: บทลงโทษ ::



     เช้าวันเสาร์แรกกับการใช้ชีวิตในโรงเรียนเกือบจะดีอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่าข่าวร้ายที่ตามมาทำให้ไอแอมต้องลุกจากที่นอนในเวลาเช้าตรู่เพื่อเดินไปรับบทลงโทษที่ห้องเรียนวิชาปรุงยาแบบนี้

     ที่เธอต้องโดนลงโทษเพราะการขาดเรียนในคาบเช้านั้นแหละ ใครจะไปรู้ว่าอาจารย์แดเนียลจะเรียกเธอไปแบบนี้



    แต่มาร์คก็โดดเรียนเหมือนกัน บางทีหมอนั่นก็อาจจะโดนทำโทษด้วย แต่ก็เพราะเรียนคนละชั้นปี คงไม่เจอกันหรอก

     “ขออนุญาตค่ะ” เธอเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนจะเห็นใครบางคนนั่งกับอาจารย์แดเนียลอยู่แล้ว



     เธอลืมไปได้ยังไงว่าแจฮยอนก็ไม่เข้าเรียนด้วย

     “ไม่เป็นไร นั่งลงสิ ยังไม่สายหรอก พวกเธอมาก่อนเวลาเยอะเลย” น้ำเสียงที่ดูเหมือนจะใจดีเอ่ยขึ้นมา อาจารย์แดเนียลเป็นชายวัยกลางคนที่สอนวิชาปรุงยาให้ทุกระดับชั้น เขายังเป็นคนเขียนหนังสือเกี่ยวกับสูตรยาต่างๆอีกด้วย

     “เอาล่ะ...ในเมื่อพวกเธอทั้งสองคนมากันครบแล้ว ฉันจะเริ่มถึงบทลงโทษที่พวกเธอไม่เข้าเรียนวิชาฉันหลังจากการไต่สวนเสร็จ”



     ความจริงจะหยวนๆให้หน่อยก็ไม่ได้ อาจารย์ยังรู้อีกว่าเธอหนีไปทั้งคาบ

     แต่แจฮยอนก็ไม่เข้าด้วยทั้งคาบอย่างนั้นเหรอ?

     แต่พอเห็นสีหน้าหมอนั่นก็คิดได้ว่ามันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอสักหน่อย

     “ความจริงบทลงโทษของฉันก็ไม่มีอะไรมาก แค่พวกเธอต้องใช้หนังสือพวกนี้ หาข้อมูลว่าหญ้าที่อยู่ตรงหน้านั้นแต่ละชนิดคืออะไร มีสรรพคุณยังไงบ้าง ทำได้ใช่มั้ย?” อาจารย์แดเนียลพูดรวดเดียวจบ พวกเขาทั้งสองคนจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

     “โอเค อีกสองชั่วโมงฉันจะกลับมาตรวจ” พูดจบก็เดินออกไปจากห้อง ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงไอแอม แจฮยอน และความอึดอัด



      หญิงสาวตั้งใจว่าจะนั่งทำงานที่อาจารย์สั่งให้เสร็จภายในชั่วโมง เพราะเธอมีนัดออกไปข้างนอกโรงเรียนกับจีซูและวินวิน ในวันเสาร์อาทิตย์พวกเขาสามารถออกนอกโรงเรียนได้ทั้งวันถึงสองทุ่ม

     อีกอย่างคือเธอไม่อยากจะอยู่กับแจฮยอนนานๆ

     มือบางหยิบหนังสือเล่มหนาสุดขึ้นมาเปิดก่อน เพราะคิดว่ามันอาจจะมีข้อมูลเยอะสุดก็ได้ หญ้าพวกนี้ก็มีมากกว่าสิบชนิด เอาจริงๆเธอยังแยกไม่ค่อยออกเลยว่ามันชนิดเดียวกันหรือเปล่า เพราะมันดูคล้ายๆกันไปหมด


     การกระทำของหญิงสาวที่อยู่ในสายตาของแจฮยอนตลอดเวลาทำให้เขาอดไม่ได้ที่ถอนหายใจออกมา มันไม่ใช่เพราะเขาอึดอัดอะไร ชายหนุ่มกำลังมีความกังวลใจกับคนตรงหน้ามากกว่า และเพียงแค่ได้ยินเสียงถอนหายใจของเขา เธอก็มองมาอย่างตำหนิ
รู้สึกเหมือนทำอะไรก็ผิดไปหมด


     “อนันตเซีย” แจฮยอนเอ่ยเรียกชื่อคนที่กำลังตั้งใจหาข้อมูลอยู่เบาๆ



     “.....”



     แต่สิ่งที่เขาได้กลับมาคือความเงียบ



     “อนันตเซีย...” เขาลองอีกรอบ



     “.....”



     เงียบอีก


     เธอไม่มีปฏิกิริยาตอบรับอะไรด้วยซ้ำ


     “อนันตเซีย...ฉันขอโทษ”


     พูดออกไปแล้ว! เขาพูดมันออกไปแล้ว! แจฮยอนไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะต้องมาเอ่ยคำนี้กับอนันตเซีย


     “หืม? นายว่าอะไรนะ?” คราวนี้ดันได้ยินอีก แต่เหมือนเธอจะทำหน้างงๆ



     “ฉันบอกว่าฉันขอโทษ” เขาว่าก่อนจะหันหน้ามองไปทางอื่น หลังจากที่เธอจ้องเขาโดยตรง


     ทำไมจะต้องไม่กล้าสู้หน้าด้วยวะ



     “ขอโทษเรื่อง?”


     “เรื่องที่ทำกับเธอวันนั้น”



     “วันไหน?”



     “วันที่ฉันจูบ...”


     “ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากนึกถึงมันอยู่แล้ว” คำพูดที่แทรกขึ้นมาทำให้แจฮยอนถึงกับชะงัก


     เขาแค่อยากขอโทษที่ทำตัวแย่ๆใส่เธอ 



     เผื่อเธอจะมองเขาในแง่ดีขึ้นบ้าง


     “ให้ฉันช่วยเอามั้ย?”” แจฮยอนลองอาสา


     “ทำของตัวเองให้เสร็จก่อนเถอะ” หญิงสาวว่าพร้อมกับเปรยตามอง 


     ความจริงแจฮยอนรู้อยู่แล้วว่าหญ้าพวกนี้มันคือชนิดไหนและมีสรรพคุณอะไร แต่เพราะในหัวเขาใส่ใจกับเรื่องอื่นจนไม่ได้ตั้งใจที่จะทำ


     แจฮยอนจึงลงมือจุ่มขนนกในขวดหมึกแล้วจัดการเขียนข้อมูลของหญ้าทั้งหมดลงไป และก็แอบเห็นสีหน้าทึ่งๆของหญิงสาวเมื่อจู่ๆเขาก็ทำในเสร็จรวดเดียวในเวลาไม่ถึง15นาที


     “ฉันทำเสร็จแล้ว ให้ฉันช่วยได้รึยัง?” เขาว่าพร้อมกับชูกระดาษให้เธอดู
เหมือนหญิงสาวจะชั่งใจสักพัก แต่ก็พยักหน้าตกลง


     “นายเป็นไบโพลาร์เหรอ?” เธอถามหลังจากที่เห็นการกระทำที่เปลี่ยนไปของแจฮยอน


     วันนั้นเกรี้ยวกราด วันนี้อ่อนโยน ถ้าไม่ใช่ไบโพลาร์ก็บ้าชัวร์ๆ



     “หืม? ไบโพลาร์?” เขาถามกลับมาด้วยสีหน้างงๆ


     “ก็คนสองบุคลิก ที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย”


     “เธอนี่ชอบพูดคำแปลกๆ...ว่าแต่ฉันเป็นคนอย่างนั้นเหรอ?” เขาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ



     “ถ้าอย่างนั้นที่แปลว่านายเข้ามาทำดีกับฉันหลังจากที่ทำตัวแย่ๆแบบนั้นเพราะมีจุดประสงค์อื่นอย่างนั้นเหรอ?” เธอถามออกไปตรงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาคุยแบบไม่กระทบกระทั่งกัน


     “แล้วคนอย่างฉันมันทำดีกับเธอไม่ขึ้นอย่างนั้นเหรอ? หรือว่าเธอมองแค่ด้านที่แย่ๆของฉัน?”


     คำถามของแจฮยอนทำให้แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด


     “ฉันไม่ได้เป็นคนที่มองใครในแง่ร้าย ถ้าคนๆนั้นไม่ร้ายกับฉันก่อน...” หญิงสาวว่าพร้อมเปรยตามองชายหนุ่ม เธอยังจำครั้งแรกที่เจอกับแจฮยอนได้ดี


     “ฉัน...ไม่คิดว่าเธอจะเปลี่ยนไปขนาดนี้” แจฮยอนว่า

     “ฉันคนก่อนมันแย่ขนาดนั้นเลยรึไง?” ไอแอมถามเขา 



     “คงไม่เท่ากับฉันในสายตาเธอตอนนี้หรอก...”



     สีหน้าของแจฮยอนดูรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด ไอแอมไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่าว่าเห็นแววตาเศร้าๆของเขามันแวบเข้ามา แต่ก็ถูกปิดด้วยสีหน้าเรียบเฉย


     ตกลงเขาจะเอายังไงกับเธอกันแน่



     แต่เธอยังไม่เชื่อใจเขาง่ายๆขนาดนั้นหรอก



     ถึงแม้ว่าท่าทางของเขามันจะเปลี่ยนไปจนเธอแปลกใจก็เถอะ



     หญิงสาวนั่งมองข้อมูลในกระดาษของแจฮยอนและเขียนมันไปเรื่อยๆ ไม่นานนักงานของเธอก็เสร็จลงอย่างรวดเร็ว จะว่าดูของแจฮยอนหมดเลยก็ไม่ถูก เธอแค่เอามาเป็นไกด์ไลน์ก็แค่นั้น



     “ขอบใจ” เธอว่าพร้อมกับยื่นงานของเขาคืน แจฮยอนรับมันมาและยังคงนั่งอยู่นิ่งๆต่อไป



     วันนี้เขามาแปลก แปลกจนเธออึดอัด



     ปกติแจฮยอนจะต้องปากร้าย ตาจ้องเธอไม่วาง แต่ตอนนี้เขาดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลยสักนิด



     แล้วเมื่อไรอาจารย์แดเนียลจะกลับมานะ


     “อนันตเซีย...”


     “หืม?” เธอตอบรับพร้อมกับหันไปมองอีกคน



     “วันนี้เธอว่างรึเปล่า?” 


     “วันนี้เหรอ? นายมีอะไร?” เธอไม่ตอบเขาง่ายๆหรอก



     “ฉันแค่อยากจะไถ่โทษ...เธอให้ฉันพาเที่ยวก็ได้นะ...”



     “ฉันเที่ยวเองได้...”


     “แต่เธออาจจะจำทางยังไม่ได้ไง วันนั้นเธอยังหลงกับเพื่อนของตัวเองอยู่เลย”


     

     “ก็ยังดีกว่าอยู่กับนาย...” เธอพึมพำเบาๆ


     “หา?”



     “เปล่าๆ นายแน่ใจแล้วเหรอว่าจะพาฉันไปเที่ยว?” เธอถามอย่างไม่มั่นใจ เขาคงไม่แกล้งอะไรเธออีกนะ

     “แน่ใจสิ ฉันเที่ยวที่หมู่บ้านผู้วิเศษมาทุกซอกทุกมุมแล้ว...ว่าแต่สร้อยข้อมือเส้นนั้น...” เขาว่าพร้อมกับมองมาที่ข้อมือของเธอ ตอนนี้มันไม่อยู่แล้ว



     “อ่อ ฉันไม่ชอบใส่สร้อย ถอดมันเก็บไว้ที่ห้องนะ” ไม่รู้ทำไมจะต้องเลือกโกหกอีกคน เอาจริงๆตอนเธอโยนไปไม่รู้ว่าตอนนี้มันหายไปไหนแล้ว



     “อ่อ” แจฮยอนแค่ตอบกลับมาเบาๆ ไอแอมกวาดสายตาไปมองที่ข้อมือของเขา 



     สร้อยเส้นนั้นมันยังอยู่


     “แล้วตกลงเธอไปกับฉันได้รึเปล่า?”


     “เอ่อ...ฉันนัดกับจีซูแล้วก็วินวินไว้แล้ว...” เธอบอกเขา



     “งั้นก็ไม่เป็นไร ไว้โอกาสหน้าก็ได้” แจฮยอนว่าพร้อมพยักหน้าเองเบาๆ ทำไมเวลาเขาทำตัวซื่อๆแบบนี้มันดูน่าเอ็นดูกว่าตอนทำหน้าโหดๆตั้งเยอะ


     ว่าแล้วก็อดมองไม่ได้


     “มีอะไรรึเปล่า?”


     “อ่อ เปล่าๆ” เธอรีบตอบหลังจ้องเขานานเกินไปจนแจฮยอนต้องเอ่ยปากถาม



     "คุยกันแบบนี้แปลว่าพวกเธอคงเสร็จแล้วสินะ” เสียงของอาจารย์แดเนียลดังขึ้นมาหน้าประตู พวกเขาจึงพยักหน้ารับเบาๆ “เอาละ งั้นก็ไปได้...”

     พวกเขาทำความเคารพอาจารย์ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง ไอแอมคิดว่ามันง่ายซะจนไม่เห็นว่ามันจะเหมือนบทลงโทษตรงไหน


     “นั้นนกกระดาษนี่หน่า” หญิงสาวว่าเมื่อออกมาจากห้องก็เห็นมันบินวนเวียนรอบตัวเธอทันที 



     “มันคงรอเธออยู่นานแล้ว”


     ไอแอมเปิดอ่านข้อความในนกกระดาษที่ถูกส่งมา มันเป็นจดหมายจากจีซู ที่บอกว่าจะออกไปรอเธอที่หมู่บ้านผู้วิเศษก่อนที่ร้านเดิม โดยให้เธอตามไปทีหลัง



     แต่ปัญหาคือเธอเคยไปโดยใช้ประตูกล แต่ถ้าให้ไปในป่าคนเดียวตอนนี้เธอเซย์โนแน่ๆ 



     แล้ววิธีไปแบบถูกต้องโดยไม่แหกกฎนี่มันไปยังไงนะ?



     “ให้ฉันพาเธอไปมั้ย?” แจฮยอนเอ่ยออกมาเหมือนอ่านใจเธอออก



     ตอนนี้ไอแอมก็ไม่มีตัวเลือกมาเท่าไรนัก



     “เอาสิ ไหนๆนายก็อยากช่วยอยู่แล้ว” เธอว่าก่อนจะเดินตามแจฮยอนออกไป โดยไม่ทันได้เห็นมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจของใครบางคน



















      หลังจากที่ประทับตราขอออกนอกโรงเรียนในวันหยุดเรียบร้อยแล้ว รถม้าที่รออยู่แล้วก็มาเทียบตรงหน้า แจฮยอนเปิดประตูให้ก่อนจะให้เธอได้ขึ้นไปก่อน

 
      ความเงียบเข้าครอบคลุมตลอดการเดินทางจนกระทั่งไอแอมเริ่มสงสัย เพราะเวลาที่ใช้ทำไมมันนานกว่าปกติ มือบางจึงเปิดผ้าม่านเพื่อดูข้างนอก


      “แจฮยอน..ที่นี่คือที่ไหน?” เธอถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย มันไม่ใช่ทางไปหมู่บ้านผู้วิเศษ เพราะมันคือทางออกจากหมู่บ้านผู้วิเศษ เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่เงียบแล้ววังเวงขนาดนี้


      “ทางไปชาร่า” ชายหนุ่มตอบกลับมาเสียงเรียบ


      “ว่ายังไงนะ?! ไม่ตลกนะแจฮยอน! บอกคนขับรถม้าหยุดเดี๋ยวนี้! ฉันจะกลับ!” หญิงสาวขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้า จู่ๆเขาจะพาเธอไปอีกเมืองหนึ่งอย่างนั้นเนี่ยนะ!


      ที่แท้ที่เขาทำดีกับเธอก็เพราะมีแผนอยู่นี่เอง...


      “ฉันไม่ได้เล่นตลก ฟังฉันก่อนได้มั้ย?” แจฮยอนเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง


      “ว่ามา? จบแล้วก็พาฉันกลับไปที่โรงเรียนด้วย” เธอว่าพร้อมกับยกแขนขึ้นกอดอกพร้อมฟังสิ่งที่แจฮยอนจะพูดต่อไป









       ไม่อยากจะเชื่อว่าในที่สุดไอแอมก็มาถึงเมืองชาร่าแล้วในเวลาไม่กี่ชั่วโมง สีหน้าที่แทบจะฉีกอกแจฮยอนได้แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด เพราะอะไรนะเหรอ หึ!



     ‘ช่วยไปหาพ่อกับแม่ของฉันที พวกท่านกังวลว่าด้วยนิสัยของฉัน จะทำให้ฉันหาผู้หญิงที่เหมาะสมไม่ได้...’

       ‘นั้นมันเรื่องของนาย’
 
       ‘แต่ฉันเคยช่วยเธอไว้ตั้งหลายครั้งนะอนันตเซีย..’

      ‘นี่นายทวงบุญคุณงั้นเหรอ?!’

      ‘เปล่า..แค่ขอให้เธอช่วย แล้วฉันจะไม่เข้าไปยุ่งกับเธออีก...’

      แต่ข้อเสนอของแจฮยอนมันน่าสนใจจริงๆ
 
       ‘ก็ได้ แต่เราต้องรีบกลับให้ทันตอนเย็น...’

       ‘ไม่ต้องหรอก ฉันส่งนกกระดาษไปบอกเพื่อนเธอแล้วว่าเธอกลับบ้าน...’

       ‘หา?!’

       ‘เพื่อนเธอคงเข้าใจแล้วละ... เพราะฉะนั้นคืนนี้เธอต้องค้างที่บ้านของฉัน’




       สุดท้ายคืนนี้หญิงสาวก็ต้องนอนที่บ้านของแจฮยอน หรือความจริงแล้วมันคือปราสาทของเขานั้นเอง เพราะตอนนี้เธออยู่ที่หน้าปราสาทของเขาแล้ว


       “ไม่ต้องกังวลนะ แค่เธอบอกว่าเป็นเพื่อนฉัน..” แจฮยอนเอ่ยกับเธอเบาๆ ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยนะแจฮยอน ฉันยังเคืองไม่หาย


      “แจฮยอนกลับมาถึงแล้วเหรอลูก...แล้วนั้น...” เสียงของหญิงวัยกลางคนที่อยู่ในชุดสีฟ้าของผ้าชั้นดีเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกชายของตัวเองและหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ
 

      “ท่านหญิงอนันตเซีย ดัชเชสลำดับที่หนึ่งแห่งแอนโดเนียพ่ะย่ะค่ะ” แจฮยอนเอ่ยแนะนำเธออย่างเป็นทางการกับแม่ของเขา หญิงวัยกลางคนรีบเปลี่ยนท่าทีให้สุภาพและรีบทำความเคารพเธอ


      “ท่านหญิงมาเป็นการส่วนตัว แม่อย่าบอกใครนะครับ” แจฮยอนว่าพร้อมหญิงวัยกลางคนที่พยักหน้ารับ


      “ขออภัยเพคะท่านหญิง กระหม่อมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท เพียงแต่ประหลาดใจที่...”

       “ประหลาดใจที่ลูกพาผู้หญิงมาที่บ้านเหรอครับ?” แจฮยอนถามแม่ตัวเองด้วยรอยยิ้ม ไอแอมเผลอมองเข้าอย่างบังเอิญ รอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติแบบนั้น ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน


      “ท่านหญิงเพคะ กระหม่อมขออภัยจริงๆที่ไม่ได้เตรียมต้อนรับให้สมเกียรติ..” หญิงวัยกลางคนว่าอย่างร้อนรนและตีลูกชายของตัวเองที่พาเธอมาโดยไม่บอกกล่าว


      “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เลดี้อายุมากกว่าฉัน ไม่ต้องก้มให้ฉันขนาดนั้นก็ได้” เธอบอกกับแม่ของแจฮยอน เลดี้คนนี้ดูใจมาก เธอยิ้มแทบจะตลอดเวลาที่คุยกับไอแอม 





       ตอนนี้หญิงสาวมานั่งอยู่ในห้องรับแขกของปราสาทหลังนี้แล้ว มันอาจจะไม่ใหญ่มากเท่าปราสาทของเธอ แต่ก็ดูอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

       เลดี้แจฮเยแม่ของแจฮยอนถึงกับลงมือเข้าครัวเองเพื่อเตรียมน้ำชาและอาหารว่างให้เธอและสิ่งที่ทำให้หญิงสาวตกใจมากกว่าเดิมคือแจฮยอนบอกว่าคืนนี้ท่านหญิงอนันตเซียจะค้างคืนที่นี้ เลดี้แจฮเยจึงรีบสั่งงานให้สาวใช้จัดเตรียมห้องที่ดีที่สุดให้ทันที


     ไอแอมได้แต่ยิ้มแห้งๆอย่างเกรงใจ แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธด้วยฐานะที่สูงกว่า ตั้งแต่เธอมาที่นี้ รู้สึกเหมือนทำคนในปราสาทวุ่นวายไปหมด คงจะมีแต่แจฮยอนที่ยังยิ้มหน้าชื่นตาบานอยู่คนเดียว


      “ยิ้มอะไรของนาย?” เธอถามอย่างสงสัย


      “เปล่า ฉันแค่ดีใจที่ได้กลับบ้าน นานแล้วที่แม่ฉันไม่ได้ดูมีความสุขขนาดนี้” 


      ก่อนที่ไอแอมจะได้ถามอะไรต่อ เลดี้แจฮเยก็กลับมาพร้อมน้ำชาและอาหารว่าง และดูเหมือนว่าพ่อของเขาจะกลับมาจากการค้าขายต่างเมืองแล้วด้วย 


      เธอเพิ่งรู้ว่าครอบครัวของแจฮยอนเป็นครอบครัวที่เด่นเรื่องการค้าขาย มีเพียงแจฮยอนที่มีความสามารถแตกต่างออกไปจนได้เป็นเซอร์ ในขณะเดียวกันเธอก็เพิ่งรู้ว่าแม่ของแจฮยอนไม่ใช่ผู้วิเศษ นั้นก็แปลว่าเขาเป็นลูกครึ่ง...


       เวลาของการพูดคุยกับพ่อแม่ของแจฮยอนผ่านไปอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดไว้ ทั้งสองคนให้เกียรติเธออย่างมาก และยังใจดีกับเธอมากๆด้วย นิสัยของทั้งคู่ทำให้ไอแอมอดสงสัยไม่ได้ว่าจริงๆแล้วตัวตนของแจฮยอนนั้นเป็นยังไงกันแน่ เพราะเขาดูเป็นลูกชายที่น่ารักจริงๆเมื่ออยู่กับพ่อและแม่ของเขา

      “กระหม่อมขออนุญาตท่านหญิง หากคำถามของกระหม่อมไม่ถูกพระทัย ท่านหญิงรู้จักแจฮยอนได้ยังไงเหรอพ่ะย่ะค่ะ?” พ่อของแจฮยอนถามเธอขึ้นมา ไอแอมหันไปมองชายหนุ่มก่อนจะค่อยๆตอบออกมา ความจริงเธอก็จำไม่ได้หรอกว่าอนันตเซียรู้จักแจฮยอนได้ยังไง แต่กับแจฮยอนและไอแอม การเจอกันครั้งแรกของพวกเขามันไม่ดีสักเท่าไร


      “แจฮยอนช่วยฉันไม่ให้ตกจากไม้กวาดนะคะ” เธอจะเลือกเอ่ยถึงแค่สิ่งดีๆก็แล้วกัน


      “จริงเหรอพ่ะย่ะค่ะ?!” ผู้เป็นพ่อเอ่ยด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ แม่ของแจฮยอนก็เช่นกัน


      “ปกติแจฮยอนของเราไม่ชอบที่จะเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหน พยายามอยู่ห่างๆทุกครั้งที่ทำได้เลยเพคะ...” เลดี้แจฮเยว่า ทำเอาไอแอมเลิกคิ้วอย่างสงสัย แจฮยอนเนี่ยนะไม่ชอบอยู่ใกล้ผู้หญิง? เป็นไปไม่ได้หรอก


      “ตอนเด็กๆซนเกินไป เลยเจอฝุ่นพิษเข้าพ่ะย่ะค่ะ ทำให้ไม่สามารถโดนตัวผู้หญิงได้ แต่ตอนนี้ก็มียารักษา ให้พอเข้าใกล้ได้ แต่ก่อนแค่แม่ของเขายืนใกล้ๆก็ผืนขึ้นไปทั้งตัวแล้วพ่ะย่ะค่ะ” คำบอกเล่าของพ่อแจฮยอนทำให้เธอประหลาดใจเข้าไปอีก


      มันมีฝุ่นแบบนั้นอยู่ในโลกนี้ด้วยเหรอ? 


      หรือแจฮยอนแค่แกล้งทำเท่านั้น?


     แต่เขาจะแกล้งคนอื่นได้ตั้งแต่เด็กๆขนาดนั้นเลยเหรอ?


       “แจฮยอนนะเหรอคะ?” เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วที่แตะตัวเธอได้ขนาดนั้นมันยังไงกัน


      “จริงพ่ะย่ะค่ะ แล้วท่านหญิงก็เป็นผู้หญิงคนแรกด้วยที่กระหม่อมเห็นแจฮยอนเข้าใกล้ขนาดนั้น” 


        คำบอกเล่าที่เหลือในวงสนทนากลายเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับแจฮยอนไปโดยปริยาย ในตอนแรกหญิงสาวก็สงสัยว่าทำไมเธอต้องมาฟังเรื่องของแจฮยอนด้วย แต่ไปๆมาๆ กลายเป็นว่าเธอกลับสนุกและหัวเราะไปกับเรื่องสมัยเด็กของแจฮยอน ในขณะเจ้าของเรื่องกลับมีสีหน้าอยากจะร้องไห้เพราะโดนพ่อกับแม่ตัวเองขายให้ท่านหญิงอนันตเซียฟังจนหมด


      “น่าอิจฉาชาวเมืองแอนโดเนียจังเลยนะเพคะ มีท่านหญิงที่ทั้งสวยและเพรียบพร้อมขนาดนี้” เลดี้แจฮเยว่า ไอแอมรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว


      “ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่ได้แต่งตัวอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ” เธอว่ากับหญิงวัยกลางคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม


       “ท่านหญิงอยากพักผ่อนมั้ยเพคะ ตอนนี้กระหม่อมให้สาวใช้เตรียมห้องเสร็จแล้ว”
 

       “จริงเหรอ? ความจริงฉันก็ไม่ค่อยถูกกับรถม้าเท่าไร...” เธอว่า เพราะนี่เป็นครั้งที่สองของการนั่งรถม้า ที่ทำเธอปวดหัวจนแทบจะอ้วก ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน ถ้าได้พักสักหน่อยก็คงดี

       “ถ้าอย่างนั้นกระหม่อมจะให้แจฮยอนพาท่านหญิงไปพักผ่อนบนห้อง แล้วกระหม่อมจะเตรียมอาหารเย็นไว้ให้นะเพคะ” 


       ไอแอมพยักหน้ารับพร้อมกล่าวขอบคุณแม่ของแจฮยอน ก่อนจะเดินตามชายหนุ่มที่นำเธอขึ้นไปชั้นสองของปราสาท



       "พ่อกับแม่ของนายใจดีจังนะ" เธอกล่าวขณะที่เดินตามหลังอีกคนไป เมื่อถึงห้องแจฮยอนก็เปิดประตูให้เธอเข้าไป


      “เธอชอบรึเปล่าละ?” คำถามที่มาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างของแจฮยอนทำให้หญิงสาวชะงัก 


      “ก็ชอบ...หมายถึงชอบพ่อกับแม่ของนายนะ” เธอว่าก่อนจะสำรวจรอบๆห้อง
แม่ของแจฮยอนแทบจะเตรียมห้องที่ดีที่สุดไว้ให้เธอเลยก็ว่าได้แถมวิวข้างหลังห้องยังเป็นสวนดอกกุหลาบอีกด้วย


      “สวนกุหลาบที่นี่สวยมากเลย ใครเป็นคนดูแลเหรอ?” เธอถามด้วยความสนใจ แต่ลืมไม่นึกว่าแจฮยอนจะมายืนอยู่ใกล้เธอขนาดนี้ ทำให้จังหวะหันหลังกลับมาถามอีกคน 


     ใบหน้าของเธอแทบจะชนกับหน้าอกของชายหนุ่ม แต่เธอรู้สึกได้ถึงจมูกที่จรดบนหน้าผากของเธอ


      ไอแอมจึงค่อยๆขยับออกมาห่างๆ และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


      “แม่ของฉันเป็นคนจัดสวนพวกนี้เอง ท่านชอบดอกกุหลาบมาก พอมีเวลาว่างก็จัดสวน จนออกมาเป็นอย่างที่เธอเห็นนั้นแหละ”


      เธอพยักหน้ารับคำตอบของเขาเบาๆ 


      “ถ้าอย่างนั้นช่วงเย็นๆนายมาปลุกฉันด้วยสิ ฉันอยากลงไปเดินดูสวน” เธอหันไปบอกเขา

       “ครับๆท่านหญิง ถ้าอย่างนั้นกระหม่อมขอตัวพ่ะย่ะค่ะ เชิญท่านหญิงพักผ่อน” พูดจบก็ทำท่าเคารพเธอแล้วเดินออกไป ไอแอมได้แต่มองตามด้วยความหมั่นไส้ ร้อยวันพันปีไม่ยักจะเรียกเธอว่าท่านหญิง ที่ทำแบบนั้นก็เพราะประชดเธอหรอก 

      หญิงสาวขึ้นไปงีบบนเตียงก่อนดีกว่า ไว้เย็นๆค่อยออกไปเดินเล่นที่สวนอีกที หวังว่าแจฮยอนจะไม่ลืมมาปลุกเธอนะ






















       “ท่านหญิงหลับไปแล้วเหรอลูก?” เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นขณะที่แจฮยอนกำลังปิดประตูห้องของอนันตเซียอยู่


       “ครับแม่ สงสัยคงเพลียเพราะเดินทาง” เขาว่ากับมารดาของตัวเองเบา


      “แล้วทำไมลูกถึงเข้าใกล้ท่านหญิงขนาดนั้นได้ละ?” แม่ของแจฮยอนถามด้วยสีหน้าสงสัย


       นั้นเป็นสิ่งที่แจฮยอนเองก็สงสัยเหมือนกัน เขาพอจะเข้าใกล้เพื่อนๆที่เป็นผู้หญิงได้ แต่ถ้าถึงเนื้อถึงตัวแป็นอันต้องพิษกำเริบ แต่กับอนันตเซียมแตะตัวเธอกี่ครั้งก็ไม่เคยจะเป็นอะไร


        และที่สำคัญคือมีอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาดเกี่ยวกับตัวเธอแน่ๆ


       “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอครับแม่” คำว่ากับแม่ตัวเองพร้อมกับยิ้มกว้าง


       “แล้วท่านหญิงท่านเป็นยังไงบ้าง? โอเครึเปล่า?”


        “ก็โอเคนะครับ” 


        “ท่านหญิงน่ารักกว่าที่แม่คิดนะ ตอนแรกที่ได้ยินเรื่องของท่าน เห็นว่ากันว่าเป็นคนที่ค่อนข้างถือตัวเลยทีเดียว แม่ก็กลัวจะทำอะไรไม่ถูกใจ แต่พอได้คุยกันแล้วเป็นกันเองกว่าที่คนอื่นเขาพูดมาซะอีก” แม่ของเขาร่ายยาวออกมาอย่างอารมณ์ดี ดูท่าจะชอบท่านหญิงอนันตเซียมาก


       “แบบนี้เขาถึงบอกไงครับ ว่าอย่าตัดสินคนจากคำพูดของคนอื่นแม่” แจฮยอนว่ากับแม่ของตัวเอง ก่อนที่แม่ของเขาจะไปเตรียมตัวทำอาหารเย็นเพื่อท่านหญิงคนโปรด
 

       แจฮยอนเองจึงขอตัวไปพักผ่อนเช่นกัน แต่ไม่ใช่ที่ห้องของตัวเอง เมื่อแม่ของเขาลับสายตาไปแล้ว ชายหนุ่มก็เข้าห้องเดิมที่เข้าเดินออกมาไม่นาน


       ร่างสูงของชายหนุ่มเดินไปนั่งลงข้างๆเตียงอย่างเบาๆเพราะกลัวว่าคนที่เพิ่งหลับไปจะตื่น 


      มือหนาเอือมไปปัดผมที่ปรกใบหน้าของหญิงสาวออกอย่างแผ่วเบา 


      ตอนหลับก็น่ารักดี แต่เวลาตื่นนี่สิ ทำไมชอบทำร้ายจิตใจคนอื่นนักก็ไม่รู้



      แจฮยอนค่อยๆย้ายตัวเองให้ขึ้นมาอยู่บนเตียงข้างๆอีกคนเบาๆ เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงชอบที่จะเข้าใกล้อนันตเซียนัก เขาชอบที่จะจับต้องตัวเธอ เหมือนกับว่าเขาต้องจับเธอให้ได้สักครั้งในหนึ่งวัน ไม่รู้ว่ามันเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่เขาเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนไม่ได้ แต่แจฮยอนจะนับว่ามันเป็นโชคดีที่เขาเข้าใกล้อนันตเซียได้เพียงแค่คนเดียว


     มือหนาค่อยๆเอื้อมไปกอดเอวของหญิงสาวที่นอนหลับอยู่จากข้างหลัง แจฮยอนท่าจะบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่หลงรักผู้หญิงที่เกลียดเขาเข้ากระดูกดำแบบนี้


      แต่ถ้าความบ้าของเขามันทำให้เขาได้อยู่ใกล้อนันตเซียได้ตลอดไป เขาก็ยอมที่จะโดนเกลียดจากอนันตเซียเหมือนกัน









***********************
#ฟิคไอโอลอส
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #930 เป็นประกายม๊อบแม๊บ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 23:48
    เป็นอะไรอร่ากันถึงพามาบ้านมาเจอพ่อแม่แถมมานอนกอดกันงงนะนาย🥺
    #930
    0
  2. #906 ชอบกินหมูกรอบ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 12:34

    โห้ยยยยย ไม่รู้จะสงสารหรือจะอิจฉาดีที่มีผู้ชายชอบเอยะขนาดนี้ไม่ใช่ไรนะกลัวเลือกไม่ถูก5555 เเบ่งมาให้เราบ้างก็ใด้นะเธอคนใหนที่เธอไม่ชอบอ่ะ5555

    #906
    0
  3. #878 kmodile38 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 21:24

    ยังเลือกเรือไม่ได้เลยแงงงงง ลงทุกลำได้มั้ยเนี่ย5555

    #878
    0
  4. #633 ฮโยฮาาาาาา~~~~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 21:41
    #ทีมแจฮยอน #ทีมแทอิล
    #633
    0
  5. #625 BeBiE☺ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 10:09
    เลือกไม่ถูกไปอีกเอาไงล่ะทีนี้ เรือเยอะเกินลงทุกลำได้มั้ย
    #625
    0
  6. #542 toysmile (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 21:01
    โหมดนี้ของแจฮยอน ปรับตัวไม่ท้านน555555
    #542
    0
  7. #346 97ivy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 01:11
    แจฮยอนค่ะะะ เลาจะเอาคนนี้!!
    #346
    0
  8. #323 namsehun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 13:46
    อมก. เลือกไม่ถูก5555555
    #323
    0
  9. #147 Neen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 02:38
    แจฮยอนโหมดนี้ พี่ปรับตัวไม่ทัน55555 มัดมือชกแบบนี้ก็ได้หรอพามาบ้านเลยแบบนี้ก็ได้หรอ แล้วส่งจดฟมายบอกเพื่อนเสร็จสรรพ แต่เราบอกเจโน่ว่าจะไม่กลับบ้านนะ แจโหมดนี้ก็ดีนะ พร้อมลงเรือค่ะ เฮ
    #147
    0
  10. #127 Mìyochen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:38
    แจฮยอนตื้อเท่านั้นเดี๋ยวอนันตเซียก็ใจอ่อนเอง ><
    #127
    0
  11. #126 Yutaaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:35
    แจฮยอนนนนนนนนนน หลงนางเข้าให้แล้ว -///- #ทีมแจฮยอน
    #126
    0
  12. #125 HighGirl (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:04
    หนุกง่าาา มาต่อเร็วๆนะคะ
    #125
    0
  13. #124 NightSskyy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:58
    สงสารพี่แจจริงๆอ่ะ ที่ต้องโดนนางเอกเกลียด (ถ้าไม่เกลียดก็ไม่ฟีน) ??
    แต่ยังไงๆก็ชอบอ่ะ มาต่อเร็วๆอีกนะ สนุกมากเลยอ่ะ สู้ๆ
    #124
    1
  14. #123 imyora (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:57
    อะไรอะมานอนกงนอนกอด ฟินไปอีกกกก
    #123
    0
  15. #122 susirada (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:57
    โอ้ยยยยย สงสารแจฮยอนอ่ะTTOTT ขอให้ไอแอมเลือกแจฮยอนเถอะ55555555 รู้สึกสงสารแจฮยอนมาก ฮืออออออออ สู้ๆนะคะไรท์ มาต่อไวๆเน้ออออออออออ^+++++++^
    #122
    0
  16. #121 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:33
    กัปตันแจเดินเรือสักที อ้ากกกกแอบฟินอ่ะ มาต่อนะคะไรท์
    #121
    0
  17. #120 nozernn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:10
    เเจฮยอนนนน
    #120
    0
  18. #119 tkmn10 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:09
    แจฮยอนจะเอาไงกับเราบทจะดีก็พ่อพระมาเองเลยนะคะ 55555
    #119
    0
  19. #118 KawtoO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:48
    แจฮยอนตกลงจะดีหรือจะร้ายเนี่ย
    #118
    0
  20. #117 Yutaaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:34
    อิแจจะมาไม้ไหนเนี่ยยยย โอ้ยยยยยย
    #117
    0
  21. #116 chumi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:31
    ชอบไม่พอยังมาเขินด้วยอีก ...
    ใจเต้นแรงอ่ะ (ก็เต้นอยู่แล้วไม่ใช่หรอ -_-)
    ไรท์มาต่อเร็วๆอีกนะ สนุกมากเลยอ่ะ สู้ๆ
    #116
    1
  22. #115 susirada (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:15
    แจฮยอนเป็นไบโพลาร์จริงๆใช่มั้ย55555555555 แต่ยังไงเราก็ยังรักแจฮยอนเหมือนเดิมน้าาาาาา>///////< เรารออยู่นะคะ ไรท์สู้ๆน้าาาาาา^+++++^
    #115
    0
  23. #114 Mìyochen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:34
    จะดีจะร้ายเราก็ชอบหมดเลยแจฮยอนอ่าา
    #114
    0
  24. #113 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:24
    อะไรคือยกยิ้มมุมปากอ่าเห้อ~ ชอบพี่แจโหมดดาร์คนะ แต่โหมดดีดีก็ฟินอ่ะ //ลงเรือแจแล้วกำไม้พายให้แน่ค่ะ ถึงแจจะเป็นแค่เซอร์ก็ตามม ??????
    #113
    0
  25. #112 เซแล้วสวย' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:24
    ไบโพลาร์ใช่มั้ยคะแจฮยอนสรุป 55555555555555
    #112
    0